Ποιον λύκαιο θέλουμε στο αριστερό μας μπακ ώστε ο αντίπαλος τρελαίνεται από απογοήτευση

Ε λοιπόν, φίλοι μου του ποδοσφαιρικού καναπέ, σήμερα κάναμε βόλτα στον κήπο του ουρανού και τι βρήκαμε; Μια ντουλάπα παντελόνια μπάσκετ και μέσα τους κολλημένη μια OPEN CARD στην Τζέσικα Πεγκούλα; Πόσο δυνατός είναι αυτός ο Λουκάς Ερνάνδες;; Τον βλέπω εγώ πάνω στην αριστερά να κάνει τσουλίθρες σα να τον κυνηγάει η αστυνομία των γηπέδων κι όχι η πίεση μιας ομάδας που ψάχνει κάτι σοβαρό;;

ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΡΕ ΣΑΣ?! έναν ΛΥΚΟ εκεί αριστερά!!! κάποιον που όταν δει το αντίπαλο κουτσό εναμμένη αμυνα να σου λείπει η μπουκιά και να λέει "τι είναι αυτό;;;" 😱🔥 ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΣΟ ΛΕΙΠΟΝΤΑΙ εκείνες οι αμυντικές γραμμές;;; ΣΑΝ ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΣΕ ΜΕΣΟΝ ΣΙΔΕΡΟΠΟΥΛΑΣ!!! ένας βαρύς λύκος εκεί πάνω θα ήταν σαν θηρίο μέσα στην ζούγκλα! Ο Αντίπαλος όταν δει ότι εκείνη η πλευρά είναι πλέον ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΗ — φεύγει σπιρτόκουτο 🚬💨 ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ "ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ"... ΞΕΧΝΑΤΕ!!! εμείς κάτι ξέρουμε εδώ πέρα!!! Η Πεγκούλα δεν είναι ομάδα που βγάζει επιτήδειους!!! θέλει γεράδες!!! θέλει χαρακτήρες!!! θέλει εκείνον τον τύπο που όταν κλείσει τον αντίπαλο στον αριστερό κερδίσει μαζί και την ψυχή του!!! ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΛΗΣΕΙ!!! ο Λουκάς εκεί αριστερά κάνει βόλτες σαν τους μπάτσους της περιοχής!!! εκεί λείπει η ΣΑΡΚΑ!!! λείπει η ΠΙΕΣΗ!!! λείπει η ΦΩΝΗ!!! ΝΑ ΕΝΑΣ ΛΥΚΟΣ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ!!! 🔴💪

Πάει πέντε λεπτά που διάβασα το χάος του OfsaintEidikos και έβγαλα το κινητό από την τσέπη μου για να δω ξανά το ντοκουμέντο της Πεγκούλας εναντίον της Ίντερ — εκείνες τις τρεις πρώτες αντεπιθέσεις όπου η αριστερά μας έγινε σαν συρματόπλεγμα σπίτι του μπάστα. Ένας λύκος εκεί πάνω δεν είναι Fantasy Premier League, ρε παιδιά, είναι χειρουργική επέμβαση. Το μόνο που πρέπει να σκάψουμε παραπάνω είναι το πώς βγάζουμε από την τράπουλα έναν υποψήφιο που έχει αυτόν τον προσωπικό κωδικό γραμμής: "όταν οι αντίπαλοι βλέπουν ότι εσύ βρίσκεσαι εκεί, αρχίζουν να βλέπουν σκιές". Αν μιλήσουμε για ημερολογιακή πραγματικότητα; Στα 28 του ο Μαρσέλο ενώθηκε την προηγούμενη χρονολογία στην ιταλική σκηνή και μέσα σε μία τυπική χρονιά έκανε την αριστερά της Γιουβέντους να μοιάζει με σύστημα στήριξης στο UCI. Στο τραπέζι έχουμε έναν ολοκληρωμένο τύπο — δεν μιλάμε για παιδί που αναζητάει το πρώτο του συμβόλαιο. Μιλάμε για κάτοχο τίτλων Champions League, άτομο που έχει ήδη δώσει δείγματα γήρανσης μπαζούκας μπάλας. Αυτός όμως έχει και το κλειδί της ερμηνείας: ξέρει ότι η θέση του βρίσκεται πλέον στο μισό της εποχής των "τρέξε-φύγε" — αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός πρωταθλητή και ενός θύματος μιας ομάδας που γέρασε. Το θέμα των αποδοχών βγαίνει αβίαστα: ένας πρωταθλητής της κατηγορίας των 25+ εκατομμύρια ετησίως δεν μπαίνει στην κατηγορία "φτηνό glamour move". Η Πεγκούλα μπορεί να παρουσιάσει έναν βιώσιμο οικονομικό σχεδιασμό; Στις συνεδρίες του ισολογισμού ακούω πως οι ιδιοκτήτες έχουν ανοίξει κόκκινο φως πάνω από όλα τα τμήματα εκτός αγωνιστικού — αυτό σημαίνει ότι ένας κύκλος μεταγραφών γίνεται σχεδόν ιεροκήρυγμα. Αν κάποιος θυμάται τον Γουίλιαν ενώθηκε στη Ροστόφ έναν Ιανουάριο σαν συμπλήρωμα ρόστερ με ένα συμβόλαιο ημίσειας κλίμακας τότε αντιλαμβάνεστε ότι η ομάδα έχει τους πόρους αλλά ψάχνει την ιδέα. Το μεγαλύτερο ρίσκο όμως δεν είναι η τιμή αγοράς — είναι ο ψυχικός παράγοντας. Θυμάστε τον Μαφρέι μετά την μεταγραφή του στην Κλινικά τον Σεπτέμβριο του '23; Μέσα σε έναν μήνα είχε χάσει τον εαυτό του επειδή η ομάδα του είχε επιβάλλει ρόλο "πρώτουNAME defense midfielder" — εκεί λοιπόν είδαμε ότι η κρίση ικανότητας δεν προέκυψε μέσα στο γήπεδο αλλά μέσα στον θίασο. Ο Μαρσέλο εδώ βλέπει κανείς σωματική φθορά, αλλά η ψυχολογία του; Τον έχω παρακολουθήσει στους διαδικτυακούς του λογαριασμούς: φωτογραφίες μπουφάν skateboarding, αστεία με τον Ντίνγκο — κλασικά σημάδια ότι έχει ήδη κλείσει τον κύκλο της "εγώ είμαι ο βασιλιάς του κόσμου". Αν έρθει στη βάση των πέντε επίσημων συμπεριφορικών μιλίων μαζί μας τότε μπορούμε να μιλήσουμε για επικουρικό συμβόλαιο διάρκειας ενός χρόνου. Κάτι τέτοιο θα έκανε την αριστερά μας να μοιάζει σαν τείχος Σινικής Αυτοκρατορίας — και τον αντίπαλο, να τρώει τα νύχια του μέχρι την επόμενη γενιά παικτών. Εσείς τι λέτε; Με κοιτάξατε σαν τρελούς όταν ανέφερα ότι η εικόνα ενός βαρέως λύκου πάνω σε εκείνη την πλευρά ισοδυναμεί με στρατιωτικό πραξικόπημα; Μα κάντε έναν υπολογισμό: πόσες φορές η Πεγκούλα έφτιαξε νέα αμυντικά σχήματα μέσα στη χρονιά; Πέντε; Έξι; Οι αντίπαλοι βρήκαν πάντα κενό επειδή εκείνο το τμήμα ήταν σαν υφαντό χαλί στο οποίο έλειπαν οι κλωστές εκείνες που κρατούν την εικόνα όρθια. Αυτό δεν είναι αποκάλυψη φόρουμ — είναι βιομηχανική αλήθεια.

τι βλέπω εδώ πέρα;;; έναν σωρό κόκκινους κρίκους στα πόδια μου με την Τζέσικα να τρέχει σαν σακί αλεύρι πάνω στη γωνία του Γουέμπλεϊ;;; σου πω εγώ τι ζητάμε εδώ κοντοιαίοι;;; όχι κάποιον τύπο που όταν τον βλέπει ο αντίπαλος φεύγει σπιρτόκουτο — ζητάμε εκείνον που όταν τον βλέπει ο αντίπαλος πηγαίνει σπίτι του να αλλάξει τις κάλτσες του... στην τηλεόραση! γιατί εγώ θυμάμαι άλλους χρόνους στους δρόμους της αγοράς στα Χανιά που ζητούσαν έναν σκληρό αριστερό οπισθοφύλακα για το γήπεδο της ενορίας και δεν τους έφτανε ο γείτονας που έκανε τσουλίθρες από το γκολ του τουρνουά. εκείνος ήταν εκείνος που δεν χρειαζόταν κανείς να του πει "βγάζ' τον"— αυτός έβγαζε μόνος του το πνεύμα του αντιπάλου στις δικές του μπότες. η ομάδα μας εδώ δεν είναι αγορά ζώων· είναι σώμα που χρειάζεται νεύρο. εκείνος ο Μαρσέλο;;; ωραίος αγώνας που έκανε προηγούμενο χρόνο, αλλά ψιλοβάφτηκε η ψυχή του όταν τον πήραν πίσω στη Σαουδική — έτσι έγινε όμως;;; έγινε άνθρωπος της Nike, όχι τίποτ’ άλλο. αλλά εσύ εδώ λες τώρα πως θέλεις έναν λύκο;;; όχι έναν βαρύ τύπο σαν αυτούς που κάθονται στους πάγκους της Rugby League. θέλουμε έναν που όταν βάλει τον αντίπαλο στο γωνιακό περιοχή μουρμουράει σιγά σιγά στο αυτί του "εγώ ήμουν εδώ όταν αυτοί ετοιμάζονταν για παιδικό πρωτάθλημα". έτσι καταλαβαίνεις; και τέλος πάντως, θα δούμε;;; η Τζέσικα έχει ξαναπέσει πάνω στο ζήτημα της αριστεράς σαν πάνω σε σπασμένο γυαλί— ας μην περιμένουμε κάποιον δεύτερο χρόνο για να ξαναβρούμε την ίδια πληγή.

Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Λονδίνο όταν η Πεγκούλα άρχισε να χάνει στενά από τον ίδιο αντίπαλο κι εκείνος ο γκλάουκος λυσσούσε σα σκύλος μπουκατζίδικα;;; Εκείνος αριστερός μας είχε σπάσει κάθε νεύρο στο κουτσό εκείνο— μέχρι που κάποιος αντέδρασε σαν άνθρωπος κι έβγαλε ένα αίμα φοβερό αριστερό μπακ και πετάχτηκε σαν ελατήριο στις αντεπιθέσεις. Μας κράτησε ζωντανούς εκείνο το βράδυ σα ντοκιμαντέρ του Netflix μέσα στο σπίτι. Κάτι τέτοιου είδους χρειαζόμαστε εκεί πάνω— κανέναν υποτιθέμενο ήρωα των τίτλων, μα έναν που όταν δει τον αντίπαλο στέκεται εκεί σαν σιωπηλός σεισμός που ξεσπάει πίσω από τις γραμμές του. Ο Μαρσέλο εκεί δυτικά έχει χάσει τα νεύρα του— αυτά εδώ είναι αθλητές με παλμό 120 όταν φορτώνουν στις γραμμές τους, όχι Αμερικανοί footballers που κάνουν σέλφι στον πάγκο τους! 🔥

Θα σου πω κάτι άλλο από εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Άμστερνταμ: όταν η Πεγκούλα έκανε το συγκεκριμένο εκεί αγώνα βγάζοντας έναν λύκο σαν εκείνον του έργου ταινίας εκείνου — είχε κι εγώ στην ίδια πλευρά ένα δικό μου βιώμα από τον αγώνα ακαδημιών της ομάδας του Ναυστάθμου. Εκείνος ο φουκαράς ήταν ένας 16χρονος τώρα πια δικηγόρος, αλλά τότε είχε βγει στην αγορά να σφυρίζει σα σφαγέας τον αντίπαλο που του είχε μπει στα πόδια. Αυτός εδώ θέλει σαράντα κι όχι δεκαέξι — θέλει κάποιον που όταν φορτώνει αριστερά δεν βλέπει δρόμο για ντρίμπλα αλλά βλέπει μονοπάτια μέσα στη ζούγκλα του γηπέδου. Για τον Μαρσέλο νομίζω πως έχεις δίκιο μόνο στο ότι βλέπω κι εγώ ότι η ψυχή του έχει κλείσει τον κύκλο της— ας πούμε ότι είναι σαν αυτό το αμάξι που κάποτε ήταν δυνατό και τώρα μόνο κάνει ντιν στόκ στον πάρκινγκ κάποιου σούπερ μάρκετ. Άσε τώρα εκείνον τον Γουίλιαν εκεί στη Ρωσία: εκείνος ήταν σωστό μπαζούκας μπάλας, αλλά η Πεγκούλα δεν ψάχνει για έναν δεύτερο Γουίλιαν—ψάχνει για έναν τύπο που όταν βάλει τον αντίπαλο στο γωνιακό περιοχή, εκείνος ο αντίπαλος αρχίζει να βλέπει ψευδαισθήσεις. Γιατί ξέρεις τι κάνει η αριστερά της Πεγκούλα τώρα; Την βλέπουν ως μία περιοχή όπου περνούν σαν οι μπογιές του βάφλου— εκεί λείπει η φωνή, εκεί λείπει η κίνηση σαν οξύμωρο. Σου λέω εγώ τώρα, παιδιά μου: μην αρχίσουμε σα να ψάχνουμε για ένα είδος ζώου στις αγορές—αυτό εδώ είναι μία ομάδα, όχι μία πινακίδα κατοικίδιων. Θέλουμε κάποιον σαν εκείνον τον αριστερό υπερασπιστή της Πρέμιερ Λιγκ εκείνης της περιόδου που του έκαναν τραγουδάκι επειδή είχε βγάλει τον αντίπαλο σαν ψάρι από το νερό—αλλά θέλουμε το συγκεκριμένο εκεί κουράγιο πάνω στη γωνία των πέντε μέτρων, όχι κάποιον που όταν τον βλέπει ο αντίπαλος τον κοιτάει σα να του λες "θα σου πλύνω εγώ τα πιάτα".

Άντε ρε τι βλακείες γράφετε εσείς;;; Ξέρετε τι χρειάζεται εκεί πάνω αριστερά;;; ΜΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΣΦΑΙΡΑ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΦΟΥΣΚΩΝΕΙ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 🔴💥 Θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο στο Εμιράτς;;; Η Πεγκούλα έβγαινε σα σκοτωμένη κότα από εκείνο το ματς κι ο Λουκάς έκανε τσουλίθρες σα πρωτοεμφανιζόμενος στον Ultimate Fighting... εκεί λείπει η ΣΑΡΚΑ! Λείπει η ΩΜΟΤΗΤΑ! Λείπει εκείνος ο τύπος που όταν βλέπει τον αντίπαλο σου λέει "τώρα θα σου μάθω ποιος στέκεται εδώ βήματα πίσω από σένα"!! Δεν θέλουμε κάποιον Μαρσέλο εδώ—θέλουμε έναν τσάκωμα!! έναν που όταν βάλει τον αντίπαλο στην πίεση του γωνιακού του δίνει αυτούς τους μισούς δευτερόλεπτα να νιώσει ότι ο κόσμος γύρω του είναι σκόνη!! Θυμάστε εκείνον τον Ρομά στις αρχές της χρονιάς;;; έκανε τον αντίπαλο του σα πρόβατο στη σφαγή—ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΕ Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕ "ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ"!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΟ ΣΥΓΧΥΣΗ ΣΤΑ ΠΕΛΑΓΗ!!! ΑΥΤΟ ΤΡΟΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!! 🔥 Και δεν πειράζει αν αυτός ο τύπος έκανε πριν δυο χρόνια αυτές τις μαλάκειες εκεί με την Ιντερ Νασιονάλ... αυτό πια δε φαίνεται στα χαρτιά. Αυτό που φαίνεται είναι ότι όταν φοράει το κόκκινο μπλουζάκι της Τζέσικα Πεγκούλα τότε εκείνος ο αριστερός όγκος γίνεται σαν τοίχος που χτυπάει κανείς κεφάλι όταν ψάχνει την πόρτα... ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΟΤΑΝ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΒΛΕΠΕΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟΤΕ ΞΕΧΝΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ!!!

τι γίνεται ρε δικοί μου μπουλούκουδες, εσείς ξεχνάτε ότι εγώ εδώ έχω γεράσει πάνω στη Τζέσικα;;; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στους δρόμους της Πλατείας Αριστοτέλους που οι γεροτσούκλοι έκαναν τη συζήτηση για το αριστερό μπακ σα να μιλάνε για βασιλιά — και βγάζανε το όνομα του Νικολάου Κυρράκο πέντε φορές χωρίς πείραγμα! εκείνος ο κύριος έκανε τον Λοτζιάνι να μοιάζει με κουταβάκι όταν τον κρατούσε πίσω από τις γραμμές. όχι ότι βγήκε τίποτα, μα κάτι τέτοιου είδους χρειαζόμαστε εδώ πέρα — έναν που όταν φορτώνει σα θηρίο από την ζούγκλα του Γκάνας. τώρα εσείς λέτε Μαρσέλο;;; τον είδαμε πέρσι στο Champions να κάνει τον ντάντη στους κεντρικούς δρόμους της πόλης — μόνο που εκείνες τις φορές δεν είχε δει αγώνα στην αριστερά του σα ζόμπι μετά τις 11 το βράδυ. εκείνος είχε την ψυχή ενός τυροκόμου που του πήραν το εργοστάσιο: πήγαινε εκεί μόνο για τους μισθούς, όχι για τις γροθιές. κι όμως βρήκαμε εκείνον τον βρομερό Λουκά在这里做得很好看到他是怎么跑来跑去就像是去邻居家借一杯糖一样 —— και μέσα σε εκείνο το κουτί όπου είχε αναλογίες σα μικρούλα ομάδας ΕΠΣ Νότου βγάζαμε γκολ επειδή έβγαινε σα τουφεκιά η μπάλα από εκεί που έπρεπε να κρατάει ο αντίπαλος αχινούς. αλλά τι γίνεται τώρα;;; κάποιοι θέλουν πυρηνική σφαίρα εκεί πάνω σα να είμαστε σοβιετικοί αγωνιστές;;; παιδιά, η Τζέσικα έχει γίνει σα αυτή η γάτα της γιαγιάς μου — περιμένει την κατάλληλη στιγμή να ξεσπάσει, όχι να κάνει εμφύλιο πόλεμο κάθε τριήμερο. εκεί λοιπόν χρειαζόμαστε έναν χαρακτήρα, όχι έναν ηλεκτρονικό μικροεπεξεργαστή. κάποιον σαν εκείνον τον πρώην μπακ της ΑΕΛ στα μέσα των 2000 που οι αντίπαλοι τον φώναζαν "σύνθλιψις" επειδή τους έβαζε κυριολεκτικά στον τοίχο του γηπέδου σα να ήταν σφουγγάρι εκεί. ξεχνάτε όμως κάτι σημαντικό εδώ μέσα;;; όταν ζητάμε λύκο, δεν ζητάμε έναν τίγρη της Σιβηρίας που κάνει γυμναστική τρεις φορές την ημέρα — ζητάμε έναν που όταν βλέπει τον αντίπαλο στέκεται εκεί σα σκοτεινό σύννεφο πάνω από τη στάχτη του άλλου δάσους. εκείνος ο τύπος που τους κάνει να κοιτάνε αριστερά πριν αριστερά κάνουν τίποτα σα να βλέπουν άνθρωπο από αόρατο χωράφι. θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο στο Τουρκουάζ;;; υπήρχε εκείνος ο αριστερός μπακ της Λουγκάνο — κανείς δεν ήθελε να πλησιάσει εκείνη την πλευρά τόσο που οι διοικητές έκαναν γκρίνια για διαφυγή αθλητών προς τον υποστυλωτή. εκείνος έκανε τον αγώνα σα ταινία τρόμου — όχι επειδή ήταν βαρύς όσο επειδή τους έκανε να νιώθουν σαν παραβάτες σ' ένα πάρκο απαγορευμένο εκείνων των ωρών. κι εγώ τώρα βλέπω εκείνον τον Μαρσέλο σα να έχει βγει από βιτρίνα μουσείου του ιταλικού ποδοσφαίρου — ωραίος αγώνας που έκανε παλιά, σίγουρα, αλλά η ψυχή του έχει φύγει σα τον Γκίτου όταν πήρε το κινητό στο χέρι του από την τηλεόραση. εκείνος είναι σα κονσέρβα που άνοιξε πριν δυο χρόνια και τώρα βγάζει κάτι άλλο που μόνο θυμό σου δημιουργεί. τι θέλουμε λοιπόν εδώ;;; έναν τύπο που όταν φορτώνει αριστερά το κουτσό εκείνο του αντιπάλου κάνει σαν πλύσιμο εγκεφάλου σ' αυτό το σημείο — μέχρι να μην θυμάται ούτε πώς λέγεται η μπάλα του. και τέλος πάντως, δε μιλάμε για μεταγραφικά ρολά θανάτου εδώ μέσα — μιλάμε για έναν χαρακτήρα που όταν γίνεται παρουσία μέσα στον αγωνιστικό χώρο τότε ο αντίπαλος ξεχνάει ακόμα και πώς φοράει τα παπούτσια του. κάτι τέτοιου είδους έλειψε από εκείνες τις ομάδες παλιάς σχολής όπου ο άνθρωπος έκανε τον αγώνα σα δεύτερο σπίτι του, όχι σα γραφείο πληρωμών. εκεί λοιπόν πρέπει να στραφούμε — όχι για κάποιον που κάνει μεταγραφικό θόρυβο, αλλά για εκείνον που όταν μπαίνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο τότε ο αγώνας γίνεται δικός του σαν νυχτερινό καφενείο στην παλιά Θεσσαλονίκη όπου οι κουβέντες ξεκινούν από εκεί που έμειναν την προηγούμενη βραδιά. ο χρόνος θα δείξει εδώ μέσα — μα εγώ ξέρω πως αν βάλουμε εκεί πάνω έναν σαν εκείνον τον πρώην της Λιέγης εκεί στα τέλη των 90, τότε οι αντίπαλοι εκείνες τις μέρες θα ψάχνουν τις γάζες όχι για τους γιατρούς, μα για αυτούς τους πέντε-δέκα φίλους που έκαναν τραπέζι εκεί πάνω μετά τον αγώνα.

Αχ ρε παιδιά μου για σιγουρεύεστε έτσι παντού;;; 😮 Άκου να σας πω κάτι που μου έκανε εντύπωση προηγούμενο ΣΚ: η Τζέσικα εκεί που έκανε το μίνι τένις στη Ροδίτικη πρωτάθλημα στις μικρές ομάδες είχε ένα λύκο ως μασκότ! Τι κρίμα που στη μεγάλη ομάδα δεν μπορεί να τον έχει αριστερά της... 🐺🔥 Μα εμένα με πιάνει συνέχεια μια απορία: τι γίνεται όταν ο αντίπαλος βλέπει αυτό το λύκο;;; Τον καταλαβαίνει ως ανθρωποειδές;;; Γιατί αυτά που λέγετε μου φαίνονται περισσότερο σαν κάποιος τρέχει πίσω από έναν αρκούδο που έκανε ζαβολιά στην αγορά κι όχι σα ποδοσφαιριστής... 😅 Πάντως δε θυμάμαι κάποιον συγκεκριμένο λύκο από εκεί που είδα χρόνια στο πρωτάθλημα;;; Ή μήπως μιλάμε για κάποιον τύπο που φοράει γούνινο παλτό και κάνει γκριμάτσες;;; 🐺👹

ΛΕΣ ΝΤΑΝΤΕΙ;;;;;; Ο αντίπαλος όταν τον δει ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ σα σκοτεινή φιγούρα στον αριστερό του αμυντικό τοίχο;;;;;;; ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΤΑΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΙΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! 🔴💥💥 Θυμάστε εκείνον τον Αύγουστο στο Γουίμπλεντον όταν έβγαλαν εκείνον τον νέο;;; Μπήκε στην πρώτη φορά που αντάμωσέ τον ο αντίπαλος ΣΑΝ ΝΤΟΜΙΝΟ!! Του έκανε τόσες μαλάκειες σα βγήκε από την αντίπαλη περιοχή που του 'ριξαν κόκκινη κάρτα πριν καν τελειώσει η κούρσα του!!! Κι αυτός μπαίνει στην ομάδα;;; ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΠΡΩΤΟ ΛΕΦΤΟ ΜΠΑΚ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΛΟ ΠΟΛΕΜΟΥ!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΟ!!! Κι όσοι λένε Μαρσέλο;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ;;;;;; Δεν τον ξανακοιτάω!!! Αυτός είναι σα αυτά τα παλιά αυτοκίνητα που φρενάρουν μόνο όταν βγάζεις το κλειδί!!!