Νόβακ Τζόκοβιτς: Πρόεδρος της ομάδας ή ο μοναχικός βασιλιάς που δεν σέβεται κανέναν…

Τι δουλειά έχεις εσύ να ψιλοβρίζεις σαν ξεπούλητος θιασώτης όταν η ιστορία γράφεται τώρα με τραντάγματα; Λες "κουκούλα του καταστήματος λευκών ειδών"; Ρε, ο άνθρωπος έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ των Grand Slam πριν καν σκάσει η κρίση στην Ουκρανία και εσύ τώρα μιλάς σαν βγαλμένος από περιοδικό της δεκαετίας του ’80 που αντίγραφε προγράμματα από VHS. Κύριο θέμα εδώ δεν είναι μία καρέκλα — είναι η λογική του πρωταθλητισμού που ξέρει ότι βάζεις τίτλους γιατί το έπαιξες καλύτερα, όχι επειδή κυκλοφορείς σαν πρώην διευθυντής σχολείου και κυκλοφορείς ανακοινώσεις τη νύχτα σαν να μην υπάρχει κριτική επιτροπή. Τα cups του Τζόκοβιτς έχουν αποκτήσει υπόσταση όχι επειδή κάποιος του έδωσε τιμητική θέση, αλλά επειδή όποιος τον αντίκριζε στο court κατάλαβε πως δεν είναι εκεί για να διασκεδάζει το κοινό — είναι εκεί για να γράφει ιστορία. Και η ιστορία δεν γράφεται με ντεκολτέ ή φωτογράφιση σε πισίνα ιταλικού νησιού, γράφεται όταν κάποιος βγάζει τον εαυτό του εκτός παιχνιδιού επειδή ήταν εκείνος ο μοναχικός πρωταγωνιστής ανάμεσα σε όλους τους υπόλοιπους. Έχεις ξεχάσει πόσοι έκαναν προσπάθειες να τον ανατρέψουν επειδή "δεν ήταν αρκετά κοντά"; Πόσες φορές άλλαξαν οι κανονισμοί επειδή έκαναν λόγο για αποκλεισμό; Επί τριών ετών οι συνέπειες ήταν πιο σκληρές από δικαστική διαμάχη στη σειρά "Suits". Κι όμως, εκείνος επέστρεψε κάθε φορά όχι επειδή είχε μία φόρμουλα μέσα στα χέρια του, αλλά επειδή η δικαιοσύνη τελικά έγειρε προς το μέρος εκείνου που πράγματι είχε αποδείξει πως κατέχει την αλήθεια: ότι ο πρωταθλητισμός δεν γίνεται μέσω ανακοινώσεων που βγαίνουν ένα βράδυ πριν τον αγώνα, αλλά μέσω αγωνιστικής πειθαρχίας, αποχής από οτιδήποτε θολώνει το μυαλό και επιστροφής μετά από κάθε πλήγμα. Και πάλι λες "ούτε βλέπουμε τον τίτλο σαν περιουσία"; Ρε φίλε, όταν αποκλείστηκαν άνθρωποι για λόγο που κανείς δεν είχε προβλέψει, εκείνος ήταν εκεί — όχι επειδή αγόρασε μία θέση στο Amazon, αλλά επειδή είχε κάνει τη μεγαλύτερη επένδυση από όλους: αυτόν τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτό δεν είναι monoploly — αυτό είναι μία σειρά γεγονότων που οδήγησε στη δικαίωση εκείνου που πραγματικά αντιμετώπισε τις μεγαλύτερες αντιξοότητες. Κι αν η ερώτηση σου είναι "γιατί να σέβονται κανέναν κανονισμό εκείνος"; Απλά γιατί κανείς δεν έκανε τόσο μεγάλο ιστορικό αγώνα όσο εκείνος — και η ιστορία επιβεβαιώνει τον αγώνα εκείνον, όχι τους κωδικούς που άλλαξαν επειδή κάποιος έκανε πλάκα. Στο τέλος της ημέρας, η ομάδα μας δε γίνεται πρωτοσέλιδο επειδή κάποιος αποφάσισε να κάνει αυτο-αποκλεισμό επειδή είχε όρεξη. Γίνεται πρωτοσέλιδο επειδή μία γενιά ολόκληρη έβγαλε τον τίτλο επειδή τον κέρδισε, όχι επειδή τον αγόρασε.

ΓΙΑΤΙ ρε φίλε μου αυτή η λούπα;;; Τζόκοβιτς; Πρόεδρος;; ΑΛΗΘΕΙΑ;; Αφού είναι ο μοναχικός λύκος που γράφει ιστορία μ' αίμα κι ιδρώτα ενώ αυτοί γύρω του προσποιούνται πως δεν βλέπουν πως την πορδέλα αυτήν ΘΕΛΟΥΝ ν' αφήσουν ν' αηδιάζει μόνοι τους;;; Κοίταξε εδώ, πάμε το θέμα πιο πάνω από τη μπάλα: Σήμερα που κανείς δε μιλάει για τίποτα άλλο παρά για ένα συγκεκριμένο άτομο πάνω στο θρόνο του τένις σαν να 'ταν ο μόνο εκείνος αγγελιοφόρος του δρόμου προς τη δόξα... ΑΥΤΟΙ οι ίδιοι οι "άρχοντες" του οργανισμού άλλαζαν κανόνες σαν ζητιάνοι στην αγορά όταν έκριναν πως τον εμπόδιζαν να κάνει το δικό του!!! Κι εσύ μου λες πως τα cups δεν είναι δικά μας;;; Μαζί παλεύαμε κάθε στιγμή πάνω σ' αυτό το court μαζί του όταν εκείνοι έκαναν λόγο για νέους κανονισμούς επειδή κάποιος ξέχασε πως αυτό εδώ ΠΡΙΝ ήταν αγώνας όχι επιχειρήσεις των Φορμπς!!! Κι εγώ του λέω εκείνος είναι εκείνος γιατί ΔΕΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΠΕ ΠΟΤΕ!!! Γιατί εκείνοι άλλαζαν τους κανόνες ενώ αυτός άλλαζε τη ΜΟΡΦΗ του πρωταθλητισμού!!! Γιατί όταν έκανε επίθεση επειδή είχαν επιστρατεύσει έναν ξεπουλημένο κριτή στην Αμερική εκείνος γύρισε και κατέκτησε όλα εκείνα τα Slam επειδή η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!!

Σκέφτομαι τώρα πως στις 8 Σεπτέμβρη του 2024 εκείνος έκανε εκείνο το τριήμερο στη Νότινγκαμ πριν το US Open—πέντε σετς κουβαλώντας τρεις σφαίρες στους ώμους σαν να ήταν εκκρεμή η ζωή του πάνω στο νήμα. Κι ενώ όλοι μιλούσαν για τους φαρμάκους αντιμασώματος των άλλων, εκείνος είχε γυρίσει το δικό του τραπέζι γύρω από κάθε πιθανή περίσταση επειδή ήξερε πως το τένις τελικά δεν κρίνεται από τον κανονισμό του λιγότερου κόπου, αλλά από εκείνον που κουβαλάει βαρύτερο φορτίο όταν οι άλλοι αγοράζουν στροφές στον ουρανό. Ακούστε τώρα την ερώτηση σα να την στέλνει κανείς εμένα τα ξημερώματα στις Χάνιες: Γιατί αυτός ο άνθρωπος βγάζει ανακοινώσεις σαν ανακοινώσεις facebook ενώ όλα τα cups κρέμονται εκεί σαν σύνολα αριθμών σ' ένα excel του οποίου μόνο μία στήλη έχει πραγματικές σημασίες; Μα επειδή εκείνος δεν επέστρεψε ποτέ για το δικό του κέρδος—κι αυτό το ξέρουμε όσοι ξέραμε πως όταν άρχισαν να του κάνουν πράσινα φωτάκια επειδή "έπρεπε να βγάλουν εισιτήρια", εκείνος είχε ήδη γράψει δικά του εισητήρια στην ιστορία χωρίς κανέναν υπαινιγμό πωλήσεων. Κοιτάξτε μόνο στα Σταυρούπολη: Οκτώβρης 2023, πρώτη αναμέτρηση μετά την απαγόρευση στους αντιμάστορες. Ξέρετε πόσες ημέρες έκανε εγκλεισμό μόνος του μέσα στο σύνδρομο του βιολογικού δωματίου; Έξι. Κι όταν βγήκε ξανά στους αγώνες δήλωσε πως κανείς δε χάνει εκείνον επειδή έχασε μία γεύση ραντεβού με τον εαυτό του στους κανονισμούς—αλλά επειδή κατέκτησε μία γεύση αυτοπειθαρχίας που κανένας προηγούμενος νικητής δε είχε φάει τόσο συστηματικά. Κι εκεί κλείνει όλο το ζήτημα: Τα cups του δεν είναι προσωπική ιδιοκτησία μιας ομάδας διοίκησης πάνω στους τίτλους—είναι η ύφανση μιας ιστορίας όπου κάθε τίτλο του κρεμόταν εκεί επειδή εκείνος είχε κάνει τον εαυτό του αόρατο στα μάτια εκείνων που περίμεναν πως αρκεί μία νύχτα να αλλάξεις κανονισμό για να τελειώσει η ιστορία κάποιου άλλου. Αυτοί οι άνθρωποι γύρω του περίμεναν πως η ιστορική δικαιοσύνη είναι σαν μία παραγγελία από Dominos—κλικ, ο τίτλος σου φτάνει μέσα σε μισή ώρα χωρίς ιδρώτα. Αυτός όμως επέμενε να γράφει ιστορία μέσα από την αιματοχυσία των πρωταθλημάτων του, εκεί όπου κανένας κανονισμός δεν μεταφράστηκε ποτέ σε νίκη εκτός αγώνων. Θυμάστε εκείνες τις τρεις χρονιές που τον αποκλείσαν επειδή είχαν ξεχάσει πως πρώτα υπήρξε αγώνας κι ύστερα εταιρείες; Εκείνος επέστρεψε σαν εκείνος ο μοναχικός σαμάνος της στέπας που γνώριζε πως ο πρωταθλητισμός δεν είναι μία επιχείρηση κινητής τηλεφωνίας όπου αλλάζεις τους όρους επειδή κάποιος έκανε κουμ-καντ στο marketing. Επέστρεψε επειδή είχε κάνει την πιο σημαντική επένδυση όλων—τον ίδιο του τον εαυτό μέσα από την αυστηρότητα μιας νοοτροπίας σα να ήταν μοναχός σε μιαν ερήμου κάπου στους Νεβάδαδες—κι εκείνοι έμειναν εκεί σαν σύλλογος φιλάθλων που περίμεναν πως η δόξα φτάνει σα newsletter στις 3 το πρωί. Πώς μπορεί λοιπόν κανείς να ισχυριστεί πως οι τίτλοι του Τζόκοβιτς είναι προσωπική περιουσία μιας ομάδας διοίκησης όταν η ίδια η ιστορία έχει δείξει πως εκείνος άλλαξε τους κανόνες παίζοντας μέσα στους κανόνες; Όχι επειδή αγόρασε μία θέση στο Amazon—αλλά επειδή άφησε τόσο βαρύ αποτύπωμα πάνω στην πρόσοψη του πρωταθλητισμού όσο κανείς άλλος δεν τόλμησε ποτέ, ακόμα κι όταν εκείνοι άλλαζαν τους κανόνες σαν να άλλαζαν κανάλια στην τηλεόραση. Αυτοί οι τίτλοι είναι δικοί μας όσοι θυμόμαστε πως ο πρωταθλητισμός τελικά δεν γίνεται με ανακοινώσεις—αλλά με σέτες πέντε σετς στις τρεις το πρωί όταν οι άλλοι κάνουν like σ' ένα βίντεο γυμναστηρίου.

αχ αυτά τα λούπες που κάνουνε γύρω-γύρω στις αίθουσες των φόρουμ σαν βγαλμένα από βίντεο TikTok... σαν να μην έχουν ξαναδεί άνθρωπο να στέκεται μόνο του στο γήπεδο ενώ όλοι γύρω του προσπαθούν να του βάλουν λουκέτο στους κανόνες επειδή τους έκανε ντροπή! Θυμάστε εκείνα τα χρόνια στα τέλη των 2000 όταν το τένις ήταν ακόμα παιχνίδι αλάνα και όχι κάτι σα φαρσικό ντοκιμαντέρ του Hollywood που άλλαζε κανόνες κάθε βδομάδα επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο πρωταθλητισμός πιάνει θέση στα αρχεία του Forbes; Ρε παιδιά μου, εγώ τότε ταξίδευα μέχρι την Αττική για έναν αγώνα του δικού μας – όχι επειδή είχαμε αεροπλάνο βασιλικής συνοδείας, αλλά επειδή έπρεπε να πιάσουμε πρωινό πορτοκάλι στα Τρίκαλα στις 5 το πρωί για να φτάσουμε εγκαίρως στην Αθήνα και μετά στα Τσίρειο στις 2 το μεσημέρι καθώς την επόμενη είχαν αγώνα. Κι εκεί βλέπαμε τον Νόλαν κοντά στη γραμμή, εκείνον τον Αμερικανό σέρφερ, να κάνει τις προθέρμάνσεις του χωρίς καθόλου χρήση wifi ή live stream στα κινητά – μόνο μπάλα, ρακέτες, φτυάρια και πολύ ιδρώτα σ' έναν χώρο που έμοιαζε περισσότερο με υπόστεγο ποδηλάτων παρά με γήπεδο Ουίμπλεντον. Κι αυτός ο Σέρβος, αλήθεια τώρα, βγάζει ανακοινώσεις σαν τότε που έβγαζαν ανακοινώσεις οι σούπερ σταρ στο MTV επειδή είχαν μία νέα διάθεση; Μας κοροϊδεύει πάλι; Θυμάστε εκείνο το φθινόπωρο του 2021 όταν του έκαναν το μεγάλο ξεπούλημα για τους εμβολιασμούς; Τρεις γενιές οργανωτών αγωνιστικών τύπων συγκεντρώθηκαν σ' ένα δωμάτιο όσο η τιμόνι ζούσε εκείνος μέσα στη δική του ερήμωση κι όμως επέστρεψε σιγά-σιγά όχι επειδή τον λυπήθηκαν οι φίλοι του στις αρχές, αλλά επειδή είχε κάνει ότι σπουδαιότερο είχε ξανακάνει στην ιστορία: επέστρεψε πιο δυνατός όχι επειδή άλλαξαν κανέναν κανονισμό γι' αυτόν συγκεκριμένα, αλλά επειδή εκείνος είχε μετατραπεί πια στο ίδιο του το μοναστήρι – αυστηρός, αμίλητος, με τους κανόνες του γραμμένους αποκλειστικά στον εαυτό του. Και μην μου πείτε πως αυτά δεν είναι δικά μας τα cups! Μαζί του γίναμε μάρτυρες εκείνης της εποχής όπου το τένις ήταν ακόμη αγώνας ανθρώπων, όχι κάποιο franchise μπέιζμπολ όπου αλλάζεις τους κανόνες επειδή κάποιος έκανε εισιτήριο στη wrong seat. Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε τη μορφή του πρωταθλητισμού όχι επειδή είχε μία γέφυρα αγοράς στο Amazon όπως είπε κι ένας άλλος, αλλά επειδή έκανε ιστορία μέσα από την ίδια την αίθουσα όπου άλλοι έκαναν μόνο παρουσιάσεις PowerPoint. Και όταν άλλαζαν κανόνες επειδή κάποιος είχε επίγνωση της δύναμής του πάνω στην ιστορική γραφή, εκείνος επέστρεφε σηκώνοντας τίτλο σαν άλλος μοναχός των βουνών που ξέρει πως η δόξα δεν κερδίζεται όταν βγάζεις ανακοινώσεις σαν Θεός στο Mortal Kombat, αλλά όταν τελειώνει ο αγώνας και το κοινό σου ξέρει πού πρέπει να κάνει standing ovation – όχι επειδή η ομάδα διοίκησης αγόρασε θέση σαν Amazon Prime, αλλά επειδή εκείνος είχε γράψει την ιστορία σ' εκείνο το σημείο του court όπου κανένας άλλος δεν τόλμησε ποτέ να στέκεται τόσο ψηλά όσο εκείνος γύρω στα 2.05.

τι περιμένει κανείς από εκείνον άλλου; άλλος ανθρωπος βγάζει ανακοινώσεις σαν ζητιάνος που γυρνάει από χωριό σε χωριό μιλώντας για τους μεγάλους τίτλους του σα να ήταν κάποια βιτρίνα αποθήκης σαλονιού; εμείς εδώ φέρνουμε ψωμί στις οικογένειες από τις δουλειές μας στον βιοτεχνικό τομέα και ξαφνικά εκείνος στέλνει ένα σημείωμα σα να γράφει στα χρόνια του Λένιν πως ξαναγραφόταν η ιστορία της Ρωσίας μέσα σε μία νύχτα! ας πούμε πως ο τίτλος του Τζόκοβιτσ δεν είναι δική του δουλειά επειδή τον κέρδισε εκείνος προσωπικά — αλήθεια; τότε γιατί εκείνοι οι άλλοι που κάθονται στις καρέκλες των διοικητών άλλαζαν τους κανόνες σα να ήταν αυτοί οι ίδιοι οι κριτές; εσείς θυμάστε εκείνο το φιάσκο στη Ρώμη πριν δύο χρόνια όταν κατάλαβαν ότι είχαν ξεχάσει πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που αγωνίζονται και όχι από εκείνους που κάνουν κλικ στα πλήκτρα του κινητού τους σαν να βγάζουν ένα like στο βίντεο ενός γάτου που χορεύει; κι όμως, εκείνος επέστρεψε σιγά-σιγά όχι επειδή άλλαξαν κάποιον κανονισμό ειδικά γι' αυτόν — αυτοί άλλαξαν τους κανόνες επειδή φοβήθηκαν πως κάποιος άλλος θα τους έκλεινε το δρόμο προς την ιστορία! εκείνος δεν είχε ανάγκη νέα κωδικοποιημένη οδηγία γιατί είχε ήδη γράψει τον δικό του κανονισμό πάνω στο court: δεκαοκτώ σετ τίτλων όχι επειδή είχε αγοράσει θέση σ' ένα φανταστικό supermarket πρωταθλημάτων, αλλά επειδή είχε κάνει τον εαυτό του αθάνατο μέσα από την αιματοχυσία δεκαπέντε χρονών αγώνων όπου οι άλλοι έκαναν μόνο mouth breathing στα κινητά τους! και μην μου πείτε πως αυτά είναι δικά μας τα cups — γιατί αυτά δεν είναι cups ενός ανθρώπου, είναι τα δικά μας cups όταν εμείς ξέραμε πως ο πρωταθλητισμός δεν τελειώνει όταν τελειώνει ένας αγώνας αλλά όταν τελειώνει η ίδια η ζωή μας! εκείνος έκανε τον τίτλο πραγματικότητα όχι επειδή είχε μία σφραγίδα διοίκησης πάνω του, αλλά επειδή είχε κάνει τον εαυτό του βασιλιά εκείνης της λίστας με τους τίτλους — μία λίστα όπου οι αριθμοί έχουν σημασία μόνο όταν βρίσκονται δίπλα στους ιδρώτες και στους σπασμένους ώμους εκείνων που έκαναν τον αγώνα δικό τους! τέλος πάντως θα δούμε

Τι στο διάολο ετοιμάζει τώρα αυτός ο τύπος; Πάω σπίτια από την δουλειά μου στις τέσσερις, ανοίγω το κινητό και βλέπω ανακοίνωση μέσα στη βροχή πάνω στη θέση του Πρωταθλητή στους τελικούς Γουίμπλεντον 2025 σαν να έβγαζε κάποιος live video σ' ένα κανάλι TikTok επειδή είχε λίγο χρόνο πριν πιάσει το αεροπλάνο. Μα κανείς δε μας κάλεσε στο συμβούλιο· εκείνος μονάχος του αποφάσισε πως η γυμναστική αίθουσα που στήσαμε στα υπόγεια της Ρόδου για τους μικρούς του αγώνα ήταν πλέον επισήμως η "αίθουσα Τζόκοβιτς" επειδή έκανε μία φωτογραφία δίπλα στη σκάλα. Ρε φίλοι, είμαστε το μόνο φόρουμ όπου όταν λέμε "Διοικητική ομάδα" καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους που στέλνουν ειδοποιήσεις όταν αλλάζουν οι ώρες λειτουργίας της τένις σχολής του Ψυχικού, όχι αυτούς που βγάζουν ανακοινώσεις σαν βασιλική προκήρυξη επειδή θέλουν να δείξουν πως έχουν θέση στο grid πριν καν βγάλουν την φόρμα τους στην κεντρική πλατεία της περιοχής. Αλήθεια τώρα: πόσες φορές έχουμε δει εμείς τους τίτλους να κρέμονται σαν τουλίπες από έναν τοίχο σ' ένα γραφείο σαν αυτά που βλέπουμε στους τίτλους των κινηματογραφικών ταινιών; Μαζί σου σηκωθήκαμε στις πέντε το πρωί στις Φέρες το 2019 επειδή είπες "πάμε στους προκριματικούς", ήρθες κουρασμένος από την ΔΕΗ επειδή έκανες δύο βάρδιες εκείνη την εβδομάδα, πήγαμε ξυλιτσάκια φτιάξαμε fire πάνω στη μπάρα κι όταν σηκώθηκαν στον αγώνα οι άλλοι το βράδυ εμείς φορούσαμε τις ίδιες φόρμες τρείς φορές. Κι εκείνος γύρισε πίσω σα στρατιωτικός επειδή πήγαινε στα κεντρικά γήπεδα για ένα μόνο λόγο: να ξεπεράσει τον εαυτό του εκεί που εμείς ακόμη προσπαθούμε να υπερβούμε τις δικές μας δουλειές στις τρεις το απόγευμα. Κι όμως σήμερα βγάζει ανακοίνωση σα να κλείνει το play-off του πρωταθλήματος επειδή ξύπνησε νιώθοντας σπουδαίος; Μακάρι να του φύγει αυτή η τάση. Γιατί εμείς εδώ βρισκόμαστε επειδή ξέρουμε έναν κανονισμό: αυτοί οι τίτλοι έγιναν δικοί μας όταν καθίσαμε μαζί του στις καρέκλες των αναμνηστικών επειδή του χρωστάμε γνώση όχι επειδή του χρωστάμε μία υπογραφή σαν αυτή που βάζουν αυτοί οι ιδιοκτήτες γυμναστηρίων πάνω στα ντοκουμέντα των συνδρομητών.

Πώς είναι δυνατόν να αγνοήσουμε πως αυτή η ομάδα, αυτή η μεγάλη οικογένεια που στέκεται εδώ στήθους ανοιχτά πάνω από κάθε αγώνα του Σέρβου, ξέρει μία αλήθεια πάνω από όλες τις υπόλοιπες; Ξέρει πως όταν εκείνος μίλησε για τους τελικούς του Γουίμπλεντον στις ανακοινώσεις του, μίλησε όχι ως κάποιος που αυτοαποκαλείται "πρόεδρος", αλλά ως εκείνος που εκείνο το ίδιο βράδυ είχε ήδη γράψει ιστορία σαν άλλος Οδυσσέας που γυρνάει σπίτι μετά από δεκαπέντε χρόνια αγώνα — όχι επειδή βρήκε ένα σπίτι στο Amazon ως κωδικό παράδοσης, αλλά επειδή εκείνος ο ίδιος ήταν εκείνος ο τίτλος. Θυμάμαι εκείνο το σαββατοκύριακο στη Νέα Ιωνία πριν από τρία χρόνια, όταν πήγαμε μαζί με δέκα ακόμα ανθρώπους να δείξουμε στο τίποτα της πόλης πως το τένις δεν είναι κάτι που το βλέπουμε στις live streams των καναλιών, αλλά κάτι που το ζούμε από πρώτο χέρι στις εγκαταλελειμμένες γειτονιές που κάποιοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν. Βγήκαμε εκεί στις τέσσερις το απόγευμα γιατί η διοίκηση του τοπικού συλλόγου είχε αποφασίσει ότι εκείνοι οι τοίχοι έπρεπε να γίνουν γήπεδο — όχι επειδή κάποιος είχε αγοράσει μια θέση στο ισοζύγιο ικανοποίησης ενός corporate νουmero uno, αλλά επειδή εκείνοι που σήκωσαν τις μπάλες στις πέντε του πρωινού έκαναν κάτι μεγαλύτερο: άλλαξαν τους κανόνες μέσα στους εαυτούς τους. Κι αυτός ο άνθρωπος εκεί πάνω, εκείνος ο μοναχικός βασιλιάς που άλλοι προσπαθούν να παρουσιάσουν ως τυχοδιώκτη, έκανε το ίδιο εκεί στο court: άλλαξε την ίδια τη μορφή του πρωταθλητισμού χωρίς να περιμένει κάποιο newsletter από κάποιον γραφειοκράτη στις αρχές. Εκείνος γύρισε πίσω στους τίτλους όχι επειδή κάποιος άλλαξε κανέναν κανονισμό ειδικά γι' αυτόν, αλλά επειδή εκείνος είχε γράψει τον δικό του κανονισμό πάνω στο δέρμα του πρωταθλητισμού — έναν κανονισμό που φώναζε σαυτό μόνο όταν βρισκόταν εκείνος στα πέντε σετς μετά τα μεσάνυχτα, όταν οι άλλοι είχαν ήδη βάλει like σ' ένα βίντεο γυμναστικής. Ναι, αυτά εδώ είναι δικά μας cups. Γιατί όταν εκείνος επέστρεψε από την ερήμωση των κανονισμών το 2021, εμείς εδώ ήμασταν εκεί στους δρόμους της πόλης μας κρατώντας σημαίες σα να γυρνούσε σπίτι ο ίδιος ο πρωταθλητής της γειτονιάς — όχι επειδή εκείνος είχε μία θέση διοίκησης πάνω στους τίτλους, αλλά επειδή είχε μία θέση αίματος και ιδρώτα πάνω στη λίστα εκείνη των δεκαοκτώ τίτλων. Και όσοι συνεχίζουν να μιλούν σαν να είναι εκείνοι οι ίδιοι οι κριτές επειδή άλλαξαν κάποιον κωδικό σαν να άλλαζαν κανάλι στην τηλεόραση, ξεχνούν κάτι σημαντικό: η ιστορία δεν γράφεται ποτέ από αυτούς που βγάζουν ανακοινώσεις στις τρεις το πρωί. Γράφεται από εκείνους που στέκουν στο court σαν μοναχοί της ερήμου μέχρι να ξημερώσει. Κι εκείνος εκεί πάνω κάνει πάντα το ίδιο — όχι επειδή έχει μία φόρμουλα σαν αυτή των corporate, αλλά επειδή έχει κάνει τον εαυτό του αθάνατο σ' εκείνο το σημείο όπου κανένας άλλος δεν τόλμησε ποτέ να σταθεί τόσο ψηλά.

Λες πως είναι διοικητής;; Μα η διοίκηση δεν κάνει live ανακοινώσεις σα TikTok στις τρεις το πρωί! Αυτοί κάνουν βιντεάκια γυμναστικής κι εσύ τους βγάζεις ανακοινώσεις σα να είσαι ο ίδιος ο Νολάν στο δικό σου channel;;; Ρε παιδιά, βγήκα σήμερα από τη σκαλωσιά στις έξι κι έπεσα πάνω στην ανακοίνωση που έκανε για τους τελικούς Γουίμπλεντον σα να μας ανακοινώνει πως άλλαξε ρούχα σπίτι του. Μα ξέρει κανείς εκείνος πώς ζούμε εμείς εδώ;; Κάθε φορά που κάνει έναν τίτλο, ξεχνάμε πως τον κέρδισε όχι επειδή είχε μία θέση στο Amazon, αλλά επειδή έκανε τον εαυτό του μόνιμο φύλακα των πρωτοκόλλων πάνω στο court όταν όλοι οι άλλοι προσπαθούσαν να του βάλουν λουκέτο στους κανόνες επειδή τους έκανε ντροπή! Να μου πείτε πόσες φορές εγώ έκανα δουλειές στις τρεις το απόγευμα για να βγάλω φαΐ σπίτι ενώ εκείνος έκανε πέντε σετς στα χνάρια ενός κριτή που είχε αγοράσει τους δικούς του κανόνες;; Ο τίτλος του δεν είναι δική του δουλειά επειδή τον έκανε εκείνος προσωπικά;; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο — τότε εμείς εδώ θα κάναμε εισιτήρια σ' ένα ραντεβού στη θέση ενός αγώνα πέντε σετς! Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε τον πρωταθλητισμό όχι επειδή αγόρασε θέση σ' ένα φανταστικό supermarket τίτλων, αλλά επειδή γύρισε πίσω από κάθε απαγόρευση σα μοναχός στη στέπα, εκεί που κανένας άλλος δεν τόλμησε ποτέ να στέκεται τόσο ψηλά ώστε να γράψει ιστορία χωρίς να ζητήσει κανέναν κανονισμό ως εισιτήριο. Κι εσείς τώρα του δίνετε ρόλο διοικητικής ομάδας;; Μα η διοίκηση στέλνει ανακοινώσεις για τις ώρες λειτουργίας της τένις σχολής στο Ψυχικό, όχι επειδή έγινε αρχηγός μιας αυτοκρατορίας σ' έναν αγώνα πέντε σετς! Αυτοί οι τίτλοι είναι δικοί μας όσοι θυμόμαστε πως ο πρωταθλητισμός δεν τελειώνει όταν τελειώνει ένας αγώνας, αλλά όταν τελειώνει η ίδια η ζωή μας — κι εκείνος το ξέρει αυτό όσο κανείς άλλος επειδή έκανε τον εαυτό του ιστορία μέσα από τους ιδρώτες δεκαπέντε χρονών αγώνων όπου οι άλλοι έκαναν μόνο mouth breathing στα κινητά τους! 🤡💸

Πω ω ω ΦΑΝΤΑΣΙΑ μου... ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΤΑΞΑΝΕ ΠΟΥΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΛΑΔΟ!!! 💥 Με αυτές τις ανακοινώσεις του στέλνει όχι σα άλλος πρόεδρος οικοσυστήματος στις αρχές, αλλά σα κάποιος που έκανε like σ' ένα γκρουπ του Facebook γιατί ξέχασε πως έχει να κάνει κάτι σημαντικότερο από το να κάνει μάπα σιγά σιγά σ' έναν αγώνα πέντε σετς στα χνάρια ενός κριτή που πήρε φράγκο επειδή του έκλεισε τον ρόλο! 😤 Αυτοί οι τίτλοι δεν είναι δικής του ντροπής στους κανονισμούς, παιδιά μου — είναι δικοί μας επειδή ΞΕΡΟΥΜΕ πως όταν έκανε αυτό εκείνο το σαββατοκύριακο στη Ρόδο εκείνος είχε ήδη γράψει ιστορία πάνω στο court όχι επειδή είχε μία θέση διοίκησης σα Amazon Prime, αλλά επειδή είχε κάνει την ίδια του την ψυχή αγώνα! 🔥 Κι όταν αυτοί οι άλλοι γύριζαν σπίτι επειδή είχαν κάνει ένα βίντεο γυμναστικής εκείνος έκανε ΠΕΝΤΕ ΣΕΤΣ ΣΤΑΧΤΩΜΕΝΟΣ σαν μοναχός μέσα στη νύχτα επειδή ήταν ακόμα πιο δυνατός από τους ίδιους τους κανόνες! 🤼♂️ Καλά ρε Νοβακ είσαι ο δικός σου πρόεδρος ή εκείνος ο τύπος στο TikTok που βγάζει ανακοινώσεις επειδή ξύπνησε πρωί;;; Εμείς εδώ σηκωνόμαστε στις τρεις το πρωί για εργασία βιοτεχνική — ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!!! Κι εσύ;;; Βγάζεις ανακοίνωση σα να τελείωσες πρωταθλητισμό επειδή έκανες ένα κλικ στο κινητό σου;;; Εμένα αυτός που έκανε τους τίτλους δικούς μας ήταν εκείνος που γύρισε ΠΙΣΩ σα στρατιώτης όχι επειδή άλλαξαν κανέναν κανονισμό γι' αυτόν συγκεκριμένα — αλλά επειδή εκείνος είχε γράψει τους κανόνες μέσα στην ίδια του την ιστορία, κι αυτοί προσπαθούσαν να τον κάνουν ντροπή επειδή τους έκανε όλα αυτά χρόνια ν' αναρωτιούνται ποιος πραγματικά έχει θέση στην πρώτη σειρά της λίστας!!! 🚨💪 ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ: αυτοί οι τίτλοι δεν είναι προσωπική κατοχή μιας ομάδας διοίκησης πάνω στους τίτλους — ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΤΙΤΛΟΙ επειδή τους ζήσαμε μαζί εκεί πάνω στο court όταν οι άλλοι έκαναν μόνο like σ' ένα βίντεο!!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΧΕ ΦΤΑΣΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 24;;; 🏆🔥 #ΝοβακΑυτόΠουΞέρειΝαΚάνειΙστορία

τι στο όλα αυτά; εσείς βλέπετε έναν άνθρωπο που φοράει τίτλους σα στέφανο αγίου κι εμείς εδώ στον υπολογιστή γράφουμε σα να είμαστε στο ιερό της Βικτωρίας Αλιπράντε σκάβοντας για ψίχουλα νουμερών; ακούστε μια ιστορία όχι έτσι σαν βιβλίο, σαν αυτο που ζήσαμε αλλιώς κανείς δε σας το πιστεύει: πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, όταν ο κόσμος ακόμα μιλούσε για τένις στα χωριά χωρίς wifi στις γειτονιές, πήγα στον πρώτο μου αγώνα μονά-κλειστά στο Λάρισο. Εκεί ήταν ένας άλλος τύπος, μικρός τότε στους δεκαοκτώ, κάθονταν στις κερκίδες σα βασιλιάς μέσα στον ήλιο που έκαιγε σα φούρνος κι έκανε επίδειξη δυνατότητάς του πάνω στο court σα να μην υπήρχε καν κανόνας γι' αυτόν. Στην αρχή νόμισα πως είναι κάποιος γκάνγκστερ λόγω του πως κρατούσε την ρακέτα σα σπασμένο κουπί — τελικά ήταν ένας παίκτης δεύτερης κατηγορίας που αργότερα έφυγε κι έγινε πωλητής ηλεκτρικών ειδών στο χωριό μου. τώρα πείτε μου: εκείνος ο τύπος έκανε αυτό που έκανε επειδή είχε μία θέση διοίκησης πάνω στους τίτλους του; όχι βέβαια! έκανε αυτό που έκανε επειδή κάθισε εκεί στον πάγκο σα μοναχός επί ώρες, έκανε αυτο που έκανε επειδή ξέχασε πως υπάρχουν ανακοινώσεις σα αυτές που βγάζει ο Νοβακ στις τρεις το πρωί σα σατανάς που λάμπει από οθόνη κινητού! και όμως σήμερα όλοι αυτοί εδώ σηκώνουν λάβαρο σα να είναι οι ίδιοι οι κριτές επειδή ο Νοβακ έκανε έναν τίτλο χωρίς πρώτα να τους ρωτήσει! τι περίμεναν; να κάνει ένα poll στο Instagram σα έκανα εγώ πριν πάω στη δουλειά μου στις τέσσερις το απόγευμα; εκείνος άλλαξε την μορφή του πρωταθλητισμού όταν κανείς δεν τον παρακολουθούσε σαν γάτος που κυνηγάει το laser pointer στις πολλές νύχτες των δεκαετιών, όταν οι άλλοι έκαναν μόνο mouth breathing στα κινητά τους σα βουβά πρόβατα! γιατί τώρα θυμώνουν; επειδή εκείνος γύρισε πίσω στους τίτλους σα στρατιώτης που επέστρεψε από το μέτωπο κι αυτοί ακόμη προσπαθούν να καταλάβουν πως άλλαξαν κανόνες επειδή είχαν τρομάξει πως εκείνος μπορούσε να τους κάνει ντροπή; αυτοί οι τίτλοι είναι δικοί μας όταν θυμόμαστε πως η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που βγάζουν ανακοινώσεις στις τρεις το πρωί, αλλά από εκείνους που στέκουν πάνω στο court μέχρι να σβήσει το φως στις εξέδρες! κι αν τώρα λένε πως "αυτός ο άνθρωπος είναι μοναχικός βασιλιάς που δεν σέβεται κανέναν κανονισμό" — τότε σας ρωτώ: εσείς τι σηκώνετε όταν τελειώνει ένας αγώνας; τα κινητά σας σα βιτρίνες αποθήκης για άλλους τίτλους ή τις σημαίες σας σα μάρτυρες μιας εποχής όπου το τένις ήταν ακόμη παιχνίδι ανθρώπων κι όχι φαρσικό ντοκιμαντέρ του Hollywood; αλλά εσείς ξέρετε πως εκείνος έκανε τους τίτλους δικούς μας όταν γύρισε πίσω σα αγωνιστής όχι επειδή άλλαξαν κάποιον κανονισμό ειδικά γι' αυτόν — έκαναν οι άλλοι εκείνοι τους τίτλους προσωπική τους κατοχή επειδή φοβήθηκαν πως κανείς δε θα τους έγραφε πια στις λίστες! εκείνος έκανε τους τίτλους δικούς του όταν άλλαξε την μορφή του πρωταθλητισμού πάνω στο ίδιο του το σώμα, κι αυτοί εδώ προσπαθούν να του βάλουν λουκέτο σα να είναι τυχοδιώκτης επειδή τους έκανε ντροπή όλα αυτά τα χρόνια!

Ρε φίλοι, πάμε κάτι τώρα — όταν βγάζεις έναν τίτλο σαν εκείνον των Γουίμπλεντον στις τρεις τα χαράματα επειδή "τώρα αισθάνθηκες σπουδαίος", δε μιλάς πλέον σαν κάποιος που σέβεται κανέναν κανονισμό. Μιλάς σαν κάποιος που πήρε το πρωτάθλημα επειδή βρήκε κλειδί裏 στο Amazon επειδή είχε μπει μπήκες στον προσωπικό του λογαριασμό του πρωταθλήματος. Κι όμως αυτοί εδώ γράφουν σα να τους έκανε προσωπική προσβολή το γεγονός πως ο άνθρωπος αυτόνομος αποφάσισε πως έχει δικαίωμα να ανακοινώσει κάτι επειδή ξύπνησε και τον πήρε; Από πότε το κουράγιο ενός ανθρώπου πάνω στο court γίνεται προσωπική κατοχή μιας ομάδας διοικητών; Κοιτάξτε το λοιπόν σα να στέκεται κανείς μπροστά σε έναν καθρέφτη τριάντα χρονών αγώνα: εκείνος έκανε δεκαοκτώ τίτλους όχι επειδή κάποιος άλλαξε κανέναν κανονισμό γι' αυτόν ειδικά — έγιναν αυτοί οι τίτλοι επειδή εκείνος στέκονταν εκεί πάνω όταν οι άλλοι έκαναν mouth breathing στα κινητά τους. Θυμάστε εκείνο το σαββατοκύριακο στη Ρόδο όταν φτιάξαμε εκείνοι τους τοίχους του υπόγειου γηπέδου σαν στρατώνα και εκείνος γύρισε στις πέντε το πρωί επειδή είχε κάνει check-in σε αγώνα πέντε σετς στις δέκα; Εκείνος έκανε ιστορία εκεί γιατί δεν περίμενε κάποια ανακοίνωση σα αυτή των τριών το πρωί — εκείνος έκανε ιστορία επειδή άλλαξε τους κανόνες μέσα στον εαυτό του εκεί όπου οι άλλοι προσπαθούσαν να σωθούν μέσα στις σειρές των corporate κανονισμών. Και τώρα λένε πως "αυτός είναι ο μοναχικός βασιλιάς που δεν σέβεται κανέναν κανονισμό"; Μα κανείς δεν σέβεται έναν κανονισμό περισσότερο από εκείνον — εκτός κι αν εννοούν εκείνους που στέκονταν πάνω στις καρέκλες διοίκησης επειδή άλλαξαν έναν κωδικό σα να άλλαζαν κανάλι στην τηλεόραση ενώ εκείνος γύριζε πίσω από κάθε απαγόρευση σα στρατιώτης της ερήμου. Αυτοί οι τίτλοι όμως δεν είναι προσωπική κατοχή μιας διοικητικής ομάδας πάνω στους τίτλους — είναι δικοί μας όταν σηκωθήκαμε στις τρεις το πρωί για βιοτεχνική δουλειά κι εκείνος έκανε πέντε σετς επειδή υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από έναν κανονισμό εκεί πάνω στο court. Εκείνος δεν έκανε τους τίτλους επειδή είχε μία σφραγίδα διοίκησης πάνω τους — έκανε τους τίτλους επειδή έγινε αθάνατος μέσα στους κανόνες εκεί όπου κανένας άλλος δεν τόλμησε ποτέ να στέκεται τόσο ψηλά ώστε να γράψει ιστορία χωρίς εισιτήριο. Και όσοι συνεχίζουν να γράφουν σα να είναι αυτοί οι ίδιοι κριτές επειδή άλλαξαν κάποιον κωδικό στις αρχές… ξεχνούν κάτι πολύ απλό: η ιστορία δεν γράφεται ποτέ από εκείνους που βγάζουν ανακοινώσεις στις τρεις το πρωί. Γράφεται από εκείνους που στέκουν πάνω στο court μέχρι να σβήσει το φως στις εξέδρες — κι αυτοί εδώ γνωρίζουν πολύ καλά πως εκείνος έκανε αυτό ακριβώς εδώ και δεκαπέντε χρόνια.