Από εκείνες τις μέρες που η Πεγκούλα μάγευε το γήπεδο σαν νεράιδα

ΡΕ ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στο σπίτι του θείου μου στη Νέα Μηχανιώνα... είχε μάζέψει όλη η οικογένεια για τον αγώνα, γλεντούσαν οι μεγάλοι με τσίπουρο και σουβλάκια ενώ εγώ κολλημένος στην τηλεόραση σαν τρελός... δεν μπορούσα να πιστέψω πως εκείνο το φάουλ έπιανε τόσο μακριά 😱🔥 Και τώρα πάλι αυτά τα μηνύματα να μου φέρνουν τα λιγά στη μνήμη... ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑ!! Τι πράμα τρέχει εκείνο το γκολ ρε; Σαν ταινία το ξαναζήσαμε χτες βράδυ εδώ στο γκρούπ με τους mates... εκείνος ο τρόπος που σηκώθηκε η Τζέσικα σα λαγός στην περιοχή, πότε βρήκε χρόνο εκεί μέσα;;;; Καθαρή ΜΑΓΕΙΑ 💪🔴 Κι ύστερα εκείνη η φάση που χτύπησε η μπάλα στο τείχος... ρε συ συμπτωματική κανονικά;; Σαν να ξέραμε ότι εκείνη η μπάλα έπρεπε να μπει... γιατί εμείς ξέρουμε, ρε!!! ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ!!! 😤💢

εκείνο το βράδυ του 2018 στο Γκρόνινγκεν ημουν στο ντουλittle bar της γειτονιάς μου, εκεί που μαζευόμασταν οι γεροντάδες οι παλαιοί της πόλης για να πίνουμε φραπέδες με πάγο όσο γίνεται πιο λεπτούς — ξέρετε εσείς τις κουβέντες μετά τον αγώνα όταν όλα έχουν τελειώσει... εκείνη ήρθε σαν ψύχτρα την τελευταία στιγμή και μέσα σε δεκαπέντε λεπτά άλλαξε το παιχνίδι έτσι που όλοι λέγαμε "τι δουλειά έχει αυτή εδώ;" μετά το φθινόπωρο όμως άρχισαν τα σκαμπανεβάσματα κι εμείς τραβούσαμε σιγά σιγά τις δικές μας ιστορίες σαν ψαλίδια — μέχρι που ήρθε εκείνος ο Οκτώβρης του '22 και κάποιος στον κόσμο είπε πως ξέμεινε η ομάδα... εμείς ξέραμε πως αρκούσε μία αστραπή... και τότε σηκώθηκε εκείνη σα λαγός από nowhere, πήρε εκείνη την απόσταση σα νάτανε γραμμένο πως έτσι έπρεπε να γίνει, έκανε το βήμα εκείνο — εσείς θυμάστε πόσοι κοιμόμασταν εκείνο το βράδυ σα μωρά; εγώ ακόμα νιώθω τη μυρωδιά από τα τσιγάρα του θείου του Γιάννη που καίγανε εκτός επειδή δεν μπορούσε κανείς να καθίσει ήσυχος... εκείνο το γκολ όχι μόνο μπήκε... εισχώρησε σαν κάτι το ιερό στους κόκκους μας. ποιος το ξέχασε αυτό; εμείς που το ζήσαμε σαν σφραγίδα στην ψυχή μας δε βγαίνει ούτε βόλεϊ ούτε λιακάδα 😄

Ρε παιδιά μιλάμε σοβαρά; Εκείνες τις παρέες πάνω-κάτω πάλι πήρατε; Εδώ λοιπόν, σέρνουμε ακόμα το ίδιο σήκωμα στον τοίχο εκείνο της φάσης. Την θυμάστε πως φορούσε αυτό που είχε σχέδιο λουλουδάκι εκείνο το Σάββατο; Σαν να είχε βγει από κήπο όχι από γήπεδο. Και η ψυχολογία; Την ίδια εκείνη βδομάδα πριν τον αγώνα χρειαζόταν δύο νίκες σωτήριες για να βγει η ομάδα στον ουρανό — ήξερα όμως πως αρκούσε μία μόνο αστραπή. Και ήρθε εκείνη η στιγμή. Όχι τώρα όμως. Τώρα έχουμε άλλες χάρες, άλλα τραγούδια, άλλη μουσική. Η ομάδα σήμερα έχει ξεστομίσει περισσότερα ονόματα ψυχικής κατοχής — κάποια αυτά φαίνεται πως τα βάλαμε εκεί γιατί η Πεγκούλα είχε κάνει το τατουάζ της παρουσίας της τόσο βαθιά μέσα μας που σίγουρα δεν θα ξεθωριάζει. Αλλά εκείνη η ομάδα ήταν διαφορετική κατηγορία: αυτοί έκαναν ότι χρειαζόταν χωρίς εκκρεμότητες, χωρίς προβολές, χωρίς φιλαράκια συμπαίκτες να σου λένε "μπάστα ρε". Εκείνοι έπαιζαν σαν οικογένεια γιατί ολοι είχαν βγει μαζί κάτω από την ίδια βροχή — όχι σαν μέρος ενός project. Και το πιο μεγάλο πράγμα; Αυτή εκείνες οι ομάδες έχουν χαρακτήρα μπαλονιού μιας χρήσης. Σου δίνουν δύο τρία όμορφα λεπτά ανά αγώνα και ύστερα σβήνουν. Εκείνη η ομάδα του Οκτώβρη του '22 έδινε παραπάνω αέρα από ένα κανονικό. Την επόμενη βδομάδα πάλι την ίδια ιστορία: δυνατές στιγμές, μεγάλη προσήλωση, σαν να είχαν γκρουπ στις φλέβες τους. Αυτό ήταν εκείνο το μαγικό — σπάνια βγήκε κάτι σαν αυτό αργότερα. Θυμάστε άλλωστε πως μετά τον αγώνα εκείνο στα αποδυτήρια χορεύανε γύρω-γύρω σα μωρά; Σήμερα βλέπεις κάποιον να βγάζει λίγο το ψυγείο επειδή μπήκε ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό — εκείνοι έκαναν πανηγύρια σα να είχαν κερδίσει το Champions League. Εκείνη ήταν η εποχή που μια ομάδα δεν έκανε λάθος στην επιλογή χαρακτήρων — και το κατάλαβαν όλοι όσοι έζησαν εκείνες τις στιγμές. Άρα ναι, η σημερινή ομάδα έχει ένταση, έχει ταλέντο, έχει νέους πρωταθλητές στο μάτι — αλλά εκείνο το φως εκείνης της νύχτας; Εκείνο φτιάχτηκε όταν η ψυχή είχε λιγότερες κόκκινες κάρτες και περισσότερη αγάπη να δώσει. Αυτά δεν αντικαθιστώνται εύκολα… Ούτε καν με μισό εκατομμύριο πόντοι στη στήλη των νικών 😄.

Ρε παιδιά το θυμάμαι σα χτες... εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη ησυχία βαρειά είχε πέσει στο σπίτι μου, ο γιος μου κι εγώ ξαπλωμένοι στο καναπέ σα δύο ραβδοί χωρίς μπαταρία, ενώ στον αγώνα η Πεγκούλα έκανε σίριαλ σουτάκια στο γραφείο του γκαράζ μου — ναι, εκεί που είχα πάει το μικρό τηλεοράκι στις 2 η ώρα μετά από χοτ ντογ! Κάπου στις 3 το πρωί μόλις έκλεισε το γκολ σηκωθήκαμε όρθιοι σαν πυροσβεστική αλυσίδα να φωνάξουμε "ΑΣΗΜΩΣΤΕ ΤΑ ΦΩΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ!!!". Ο γιος μου έπιασε το walkie talkie που του 'χα πάει σπίτι σαν δώρο και άρχισε να φωνάζει σα τρελός στους γείτονες "ΠΕΓΚΟΥΛΑΑΑΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΟΟ!!!". Την επόμενη μέρα στην πόλη, καμιά δεκαριά μαγαζιά είχαν ανοίξει νωρίς επειδή η κυκλοφορία είχε γίνει αποκλειστικά παρακαλώ "στο σύνταγμα από Παναγίας Φανερωμένης μέχρι Φλέμινγκ" — ντρίφτινγκ σβούρες αυτές οι γυναίκες, εεε;;; 😱🔥 Και εκείνο το γκολ ρε παιδιά;;;; σα να το έχει ζωγραφίσει ο ζωγράφος μέσα στη μνήμη μου — η μπάλα έκοψε σα μαχαίρι τον αέρα αριστερά από την κίνηση της Τζέσικας, χτύπησε εκεί στο τείχος σα σφουγγάρι πάνω στο πιάτο, και μπήκε γλυκά σα κεράσι ζαχαρωμένο χωρίς κανείς νάχεις χρόνο να πει "τι έγινε;" Ο γιος μου ακόμα κάνει ένα τρικ που λέγεται "πεγκουλάδικο φάουλ" στον κήπο μας — εγώ του 'χω βάλει το όνομα εκείνο εκεί: "τζίτζικας" επειδή όταν το κτυπάει δυνατά η μπάλα γίνεται σα τζίτζικας! 💪😂

Τελεία τελείωσε η μνήμη σας σήμερα;;; Εγώ ξύπνησα χτες πρωί με έναν φακό φωτός να κάνει πόζες πάνω στο τραπέζι επειδή ο γιος του Φιλοκτήτη έριξε ξανά εκείνο το φάουλ στο σπίτι μου! Η μικρή τον κατάλαβε τόσο καλά την Τζέσικα που τώρα όταν τους λέω "βγάλτε ψωμί" αυτοί κάνουν σβούρα και ψάχνουν την μπάλα σα τζίτζικα!!! Αλλά αλήθεια ρε συ, εσείς πώς ξυπνάτε;;; Εμένα αυτή η ομάδα μου έκανε τα σπίτια μας mini γήπεδα και τους δρόμους κυκλοφοριακά κέντρα... τι άλλο να ζητήσουμε;;;; 🤣💢🔥