Από τις ρίζες του λιμανιού ως τις κορυφές του Ουίμπλεντον: η ιστορία ενός θρύλου που γράφτηκε ελληνικά!

πέρισσα μια φορά σ’ ένα λιμάνι της βόρειας ελλάδας, στην αράχωβα τον πειραιά, πίνανε μπουκάλι κρασί δίπλα στο κουβαράκι της λουλούδας κι είχαμε τη ραδιόφωνο στου φίλου μου το τζιπ ανοιχτό. ήταν Σεπτέμβρης του 2005, η Μαρία είχε μόλις σηκώσει το χρυσό στους junior τελικούς στο US Open κι εμείς τρώγαμε λουκανικό στη φωτιά, καταλάχιαροι από τον ήλιο της μέρας κι από τις φωνές των γηπεδούχων στα τρίποντα της λίμνης. κάποιος πήρε το κινητό, άλλαξε το ραδιόφωνο σε σπόρ FM κι άρχισε η ανακοίνωση: «η δεκαοχτώχρονη Μαρία Σάκκαρη από τη γενέτειρά της Τρίπολη κερδίζει το πρώτο της junior grand slam!» Θυμάμαι ακόμα πως σηκωθήκαμε όλοι μαζί, σπάσαν τα ποτήρια στα χέρια μας λες κι ήταν τζαμί, τρέξαμε στην παραλία να φωνάξουμε στα ψαροκάικα. εκείνο το βράδυ οι γλάροι τραγουδούσαν πιο δυνατά κι εγώ κάθισα πάνω στη προβλήτα να φέρω στον νου μου την εικόνα μιας κοπέλας με τις μπάλες στο χορτάρι του γηπέδου της Τρίπολης να λέει «αύριο πάω αλλού» κι εμείς σα χαζοί δεν το πίστευαμε πως είχε αρχίσει το παραμύθι... τώρα δέκα οχτώ χρόνια μετά, εκείνο το μικρό βήμα έγινε άλμα — κανείς δεν περίμενε πως η κόρη του βενζί­νης της Τρίπολης θα γινόταν η πρώτη ελληνίδα πρωταθλήτρια του Γουίμπλεντον. όταν σήκωσε το τρόπαιο είχε δακρυσμένα μάτια αλλά όχι από χαρά μόνο, είπαμε... ανακάλυψα ότι κρατούσε κρυφά ένα νόμισμα από την εποχή των πρώτων τηςJunior finals στο mouthguard της. «για τ’ αεράκι της εποχής που όλα ξεκίνησαν», είπε στον δημοσιογράφο, κι εμείς πίσω από τις οθόνες τρώγαμε τις μάνες μας: πότε τη γνώρισαν πριν καν γεννηθεί ως αθλητής, πότε άρχισε τους ντουντούκες στο ξενοδοχείο πριν από κάθε παιχνίδι σα χιώτικο γάμο. τώρα ετοιμάζουμε τις φωτογραφίες μας για το φόρουμ: η μία χέρι-χέρι με τον μεγάλο της νουμερο ― τον Γιώργο Μαρκόπουλο ― όταν της έδινε τις πρώτες συμβουλές στο κλειστό της Τρίπολης. την άλλη τη στιγμή που έβγαλε αυτό το ωραίο χαμόγελο μετά τον αγώνα με τη συμπαίκτρια της στον τελικό «τι κάνεις ρε Μαρία; θυμάσαι τον πειραιά εκείνον το 2005;». κι εκείνη απάντησε «πάντα θυμάμαι την αρχή, γιατί από εκεί κρατάω τις δύσκολες στιγμές». εντάξει λοιπόν, φίλες φίλοι μου, αύριο το πρωί βάζω πάλι το τραγούδι του ντουέτου της με τον Αναστάσιο «η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται» στις κονσόλες όλων των λιμανιών! 😄 θέλετε να μοιραστούμε μαζί ιστορίες; εγώ σας ετοιμάζω μια μπουκιά γλυκό που φτιάχνω την πρώτη φορά που είδα τη Μαρία ζωντανή σε παιχνίδι - αυτοί οι κρότοι στους αστραγάλους της όταν έτρεχε προς το net ήταν κάτι αλλιώτικο από μουσική...