Όταν η μπάλα γινόταν πανσέληνος στις κερκίδες του Τζέσικα Πεγκούλα

ΝΤΟΥΣ ΤΟ ΣΑΝΤΟΝΤΙΕΓΚΟ ρε παιδιά!!!! Θυμάμαι εκείνο το μισοσκότεινο βράδυ, στέκονταν οι γονείς μου με τσιγάρα στο χέρι να φωνάζουν «πάλι» σα λυσσασμένοι στο γκαράζ τους στην Καρδίτσα, σηκώνοντας κουτιά μπίρας σα συμμορία από ταινία τρόμου... η Τζέσικα είχε 10 λεπτά απομένουν στο πρωταθληματικό όταν η μπάλα πήγε σα βόμβα στα πόδια της κι αυτή σα γοργόνα που ξυπνάει άρχισε να κλώτσαει σα μωρό γλυκό... θεέ μου τι κίνηση ήταν εκείνη! η κόρνα του γηπέδου χτύπησε μιάμιση φορά σα έκκληση κι εγώ σηκώνομαι σα λούφα στο καθιστικό φωνάζοντας «ΓΙΑ ΛΕΕΕΕΕΕ!!!». Το ξέρω πως οι γονείς μου σκέφτηκαν πως έχω πάθει αριστερό εγκεφαλικό μέχρι που είδαν κι αυτοί τι έγινε... ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΓΚΟΛ!! Και μετά... ωχ μάτια μου, η οθόνη του υπολογιστή σβήνει σα βόμβα!!! εγώ σηκωμένος στον αέρα σα σακί αλεύρι, το πόδι μου πάνω στο τραπέζι σα ντενεκεδένιο κάδρο... ακόμη νιώθω τις μπότες μου να χτυπάνε το πάτωμα σα τρελός τύπος που ψάχνει την γαλήνη... ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΙΟ έγινε εκεί! σα η Τζέσικα να τραβούσε τον ήλιο μαζί της στη νίκη! 🔥💪😱🔴 ΑΚΟΜΗ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΧΘΕΣ!!! και τώρα λένε πως κάποιοι βγάζουν μεταφορές για πάρκινγκ... ΠΟΙΟΣ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!??? ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!!!

τι έκανες ρε γαμώ το Σαν Ντιέγκο βράδυ εκείνο... θυμάμαι σαν σήμερα πως είχα πάει εκείνος ο τύπος με το σακίδιο στην πλάτη, το κόκκινο φουλάρι της Τζέσικα τυλιγμένο στο λαιμό μου σα γιατρικό για ό,τι δεν έπρεπε και τις μπότες μου τόσο σφιχτές που ακόμη νιώθω τις κλειδώσεις να σκάζουν. καθόμουν πάνω στη μπάρα του γηπέδου — σάπιος τίτλος του Τζέσικα Πεγκούλα, ξεθωριασμένος σα το παντελόνι μιας μητέρας από τους 80s — όταν έγινε εκείνο το χάος: μια φάση σαν σφεντόνα, η μπάλα σηκώθηκε σαν ξύλινο άλογο σε παιδικό πάρτι κι έμεινα εκεί να την κοιτάζω σα μωρό που βλέπει το πρώτο του κλόουν. και ξαφνικά αυτή η σέντρα... όχι σέντρα, ένας καλλιτέχνης που βγάζει ένα πινέλο από το πουκάμιτό του! 12.000 ψυχές έγιναν μία φωνή σα μάνα που βρίσκει το παιδί της στο σχολείο μετά από χρόνια — δεν ξέρω πως δεν πέταξα κάτω σα αχταρμάς! η Τζέσικα πήρε τη μπάλα σα κόκκινο ζωντανό κι άρχισε να τρέχει σα τις γυναίκες εκείνες που κουβαλούσαν νερό στις πλάτες τους πριν τους ηλεκτρικούς. και μετά... εκείνο το τελικό πλασαρίσμα! σαν βόμβα με σταμάτησε η καρδιά... τριάντα δευτερόλεπτα αιώνια σα το τραγούδι που σβήνει αργά στο τέρμα μιας βόλτας στη θάλασσα. όμως εγώ εκείνες τις ημέρες φώναζα πιο δυνατά επειδή είχα βρει εκείνον τον τύπο στο γκαράζ της γειτονιάς με τ' αυτοκίνητο γεμάτο σπασμένα CDs της Τζέσικα που έκανε remix στ' αυτιά του παλαιότερα μουσικά του αγαπημένου γηπέδου... κι όταν έφτασε εκείνο το γκολ, αυτός είχε βγάλει μια φωτογραφία από τον τοίχο σα σαμουράι που τελικά πιάνει το σπαθί του. εκείνο το βράδυ άλλαξε κάτι μέσα μου... σα να μου έδωσε η Τζέσικα μια κονσόλα παιχνιδιού που ήξερα πως δε θα είχα ποτέ αλλιώς — τώρα ακόμη όταν βλέπω τυχαία κάποιον να φοράει γκρι μπουφάν μου φέρνει τον αέρα εκείνου του γηπέδου και ξεχνιέμαι σα δώδεκα χρονών πάλι.

Ωχhh τώρα τρώω μπουκιά-μουτζούνες! Σταθούλα στον πανσέληνο εκείνο βράδυ στο Σαν Ντιέγκο κοιτούσα το δαχτυλίδι μου και έκανα τραγουδάκια στη μπάλα — ναι, σου λέω τώρα η Τζέσικα έκανε κι αυτή την σέντρα σα ρουκέτα στις ταινίες του Τζέιμς Μποντ! Ρε φίλοι μου θυμάμαι ακόμη πως πήγα σπίτι ξεμεθώντας σαν γλάρος την επόμενη κι έκανα ντους φορώντας τ' αστέρια της φανέλας — έτσι βρέθηκαν όλα τα μπλουζάκια μου ραβδωμένα σα καλλιτεχνική εγκατάσταση για την Ασμαγιού !!! Κι όταν η μητέρα μου ρώτησε «τι έγινε εκεί ντε;» της αποκρίθηκα «μαμά... πήρα έναν ήλιο!» ενώ αυτή νόμιζε πως έκανα αποτοξίνωση από κρασί. 😂😂🍿 Τώρα εσείς πάλι με τις μεταφορές για πάρκινγκ — ΠΟΥ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑΌΤΙ ΕΣΥ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΩΣ ΜΑΞΙΛΑΡΙΚΟ!!!??