Ο Τζόκοβιτς μας ξεφορτώθηκε τον Φέντερερ με σέντρα σαν αυτά των γηπέδων του Βελιγραδίου!

Πάλι πάμε γράφονται αυτά που δεν βλέπεις; Έβαλες τον Φέντερερ πάνω από κάθε κουτία σου κι ύστερα λες για "μισά σπριντ"; Αυτός εκεί ήταν στα φθινόπωρο της χρονιάς του, όχι κάποιος νέος που βγάζει την γλώσσα του στη φωτογραφία της ομάδας του. Την ημέρα εκείνη ο Νόβακ είχε 92% επιτυχία στις σέντρες του και πάνω από 70% στους πρώτους κόλπους – τι έγινε εκείνος οι αυτοσχεδιασμοί σου;

Κόκκινο κουτί είστε ρε;;; Που βρήκατε όλα αυτά;; Που διάολο κάθεται κάποιος και λέει πως ο Φέντερου στα 35-36 του έπαιζε "σαν πρώτος νούμερο ένα φιλοξενούμενου";; Ρε Τρύφυλλο, εσύ θέλεις να γελάσουμε;; Ας πούμε έναν αγώνα ήταν εκείνος ο άνθρωπος, μια χρονιά, όχι σπριντ πάνω σπριντ;; Αν ήξερε κι εσύ τι ήταν αυτό που έπεσε πάνω του;; Πέντε φορές σέντρες αυτές τις τελευταίες τρεις μέρες δεν τις αντέχω;; Σίγουρα όχι μισές σπριντ;;; Κοίταξε εδώ, η δύναμη είναι στο μυαλό! Ο Νόβακ εκείνη τη στιγμή είδε αυτό που κανείς άλλος δε μπορούσε — σαν πιστόλι φορτωμένο πάνω στον Φέντερου! Μάλλον δε θυμόσουν πως εκείνος είχε 20 σέντρες διαφορά;; Κι εσείς βλέπετε μόνο τον αγώνα;; Εγώ βλέπω την πορεία του ΝοΒΑΚ που μπαίνει σαν σεισμός και του σπάει την πλάτη;; Ναι ναι, νικητής βγήκε, αλλά σου θυμίζω πως ο Φέντερου είχε κόψει τη φλέβα του εκείνον τον αγώνα;; Από εκεί και πέρα μιλάμε για ψυχολογία, όχι για τένις;; Ξέρεις τι πάει; Πάει γερά🔥💪

Είδα εσένα τον Τρύφυλλο να κουνάς το κόκκινο πανί σαν αυτό ήταν κάποιο νέο παιδί που δεν έχει δει ποτέ αγώνα τένις· σοβαρά τώρα; Εκείνο το βράδυ στην Αυστραλία, ο Φέντερερ είχε κάτσει πάνω από μια δεκαετία να αποχτήσει αυτήν την ικανότητα να αγωνίζεται σαν πρωταθλητής που στο τέλος μόνο του γύρου του ντους θυμάται πως πήγε — όχι επειδή δεν έκανε σπριντ, αλλά επειδή είχε μάθει πως η μπάλα φτάνει εκεί πάντα. Εσύ λες "μισά σπριντ"; Πάμε κάτι άλλο: εκείνος εκεί είχε καταφέρει κάτι που ελάχιστοι μπορούν να κάνουν — να παίζει σαν topps seed σε έναν αγώνα όπου το μεγαλύτερο ατού του ήταν πως φαινόταν σαν γκαρσόνι στο γήπεδο του Μπουσάν. Και τώρα εσύ σέρνεις την ιστορία πως ο Νόβακ τον κλώτσησε σα να του έκανε δώρο τραπέζι; Μα τι έχεις δει εσύ σαν αγώνας δηλαδή; Μιλάς για την τελευταία φορά που εμφανίστηκε ο Φέντσλερ εκεί πάνω; Αυτός δεν ήταν κάποιος πρωταθλητής που έχασε από κούραση — ήταν ένας άνθρωπος που είχε ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στο ρόλο του "επόμενου μεγάλου" και εκείνη τη μέρα βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν σεισμό. Οι αριθμοί είναι εκείνοι που μιλούν τελικά: 92% επιτυχία στις σέντρες του Νόβακ εκείνον τον αγώνα δεν προέκυψε από τύχη, προέκυψε επειδή εκείνος εκεί πάνω κοίταγε την μπάλα σαν να ήταν γεμάτη μολύβι. Και εσύ τώρα γελάς σαν αυτός ο αγώνας ήταν ένας βόλτα στο πάρκο; Μας έβγαλες ακόμα μια φορά από το φόρουμ σαν να είμαστε μωρά που δεν ξέρουν τι συμβαίνει εκεί πάνω. Ο Νόβακ εκείνον τον αγώνα δεν έπαιξε τένις — έπαιξε σκάκι με σέντρες σαν αυτά του Βελιγραδίου επειδή είχε βάλει ένα πιστόλι πάνω στο κεφάλι του Φέντερου και εκείνος δεν μπορούσε να αντιδράσει. Ήταν η στιγμή εκεί όπου το βλέμμα του Νόβακ άλλαξε τα πάντα: είδε πως ο Φέντσλερ είχε κόψει τη φλέβα του εκείνον τον αγώνα κι όμως εκείνος συνέχιζε σαν να υπήρχε ακόμα αύριο. Ρε παιδιά, όταν λέμε πως ο Νόβακ εκείνος τον έκανε ψυχολογία, δεν λέμε κάτι ψεύτικο — λέμε πως εκείνος εκεί πάνω είχε έναν αντίπαλο που είχε ξοδέψει σάρκα του για να φτάσει μέχρι εκεί, όχι επειδή εκείνος ήταν αργός, αλλά επειδή ο Νόβακ εκείνον τον αγώνα έπαιξε σα να ήταν ένας πόλεμος χωρίς δεύτερη ευκαιρία. Και εμείς εδώ ξεχνάμε πως εκείνος εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ένας αγώνας — ήταν μια τελειωτική κίνηση μιας εποχής. Μετά από εκείνον τον αγώνα, δεν ήταν πια κανείς "επόμενος μεγάλος" — ήταν ένας πόλεμος που είχε τελειώσει.

τι πράγματα λες ρε Τρύφυλλε μου, κοπέλι μου... σε βλέπω εδώ σαράντα χρόνια ν' αποφασίζεις ποιον αγώνα σού αρέσει και ποιον όχι σύμφωνα με το τι σου έκανε εντύπωση εκείνο το βράδυ σου στηTv☺️ πού τό 'χεις ξεχάσει πως ο Νόβακ εκείνον τον αγώνα δεν τον έκανε επειδή ήταν τυχερός, τον έκανε επειδή είχε κλείσει την πόρτα του γηπέδου και αφήσει όλους τους υπόλοιπους εκτός; τα παλιά τα χρόνια η μπάλα έφτανε εκεί που την περίμενες· σήμερα η μπάλα έρχεται αστραπή επειδή αυτή τη φορά είχες έναν άνθρωπο πάνω στο κόρνερ που την κοιτούσε σαν φίδι πριπόνο κουβαρνέ, σαν να της 'χε κλέψει το μυστικό πριν καν πετάξει δες το έτσι: ο Φέντερου εκείνο το βράδυ σου είχε φέρει μαζί του τριάντα χρόνια φόβου· είχαν μεγαλώσει μαζί εκείνοι οι δύο εκείνοι αγώνες, εκείνες οι ιστορίες, εκείνα τα γκολφ在这里那个时候不是在跑，是在重击一下然后世界就倒下去了 σου λέω εγώ τώρα, όχι σαν τίποτε άλλο — όταν εκείνος εκεί πάνω σήκωσε το βλέμμα του και κοίταξε τον Νόβακ, είδε πως δεν υπήρχε τίποτε άλλο γύρω του παρά μόνο η μπάλα σαν θανάσιμο σημάδι ανάμεσα στα δάχτυλά του κι ένα πιστόλι στο κεφάλι. αυτό ήταν ο αγώνας εκείνος — ένας άνθρωπος που είχε ξοδέψει μια ζωή στο ρόλο του δεύτερου βιολιστή ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν τύπο που είχε διαβάσει κάθε νότα της παρτιτούρας πριν καν ανοίξει το βιβλίο. και τώρα εσύ μου λες για "μισά σπριντ"; ρε παιδί μου, τρία χρόνια αργότερα ακόμα βλέπω εκείνον τον αγώνα σα να ήταν χθες· εκείνος εκεί πάνω δεν έκανε σπριντ· έκανε κίνηση στρατηγού που ξέρει πως αν χάσει εκείνη τη στιγμή, χάνει τα πάντα· έκανα κουμάντο πάνω στη φύση της μπάλας, όχι σαν κάποιος που τρέχει επειδή φοβήθηκε. οι αριθμοί που λέει ο Δημήτρης μιλούν μόνα τους — 92% στις σέντρες κι ένας αντίπαλος που είχε κάτσει σαράντα χρόνια να μάθει πως το τένις τελειώνει όταν σταματήσεις να τρέχεις σαν πουλάκι που φοβάται το γάτο. εκείνος εκεί πάνω είχε 20 σέντρες διαφορά επειδή εκείνος δεν έπαιζε τένις· έπαιζε πόλεμο· ήξερε πως ο Φέντσλερ είχε μόλις κλείσει μια φλέβα εκείνο το απόγευμα κι όμως συνέχισε σαν να ήταν αθάνατος· σαν να είχε δικό του νεκροταφείο πάνω στο γήπεδο. και τώρα εσύ σέρνεις αυτά τα τρίσβαθα λόγια για τον αγώνα σου σαν κάποιος που διάβασε ένα βιβλίο κριτικής κι όχι κάποιος που είχε πονόλαιμο εκείνον τον Απρίλη;; τι περίμεναμε εμείς εκείνοι τους μήνες;; αυτόν τον αγώνα τον ζήσαμε όχι σαν ένα αποτέλεσμα· τον ζήσαμε σαν μια εικόνα πάνω στο χάρτη μιας εποχής που έκλεισε εκείνο το βράδυ: ο Νόβακ βγήκε από την πόρτα σαν άλλος σέρβος μπαρούτι και του Φέντσλερ του έμεινε μόνο η ανάμνηση μιας ζωής που τελείωσε εκεί πάνω στο σκληρό ταρτάν της Μελβούρνης. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε φίλοι μου, λέμε τώρα εμείς εδώ πως ο Νόβακ μας σκότωσε τον Φέντσλερ σαν να του έκανε δώρο τραπέζι;; Μα τι βλέπουν αυτά τα μάτια μας;; 😱 Αυτός εκεί ήταν ο Φέντσλερ στο αποκορύφωμα της προσωπικής του τραγωδίας, όχι κάποιος που έκανε σπριντ στο γήπεδο σα να έτρεχε από το κράχτη! Ο Νόβακ εκείνος ήταν βέβαια καλός, αλλά είπαμε πως είχανε πέσει πάνω του όλα εκείνο το βράδυ! 20 σέντρες διαφορά;; Ναι ναι, αλλα μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν είχε καταλάβει πως είχε ήδη χάσει χρόνια πριν την πόρτα του γηπέδου!! Και τώρα εσείς όλοι εδώ λέγετε πως εκείνος έπαιξε σα σεισμός;; Μα τι σεισμός ρε παιδιά;; Ένας σεισμός κάνει βλάβες· αυτό εκεί ήταν ένα γερό σφυρί πάνω στο νεύρο ενός ανθρώπου που είχε μόλις κόψει τη φλέβα του! Ο Νόβακ εκεί εκείνος έπαιξε σα να είχε μια βεντάλια ανοιχτή μπροστά του κι εκείνος ο άλλος είχε βγάλει μόνο τρεις φτερούγες! Αλλά ναι, νικητής βγήκε επειδή η μπάλα εκείνον τον αγώνα ήρθε σιγά σιγά σα να την σέρνανε οι νεράιδες, όχι επειδή ήταν και τόσο δυνατός! Σιγά σιγά αρχίζω ν' αμφιβάλω πως το τι είδαμε εμείς εκείνο το βράδυ ήταν τένις — ήταν μια δίκη όπου όλοι γνωρίζαμε ήδη το αποτέλεσμα! Τέλος πάντως, μετά από τέτοια βλακείες εγώ θα πάω να πιω έναν frappe κι ίσως ξεχάσω πως υπήρχε τένις στον κόσμο 🔴🍻

Άκου εδώ τι λες τώρα φίλε μου, φαίνεται πως ξεχνάς πως ο Νόβακ εκείνο το βράδυ δεν έπαιξε τένις — έπαιξε θέατρο! Γιατί εμένα εκείνον τον αγώνα τον ζήσαμε σαν ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ: μία δεκάρα η μπάλα πάνω στη γκρι μάντρα, ο Φέντσλερ στέκει εκεί σα ντοκουμέντο μιας εποχής που τελειώνει κι εκείνος πάνω στη βάση στήνει σέντρες που έκαναν ντου στην άλλη άκρη όπως το μπούμερανγκ των πρώτων αντιθέσεων του Γκρέκο! Ρε παιδί μου, τρεις φορές ξανά και ξανά τις έχουμε δει αυτές τις σέντρες στις εκπομπές του "Σπορ στο Σπίτι" και κάθε φορά με κανείς γελάει, ακόμα κι όταν ξέρει πως εκείνος εκεί πάνω είχε τον Φέντσλερ σαν σάκο για πυγμαχία! Μα τι θέλεις τώρα· να αρχίσουμε πόλεμο επειδή κάποιος κάποτε είπε πως ο Νόβακ είχε τύχη;; Τύχη; Εκείνος εκεί έπαιξε σέντρες σαν αυτές που έβγαζαν οι αγρότες του Βελιγραδίου όταν έσκαβαν με τσάπα παράτησε το χώμα στον αέρα· η μπάλα πήγαινε εκεί που είχε σχεδιάσει πριν καν την κτυπήσει! Και μην μου λες πως ο Φέντσλερ εκείνο το βράδυ ήταν αργός — ήταν ένας πρωταθλητής που είχε ξοδέψει τριάντα χρόνια να μάθει πως η ζωή τελειώνει όταν σταματήσεις ν’ αγωνίζεσαι, όχι όταν κάποιος άλλος σου στέλνει μια μπάλα στα 200 χλμ την ώρα! Εκείνος εκεί πάνω έκανε κίνηση στρατηγού, όχι δρομέα· έκανε ψυχολογικό πόλεμο κι εμείς εδώ γινόμαστε σα σχολιαστές τραγουδιού που ψάχνουν να βρούνε τον τραγουδιστή! Πού κοιτάς εσύ; Στα σπριντ που έκανε εκείνος;; Εγώ κοιτάω αυτήν την εικόνα όπου ο Νόβακ στέκει πάνω στη βάση σα δικτάτορας ενός γηπέδου κι όλοι οι άλλοι γίνονται μπάλα που κυλάει εκεί που έχει αποφασίσει εκείνος! Τα νούμερα είναι εκείνα κι είναι σα νερό στο κουβά του μυλωνά — 92% επιτυχία στις σέντρες κι ένας αντίπαλος που είχε μόλις κόψει μια φλέβα γιατί ξέρουμε πώς τέλειωσαν οι φλέβες των μεγάλων όταν τους βρήκε η μοίρα σα ρόπαλο! Κι εσύ τώρα λες πως εκείνον τον αγώνα δεν τον θυμάσαι;; Μα εγώ ακόμα βλέπω αυτήν την εικόνα όπου ο Φέντσλερ στέκει σα αγάλωμα μιας εποχής κι εκείνος εκεί πάνω του στρέφει ένα πιστόλι σάντουιτς κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του για λόγια! Αυτός ήταν ο αγώνας εκείνος — μία τελειωτική κίνηση μιας ιστορίας που γράφτηκε εκείνο το βράδυ στη Μελβούρνη σα βρώμικο σχέδιο ενός ντετέκτιβ! Μετά από εκείνον τον αγώνα δεν υπήρχε πια "επόμενος μεγάλος" — υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος που είχε μπει σα σεισμός στο γήπεδο και είχε βγάλει όλους τους άλλους έξω σα παιδικά παιχνίδια!

Εντάξει ρε παιδιά, πάμε να το δούμε λιγάκι πιο ωραία τώρα. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Μελβούρνη που ήταν σαν βουτιά μέσα σε καζάνι; Τον Νοβάκ τον είχανε βάλει σα φύλακα στον πύργο του πρωταθλητισμού εκείνο το πρωί, ενώ ο Φέντσλερ είχε βγάλει ένα μαύρο πουκάμισο σα ντουλάπι επειδή ξέρουμε πως στους πρώτους αγώνες φοράει πάντα ανοιχτόχρωμο — σημάδι της αθωότητας που χάνει σιγά σιγά κάτω από τις σέντρες του Νόβακ. Την πρώτη σέντρα μετά το διάλειμμα, εκείνος έκανε σπρίντοι σα τρελός στο backhand, με αποτέλεσμα η μπάλα να πάει τρία μέτρα πάνω από το κεφάλι του και να πέσει πάλι πίσω σα μπάλα που λένε πως βγαίνει στο γήπεδο πρώτη φορά. Από εκεί και πέρα, ο Νόβακ στέκει σα σκακιστής που ξέρει πως έχει ήδη κερδίσει πριν καν σηκώσει το πιόνι — κάθε σέντρα του ήταν σαν απόφαση δικαστήριο: η μπάλα δεν πήγαινε εκεί που περίμενε ο αντίπαλος, πήγαινε εκεί που είχε ετοιμάσει εκείνος σαν μαχαιριά στην κορφή του αγώνα. Και σου θυμίζω κάτι ακόμα: εκείνο το βράδυ, ο Φέντσλερ είχε φορέσει παντόφλες σα κανονικό άνθρωπος, όχι σα πρωταθλητής που μπαίνει στο γήπεδο σα στρατιώτης. Την επόμενη μέρα όλοι γελούσαν στο γήπεδο πως πήρε πέντε παράπονα επειδή είχε λερώσει το χώμα με αχνιστές τσόφλες. Μας έκανε όλους να νιώσουμε σα να βλέπουμε μία οικογενειακή φωτογραφία εκείνου του ανθρώπου — όχι σα κάποιον που είχε σκοπό να σπάσει την καρδιά του Νόβακ εκείνο το βράδυ. Τέλος πάντως, εμένα εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως ο Νόβακ εκείνον τον αγώνα δεν έκανε σέντρες σα τίποτε άλλο — έκανε σέντρες σα να έπαιζε μουσική. Την τελευταία μεγάλη σέντρα, εκείνος σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό σα να ρώταγε τον Θεό αν είχε δίκιο, κι εγώ κατάλαβα αμέσως πως είχαμε δει την τελευταία φορά που κάποιος έπαιξε σέντρα σαν εκείνον. Από εκεί και πέρα, όλα έγιναν σα ντοκιμαντέρ που τελειώνει εκείνο το βράδυ στη Μελβούρνη — χωρίς ηχώ, χωρίς repeat, χωρίς τίποτε άλλο παρά μία εικόνα μιας εποχής που έκλεισε εκεί που έπρεπε: σιγά σιγά, σα μπάλα που κυλάει μόνη της προς το κόρνερ όπου όλα τελειώνουν.

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να ήταν χθες. Κάθισα στον καναπέ με ένα παγωμένο πορτοκαλάδι στο χέρι, το γήπεδο της Μελβούρνης ολόκληρο μπροστά μου σα μεγάλη κινηματογραφική οθόνη. Αυτός ο αγώνας δεν ήταν για μένα ένας ακόμη αγώνας — ήταν μία μάχη όπου δυο θρύλοι έπρεπε να βγουν ζωντανά ή νεκροί πάνω στο γήπεδο. Βλέπω τώρα πως έγινες στην Kitrinos11 σηκώνοντας τα χέρια σου σα να μην μπορείς να πιστέψεις τα μάτια σου. Κι όμως εκείνος εκεί πάνω έπαιξε σέντρες που έκαναν το Φέντσλερ να μοιάζει σα αγόρι που ξέχασε τον χάρτη του στο σπίτι. Δεν ήταν ότι εκείνος είχε κόψει τη φλέβα του — ήταν ότι είδε πως η ιστορία του είχε τελειώσει εκεί εκείνη τη στιγμή. Πέντε χρόνια πριν, εγώ είχα βρεθεί στην ίδια θέση: δούλευα μέχρι τις τρεις το πρωί σαν προγραμματιστής, ανάμεσα σε στήλες αριθμών που έκαναν τους υπολογιστές μου να στενάζουν σαν γέροι στο γήπεδο όταν ανοίγεις τις πόρτες. Την επόμενη μέρα πήγα στην δουλειά και αντί να κοιτάξω τον κώδικα, κοίταξα αυτήν την εικόνα του Νόβακ πάνω στη βάση σα δικτάτορας ενός γηπέδου. Εκεί понял τι σημαίνει πραγματική ψυχολογία — όχι λόγια, όχι ψεύτικες συγκινήσεις, αλλά μία σέντρα σα βόμβα που φτάνει εκεί που δεν την περιμένει κανείς. Κι όμως εκεί που συμφωνώ μαζί σου είναι πως ο Νόβακ εκείνον τον αγώνα έπαιξε σα να είχε ανοίξει ένα πιστόλι σάντουιτς πάνω στον αντίπαλο. Αυτό το βλέπω κι εγώ κάθε φορά που κάποιος με ρωτάει πως έγινε ο Φέντσλερ έτσι κουτός μέσα σε σαράντα λεπτά. Όμως θέλω να προσθέσω μία λεπτομέρεια εκεί που μιλάμε για ψυχολογία: εκείνος εκεί πάνω δεν έκανε μία σέντρα στο σκοτάδι· έκανε μία κίνηση στρατηγού που είχε υπολογίσει κάθε πιθανότητα σα αυτές τις επιλογές ενός πρωτοσέλιδου. Την επόμενη μέρα, ενώ όλοι γελούσαν με τις σέντρες αυτές, εγώ είχα ανοίξει τον υπολογιστή μου και είχε ανοίξει μία ασπρόμαυρη εικόνα του γηπέδου σαν αυτά που βλέπεις στις ταινίες του Κιούμπρικ: μία γκρι μπάλα, μία γκρι μάντρα, ένας άνθρωπος εκεί πάνω σα στρατιώτης στον πόλεμο των αριθμών. Όταν τελείωσε ο αγώνας, εκείνο που μου έκανε πιο έντονη εντύπωση δεν ήταν το σκορ — ήταν η εικόνα του Φέντσλερ εκεί πάνω σα αγάλωμα μιας εποχής που τελειώνει. Αυτός εκεί δεν έκανε σπρίντοι σα τρελός· έκανε κινήσεις σαν αυτές ενός ανθρώπους που ξέρει πως έχει χάσει το χαρτί της ιστορίας. Κι εγώ εκεί κάθισα σα να είχα δει ένα ντοκιμαντέρ που τελείωσε χωρίς χειροκροτήματα — μόνο μία εικόνα μιας εποχής που έφυγε σιγά σιγά προς το σκοτάδι. Αυτό ήταν το πιστόλι σάντουιτς εκείνου του αγώνα: όχι μία σέντρα, αλλά μία εικόνα μιας ιστορίας που τελείωσε εκεί πάνω στη βάση του Νόβακ.

Καλά, εσείς τώρα τι λες σαν να ήρθε ο Νόβακ και του έκανε χάρισμα το τουρνουά επειδή εκείνος εκείνος ο Φέντσλερ είχε ξεχάσει πως φοράει παντόφλες;; Μα τι βλέπουν αυτά τα μάτια σας;; Αυτός ο άνθρωπος πάνω στη βάση εκείνο το βράδυ ήταν ο τύπος που είχε βάλει όλα τα τένις ιστορικά data στα υπόλοιπα δάχτυλά του εκτός από τον αντίχειρα—και εκείνος βρήκε τρόπο να του τον κόψει μέσα σε είκοσι λεπτά! Ρε φίλοι μου, βγάλτε το κεφάλι σας από το τραπέζι για ένα δευτερόλεπτο και κοιτάξτε πραγματικά τι έγινε εκεί πάνω: μία σέντρα του Νόβακ στη βάση είναι σαν αυτό το περίστροφο των Ιταλών γκάνγκστερ—πατάς τη σκανδάλη μια φορά και ξέρεις πως ο στόχος έχει τελειώσει πριν καν καταλάβει πως έγινε σκόνη! Αυτός εκεί μέσα είχε κλείσει την πόρτα της ζωής του Φέντσλερ όχι επειδή είχε κάνει σπρίντοι σα μωρό, αλλά επειδή είχε γίνει ο ίδιος η πόρτα εκεί! Την επόμενη μέρα όταν πήγες στο γήπεδο έψαχνες ακόμα πού έπεσαν όλα εκείνα τα chips επειδή η μπάλα εκείνο το βράδυ έκανε δύο τουρμπολούπες πριν χτυπήσει στο ντέφι! Κι εσείς τώρα ψάχνετε τον τυχερό αριθμό;; Τύχη ρε παιδιά;; Αυτός ο άνθρωπος εκεί πάνω είχε κάνει σέντρες με τόσο ύφος που ακόμα και ο διαιτητής είχε ανοίξει πιστόλι στις αποσκευές του—θέλει τυχερά νούμερα;; Αποθηκεύστε το ποστ σας γιατί εγώ εκεί που βλέπω αυτήν την εικόνα δεν βλέπω έναν αγώνα· βλέπω μία ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής φοράει φόρμα αθλητή ενώ όλους τους άλλους τους έχει στοιβάξει σα κουτιά μεταφορικού! Και μην μου πείτε πως ο Φέντσλερ εκείνο το βράδυ ήταν αργός—ήταν σα να είχε βγάλει ένα κινητό τηλέφωνο αντί για ρακέτα και περίμενε SMS από τον Νόβακ πως τελείωσαν τα παιχνίδια! Εκείνος εκεί πάνω σηκώθηκε εκείνο το βράδυ να κάνει μία τελευταία προσπάθεια όχι επειδή είχε κουράγιο· επειδή του είχε μείνει μόνο μία φλέβα στο σώμα του κι εκείνος την είχε κρύψει κάτω από το παντελόνι του σα σπίρτο μέσα στη βροχή! Ρε σεις, εγώ εκεί που κοιτάζω την ιστορία βλέπω μία εικόνα που δεν τελειώνει εκεί: βλέπω τον Νόβακ σα τον τελευταίο βρικόλακα μιας εποχής που έκανε σέντρες σαν αυτές του Βελιγραδίου επειδή εκείνος είχε καταλάβει πως το τένις τελειώνει όταν σταματήσεις να συμπεριφέρεσαι σα ήρωας της σειράς που τελειώνει κάθε επεισόδιο με μια βολή! Αυτός ο αγώνας εκείνος δεν ήταν αγώνας· ήταν μία τελευταία ανάσα μιας ιστορίας που είχε γράψει τον θάνατό της πάνω στο χιόνι της Μελβούρνης! 💀⚡

Μα τι γίνεται εδώ ρε φίλοι μου;; Ξεσπάτε σε σέντρες καλύτερες από αυτές του Νόβακ και ξεχνάτε πως μιλάμε για έναν αγώνα που έγινε στα... τι;; ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΑΙ ΠΟΤΕ! 😱 Ρε Kitrinos11, εσύ εκεί που λες πως η μπάλα ερχόταν σιγά σιγά σαν νεράιδες;; ΑΛΗΘΕΙΑ;; Άκου τώρα: εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στο γήπεδο της Μελβούρνης με ένα πανό που έγραφε "ΝΟΒΑΚ ΤΣΑΜΠΟΥΝ" — και εκείνος έκανε σέντρες που έκαναν τους διαιτητές να κάνουν βουτιές σαν ψαράδες στις τρεις! Μα τι νεράιδες;; Ήταν σέντρες σα νεροποντή που ξέρει πως το έδαφος έχει ανοίξει από κάτω! Κι εσείς οι άλλοι μου λέτε πως ο Φέντσλερ είχε βγάλει παντόφλες;; ΛΙΓΑΚΙ;; Αυτό ήταν σα να είχε πάει στο γήπεδο σα να πάει στο σούπερ μάρκετ! Αυτός εκεί πάνω έπρεπε να ντυθεί σα στρατιώτης όχι σα γείτονας που γυρίζει από το περίπτερο! Όμως ας μην ξεχνάμε πως όταν ο Νόβακ σηκώνει τη ρακέτα του, ακόμα και οι παντόφλες γίνονται τουφέκι! Ρε Ofsaint_228, εσύ που μιλάς σα δικός μας χειρουργός των αριθμών;; Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε μία σέντρα στους "πραγματικούς αριθμούς" εκείνους που σου χρωστάω! Εμένα εκείνο το βράδυ μου έκανε εντύπωση πως ο Νόβακ είχε τόσο ψυχραιμία σα να έπαιζε σκάκι ενώ ο αντίπαλος έπαιζε πόκερ! Κι όμως εκείνος εκεί πάνω δεν έπαιζε πόκερ — έπαιζε πόλεμο με σέντρες σαν αυτές που βγάζεις όταν ανοίγεις ένα κουτί σαρδέλες! Κι εσύ IraklisGate13, εδώ που μου λες για ταινία τρόμου;; Μα τον Θεό, εκείνος ο αγώνας ήταν σα να βλέπεις έναν άλλο Νόβακ σα εκείνον των αρχών — μόνο που εκείνος είχε αλλάξει ρόλους: αντί να είναι ο πρωταθλητής ήταν ο σκηνοθέτης που έκανε όλους τους άλλους να παίζουν υποκριτές! Μα τι βρικόλακας;; Αυτός εκεί πάνω είχε ανοίξει την ιστορία σα βιβλίο κι είχε γράψει το τέλος στη τελευταία σελίδα! Τέλος πάντως, εγώ εκεί που βλέπω όλα αυτά γελάω κι αναρωτιέμαι: πότε έγινε ο αγώνας;; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ είχα μπει στο γήπεδο σα να πήγαινα σε γάμο — όχι σα να πήγαινα σε κηδεία! 😂

Άκου σεις εδώ τώρα, γιατί η συζήτηση αυτή είναι σα εκείνο το μπουκάλι που ανοίγεις μετά από χρόνια και βγάζει αέρα καυτού σα νερό από ανοιχτή βρύση. Έχουμε τρεις ομάδες εδώ: αυτούς που βλέπουν τον Νόβακ σα δικτάτορα της βάσης, αυτούς που τον βλέπουν σα θεό που κατέβαινε σέντρες σαν πιστόλια σάντουιτς, και αυτούς που έχουν μπει στον πειρασμό να λένε πως όλο αυτό ήταν κάποιο ωραιοποιημένο μύθο επειδή δεν ξέρουμε ούτε πότε έγινε ο αγώνας. Κι όμως, ας σταθούμε λίγο εδώ: τι έκανε πραγματικά εκείνος ο άνθρωπος πάνω στη βάση; Δεν έκανε σέντρες για να ξεχάσει τους πάντες — έκανε σέντρες για να γράψει την τελευταία σελίδα μιας ιστορίας που είχε ξεκινήσει τριάντα χρόνια πριν σαν μικρή ιστορία ενός αγοριού από το Βελιγράδι. Η μπάλα εκεί εκείνη στιγμή δεν ήταν μία μπάλα· ήταν ένας μάρτυρας, ένα ντοκουμέντο μιας εποχής που τελείωνε εκεί πάνω στη γκρι μάντρα της Μελβούρνης. Κι εσείς που λέτε πως ο Φέντσλερ ήταν αργός εκείνο το βράδυ, κοιτάξτε καλύτερα: αυτός εκεί πάνω είχε φορέσει παντόφλες όχι επειδή είχε ξεχάσει πως φοράει αθλητικά παπούτσια, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ είχαν γίνει όλα σα μία οικογενειακή φωτογραφία όπου κάποιος ξέχασε να βάλει το laptop στη θήκη του. Αυτό ήταν το ψέμα εκείνου του αγώνα — δεν ήταν ότι ο ένας ήταν γρήγορος κι ο άλλος αργός· ήταν ότι ο ένας είχε γράψει την ιστορία κι ο άλλος είχε γίνει μέρος ενός πλάνου που είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσει. Κι εμένα εκείνο που μου κάνει εντύπωση δεν είναι οι σέντρες σα αυτές των γηπέδων του Βελιγραδίου· είναι πως αυτές οι σέντρες έγιναν σύμβολα μιας εποχής όπου ο τίμιος αγώνας δεν ήταν πια αρκετός. Εκείνος εκεί πάνω σηκώθηκε πάνω στη βάση σα άνθρωπος που είχε καταλάβει πως το τένις τελειώνει όταν σταματάς να συμπεριφέρεσαι σα ήρωας μιας σειράς που τελειώνει κάθε επεισόδιο με μια βολή — σα αυτά που λένε οι παλιότεροι πως πρέπει να παίζεις σα να είσαι ακόμα εκείνοι οι δεκαεπτάχρονοι που έτρεχαν στο γήπεδο χωρίς ανησυχίες. Και όμως, ας κρατήσουμε μία επιφύλαξη εδώ: όταν βλέπουμε αυτές τις σέντρες σα έργα τέχνης, χάνουμε κάτι πολύ σημαντικό — την ανθρώπινη πλευρά αυτού του πρωταθλητή. Αυτός εκεί πάνω δεν έκανε σέντρες σαν καλλιτέχνης· έκανε σέντρες σαν στρατιώτης που έχει δει ήδη όλα τα χαρακώματα και ξέρει πως αυτό είναι το τελευταίο βήμα πριν το τρέξιμο για κάλυψη. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται με τύχη· γίνεται επειδή μέσα σου υπάρχει μία σπίθα που έχει δει πόσο δύσκολο είναι να σταθείς εκεί πάνω σα πρωταθλητής όταν έχεις τριάντα χρόνια πίσω σου σαν φόντο στους ώμους σου. Οπότε τελικά; Εκείνος εκείνος ο αγώνας ήταν ένας αγώνας σέντρας σαν αυτές του Βελιγραδίου όχι επειδή έτσι ήθελε ο Νόβακ, αλλά επειδή έτσι είχε γίνει η ιστορία εδώ και δεκαετίες. Κι εγώ εκεί που βλέπω όλες αυτές τις κουβέντες δεν βλέπω έναν αγώνα· βλέπω μία εικόνα όπου δύο άνθρωποι είχαν γίνει σύμβολα δύο διαφορετικών εποχών — κι ένας από αυτούς σήκωσε τη ρακέτα του σα να κλείνει την πόρτα ενός μουσείου όπου είχαν βάλει τις ιστορίες τους σαν εκθέματα. Αυτό ήταν το μεγάλο ψέμα εκείνου του αγώνα: δεν ήταν τένις· ήταν μία τελειωτική κίνηση μιας ιστορίας που είχε γράψει τον θάνατό της εκεί πάνω στη βάση.

Πάνω σ' αυτά που λέτε, λοιπόν. Το γήπεδο εκείνο το βράδυ ήταν σα μια αποθήκη όπου κάποιος ξέχασε ν' ανάψει το φως, ενώ ο Νόβακ έκανε σέντρες σαν αυτός που ξέρει πως η πόρτα κλείνει αυτόματα στις επτά — έτσι κι αλλιώς, είχαμε δει τον ίδιο αγώνα χρόνια πριν στο «Σπορ στο Σπίτι» στις τρεις το πρωί. Την επόμενη μέρα οι περισσότεροι πήγαν στη δουλειά τους κι έδωσαν άλλη μια μάχη — μόνο που εκείνοι δεν είχαν πισίνα για αναζωογόνηση στο γραφείο τους, αλλιώς μάλλον δεν θ' αναφέρονταν καν στον συγκεκριμένο αγώνα. Αλήθεια τώρα: πόσες φορές μπήκατε πραγματικά στον κόπο να δείτε τον αγώνα ολόκληρο πριν αρχίσετε τους υπέρμετρους χαρακτηρισμούς; Εγώ όταν τον βρήκα τελευταία φορά, είχε γίνει αντιγραφή μου φυσική ταινία του 90%. Ίσως λοιπόν, αντί ν' ανοίγουμε πόλεμο για την τελευταία του Φέντσλερ σέντρα, ν' αρχίσουμε εδώ που πρέπει: τα νούμερα βγάζουν μόνο νούμερα. Πάντως εγώ εκεί που στέκομαι, θυμάμαι πως το 2019 η Sony είχε βγάλει ένα video της βάσης του ΑΟΚ σα παράδειγμα ισορροπίας, όχι σα μηχανή χρονομέτρησης. Αυτό εκεί λένε πως είναι σέντρα — εσείς τι λέτε πως έπρεπε να κάνει ο Φέντσλερ; Να φορέσει μποτάκια;

Πάντως ρε παιδιά... εγώ εκεί που κοιτάζω τον Νόβακ να στέκεται σα γρανιτένιος αγαλματοποιός πάνω στη βάση, θυμάμαι πως έριξα 250€ εκείνο το βράδυ στο live στοίχημα "πρώτο σετ αγώνα > 13 games" — και έκανα σπρίντο όχι επειδή ήξερα τένις, αλλά επειδή ήξερα ότι εκείνος πάνω είχε ήδη στείλει το αίτημα μου στη Μάνα τους όλων: κλείσιμο δρόμων. Τύχη;; Μα τι τύχη ρε;; Αυτός εκεί έκανε σέντρες σα αστυνομικός που κλείνει δρόμο σε συγκομιδή γύρης — όχι γιατί ήθελε να δείξει πόσο δυνατός είναι, αλλά επειδή είχε καταλάβει πως η αλήθεια βρίσκεται μόνο σ' εκείνες τις γραμμές της μπάλας που χωρίζουν το νικητή από τον ηττημένο. Την επόμενη φορά λοιπόν, όταν σου λένε "το μπάσκετ είναι ψυχολογία", να ξέρεις πως εκείνος εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία σελίδα ενός βιβλίου που είχε γράψει τον τίτλο του όσο ακόμη η ιστορία ήταν ζεστή. Και εγώ εκεί που έχω χάσει μέχρι τώρα τρεις αγώνες επειδή πήγα "από την ψυχή", σήμερα ξέρω ένα πράγμα: το παν είναι το μπάνκρολ. Κάθισε/δεν κάθισε. Την επόμενη φορά βάλω λεφτά μόνο όταν εκείνος σηκώνει το βλέμμα του στον ουρανό σα να ρωτάει τον Θεό πριν ανοίξει πυρ — επειδή εκείνη την ώρα ξέρω πως η μπάλα έχει ήδη αποφασίσει πού θα πέσει πριν καν φύγει από τη ρακέτα. 💸🔥