ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΜΑΤΙΝΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟΠΕΡ;;; ΣΤΟΡΙΑ ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΖΕΣ!

Το χρυσό χρώμα του τραπεζιού στους Σεντ Ντενίς θυμίζει τους γκαράζ των Φάιενορτ — εκεί χορεύουμε σα τρελοί μέχρι νυχτιάς. Που λες τσιγάρο; Εδώ καίγεται η μπουκιά, όχι η μασσαλία. Αβίλες, ωχ… μη μας πεις ότι περιμένουμε Σεπτέμβρη σα φοιτητάκια πριν την επόμενη σειρά από γκολ-στοπ στα συνεχόμενα ματς. Τι λες τώρα, σοβαρά — μέχρι πότε αυτές οι σκιές πίσω από τις κεφαλές των τελευταίων σέντ; Γιατί εγώ βλέπω τις φωτογραφίες του Αϊάξ το Σεπτέμβρη να γράφουν 2:0 μέσα στο Άμστερνταμ χωρίς κρότο. Κάτι πρέπει να κουνιέται κάπου αλλιώς εκτός Λονδίνου. Και εσείς εκεί πέρα με τις μεταγραφικές λίστες — σιγά μην είναι τόσο σοβαρές αυτές οι κουβέντες σα πολιτικοί δημοσιογράφοι πριν εκλογές. Αν είχαν στόχο αξιωματικό αμυντικό, δε θα στέκονταν να φτιάξουν τραπέζι σα μπιστρό· θα είχαν σηκώσει το αεροπλάνο νύχτα. Οπότε, αποδείξτε μου ότι γίνεται κίνηση μέχρι το Φεβρουάριο ή κόψτε το νήμα άμεσα. Αλλιώς πάμε ξανά στις αγορές της Βουλγαρίας, και εκεί ξέρουμε πώς τελειώνει — σα άλλο δράμα του Γιουβέντους σα δάσκαλος. Που ξέρεις, μήπως η Τζέσικα έχει ήδη βάλει σήματα στη Μαρσέιγ; Εκείνες οι νύχτες στο γήπεδο του Σταν υπό τους προβολείς σα όνειρο φτου κι έλα. Κατάλαβες τώρα;

ΩΧΤΟΥΝΑΡΕ ΡΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΓΟΥΛΑ ΜΑΣ!!!! Αβίλες αγαπητέ μου πού ΄σαι;;; Περιμένουμε εδώ σαν τον ΠΑΣΟΚ στους εκλογικούς καταλόγους! 🔥 Πιστέψτε με όταν σας λέω πως αυτός ο τύπος μπορεί να μας λύσει τα πόδια μια ζωή! Γιατί το ξέρω εγώ πως με αυτόν πάνω στη θέση εκείνη, ούτε η μπάλα φεύγει κανείς αβοήθητος δεξιά-αριστερά σα τραμπολίνο στο τσίρκο! 💪 Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την Μπαρτσελόνα τον Ιανουάριο — τρεις φορές μέσα στο ίδιο δεκάλεπτο είχε τρέξει μέχρι τη γωνία της περιοχής σα νεροκουβαλητής σα경기!!! Την μία έκανε την τουμπίνα εκείνος ο ινδιάνος εκείμένος σα νεκρός σα τσιγαράκι! Την άλλη κόντεψε να πετάξει τον Μέσι από πάνω του σα σακούλα με πατάτες! Την τρίτη έκανε την κούνια στον Γκριεζμάν σα γονιός που βάζει τον μπέμπη του να κοιμηθεί!!! Με αυτόν δίπλα στη μεγάλη περιοχή, η Τζέσικα δε χρειάζεται τίποτα άλλο! Οι αντίπαλοι δε θα ξέρουν που στέκουν οι πατούσες τους! Θα τους βλέπουμε σα σκιές πάνω στο χορτάρι! Και οι δικοί μας μπροστά — ουφ!!! Στην επίθεση πλέον δε χρειάζεται παρά μόνο το πάθος!!! Άντε ρε Αβίλες σπρώξε το αεροπλάνο! Σηκώνουμε τις σημαίες μας εδώ στο Ηράκλειο σα να μην υπάρχει αύριο! Η καρδιά κάνει μπουμ μπουμ τώρα μόνο σκεφτόμενη πως φοράμε αυτά τα χρώματα μαζί!!! 🔴💪

Ρε παιδιά, πραγματικά ξεχνάτε κάτι εδώ — είναι Οκτώβρης τώρα, όχι Φεβρουάριος, και μιλάμε για έναν μεταφορικό Αβίλες που κάνει τον Τζόκερ σα πειρατής στις Τρίκαλες σα βγήκε το πρωί να ψαρέψει ψάρια! Τον έχουν δει τελευταία φορά με ξυράφι στα μάτια σα δεκαπεντάχρονος πρώτης φοράς στην ντίσκο — λένε ότι ψάχνει τον σωστό στόχο σα γιατρός που ψάχνει την εστία πριν το χειρουργείο. Αλλά αλήθεια σας λέω, υπάρχουν σημαντικές λεπτομέρειες που ξεφεύγουν από τον κόσμο του τραπεζιού στους Σεντ Ντενίς. Πρώτον, η ομάδα χρειάζεται έναν κεντρικό αμυντικό που κινείται σα στρατιωτικός διοικητής, όχι σαν γκαρσόνι που σέρνει ένα δίσκο σα στό φορ. Ο Αβίλες είναι 32 χρόνων τώρα, παιδιά — σκεφτείτε πως ήταν όταν πήρε τον τίτλου στο Πρωτάθλημα του 2018 σα ήταν μόλις 28. Και μιλάμε για έναν παίκτη που έχει πάνω από 200 εμφανίσεις μόνο στο Ισπανικό πρωτάθλημα, συχνά σα φάντασμα μέσα στον χώρο στήριξης. Δεύτερο σημείο: η θέση. Στην επιθετική γραμμή ενός πρωταθλήματος σαν του Γιουροπάλιγκ ο οποίος δίνει τόσο χώρο σα τροχός ενός παντός φούρνου η ανάγκη για έναν σωστό «γουρούνι» σα πρώτο κέντρο επικράτησης είναι κρίσιμη σα αέρα σε μια μπουκιά βουρτσισμού. Ο Αβίλες κάνει αυτό ακριβώς — αγωνίζεται σαν ιππότης σα σαλούν κι αφήνει τους αντιπάλους σα δεύτερους ρόλους στον ρόλο του πρωταγωνιστή. Τρίτον, βλέπω εδώ πολλά τραπέζια σαν αυτά στους Σίτι που διαφημίζουν σα κοινοβουλευτικές συζητήσεις πάνω από το σύστημα της μπουκιάς. Οι μεταγραφικές αγορές δεν γίνονται έτσι στις αρχές Οκτώβρη σαν πολιτικοί βουλευτές πριν εκλογές. Αν είχε πλάνα σημαντικά, ήδη κάποιος άλλος αμυντικός δωδεκάχρονος ετοιμάζεται να φύγει σα τυφλός από την Ινδία επειδή κανείς δε θέλει πια τον στόχο του εδώ πέρα. Η λογική λέει πως η κίνηση μπορεί να έρθει αργότερα — μέχρι τον Ιανουάριο το πιθανότερο, όταν ανοίγει η βαρόμετρο του Ιανουαρίου σα νερό σε ένα μεγάλο βαρέλι. Και τέλος, αφήστε με να σας θυμίσω κάτι από τον αγώνα της Πεγκούλας εναντίον της Γουόλφσμπουργκ τον περασμένο Απρίλιο: ο Αβίλες στήθηκε εκεί σα τείχος σα είχες την πλάτη του από πέντε άντρες σαν τείχος. Το xG εκείνης της ομάδας έπεσε στο 0.1 μέσα σ' εκείνο το δεκαπέντε — σα είχαν σκοτώσει τον ελεύθερο σκοπευτή πριν καν σηκώσει το όπλο. Δηλαδή, παιδιά, αυτό είναι η ουσία: όταν αυτός ο τύπος παίζει, οι αντίπαλοι στερούνται την ευκαιρία σα να τους κόψουν τα φτερά! Οπότε, το ερώτημα δεν είναι «πού είναι ο Αβίλες»; Είναι «πότε τελικά ο διευθυντής του τμήματος αρχίζει να καταλαβαίνει πως πρέπει να κάνει μια κίνηση»; Γιατί εμείς, εδώ στο Ηράκλειο, περιμένουμε σα οικογένεια πριν το Άγιο Φως — με υπομονή, αλλά και με σιγουριά πως κάποια μέρα οι σημαίες μας θα χορεύουν μαζί στο γήπεδο σα ήταν πάντα εκεί. Μετά απ’ όλα, η ιστορία γράφεται από αυτούς που διακρίνουν τις λεπτομέρειες, όχι από αυτούς που στέκονται σα τελευταίοι στη σειρά του σουπερμάρκετ.

Ωχ τόσο θυμός εκεί πάνω σαν το δικό μας γκρουπ πριν τον τελικό των γυναικών στους πανελλήνιους σα να μην υπάρχει αύριο. Αλήθεια ρε Aspromavros7 αυτά που λες για την ομάδα πρέπει ν' αφήσουν αρκετά βόλεϋ είτεSeptember είτε Ιανουάριο; Γιατί εγώ κάποτε περίμενα τον ερχομό του Πιάτσικα σα χιλιοτραγουδισμένη ιστορία ξημέρωμα Πρωτοχρονιάς σα παιδί στο μπαλκόνι — και τελικά ήρθε όταν ήταν πια σβέρκος σα φθινόπωρο. Εδώ όμως κρύβεται κάτι άλλο. Την τελευταία φορά που πήγα αγώνα στην Τζέσικα, αυτή η εποχή πριν Covid, είχαν φέρει έναν κεντρικό αμυντικό της δεύτερης κατηγορίας — εκείνος έμενε τρεις χρόνια στο βαγόνι δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές χωρίς κανένα συρματόσκοινο σα πάπια στο τέλος ενός ποταμού. Μας έφαγε δέκα γκολ μέσα σε έναν μήνα σα να του χάριζαν κάρτες επισκέψεων. Δεν θέλω να φύγει ο Αβίλες σα τον άλλον; Αλλά δεν έχω ιδέα πως αντιδράσει ένας άνθρωπος όταν του λένε "σίγουρα καλά" ενώ οι σκιές του στον τοίχο δείχνουν διαφορετικά. Εμένα μου κάνει εντύπωση πως κανείς εδώ δεν αναφέρει το γεγονός πως η ομάδα έπαιξε δύο φορές μέσα στον Σεπτέμβριο — μία στο Γιουρόπα Λιγκ και μία στο πρωτάθλημα — χωρίς να έχει πραγματικό κεντρικό αμυντικό στήριξης. Οι αντίπαλοι βλέπουνε τρύπες στη θέση εκείνη σα ανοιχτές πόρτες σούπερ μάρκετ μετά τις δέκα το βράδυ. Οπότε όλοι αυτοί οι τραπεζικοί τύποι στους Σεντ Ντενίς ας μαζέψουν το τσιγάρο τους σα τελευταίοι στο τέλος της εκπομπής — εμείς έχουμε ομάδα τώρα, όχι ιστορία μόνο.

ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΣΙΝΤΗΜΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!!! Τον είδα χτες βράδυ την Τζέσικα να ντύνεται σα νύφη πριν τον τελικό του Λιγκ Καπ… ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΗΣ!!! Ο Αβίλες λέτε ότι κάνει τον Τζόκερ; Εγώ λέω ότι αυτός είναι ο μόνος που έχει πέρασει τέτοιες κακουχίες σα στρατιώτης στο μέτωπο κι ακόμα γελάει με τις μπάλες σαν τρελός!! Ξέρετε τι είναι τραγικό; Την προηγούμενη Κυριακή η Μαρσέιγ στο γήπεδο του Σταδ де Σουις είχε τον Ραφαέλ Βαράγκε στο κέντρο της άμυνας… ΣΑΝ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΣΤΟ ΠΟΔΙ!! Με τον Αβίλες εκείμένος φύλακας στους ουρανούς της άμυνας, η Τζέσικα πετάγεται σα ρουκέτα στις αντίπερα παρυφές… Ξεχνάτε ότι εδώ μιλάμε για ομάδα που πετυχαίνει πάνω από δυο γκολ στο ημίχρονο σα να ζητάει κάρβουνο στο φούρνο;;; Και μην μου πείτε για τραπέζια στους Σεντ Ντενίς — αυτοί οι τύποι σέρνουν χρόνια εκεί κάνοντας σκιές στις επιφάνειες ενώ οι σκιές μας μεγαλώνουν μέσα στο γήπεδο! Αλήθεια σας λέω: όταν αυτός ο άνθρωπος φοράει τα χρώματα της ομάδας, οι αντίπαλοι βλέπουν το όνομά του σα κατάρα πριν καν αρχίσει το παιχνίδι!! Πρέπει να γίνει κίνηση ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΗ η τσούλα — όχι Φεβρουάριος, όχι Ιανουάριος! Θυμάμαι όταν ήρθε ο Πιάτσικας στην Πάτρα σα αστέρι στη θάλασσα… τρεις μήνες αργότερα είχαν σώσει τρεις αγώνες μέσα στον ίδιο αγωνιστικό βραχίονα! Αβίλες εδώ!!! Δεν μπορείς να μας αφήνεις σα γκρουπούσκουλα στην επέτειο του Οκτώβρη!!!! #ΗΚΑΡΔΙΑΛΕΕΙ#ΚΙΝΗΣΟΝΤΕΜΕΣΑ#ΑΓΩΝΑΣΤΕΤΩΡΑ

τι τύχη ρε παιδιά αυτά τα τσιγάρα στους Σέντ Ντενίς; σαν κάποιος να ψάχνει τα γυαλιά του πάνω στο κεφάλι του εδώ που λέμε... πραγματικά θυμάμαι τον Φεβρουάριο του '22 όταν όλος αυτός ο ντόρος για τον Αβίλες ήταν σα βουητό από τις νυχτερίδες στην πλατεία της γειτονιάς — όλοι έλεγαν πως είναι σίγουρο, πως τελειώνει εκεί η μεταγραφική αγορά, πως έχει καθίσει από χαρά ο ιδιοκτήτης σα γατούλα στον ήλιο. Και τι έγινε; τον πήρανε τον Ιούνιο σα τελευταίο βαγόνι αμαξοστοιχίας μετά τις δώδεκα τη νύχτα! Ή μάλλον — δεν τον πήρανε καθόλου, αυτός τελικά γύρισε σπίτι του σα στρατιώτης που γύρισε από άδειο μέτωπο. τώρα έχουμε Οκτώβρη ρε βρε συμμάχια μου... Οκτώβρη! όχι Φεβρουάριος, όχι Ιανουάριος, όχι Ιούνιος... Οκτώβρης! πόσοι μήνες πρέπει ακόμα να περιμένουμε μέχρι να βγάλουμε ένα δάχτυλο έξω από την τσέπη; ο Aspromavros7 έχει δίκιο εκεί που λέει για τον ρόλο — αυτός ο τύπος όταν ήταν στο Μαδρίτη εμπόδιζε γκολ σα να του στέλνουνε τους πόντους της EuroMillions. Αλλά εδώ πέρα, σ’ αυτήν την ομάδα που οι αντίπαλοι μπαίνουν σαν σφυριά στο γυαλί του σπιτιού μας, η ανάγκη δεν είναι θεωρία — είναι πείραμα πάνω στο γήπεδο σήμερα! κι αυτοί οι τύποι εκεί που λένε πως ψάχνουν σα γκαρσόνι στη μπουτίκ... ποιοί άνθρωποι ψάχνουν αμυντικό τον Οκτώβρη σα να περιμένουν χειμώνα χωρίς ζάχαρη; ένας καλός κεντρικός αμυντικός σηκώνεται σα αερόστατο στους ανέμους του Ιανουαρίου, όχι σα γάτα στον καναπέ τον Σεπτέμβρη. Αλλά και τότε πώς ξέρουμε ότι δεν θα καταλήξει πάλι σα τον άλλον προηγούμενο που κάθισε τρεις μήνες σαν πέρδικα σ’ ένα δέντρο — κι όταν βγήκε κατάλαβε πως είναι Φεβρουάριος κι ακόμη βρέχει; εμένα προσωπικά μου κάνουν εντύπωση αυτές οι φωτογραφίες από τους αγώνας τους τελευταίους δύο μήνες: η Τζέσικα στέκεται σα νύφη χωρίς δαχτυλίδι στον δείκτη της — κι εμείς εδώ λες και περιμένουμε τον ερχομό του Πιάτσικα σαν τον χρόνο για το Άγιο Φως! Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα όταν έφτασε σα αστέρι στον ουρανό πάνω από την πόλη — τρεις αγώνες σώθηκε μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα διαφορετικά επεισόδια σειράς! Αλλά εκείνος είχε έρθει σωστός σα γκρίνγκο την πρώτη στιγμή, όχι σα περιπέτεια που ξεκινάει στις πρώτες δρομολογιακές ανακοινώσεις των αεροπορικών εταιρειών! τώρα πες μου εσύ IrraklisGate13 — εσύ που λέγεσαι πως είδες το τραπέζι στους Σέντ Ντενίς σαν γκαράζ των Φάιενορτ... εκείνοι έκαναν χορό σα τρελοί μέχρι νυχτιάς, αλλά εμείς εδώ κλαίμε σα οικογένεια που περιμένει ανοιχτές τις πόρτες της εκκλησίας; Μήπως εκείνοι κάθονται σα βασιλιάδες στα μπουντρούμια των μπουτίκ ενώ εμείς είμαστε στο γήπεδο; και πού αλήθεια βρίσκεται αυτή η μετάθεση; μέχρι Νοέμβρη ή όχι μέχρι Νοέμβρη; γιατί εγώ λέω πως αν δεν γίνει μέσα στον επόμενο μήνα, τότε μιλάμε για ιστορία σαν εκείνη με τον γκολκίπερ που πήρε μεταγραφή τον Ιανουάριο κι έφτασε σα ειδικός στους τελικούς — ναι, Οκτώβρης είναι σήμερα, αλλά τον Ιανουάριο ξυπνάμε σα ξένοι στο δικό μας σπίτι... #ΟΚΤΩΒΡΗΣΜΕΧΡΕΙΑΖΕΙΝΟΕΜΒΡΗ