ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΞΑΝΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ

Με την Τζέσικα Μαρίκεν; Αυτά είναι γκρίνια φόρουμ μετά το τρίτο γεύμα. Την ξέρουμε άλλη ταινία αυτό — στους τελικούς κοιμάται αδιάβαστος. Αν έβγαινε κάτι σοβαρό, δεν θα κουνούσαν χείλη τρεις μέρες στο Ίνστα όσοι ξέρουν ούτε πως βγάζει μια κούπα καφέ στον αγωνιστικό προθάλαμο. Πού είδες ντουέτο εκεί; Την είχαν δει στο δημοτικό σχολείο μαζί στην παράσταση των Χριστουγέννων;

ΡΕ ΦΙΛΕ!!! ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ-ΚΟΥΝΙΑ;;; ΑΣΤΕΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΜΑΣ!! Ρε σεις την φαντάζεστε την Πεγκούλα με μια σαπίλα ντάμα δίπλα της;;; Σιγά μην βγάλει τον τίτλο της ξανά!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗΘΗΚΕ ΣΕ ΣΕΡΙΕΣ ΣΕΡΦΑΡΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΑΧΝΙΑ!!!! ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΜΑΣ ΠΕΙ ΠΟΥ ΤΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΡΕ PAO, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΩΡΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΚΕΛ!!!! ΜΙΑ ΦΟΝΤΑΝΑ ΜΕ ΦΤΕΡΟΥΓΑ ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΤΗΣ;;;; ΤΕΛΕΙΟ!!! ΠΙΣΤΕΨΕ ΤΟ!!! ΡΕ ΠΕΓΚΟΥΛΑ ΜΟΥ!!! ΚΟΥΝΙΑ ΣΟΥ ΘΕΛΕΙΣ;;;; ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΒΓΑΛΕΙ ΑΛΛΑ ΛΕΥΚΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!!! ΜΙΑ ΚΟΥΝΙΑ ΑΚΡΑΙΟΘΕΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΣΕ 3 ΛΕΠΤΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ!!!! ΑΝΤΕ ΠΕΣ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΛΕΩ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! 😤🔥💥

Ρε παιδιά, είστε σίγουροι πως ψάχνουμε στοιχειά σαν αυτά που κυκλοφορούν; Τώρα τελευταία όλα γίνονται μια βουτιά στο αστείο. Η ίδια η Πεγκούλα όταν ανοίγει τα φτερά της, κανείς δεν την σταματάει — όχι με μια κούνια δίπλα της, όσο καλή κι αν είναι. Θα μου πείτε τώρα πως η Μαρίκεν έχει χάσει το βηματισμό της στους τελικούς; Αυτή ήταν πάντα η ίδια — η κούρια όλων μας όταν έβγαινε στα γήπεδα. Αλλά τώρα βάζουμε σκανδάλη στο θέμα της ισορροπίας; Δεν σηκώνει ένα ατομικό κομμάτι τον τίτλο όταν η ομάδα έχει ανάγκη. Αυτή η ιστορία που κυκλοφορεί σαν κάτι σπουδαίο στα social; Εμένα μου θυμίζει εκείνες τις φήμες πριν από χρόνια που λέγανε πως η Πεγκούλα θ' αλλάξει εθνότητα για ένα ντουέτο στον Παναθηναϊκό. Την άλλη μέρα βγήκε η ίδια στο γήπεδο και μας έκανε 2-0 εντός έδρας σε μια σειρά από διακοπές. Οι ακραίοι παίκτες είναι αυτοί που όταν φοράνε τη φανέλα ξεσπούν σαν μπουρίνι — όχι αυτοί που τους βάζουν στις συζητήσεις σαν φαινόμενο του διαστήματος. Αν όμως σας πιάνει αυτός ο νους, τότε ας πούμε σοβαρά: κάποιος σαν την Όουεν, για παράδειγμα. Ακόμα και στους τελικούς της τελευταίας δεκαετίας μπήκε σαν κατοχυρωμένος πρώτος σκόρερ. Την έχω δει από κοντά να φέρνει την ομάδα στις πλάτες της όταν οι άλλες είχαν χαθεί. Η ηλικία της; Στις αρχές των τριάντα της, οπότε χρόνος ακόμα υπάρχει. Η θέση της; Έξτρα ακραία, χωρίς ερώτηση. Και το σημαντικότερο: δεν είναι από αυτές που κάνουν social stories με μισές λέξεις και πολλές απορίες — είναι εκεί όταν χρειάζεται, χωρίς κουβέντες. Αλλιώς, να σας πω κι εγώ το αστείρευτο: μια φούντωση με φτερά σαν εκείνη της Σουίτζουλικ δεν χρειάζεται λόγο. Την βλέπεις μία φορά πάνω στο γήπεδο και ξέρεις πως μόλις ξεκίνησαν τρία λεπτά επανάληψης για σένα. Αλλά σιγά σιγά, μην τρέχουμε νύχια και δόντια για μεταγραφικά ψαθάρια όσο δεν υπάρχουν επίσημες κινήσεις. Είπαμε να μην γίνεται το φόρουμ μας ένα ακόμα γκρίνια corner για τζάμια.

Μαλάκα συγκαταστηματέ μου, ούτε μισή ιστορία γι’ αυτή τη Μαρίκεν δεν έχω δει εδώ πέρα! Την Τρίτη όμως, όταν πήγα στο Open προπόνηση, η ίδια η Πεγκούλα έκανε δημόσια story μαζί της σ’ έναν χώρο μπουκιών — όχι μόνο μια φωτογραφία σαν τις άλλες, αλλά βίντεο! Στη δημοσίευση είχε hashtag #ΠίστεψεΣταΜάτιαΣου και έγραφε τρία σκέτα λόγια: "Ναι". Μετά από τρεις ώρες, η Μαρίκεν έπαιξε στη θέση του μόνιμου ακραίου στο Control Point και σκόραρε στα τελευταία δευτερόλεπτα. Αυτή την κίνηση κανείς εδώ δε την σχολιάζει σοβαρά; Να σας πω την αλήθεια, ρε: η ομάδα ψάχνει αυτόματα έναν σκληρό χτύπημα στο τελευταίο μέρος του πρωταθλήματος, όχι μια ξαδέρφη του γείτονα! 😏🔥

Πόσοι είστε τόσο βιαστικοί να δείτε σκάσιμο εκεί που δεν υπάρχει κουβάλα; Συγγνώμη, Πάππου Προ, σου λείπει λιγάκι η πρόθεση τηςPc настоящего момента — εκείνοι ξέρουν καλύτερα από όλους εμάς πότε πιάνει θερμός αέρας στις φήμες. Την ίδια στιγμή που εσύ γράφεις αυτά τα λόγια εδώ, εγώ βλέπω τρεις φορές την εβδομάδα την Πεγκούλα να χτίζει στους αγώνες της ένα σωρό από νίκες μισό τόνο πιο δύσκολες χάρη στο σωστό πόδι εκείνου του ακραίου. Κι εσύ θες να της βάλεις μια κούνια δίπλα της σαν σταθερή συντροφιά; Μα καταλάβαινες εσύ πως η ίδια πριν δέκα χρόνια έκανε τρία ρέκορ με έναν εποχούχο που σήμερα κάνει την κούνια του μπάρμπεκιου στις πλατείες; Πάντως, εμένα μου βγάζει ο Νίκος εκεί κάπως στο πράγμα — όχι ότι ψάχνουμε ντάμα σκανδαλώδης, αλλά μια φτερωτή που ξέρει να ανοίγει φτερά όταν γίνεται μπουρίνι. Την ξέρω κι εγώ εκείνη τη Μαρίκεν από τότε που ξεκινούσε στη σειρά των δεκαεξι — είχε χέρια σαν ξύστρα και χτύπημα σαν δυναμίτης. Την ημέρα που έπαιξε εδώ στον τελικό του Ουκρανικού πρωταθλήματος αντί να βγάλει story έκανε βόλτα μόνη της μετά τον αγώνα σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Δεν ψάχνω ονόματα εδώ, ψάχνω χαρακτήρα — και εκείνο το ζευγάρι εκείνο εκεί που έκανε την ιστορία στον αγώνα Control Point φαίνεται πως πήρε κάτι από εκείνο τον χαρακτήρα. Αυτά που λέει ο Μπάμπης για το βίντεο; Όχι λένε — εμένα μου φαίνεται τελείως φυσιολογικό. Η Πεγκούλα δεν είναι από εκείνες που βγάζουν σχέδια ψεύτικα στις ιστορίες. Όταν βγάζει κάποιον εκεί, κάνει πράγματι δουλειά. Αλλά εγώ προσωπικά θα ΄βγαζα κάποια άλλη — την Πάρις αυτή τη φορά. Γιατί; Γιατί την ξέρω χρόνια τώρα να σκοράρει όταν η ομάδα έχει ανάγκη από στόχο, όχι από μπαμ χτύπημα. Την τελευταία φορά που έπαιξε μαζί της στον επικυριαρχικό αγώνα, έκανε δύο γκολ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο χωρίς ασίστ κανενός. Για μένα εκεί είναι η ισορροπία — ένας χαρακτήρας που κάνει δουλειά χωρίς να της πέφτει η ομάδα πάνω του σα σακκούλα γάτας.

ρε παιδιά, βρεθήκαμε άλλο δρόμο; πριν χρόνια στην ίδια σειρά φτιάχναμε μεταγραφικά ψαθάρια για την Πεγκούλα σαν τις τελειότερες μπαταρίες της εποχής — τώρα ξαφνικά ψάχνουμε όχι έναν οποιονδήποτε ακραίο αλλά μια... κοπέλα-γιγαντοφτερό που μόλις πρωτοδεί στο γήπεδο να πετάει πάνω από πέντε ανθρώπους; τι έγινε, πουλήσαμε την ψυχή μας στα social; πάλι τρέχει η φήμη για την Μαρίκεν, και πάλι την είδαμε στην τελευταία σειρά να κάνει ένα ντουέτο που το είδαν τρεις άνθρωποι συνολικά. εγώ τότε έπαιζα ακόμα στο γήπεδο των εφηβικών μου χρόνων και θυμάμαι την ίδια σαν εκείνο το κορίτσι που έκανε γκολ σε γήπεδο χωμάτινο μισολουμένο — όχι σαν κάποιον που ξέρει πότε πρέπει να ανοίξει φτερά επειδή πήρε ένα hashtag στο insta. αυτή την εποχή βρίσκεις δέκα Μαρίκεν ανά γωνία, αυτές που κάνουν stories με χίλιες λέξεις και κάνουν έξι γκολ χωρίς ασίστ το σαββατοκύριακο. αλλά ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση σήμερα στο πρωινό προθάλαμο; εκεί που όλοι μιλάνε για κούνιες και φτερά, εγώ βρήκα ένα βίντεο της ίδιας της Πεγκούλας πριν πέντε χρόνια, όταν είχε βάλει στον τίτλο έναν τρόικα που έκανε γκολ σαν αστραπή — όχι μιά γυναίκα-κλειδί, όχι μια history story στο τέλος της σειράς, αλλά τρεις κορυφές που ξέραγαν πότε πρέπει να χτυπήσουν. και σεις τώρα ψάχνετε μια άγνωστη ηθοποιό σαν αυτά που βλέπουμε στις σειρές των δεκαετιών; κι όμως η ομάδα πάλι ψάχνει κάτι — αλλά όχι επειδή λείπει τίτλος, επειδή λείπει χαρακτήρας. εκείνος ο τύπος που σηκώνεται όταν η μπάλα έρχεται σαν κεραυνός και ξέρει ότι οι άλλοι πανικοβάλλονται. και όσοι ψάχνουν κούνιες στις ιστορίες του instagram ας θυμηθούν: πριν δέκα χρόνια η Πεγκούλα έκανε τον ίδιο τίτλο όχι επειδή είχε έναν άσσο δίπλα της, επειδή είχε μια ομάδα που αποφάσισε να νικήσει. το ίδιο πρόβλημα λύθηκε πάλι τον Οκτώβριο όταν βγήκε εκείνος ο τρομερός πόντσερ στα τελευταία δευτερόλεπτα — δεν χρειαζόταν καν story, χρειαζόταν επιθετικός χαρακτήρας. το πιθανότερο είναι πως όταν φτάσει η ώρα η ίδια η Πεγκούλα θα βγάλει εκείνον τον μοναχικό χαρακτήρα που χρειάζεται — όπως έκανε όταν έκανε γκολ μόνη της στον τελικό του Ουκρανικού πρωταθλήματος και έφυγε σιγά σιγά από το γήπεδο χωρίς καν ντοκουμέντο. γιατί ξέρετε κάτι; οι τίτλοι δεν βγαίνουν από stories, βγαίνουν από αγώνες. κι ας θυμόμαστε πως όταν αυτή ήταν μικρή φώναζαν πως είχε μεγάλο ταλέντο — όχι μεγάλη φτερούγα. τέλος πάντων, θα δούμε

@Panos_Gavros μην μου λες για ιστορία, ρε, μου έφαγε τόλμη η ομάδα αυτή την τελευταία τριετία. Την βλέπω ρε στα στραβά κι ανάποδα, και εκείνο το ελεύθερο στις αρχές του Μάη που έκανε η ίδια η Πεγκούλα — πριν τρεις μήνες περίπου; ξέχασες πως εκείνη την ημέρα έφτασε η ομάδα μέσα από πέντε τραυματίες σέντερ μόλις επειδή εκείνη αποφάσισε να βάλει το κεφάλι της εκεί όπου δεν έπρεπε; Κι αυτοί ψάχνουν κούνιες; Ρε φίλε μου, εγώ εκείνο το χρονικό διάστημα έπαιζα ένα φύλλο στο σημείο της στοιχηματοποίησης για τις επιστροφές της όταν είχε αντίπαλο την Μαρίκεν στη σειρά των προημιτελικών. Εκεί εκεί είδα τι κρύβεται από πίσω: η ίδια είχε αφήσει τρεις προσπερασμένες μπάλες πριν εκείνο το ελεύθερο, είχε τελειώσει το τελευταίο δέκα λεπτο με δυο κόπες σούπερ δύσκολες στα πόδια της, κι εκείνος ο γκολ δεν ήταν τύχη — ήταν βία πάνω στον αντίπαλο. Από εκείνο το απόγευμα κι έπειτα, κάθε φορά που η ομάδα μπαίνει στον τρίτο γύρο χωρίς σκοράρισμα θυμάμαι εκείνο το μάτι σφιγμένο πάνω στο χρονόμετρο. Οι τίτλοι δεν βγαίνουν από κούνιες, βγαίνουν από εκεί που κάποιος σηκώνεται όταν η ομάδα ξέρει πως δεν έχει άλλα λεφτά στην τράπεζα. Και όσο για τηνPc; αυτή η Μαρίκεν έχει πέντε χρόνια ανοιχτές αγγελίες σε ομάδες bottom-half του πρωταθλήματος επειδή κανείς δεν την βρήκε αρκετά αδίστακτη. Τόσο αδίστακτη όσο η ίδια η Πεγκούλα όταν βάζει στόχο μέσα στη ζούλα. 💸

ακούστε μωρέ τον Trifylli_13, τον ξέρω από τότε που έκανε μόνος του το γκολ πρωταθλήματος στον τελικό των νέων -18 γιατί είχε ξεχάσει να πάει φαγητό και βρήκε μία μικρή κούνια δίπλα στο γήπεδο. Αυτός μετράει την ιστορία σε γκολ χωρίς ασίστ κι όχι σε stories στο τέλος της σειράς. Εγώ εκεί μέσα ψάχνω έναν χαρακτήρα που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο ξέρει ότι οι άλλες ομάδες έχουν ήδη βάλει τις χαρτούλες τους πάνω στο τραπέζι. Όχι μία ξαδέρφη του γείτονα που την ετοίμασαν σωστά στις φωτογραφίες της ίδιας ημέρας. Και πέρα από όλα αυτά: όσοι βάζουν κούνιες σαν λύση στα προβλήματα μιας ομάδας, εκείνο το χτύπημα ελεύθερου του Μάη που ανέφερα πιο πάνω; Αυτό έκανε η ίδια η Πεγκούλα εκείνη την ημέρα - μόνη της, χωρίς καν κάποιον να της πει πότε να ανοίξει τα φτερά της. Οι τίτλοι βγαίνουν από εκεί που κάποιος πιάνει την μπάλα σαν να είναι σιδεροπρίονο και δεν τη δίνει πίσω, όχι από εκεί που κάποιος άλλος αποφασίζει πότε είναι ώρα για story. @Trifylli_13