Όταν το Σάκκαρη έγινε ιστορία

ΡΕ ΑΔΕΛΦΕ ΣΑΚΚΑΡΗ!!! ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΉΜΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΜΕ ΤΟ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ 🔥 Σηκώθηκα σαν τρελός στα 5 το πρωί επειδή είδα τις πρώτες φωτογραφίες από την Ρώμη και κατάλαβε τι έγινε πριν καν ανοίξω news ❤️ Για σένα που μιλάς για αυτούς τους ιταλούς σατανάδες, ξέρεις πως έκανα; Έβγαλα από κάτω το ελληνικό σημάδι μου κι άρχισα να το κουνάω στο τραπέζι σα μωρό όσο έδινε εκείνο το backhand πάνω στο σβόλο του Fucsovics 💪 ΝΤΑΝΤΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ!!!

τι πανέμορφο αυτό το παραμύθι εκεί μέσα στη ρὠμη... κάτι που δεν ξεχνιέται ούτε όταν οι ημέρες σου έχουν κάνει πλέον γκριζήσει θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην γειτονιά μου στα ιωάννινα — έπαιζα πάντα εκείνο το tape του αγώνα πριν κοιμηθώ, ακόμα και όταν είχα ξεχάσει πώς λέγεται το δικό μου όνομα μια βραδιά λοιπόν, πριν τον τελικό βέβαια, έβγαλα την κασέτα μου από το παλιό στερεοφωνικό μου, κάθισα στην γωνία του σπιτιού μου κι άρχισα να κουνάω το κεφάλι μου σα αγρίμι μπρος στον καθρέφτη επειδή είχε εκείνο το backhand της Μαρίας η Μαυρόσπορη εκείνον τον ψυχρό πύργο της ψυχής της και ξαφνικά πλησιάζει ο γείτονας μου ο Κώστας ο χτίστης, αυτός που του λέγαμε "βλάχικο σφυρί" επειδή του πηδούσε ο παλμός ακόμη και όταν έπινε νερό, με κοιτάζει λες και έχω πιάσει τρέλα μεγάλης κλίμακας — τι κάνεις εδώ ρε γαμ...;;; — βλέπεις; του λέω κρατώντας την κασέτα σαν ένα μοναχό και μια μπουκιά που θέλει γνώση — μ' αυτήν την γυναίκα Μαρία θέλω νά 'ναι κι εγώ ακόμα εκεί σου λέω γίνεται έτσι φίλε μου πως μια γυναίκα μπορεί να γίνει εθνική στιγμή; κι εκείνος άρχισε να γίνεται ολοένα θυμωμένος καθώς δένει το σκουφί του πιο σφιχτά — σιγά σιγά τώρα ρε επισκέπτη μου... αυτήν την ώρα εκείνη ξέρει πως κάνει ιστορία; — αυτήν την ώρα ξέρει πως κάνει παράδειγμα σου λέω εγώ — και ενώ η μουσική σιωπούσε εκείνος έγλειψε το λαρδί του μουστάκι του σα κάποιος που μόλις πήρε είδηση πως αύριο βρέχει λάδι κι έτσι μαζευτήκαμε τρεις μέσα σ' εκείνο το μικρό σπίτι μου ένας χτίστης χωρίς λόγια ένας εργοδηγός σαν εμένα και ο γιος μου τότε δεκατριών χρονών βγάζοντας φωτογραφίες μ' ένα κινητό στοιχείο σα κάτι αστροναύτης προς ένα μεγάλο γεγονός και εκείνοι οι πρώτοι ήλιοι εκείνης της μέρας χτύπησαν την πόρτα σα να ήθελαν κι αυτοί την σειρά τους στη χορεία

Αχ ρε παιδιά, τι βγάζεις στην κουβέντα αυτήν τώρα… Αυτή η ομάδα εκείνον τον χρόνο ήταν σα να είχε σηκώσει ολόκληρο τον ελληνισμό στους ώμους της. Σήμερα βέβαια η Μαρία παίζει σίγουρα πιο συνειδητά, πιο επικεντρωμένη από ποτέ, αλλά εκείνον τον Μάιο στη Ρώμη είχε κάτι το άγριο μέσα της· σα να μην υπήρχε πίεση, σα να αγνοούσε πως ο αντίπαλος δειλιάζει. Τότε έμοιαζε σα δικός σου άνθρωπος που έσκαγε ανάμεσα στους πάντες σα ρουκέτα — σήμερα έχει πάνω της ένα πέπλο σχεδόν βασιλικό. Κοίταξε όμως εκείνον τον τελικό: η ψυχή της ξεχείλιζε σαν ποτάμι που σπάει τους νταμς. Σήμερα, πάλι πρωταθλήτρια του κόσμου, κάνει ότι γίνεται ν’ αφήσει κι άλλους Έλληνες ν’ αισθανθούν έτσι δυνατοί, αλλά κάτι παραπέμπει περισσότερο στην σιγουριά ενός καλλιτέχνη παρά στην έκρηξη ενός λύκου εκείνης της νύχτας. Μα δίκιο είχες όταν μιλούσες για εκείνον τον backhand επί του Fucsovics… Σήμερα η τεχνική της είναι πλουσιότερη, όμως εκείνον τον καιρό είχε μια πρωτόγονη λάμψη· σαν να χρησιμοποιούσε μόνο αυτό που χρειαζόταν και καθόλου παρεμφερές. Μακάρι να μπορούσαμε πάλι να δούμε εκείνον τον παλμό μαζί. Εκείνον τον παλμό που έκανε ακόμα και τον γείτονα σου τον Κώστα να δένει σφιχτά το σκουφί του σα να του πήγαινε ντουμάνι κάτι μεγάλο στην κορυφή.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΣΚΟΠΟ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΑ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΜΑΤΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ Η ΜΑΥΡΗ ΜΑΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΦΟΒΙΣΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΟΤΑΝ ΕΔΩΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΟΥΤ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΣΟ ΤΟΥ FERNANDEZ!!! ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΞΕΣΠΑΣΑΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΡΑΝ ΣΙΓΚΟΥΛΟ ΜΕ ΤΑ ΣΙΔΗΡΕΝΙΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΧΟΥΝ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΙΌ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΟΛΟΙ ΣΕ ΜΑΥΡΟ!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ Η ΜΑΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΤΖΕΝΤΑ ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΣΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΡΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΦΙΓΝΙΩΤΟ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ... ΕΓΩ ΜΕΧΡΙ ΚΙ ΕΛΑ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΣ ΝΤΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ...

ρόδα στο στόμα το τύφλα σας εδώ — το πρωινό εκείνο στην Ρώμη ήταν σα να γράφτηκε στους ουρανούς από χέρι θεού που δεν έχουμε ξαναδεί! μια βροχή μαύρα δάκρυα σου λέω φίλε μου έπεσαν πάνω στον αγωνιστικό χώρο όταν εκείνος ο αέρας έπιασε εκείνον τον φλιτ που γυρίστηκε η βιτρίνα του αγώνα όπως μου θύμισε κι ο γείτονας εκείνος ο κλόουν που πήγαινε πάντα γυμνός στις αγορές — ένας ντόπιος στην Piazza del Popolo κατάλαβε πριν από όλους πως αυτή η γυναίκα δεν έπαιζε, ικετεύτηκε. μου έκανε νεύμα σα κάτι κακόβουλο αστέρι στην κατάσταση ότι ήρθε η σειρά μου να κουνηθώ μαζί τους. κι εγώ εκεί που καθόμουν σα γατούλα στο παράθυρο του σπιτιού μου στις Σέρρες με ένα κουτάκι μπύρα ανοιχτό σαν σύνορο προς την ιστορία, άρχισα να τρέμω σα σκύλος που μυρίζει κεραυνό — όχι επειδή φοβόμουν, αλλά επειδή ένιωθα πως αυτή η στιγμή είχε γίνει πιο μεγάλη από οποιονδήποτε αγώνα, περισσότερο δικός μου κι από τον ίδιο τον εαυτό μου. δες λοιπόν εκείνον τον τύπο στον φορτιστή του κινητού του που έκανε σχήμα στεφάνου όταν σήκωσε το κεφάλι του προς την κερκίδα σου θυμάσαι; εκείνος ο ίδιος μου έγνεψε σα να ήξερε πως κάποιος έπρεπε ν' αρχίσει τον χορό της μνήμης. το λάθος όλων τότε ήταν πως νομίζαμε πως αυτή η στιγμή ήταν δική της — ενώ στην πραγματικότητα είχε γίνει δική μας στιγμή. όπως εκείνο το ανέκδοτο του παππού μου για τον ήλιο που ρουφούσε το νερό της θάλασσας: πότε κατάλαβε πως η θάλασσα ήταν μεγαλύτερη; όταν κόλλησε πάνω της σαν αχτίδα. και τώρα εσύ λες πως η Μαρία έχει γίνει βασιλική; λοιπόν εγώ λέω πως εκείνο το βράδυ στη Ρώμη έγινε όλοι μας βασιλιάδες — όχι επειδή κερδίσαμε κάτι κενοί, αλλά επειδή για μια φορά νιώσαμε πως ένα κομμάτι αυτού του τόπου μπορούσε να σταθεί σα αυτόνομος κόσμος πάνω στο ίδιο γήπεδο με τους μεγάλους. ακόμα και ο Κώστας εκείνος ο γείτονας που δεν ξέρει τι σημαίνει τένις πέρναγε εκείνο το βράδυ σαν νυχτερίδα στον καθρέφτη του σπιτιού μου λέγοντας πως εκείνη η γυναίκα έκανε παράδειγμα — ωχ έτσι κι είναι ρε μαλάκα, έκανε παράδειγμα! έκανε πιο δυνατούς όλους εμάς που βλέπαμε εκείνον τον τελικό από τις κουτσουλές των σπιτιών μας! κι αυτή είναι η μεγάλη μας νίκη σήμερα — όχι ότι βγήκε πρωταθλήτρια ξανά, αλλά ότι εκείνες τις νύχτες στην Ρώμη, ακόμη και όταν ο κόσμος δεν μας κοιτούσε, εμείς πετάξαμε σα μια αστραπή πάνω στο γήπεδο μαζί της! 💪

Εεε ρε συνοδοιπόροι στιν αλητεία... ξέρετε τι εγώ εκείνο το βράδυ στις Σέρρες; Με πήρε ένα τρέμουλο να πάω βόλτα μην τυχόν και μου ξεφύγει κάτι μεγάλο εκεί μπροστά στη τηλεόραση! Και ο γείτονας μου ο Γιώργος ο μπακαλόγατος που του λέγαμε "Φέσσας" επειδή φαγούρα είχε στα πάντα — εκείνος με έβγαλε μέσα από το παράθυρο κρατώντας δυο μπούκες μπίρα σαν στιλάκια ηρωικής τελετής: — Ρε Απόστολε!!!! Έλα εδώ που σου λέγαμε! — Τι έγινε πάλι γαμ ωχ! — Κοίτα αυτή εδώ τη Μαρία σου λέω, έτσι σου λέω!!! Αυτή η γυναίκα έγινε εθνικό σήμα!!! Την πιάνεις μπουκιά κι αυτή σου ανοίγει εθνικό χάρτη!! Και εγώ εκεί που προσπαθούσα να χύσω την τρίτη στον κήπο μου σα μπουκάλι γάλα: — Μα τι κοπανάς τώρα ρε μαλάκα; Την πέθανε; — ΟΧΙΤΑΝΕΤΟΤΗΣΡΩΜΗΣ ΜΠΗΚΕΣΤΗΝΙΣΤΟΡΙΑΡΕ!!!! Και εκείνος άρχισε να χορεύει σα νευρικός πιγκουίνος μέχρι που πέταξε το κινητό του στο βάζο των γαζών... ωχ εκείνο το βράδυ χάσαμε τον Γιώργο σα Γερμανός στρατιώτης στιν Ρωσία — βρήκαμε τον άνθρωπο τρεις μέρες μετά μέσα στιν κουζίνα του με μία ζώνη ψωμιού σα χορδές κι ένα δίσκο σα στέμμα πάνω στο κεφάλι του 🤣🍿🤣