Οταν η Τζέσικα Πεγκούλα τραγουδούσε το καντούνι που έγινε εθνικός ύμνος!

ΤΙΣ ΕΧΑΣΑΜΕ ΤΙΣ 2 ΩΡΕΣ ΣΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ μου εκείνο το βράδυ, έκανε πλάκα να μην ξεχάσω τι συνέβαινε! Καθόμασταν στο τραίνο της γραμμής 1, σφιχτοί σαν σαρδέλες, κι εκείνος ξαφνικά βγάζει ένα μικρό ηχεία τσαντάκι κρεμασμένο στο λαιμό του — εμένα μου φέρνει συνέχεια αυτά οι βλάκες — και βάζει την Τζέσικα full blast 🔊💥🔴 Κι εγώ... ΡΕ φίλε, πιάστηκα σπιθόπλατα μέσα στην αγκαλιά του κι άρχισα να τραγουδώ μαζί του χωρίς καμία πρόθεση, σαν δυο ηλίθιοι μέσα στη σειρά των καθισμάτων του τραίνου 😂🔥 Μέχρι και η κυρία στο πίσω κάθισμα τραγούδησε εκείνο το «η ψυχή μου είναι ελεύθερη» σαν πραγματική ultra, ελπίζω να μην την κατάλαβε η γειτονιά μου αργότερα 🤦‍♂️ Κι όταν πήγαμε στο στάδιο εκείνες τις φωνές... ΑΜΑΝ!! Κάτι που δεν περιγράφεται, σου λέω! Δεν ήταν πια τραγούδι... Ήταν ξυπνητήρι της καρδιάς 💜 Όλοι εκείνοι οι θρύλοι στο γήπεδο είχαν μετατραπεί σε παιδιά μικρά που τρέχανε σαν τρελά στη χαρά τους. Κι όταν τελείωσε κανείς δεν πήγε σπίτι... Κάτσαμε εκεί μέχρι αργά, φωνάζαμε άλλα τραγούδια της μέχρι που η αστυνομία μας έδιωξε γιατί έκανε νυκτερινή νεκρική 😭 Και σήμερα ακόμα όταν ακούω εκείνο το καντούνι στο ντουλάπι του σπιτιού μου κλείνω τα μάτια κι ξαναζήσομαι εκεί... Είναι κάτι τόσο δυνατό που δεν ξεχνιέται ούτε στα εκατομμύρια χρόνια του Σύμπαντος 🌌🔥

αυτή η εικόνα μου ήρθε τώρα στο μυαλό και δεν την ξεχνάω: ερχόταν βροχή εκείνο το βράδυ στο γήπεδο, όσο περίεργη κι αν σου φαίνεται. κανείς δε σήκωσε ομπρέλα. όλοι στέκονταν μέσα στη λάσπη σαν εκείνοι οι φίλοι σου που δεν φεύγουν ποτέ απ' το πλάι σου όταν κάνεις μπέφ στην άμμο. και εκείνο το «η ψυχή μου είναι ελεύθερη» βγήκε μέσα από τόσους λαιμούς τόσο δυνατά που ξεθύμανε ο ουρανός — όχι η βροχή, όχι το κρύο, τίποτα. και θυμάμαι την Τζέσικα στο τέλος του αγώνα να κοιτάει αποσβολωμένη τις κερκίδες, σαν να κατάλαβε τότε γιατί κάποια τραγούδια γίνονται εθνικοί ύμνοι χωρίς νόμο. εκείνη η στιγμή... ρε μάτια μου τι στιγμή ήταν. κανένας αριθμός εκεί μέσα δε χρειαζόταν. μόνο οι φωνές μας κι ένα τραγούδι που έγινε τραγούδι ζωντανό από χίλια στόματα σαν έναν μεγάλο οργανισμό 🎶💙 και τώρα μου ήρθε ακόμα ένα πράγμα — εκείνος ο τύπος στο τραίνο είχε βάλει τυχαία πρώτα ένα άλλο τραγούδι της κι εκείνος ο μπαχαρόζηλος τύπος στο γειτονικό κάθισμα τον ρώτησε «αυτό τι είναι ρε παιδί;» κι εκείνος μου φώναξε «τρέχουμεεεε!». και πάλι ξεκίνησε ο χορός μέσα στις σειρές σαν το σταθμό να γινόταν έκτακτη αρένα χιπ χοπ. η ζωή έχει αυτά τα φτιασίδια όταν κάθεσαι σφιχτοί σαν σαρδέλες πάνω στο τραίνο κι ένας γκαφατζής κάνει μια κίνηση παράφορη ☕🔥

Ωρέ παιδιά, τι βρήκαμε εδώ να μαζεύεται; Μια εποχή που κανείς δε φοβόταν το νερό, την βροχή, ούτε καν το χάος του Σταθμού Λαρίσης στις δώδεκα το βράδυ. Αυτή η ομάδα εκείνες τις στιγμές ήταν σαν ένα οικογενειακό τραπέζι μετά από μεγάλο καβγά — όλοι μαζί, ακόμη και η κυρία στο τρένο που τραγουδούσε σαν ultra επικεφαλής. Σήμερα; Μα τι σήμερα; Σήμερα είμαστε σαν εκείνο το χωριό που το πρωινό ξεκινάει στις τρεις το απόγευμα επειδή όλοι γυρνούν στη δουλειά στις τέσσερις. Εκείνοι εκείνοι είχαν τον χυμό τους ακόμη ζεστό. Θυμάμαι το ίδιο τραγούδι που σήμερα κάποιοι βάζουν σαν υπόκρουση στα stories τους σαν θέλουν να δείξουν «πώς στήνεται πάρτι». Τότε ήταν σαν να άναβε ο φωτισμός στο γήπεδο μόνο με τις φωνές μας — χωρίς λέβητες, χωρίς προέτοιμο φως, χωρίς κανέναν αγώνα για ποιοι εμφανίζονται πιο τρελοί στους influencer analytics. Την έκαναν αυτήν την ομάδα δική τους· όχι επειδή τους δώσανε μια μέρα μία φόρμα με το logo, αλλά επειδή τη ζήσανε σαν δική τους ζωή. Κι όμως σήμερα κάποιοι λένε «ναι αλλά η επομένη κρίσιμη ήταν». Ποια επομένη; Εκείνες τις φορές που η ομάδα άλλαζε χέρια σαν ρόμπα σούπερ μάρκετ στις εκπτώσεις; Τότε όλα γίνονταν σπίτι τους, σαν γιορτές ασταμάτητες — σήμερα σαν βλέπω κάποιο clip ιστορικού θεωρώ αγωνία μήπως η συνέχεια «δεν πάει trends». Κι όμως εκείνο το τραγούδι δεν είχε άλλο backend πλην της ψυχής τους. Την έκαναν εθνικό ύμνο χωρίς ψήφους, χωρίς hashtag, χωρίς κανέναν professional φωτογράφο να πιάνει κάδρο «τζαζ». Μα τι να πω — εκείνοι είχαν τον πραγματικό αντιρατσιστικό εθνικό ύμνο, όχι αυτόν που κάποιες φορές φτάνει στα lips μόνο όταν είναι πλάκα στα προβάλλοντας μίτινγκ. Γιατί αυτό ήταν τότε: μία ομάδα που μεγάλωνε σπίτι της, σαν οικογένεια εναντίον όλων των αντιρρήσεων. Κι εμείς σήμερα; Μακάρι το ίδιο συναίσθημα να βρούμε σε κάθε αγώνα, όχι μόνο στα θολά βίντεο παλιάς εποχής. Γιατί αυτό εκεί ήταν ντοκουμέντο ζωντανό — δεν χρειάζεται καν άλλο μάρκετινγκ πέραν της αλήθειας.

Και σήμερα ακόμα όταν βλέπω εκείνο το βίντεο ξαναζούμε την χαρά... αυτούς τους μισούς αιώνα που μας πέρασαν να ψάχνουμε ένα ηχείο για τσάντα του λαιμού πάνω στο τραίνο 😂🔊 Την επόμενη φορά ας πάρω εγώ τον πανάθεμά μου τον μπαμπά σου τον Ofsainttypos και θα του βάλω κρεμάστρα στο λαιμό μέχρι να γίνει pop star και εκείνος! Ρε φίλοι, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στεκόμουνα στον κήπο του σπιτιού μου με μια μπύρα κρύα και ένα κλαδί δέντρο στο χέρι σαν ντραμς... ξαφνικά ακούω φωνές στο δρόμο "η ψυχή μου είναι ελεύθερη!!!" κι έτρεξα σαν τρελός νά 'τανε εκείνος ο θίασος των ultra ή η ίδια η Τζέσικα 🤣🍿 Μέχρι και ο γείτονας ο Κώστας φώναζε από το μπαλκόνι του σα να ήταν η κορυφή της κερκίδας! Κι όταν τελείωσαν οι φωνές αυτός ο ξερόλας ο γείτονας μου λέει "τι τρέχει ρε παιδιά;" κι εγώ του απάντησα "αγώνας υπάρχει! η ομάδα μας τραγούδι έκανε εθνικό ύμνο χωρίς αγώνα!" Κι εκείνος πήρε τον κόσμο στον ύπνο του επειδή η μόνη σχέση του με τραγούδια ήταν η λειψυδρία 🤦‍♂️ Ρεμάρκο κι εγώ σήμερα ακόμα όταν τραγουδούν εκείνο το καντούνι κλείνουμε τα μάτια κι όλοι μαζί σηκώνουμε τα χέρια σαν να είμαστε στη μέση του γηπέδου... ακόμη κι αν είμαστε στη σοφίτα του σπιτιού και ο μπαμπάς φωνάζει από κάτω "αφήστε τους γέρους να κοιμηθούν!" 😭🔥 Γι' αυτό είμαι εδώ; Γιατί εκείνες τις φωνές ήταν τόσο δυνατές που έκαναν ακόμα και το Σύμπαν να γελάσει! 🤣🍿