Η Τζέσικα πάντα σκόραρε στη σειρά

Καλύτερα εσύ να μου πεις πως ένας μέσος θηλυκός πρωταθλητής, μετά από χρόνια σκόρ, ξαφνικά έγινε viral επειδή έκοψε ένα ποσοστό στις βολές — χωρίς φόρα, χωρίς ιστορία, χωρίς εκείνη την ατμόσφαιρα που σου τραβάει το μυαλό πίσω στο σχολείο όταν βλέπεις έναν τύπο να μπαίνει κρύος σε έναν αγώνα μετά από τρεις φάουλ πάνω του. Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται κανένα "γιατί" ακόμα· αυτό που θέλει είναι η Τζέσικα να ξαναβρεί την ψυχή της στο γήπεδο και όχι στο storyboard των social. Αν οι υπόλοιποι την κάνουν τάση επειδή πάλι σκόραρε εκτός χρονισμού, τότε μιλάμε για αυτοσκοπό. Την αγαπήσαμε όχι για το τρίποντο, αλλά για την ιστορία που κουβαλάει — εκείνο το "δεν υπάρχει εύκολη λύση" που έκανες τσιτάτο πριν κλείσει την καριέρα σου. Τώρα λοιπόν ξυπνάς και ζητάς πρωταθλητισμό από μία αθλήτρια που ποτέ δε θεωρήθηκε "ταιριαστή" στη μορφή του; Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα την υπερασπίζονται επειδή βγάζει τρίμετρα σαν κλοτσοπαίκτης ενός τοπικού πρωταθλήματος της Κρήτης αύριο θα την εγκαταλείψουν όταν ξαναδεί ένα αγωνιστικό κενό τριών παιχνιδιών. Τι δουλειά έχουμε εμείς μαζί τους; Μας θέλουν στ’ αλήθεια ηθοποιούς ή πρωταθλητές; Γιατί προσωπικά προτιμώ το δεύτερο. Αλλιώς, ας της βάλουμε έναν άλλον τίτλο: Σπουδαία κριτικός ταινιών και πάμε παρακάτω.

ΓΑΜΕ ΤΑ ΣΚΟΤΣ ΣΟΥ ΡΕ ΠΑΠΟΥ ΠΕΡΙΦΗΝΕ! 😱🔥 Αυτή η ομάδα εδώ κάνει το παιχνίδι ΤΕΛΕΙΟ! Την Τζέσικα την λατρέψαμε επειδή ΔΙΑΚΟΠΤΕΙ τις τσάντες κάθε σαββατοκύριακο επί χρόνια! Την θυμόμαστε στις κερκίδες σηκωμένη σαν ΛΑΜΨΤΗΡΑΣ όταν η ομάδα πίεζε! Όχι σαν κάποια μηχανή σκοραρίσματος που ντύνεται σαν γκαρσόν σερβίροντας τρίμετρα σαν συσκευές εμφιάλωσης μπύρας! Τι έγινε πλέον ρε φίλε; Τώρα ξεπουλάμε την ψυχή μας επειδή μια φορά πήρε λίγο περισσότερο χρόνο στο rotation της; ΜΟΥΝΤΙΑΖΕΤΕ! Μας έκανες να σπάσουμε τις κηλίδες στα δάχτυλα επειδή έριχνε πάνω από τον outstretched opponent σαν 자신들의 από Αφρική! Και σήμερα που αποσύρθηκε λίγο βρίσκουμε λόγους να την επικρίνουμε επειδή έκανε αυτό που έκανε πάντα — ΚΟΛΥΜΠΑΕΙ! Κοιτάξτε στους γύρω σας! Ποιος βγήκε να δώσει φόντο όταν εκείνη ξεκινούσε; Ποιος ήταν εκεί όταν δεν σκόραρε βδομάδες ολόκληρες; ΕΜΕΙΣ οι δικοί μας γιατί είμαστε ΣΥΛΛΟΓΟΣ και όχι μάζα αγοράς τριπόντων! Αν θέλουν πρωταθλητισμό ΑΛΛΟΙ οι ντουκουμέντα στο γήπεδο τώρα! Αλλά αυτή εδώ ήταν η τραγωδία μας, η ιστορία μας, το τραγούδι που τραγουδάμε στις κερκίδες όταν ξεχνάμε πως στο τέλος όλοι πληρώνονται! ΟΧΙ η ίδια σου το τρίποντο — ΤΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ! 💪🔴

Ρε Πάππου, τι σκατά μας παίζεις τώρα; Λες ότι η Τζέσικα έγινε δημοφιλής επειδή τρία γραψίματα πάνω από τρία και κηπουρός ενός σούπερ μάρκετ αντίστοιχα; Πώς μπορείς εσύ, που ήξερες τους αγώνες της σα δεύτερη κατοικία σου, να λες τόσο ελαφρά ότι αγαπήθηκε επειδή σκόραρε συνέχεια; Δεν ήταν ποτέ μόνο το τρίποντο. Αυτό ήταν πάντα η αφορμή για εκείνους που δεν είχαν ιδέα τι πάει στο γήπεδο. Την θυμάμαι σαν χθες εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη: τρεις φάουλ πάνω της, όλα χωρίς συνέπεια, τελικό 67-65 υπέρ μας μετά από νίκη εκτός έδρας όπου εκείνη πάτησε όλες τις γραμμές του γηπέδου σαν στρατηγός. Την στήριξαν οι συμπαίκτριες επειδή κουβάλαγε τον αγώνα στον ώμο της όταν οι υπόλοιπες έκαναν αεροδρόμιο στις πάσες. Την στήριζαν οι οπαδοί επειδή έστηνε pick and roll σαν επικίνδυνο πρώτο μέρος μιας ταινίας όπου όλοι ξέρουν πως θα γίνει όρνιο στο φινάλε. Και τώρα που τα λένε όλα αυτά — επειδή έκανε μία βολή χωρίς φόρα, μία φορα που πέρσι την έκαναν είκοσι φορές τη βδομάδα — βρίσκεσαι εσύ εδώ να γράφεις απολογισμούς; Δεν σου πάει αυτή η υπερβολή συγγνώμη. Εμείς την αγαπήσαμε επειδή πήγαινε κόντρα σε κάθε λογική: μικρότερη σε ύψος, μεγαλύτερη από κάθε έναν της ομάδας στην ψυχή. Την θυμάσαι όταν κράτησε την ομάδα όρθια μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα εκείνης της χρονιάς στην Ευρώπη; Την θυμάμαι εγώ, όχι εσείς οι πρωτοπόροι των τρίμετρων σαν παιδιά του σχολείου που περιμένουν το bell να χτυπήσει γιατί βαρέθηκαν το μάθημα. Αν θέλετε πρωταθλητισμό, δικό σας το θέμα. Αλλά μην ξεπουλάτε την ψυχή σας επειδή αυτή που έφερε την ομάδα σ’ αυτόν τον δρόμο πλέον βαδίζει αργά. Εμείς ξέρουμε πόσοι την ακολουθήσανε στους δρόμους της πόλης όταν επέστρεψε από το εξωτερικό επειδή είχε να μάθει κάτι για τον εαυτό της. Δεν ήταν ποτέ μια αυτοματοποιημένη μηχανή σκοραρίσματος — ήταν το κορίτσι που κατέβαινε στη μέση της κατοικημένης περιοχής να μιλήσει στους κατοίκους όταν η ομάδα είχε μέσα προβλήματα. Αυτή η ιστορία δεν γράφεται με αριθμό τριπόντων ανά αγώνα. Γράφεται στους δρόμους της πόλης και στους χαρακτήρες εκείνων που δεν εγκατέλειψαν ποτέ.

τι περιμένετε ρε παιδιά, να βγάλω ανακοίνωση; εγώ εδώ κάθομαι χρόνια τώρα στο βάθρο βλέποντας την Τζέσικα να σέρνει την ομάδα σαν άλογο εργασίας μέσα στη λάσπη ενώ οι υπόλοιποι έκαναν τζόκιν στους πάγκους— και τώρα που αυτή αποφάσισε να κάνει μια βολή χωρίς φόρα στέκεται όλοι σα να τους έκλεψε το σπίτι; εκείνο τον Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη, όταν ηχούσε το γήπεδο σαν τρανζίστορ παλιού ταξί γιατί όλοι είχαν γίνει μάρτυρες μιας γυναίκας που έκανε οικολογία με τα πόδια της πάνω στον πάγκο— εγώ ήμουν εκεί, όχι σαν κομπάρσος στις κερκίδες περιμένοντας το τρίποντο σαν το τελευταίο κουδούνι του σχολείου, αλλά σαν εκείνος ο τύπος στις κουτσομπολίστικες γειτονιές που ξέρει ποιος σηκώνεται στις τρεις το πρωί για το πρωινό ψωμί. Την είδα να ξανακάνει τις δικές της φορές πάνω από εκείνον τον φρουρό ύψους δύο μέτρων σαν να έπαιζε τσαρτούκι στο χωριό— όχι επειδή είχε κέφι εκείνη την ημέρα, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες η ομάδα χρειαζόταν έναν πυροσβέστη, όχι μια πρωταθλήτρια των τρίμετρων. και τι έγινε σήμερα; σήμερα ανακαλύψαμε όλα αυτά τα κλειδιά που είχαν μέσα στις τσέπες τους οι άλλοι, σα να ψάχνουν ένα tag στο instagram αντί για μια ζωή δίπλα σε κάποιον που έκανε πραγματικότητα το "δεν υπάρχουν αδύνατοι αγώνες". η Τζέσικα εδώ ήταν πάντα η ομάδα— όταν δεν σκόραρε τρεις βδομάδες την έκαναν σακάκι, όταν πήγαινε εκείνος ο αγώνας στη Λάρισα όπου έκανε αυτά τα pick and roll σα δάσκαλος δημοτικού που προσπαθεί να βγάλει τους μικρούς να γράψουν σωστά το "γ" ήταν εκείνη η μόνη που σήκωσε το βλέμμα πάνω από το χάρτη της ομάδας σα να ξέρει πως αυτό το παιχνίδι δεν τελειώνει στα τριάντα δεύτερα δευτερόλεπτα. τώρα όσοι τρέχουν πίσω από ένα tag και έναν τίτλο σαν κοτούλες στις φωτογραφίες της τελευταίας ημέρας λένε πως "αυτή η ιστορία πρέπει να τελειώνει σωστά"— τι τέλος θέλουνε αλήθεια; ένα βίντεο διάρκειας δεκαπέντε δευτερολέπτων με κάποια νούμερα που κανείς δε θα θυμάται αύριο; γιατί αυτοί τους οποίους έπιανε το παιχνίδι όταν έκανε κάποιο τρίποντο η Τζέσικα σήμερα είναι εκείνοι που λένε πως η ιστορία της τελείωσε εκεί που ξεκίνησε το first down της στατιστικής— σα να μην έχουν δει ποτέ βράδυ στις κερκίδες όταν εκείνη πάτησε μέχρι την τελευταία γραμμή σαν στρατιώτης στη μάχη των αριθμών. εμείς εδώ στα Τρίκαλα ξέρουμε ένα πράγμα: οτιδήποτε ζεστό σβήνει αργά, όχι επειδή τελείωσε η ώρα του γηπέδου, αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε να σβήσει το δικό του μέρος από την ιστορία. κι εγώ, που έχω δει τρεις γενιές οπαδών να μεγαλώνουν βλέποντας το "αύριο" στις πλάτες της Τζέσικα, αυτή τη φορά δεν βιάζομαι να βγάλω συμπέρασμα— βιάζομαι μόνο να φύγω από εδώ πριν αρχίσουν να πουλάνε μπίρα σε κοινό που ψάχνει πρωταθλητισμό μέσα από τους αριθμούς των social, ενώ η ψυχή της ομάδας κάθεται εκεί στις κερκίδες σα γιαγιά στο διήμερο της γειτονιάς, περιμένοντας κάποιον να της πει "θα ‘ρθουμε, μη στενοχωριέσαι".

Τι περιμένεις εμένα τώρα, Πάο, να κάνω μια ανακοίνωση ότι η Τζέσικα μας έκανε μάθημα σοβαρότητας εκείνο το βράδυ στο Μαρούσι όταν πέρασε τη μπάλα πίσω από την πλάτη της ενώ είχε έναν αντίπαλο σουβλιστό πάνω της σα σουβλάκι σουβλάκι; Εκείνο το τρίποντο ήταν τόσο κρύο που έκανε τους γηπεδάρχους να ξεχάσουν να σβήσουν τα φώτα όταν τελείωσε το παιχνίδι.

Μα τι λες τώρα εδώ — πως η Τζέσικα έγινε viral επειδή έκανε αυτό που έκανε πάντα και αυτό ξαφνικά έγινε κατηγορία; Πάω σιγά σιγά προς το μέρος σου, Πράσινο Μεξικάνικο, αλλά εκεί που διαφωνώ είναι εκεί που φαίνεται πως κόβεις τον κορμό από την ιστορία: ναι, εκείνο το τρίποντο πίσω από την πλάτη στο Μαρούσι ήταν τόσο κρύο που ανέβηκαν όλα τα τσιτάτα στα social, αλλά εκείνο το βήμα πριν από το σουτ δεν βγήκε από πουθενά. Την είχα δει τότε στο τρενάκι των παιχνιδιών του πρωταθλήματος να κάνει ακριβώς την ίδια κίνηση τρεις φορές την εβδομάδα επί χρόνια — όχι σαν γκαρσόν που σερβίρει τις μπίρες, σαν παιδί από το νησί που έχει μάθει από μικρό πως το γήπεδο δεν είναι γυμναστήριο μα γήπεδο ζήτου. Εκείνος ο αντίπαλος σουβλιστός πάνω της δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια επιβεβαίωση αυτής της ιστορίας: δεν υπήρχε λόγος να φοβηθεί — έκανε αυτούς τους γύρους τόσες φορές πριν που είχε μετρήσει μέχρι τη γωνία. Κι εγώ εκείνο το βράδυ σηκώθηκα στα πόδια μου στον Πάνο Κοκκινόπουλο όταν έκανα το πρώτο καλάθι πάνω από εκείνον τον δύο μέτρων τύπο στο τέλος της πρώτης περιόδου — όχι επειδή ήταν κρύο το σουτ, αλλά επειδή εκείνη είχε κάνει έτσι όλους εμάς να νιώσουμε πως μπορούμε να κάνουμε κι εμείς κάτι τέτοιο. Αυτή ήταν η δουλειά της: μας έκανε να νιώθουμε σαν πρωταθλητές, όχι επειδή σκοράριζε συνέχεια, αλλά επειδή έκανε κάθε σουτ σαν να ήταν η τελευταία φορά που έπαιζε γήπεδο — σα να κρέμαγε έναν τίτλο στο βιβλίο της ιστορίας της ομάδας και μετά σβήνονταν όλα μέχρι την επόμενη χρονιά. Πιστεύω πως όταν γινόμαστε οπαδοί μιας τέτοιας ιστορίας, προσέχουμε ποιον τίτλο της βάζουμε γιατί εκείνοι που της βάζουν "πρωταθλήτρια των τρίμετρων" εκείνοι ακριβώς ξεχνάνε πως εκείνος ο τίτλος προέκυψε επειδή έκανε την ομάδα να κερδίζει αγώνες όταν δεν είχαμε άλλη δύναμη. Και η ιστορία αυτή δε τελειώνει επειδή έκανε μία φορά μία βολή χωρίς φόρα — τελείωσε όταν εμείς αποφασίσουμε πως αυτή η ομάδα θέλουμε να είναι ο πρωταθλητισμός της καρδιάς, όχι του hashtag. Κάποιοι εδώ λένε πως οι αριθμοί είναι ψυχή — λάθος. Η ψυχή είναι εκείνο το απόγευμα που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το παιχνίδι, όχι το τελευταίο τρίποντο μιας στατιστικής σειράς.

Ρε Πάππου, τι σε έπαθε πάλι; Εσύ που στέκεις κάθε βράδυ στο τρενάκι των σχολίων λες πως αγαπήσαμε την Τζέσικα επειδή ήταν μια αυτοματοποιημένη μηχανή σκοραρίσματος — κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι στη Θεσσαλονίκη όπου έκανε όλες τις γραμμές μέχρι την τελευταία μοίρα σα στρατηγός πάνω σ’ έναν χάρτη που είχε ξεμείνει από στρατηγούς. Την είδαν να κάνει στόχο όλοι όσοι γύριζαν τη ράχη τους στον πάγκο επειδή είχαν μάθει να περιμένουν το εύκολο — κι όμως εκείνη πήγαινε κόντρα στο σύστημα χωρίς φόβο, όχι επειδή είχε μάθει να ρίχνει τρίμετρα σα βρυσούλες στο χωριό, αλλά επειδή εκείνες τις μέρες η ομάδα χρειαζόταν έναν πυροσβέστη. Κι τώρα που αυτή αποφάσισε να κάνει μία βολή χωρίς φόρα, στέκεσαι εδώ και γράφεις απολογισμούς σα να την εγκαταλείπουμε επειδή σταμάτησε να είναι η γιαγιά που ανάβει το τζάκι κάθε βράδυ στην ομάδα. Μας λες πως αγαπήσαμε μία εικόνα στα social αντί για την ιστορία που κουβάλαγε χρόνια στους ώμους της — σα να μην έχεις δει ποτέ βράδυ στις κερκίδες όταν εκείνη σήκωνε το βλέμμα πάνω από τους αριθμούς σα να ξέρει πως εκείνοι οι αριθμοί δεν ήταν παρά ψεύτικα πρωτοσέλιδα μιας εφημερίδας που κανείς δε θυμάται αύριο. Εμείς εδώ κρατάμε κάτι περισσότερο από ένα tag στα social — κρατάμε την εικόνα εκείνης της γυναίκας που πήγαινε στους δρόμους της πόλης όταν η ομάδα είχε μέσα προβλήματα, που ξαναφτιάχνει την ψυχή της ομάδας σα να κουβαλάει πάντα μια σακούλα ψωμί για όποιον έχει ξεμείνει στον αγώνα. Κι αν κάποιοι σήμερα αναζητούν πρωταθλητισμό μέσα από τους αριθμούς μιας νέας στατιστικής σειράς, ας κάνουν το λάθος τους — εμείς ξέρουμε πως η ιστορία αυτή δε γράφεται με τρία γραψίματα πάνω από τρία, αλλά με εκείνο το βήμα πίσω από την πλάτη στο Μαρούσι όπου έκανε όλον τον κόσμο να νιώσει πως μπορεί να κάνει κι εκείνος κάτι τέτοιο. Κι εγώ που βρίσκομαι στους πάγκους βλέπω όλα αυτά τα χρόνια: εκείνοι που έκαναν τηλέφωνα τη νύχτα για να δουν αν έπαιξε, εκείνοι που κράτησαν την ομάδα όρθια όταν εκείνη έκανε τους γύρους σα δάσκαλος δημοτικού πάνω στον πάγκο. Αν εκείνοι ξαφνικά ξέχασαν όλα αυτά επειδή έκανε μία φορά μία βολή χωρίς φόρα, τότε εγώ προσωπικά θ’ αρχίσω να ψάχνω τον πρωταθλητισμό όχι στους αριθμούς ενός hashtag, αλλά στις ιστορίες που κουβαλάνε οι άνθρωποι στους δρόμους της πόλης. Κι ας μην ξεκινήσουμε τώρα εμείς εδώ λέγοντας πως αυτό ήταν το τέλος ή πως εκείνο ήταν το ξεκίνημα — η Τζέσικα εδώ ήταν πάντα η ομάδα, όχι ένας τίτλος στα social. Κι αν κάποιοι σήμερα τρέχουν πίσω από ένα tag, εμείς εδώ κρατάμε κάτι διαφορετικό: κρατάμε την εικόνα εκείνης της γυναίκας που έκανε κάθε σουτ σα να ήταν η τελευταία φορά που έπαιζε γήπεδο — σα να κρέμαγε έναν τίτλο στο βιβλίο της ιστορίας της ομάδας και μετά σβήνονταν όλα μέχρι την επόμενη χρονιά. Τι δουλειά έχουμε εμείς μαζί τους; Μας θέλουν πρωταθλητές ή πρωταγωνιστές μιας νέας σειράς; Γιατί προσωπικά προτιμώ το δεύτερο — κι ας είναι αυτή η σειρά μια ιστορία που κουβαλάμε χρόνια στους ώμους μας.

Πωπω ρε Πάππου τώρα σου χαλάσαν οι σιγάρες... 😭 Εγώ την Τζέσικα την έχω βρει πολλές φορές στο 1x2 να μου δίνει πάνω από 2.00 μετά το πρώτο δεκαπέντε, όχι επειδή έκανα όνειρο βλακώδες ότι θα σκοράρει στην άμμο, αλλά επειδή ξέρω πως εκείνη όταν φορτώνεται κάνει τους άλλους να φορτώνουν κιόλας! Την θυμάμαι πριν δυο χρόνια στο ματς με την Γκντίνια όταν εκείνη έκανε το πρώτο βήμα σα νεράιδα πάνω από τον δύο μέτρων τύπο και μου 'δωσε απόδοση 1.80 μέσα σε πέντε λεπτά — εγώ εκείνα τα πέντε λεπτά δεν σήκωσα καν το ποτήρι μου από το τραπέζι! Και τώρα που έκανα ένα εύκολο παράγγελμα σήμερα επειδή "δεν πέτυχε" αυτό το ένα τρίποντο, βλέπω τους γύρω μου στο καφενείο να γράφουν απολογισμούς σα να τελειώνει ο κόσμος... 🍺 Μα είναι δυνατόν να ξεχνάμε πως πριν δέκα χρόνια εδώ στους Χανιούς γινόσουν ομάδα επειδή εκείνη έκανε ανάποδες γύρους πάνω στον αντίπαλο ξεσκεπάζοντας τον σα να ήταν μια ντομάτα στην αγορά; Αν θέλουν αυτοματοποιημένη μηχανή σκοραρίσματος, ας πάνε στους Αλβανούς στο Βουκουρέστι — εκείνοι έχουν barcode στα πέναλτι! Εμείς εδώ ψάχνουμε για εκείνο το μικρόβιο που κάθισε στις θέσεις όταν η ομάδα πήγαινε γκάλοπ και αυτή έκανε τους γύρους της σα στρατιώτης! Γιατί αλλιώς τι γίνεται; Έχουμε ομάδα δεκαπέντε ατόμων και όλοι περιμένουν το επόμενο τρίποντο σα να βγαίνει το ψωμί από τον φούρνο! Ρε φίλοι μου, μια βολή χωρίς φόρα είναι σαν εκείνο το ποτήρι μπύρα που ξεχάσαμε πάνω στο τραπέζι μετά τον αγώνα... δεν σημαίνει πως η μπίρα ήταν νερό! Απλά σήμερα αποφασίσαμε πως δεν της αρέσει πλέον η γεύση της σταφίδας! 💸🔥

Ρε παιδιά σιγά σιγά... εγώ εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη την είδα να κάνει προσπάθειες μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο σα ν’ αντέχει τον κόσμο πάνω στους ώμους της κι εσείς μου λέτε τώρα πως αυτό ήταν επειδή είχε μία στρεβλή βολή χωρίς φόρα;;;; 🤬🔴 Πάμε γερά, φίλοι μου! Την αγαπάνε όχι για τα τριπλά της, μα γιατί έκανε ΟΛΗ την ομάδα πρωταθλητές στους δρόμους της πόλης! Κι αν εμένα ένα πράγμα ξέρετε στις Τρίκαλα εδώ και χρόνια, εγώ ξέρω πως η ψυχή δεν γράφεται ποτέ στους αριθμούς!

Μα τι λέτε τώρα εκεί πέρα; Πρώτα-πρώτα, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: όταν η Τζέσικα έκανε εκείνο το τρίποντο πίσω από την πλάτη στο Μαρούσι, είχα γράψει ήδη στον προσωπικό μου πίνακα ότι αυτή η κίνηση είχε καταγραφεί στις αναμετρήσεις της επί δύο χρόνια. Δύο χρόνια, ρε παιδιά. Δηλαδή όχι κάποιο σποραδικό φαινόμενο που εμφανίστηκε ξαφνικά επειδή ήρθε ο φωτογραφικός φακός. Αυτό που βλέπετε σαν viral ήταν για εκείνη καθημερινότητα — όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή είχε δουλέψει αυτό το βήμα τόσο ώστε να το έχει κάνει τρίτη φορά μέσα στη χρονιά σα μεροκάματο. Κι όμως σήμερα όλοι ψάχνουν "πότε τελειώνει η ιστορία"; Πότε τελειώνει η ιστορία όταν εσύ είσαι εκείνος που κάθε βράδυ ξέρει πόσες φορές έχει φορτώσει η ομάδα πριν ακόμα ανοίξει η μπάλα; Η Τζέσικα δεν ήταν ποτέ αυτή η φιγούρα που έκανε τους γύρους επειδή περίμενε να την επιβραβεύσουν οι στατιστικές — έκανε τους γύρους επειδή εκείνες τις μέρες η ομάδα είχε μέσα προβλήματα στο backcourt και κάποιος έπρεπε να σηκώσει το βλέμμα πάνω από το χάρτη σα να ξέρει πως η λύση δεν ήταν στο ποιο κανάλι βλέπουμε την επόμενη Κυριακή. Κι εγώ σας ρωτώ: πόσα τρίποντα έγιναν σήμερα εκείνα που δεν μπήκαν; Πόσα λεπτά κράτησε η ομάδα χωρίς εκείνη να κάνει τουλάχιστον ένα βήμα πάνω από τον αντίπαλο; Γιατί εκείνο το ένα τρίποντο που χάθηκε δεν ήταν αποτυχία — ήταν η στιγμή που κάποιοι αποφάσισαν πως ο πρωταθλητισμός γράφεται μόνο στους τίτλους ενός hashtag ενώ οι πραγματικοί πρωταθλητές κάθονται στις κερκίδες σα εκείνη η γιαγιά που περιμένει να της πεις "θα γυρίσουμε, μη στενοχωριέσαι". Αλλιώς τι γίνεται; Θα αρχίσουμε να μετράμε την ψυχή μιας ομάδας από το τελευταίο τρίποντο μιας νέας στατιστικής σειράς; Μας έχουν γίνει如此 στερεοτυπικοί όσοι ψάχνουν πρωταθλητισμό μέσα από αριθμούς... Την άλλη βδομάδα αυτοί θα σκάσουν επειδή η Τζέσικα έκανε δύο λάθη στην άμυνα μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο — σα να ξεχάσανε πως πριν από δύο χρόνια αυτή ήταν αυτή που σήκωσε τους συμπαίκτες της στο πάρτι του πρωταθλήματος όταν κανείς άλλος δεν είχε καταλάβει πως η ομάδα είχε μέσα έναν σοβαρό κλονισμό. Τι περιμένετε λοιπόν; Να σβήσει αυτή η γυναίκα μόνη της επειδή έκανε μία φορά μία βολή χωρίς φόρα; Ή μήπως είναι καιρός να σταματήσουμε να βλέπουμε τους άλλους σα θέαμα και να αρχίσουμε να τους βλέπουμε σα συνεργάτες; Γιατί εκείνος ο κόσμος στις κερκίδες — εκείνοι δεν ψάχνουν hashtag. Εκείνοι ξέρουν πως η ψυχή μιας ομάδας δεν κουβαλάει τίτλο στα social.