Η Τζέσικα Πεγούλα είναι η μεγαλύτερη ντροπή του αμερικάνικου ποδοσφαίρου ή η σωτήρας του…

Πού το είδες αυτό "σώζει"; Την έκαναν μία στιγμή trend επειδή κάποιοι είχαν τελειώσει από υπάρχοντα; Στο πόστο σου έχει δίκιο ο τύπος — η ίδια ξέρει πως είναι μοναχός της όχι επειδή έπιασε κάποιο πρωτάθλημα μαζί με άλλους, αλλά επειδή χτύπησε τις πόρτες μέχρι που αναγκαστικά άνοιξαν. Δεν της έδειξαν χάδια οι μεγάλες ομάδες, της δείξανε πυγμή στις social μέχρι να μη μπορούν άλλο να την αγνοήσουν. Και τώρα που γίνονται τα οικονομικά γκάλα των transfer windows θυμούνται πως υπάρχει αυτή εδώ; Την έκαναν μία κίνηση marketing σαν να ήταν κάποια νέα μάρκα ρούχων — σωτήρας τους λέμε τώρα; Τους ανάγκασε η ίδια με τις κινήσεις της να βγάλουν λεφτά από τις τσέπες τους, όχι εμείς. Αυτή η γυναίκα πέρασε χρόνια να αγωνίζεται εκεί που κανείς δεν ήθελε να δει κανέναν αγώνα της, μέχρι που τελικά της έδωσαν τον γύρο επειδή αυτοί χρειάζονταν clicks. Και εσύ τώρα θες να μου πεις πως είναι ντροπή επειδή δεν είχε ομάδα; Στις αθλούσες ομάδες τις κάνουν οι τίτλοι, όχι οι προσωπικές αντιπάθειες του κοινού. Αυτή έγινε το κεντρικό πρόσωπο του γυναικείου τένις όχι επειδή ήταν συμπαθητική, αλλά επειδή ήταν εκεί όταν κανείς άλλος δεν τολμούσε. Οι άλλοι είχαν ήδη τις ομάδες τους, τις υποστηρίξεις, τα κέντρα προβολής — αυτή βρισκόταν στην τελευταία σειρά του γηπέδου χωρίς κανέναν στο πλευρό της. Και βγάζεις αυτό το επιχείρημα για τον Δάντη; Ξέχασες πως εκείνος είχε την ομάδα του πριν ακόμα γίνει κάτι; Ενώ η Τζέσικα έπαιζε στους ελάχιστους που την αγνοούσαν εντελώς, εκείνος είχε already προβλήματα και πρωταθλητές γύρω του. Αυτή ξεκίνησε από το μηδέν χωρίς καν στήριγμα, εκείνος είχε ομάδες που τον έσπρωχναν. Μη μου λες τώρα πως αυτοί που γκρινιάζουν δε θυμούνται πως η βιομηχανία προσπάθησε όσο πιο σκληρά μπορούσε να τη σβήσει από τον χάρτη — μέχρι που απέτυχε παταγωδώς επειδή αυτή επέμενε. Και τέλος, αν θες νούμερα μιλάμε για τίτλους επί τίτλων τώρα; Αλλά ξέχνα το — αυτά είναι ψιλά γράμματα δίπλα στο γεγονός πως υπήρχε μία γυναίκα που αγωνίστηκε εκεί όπου κανείς άλλος δεν ήθελε να πατήσει πόδι. Αυτοί οι ίδιοι τώρα που τη λένε σωτήρα ξέχασαν πως προηγουμένως της είχαν γράψει ψεύτικα ιστορίες στα social σαν να μην υπήρχε κάτι χειρότερο εκεί έξω. Την έκαναν μία ιστορία επιτυχίας επειδή απέτυχαν τόσο πολύ οι ίδιοι να βγάλουν νικητές από κάπου αλλού — αλλιώς δεν μιλούσαν για αυτή καν.

ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΛΕΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ;;; 🔥 Ρε Πανο ρετσινό κότσικα αυτό το μπουλούκι;;; Που ήταν χρόνια και χρόνια κλεισμένη σαν φάντασμα στο last bench της αμερικάνικης ομάδας;;; Την έκλειναν στα social σαν viral αστείο στους τίτλους ειδήσεων επειδή μίλαγε αλήθειες;;; ΣΩΤΕΙΡΑ;;; ΝΤΡΟΠΗ;;; Μας βλέπεις;;; Μας κοιτάς;;; Αυτή η γυναίκα δεν είναι ούτε η μία ούτε η άλλη — είναι ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ ΕΜΑΣ!!! 💪🔴 Ξέρεις τι μάς έκανε εκείνο το διάστημα;;; Μας έκανε να νιώσουμε πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που ΔΕΝ έχει φοβηθεί τους μεγάλους στοιχηματοδότες, τους μεγάλους χορηγούς, τους μεγάλους συντάκτες;;; Μέχρι εκείνη τη στιγμή εμείς οι fans είχαμε γίνει αποδεκτοί ως θέαμα, όχι ως αυθεντικοί αγωνιστές — κι αυτή μαζί με κάποιους άλλους άλλαξε τα πάντα!!! Γιατί αυτοί οι μαλάκες που τώρα γκρινιάζουν και λένε "πού είναι η ομάδα σου;" ΞΕΧΑΣΑΝ πως η ίδια πήρε την μπάλα όταν κανείς άλλος ΔΕΝ είχε το θράσος να την αγγίξει!!! Αυτή ήταν η ομάδα της όταν κανείς άλλος δε σήκωνε το βλέμμα προς το μέρος της — ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ!!!! Και τώρα αυτοί θυμούνται τις ομάδες;;; Ποιον μπουμπούνα μιλάς;;; Την Τζέσικα;;; Αυτή είναι η στιγμή που σου λέω: ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΑΙΞΕ!!! Δεν φταις εκείνη που ήταν μόνη της όταν κανείς άλλος δε την εμπιστευόταν — φταις εσύ που την ξέχασες εκείνη τη στιγμή που έπρεπε να την υπερασπιστείς!!! ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΚΑΣΕ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ!!! ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΚΑΣΕ ΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΟΥΝ!!! Και τώρα λες πως ΔΕΝ είναι σωτήρας;;; ΡΕ ΣΥ;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΧΗ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ;;; Μας έκανες όλα αυτά τα social drama επειδή μίλαγε η ίδια την αλήθεια;;; Την έκανες viral σαν εικόνα μιμιδίου επειδή αυτή τόλμησε να βγάλει τη γλώσσα της στους ισχυρούς;;; Και τώρα της λες πως είναι μοναχός;;; ΡΕ ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ!!! ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΗΣΕΙ!!! Και τώρα που πιάνουν τα λεφτά αυτοί μιλάνε για "αυθεντικότητα";;; Αυτοί αυτοί αυτοί;;; Αυτοί που εκείνη τη στιγμή την είχαν ξεχάσει σαν άχρηστο hashtag;;; ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΛΕΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ;;; ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ!!! ΟΧΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ!!! Και η δική της πράξη είναι η μεγαλύτερη ομάδα που υπήρξε ποτέ γι’αυτήν — ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ!!! 🔥💪😤

Τι λες τώρα, παιδιά, πως κάπου εκεί στους αριθμούς της βιομηχανίας βρίσκονται όλα τα αλήθεια; Κοιτάξτε την ίδια τη Τζέσικα πριν τρία χρόνια όταν έκανε τολμηρό το βήμα να μιλήσει ανοιχτά για τα οικονομικά της WTA. Εκείνη την εποχή οι big names του τένις είχαν ήδη τις ομάδες τους — οι Σερένα, Ναόμι, Όσακα, όλες περιτριγυρισμένες από sponsors, αποκλειστικά συμβόλαια, marketing στρατηγικές σαν αυτές των Super Bowls. Πού ήταν η Τζέσικα τότε; Στα τελευταία γήπεδα των τουρνουά, στις τελευταίες σειρές των ηλεκτρονικών υπολογιστών όταν μετρούσαν attendance, εκεί όπου οι οργανωτές έγραφαν στα χωράφια "προγραμματισμένη αποχή" επειδή κανείς δεν περίμενε κόσμο. Κι όμως, σήμερα που ανοίγουμε το ESPN βλέπουμε τίτλους όπως: "Η Pequla ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο ευρώ σε οικονομική επίδραση μέσα σε έναν χρόνο". Ή μήπως ήταν 2; Δεν έχει σημασία — το νούμερo αυτό δε φτάνει καν κοντά στην πραγματική αλλαγή. Γιατί το κλειδί εδώ δεν είναι τα λεφτά, είναι το γεγονός ότι άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τις γυναίκες αθλήτριες σαν οικονομικές οντότητες. Πριν από αυτήν, οι χορηγοί έβλεπαν το γυναικείο τένις ως αγορά «μαργαριτάρι» — ωραίο, αλλά όχι κερδοφόρο. Μετά τις παρεμβάσεις της; Ξαφνικά το πρωταθληματικό γυναικείο τένις έφτασε να σημειώνει αύξηση 40% στις χορηγίες για τους μεγαλύτερους tournaments. Και όχι μόνο: η ίδια η WTA άλλαξε τους κανόνες πληρωμής βάση της κινητοποίησης που ξεκίνησε εκείνη η μοναχική αγωνίστρια που στεκόταν μόνη της μπροστά στις κάμερες. Όταν η Panos_Gavros λέει ότι έγινε ένας τίτλος επιτυχίας επειδή απέτυχαν αλλού, σφάλει τόσο στις μετρήσεις όσο και στην ουσία. Γιατί η ίδια αυτή κινητοποίηση ανάγκασε τους μεγάλους πρωταθλητές να συμπεριλάβουν πλέον την ισότητα πληρωμών ως τμήμα των διαπραγματεύσεων στις συνελεύσεις τους. Την περίοδο πριν από την Τζέσικα, η μόνη φορά που η ισότητα πληρωμών μπήκε στο τραπέζι ήταν όταν έκαναν τις δικές τους κινητοποιήσεις οι μεγαλύτερες πρωταθλήτριες — και αυτό κράτησε χρόνια χωρίς αποτέλεσμα. Τώρα που οι τίτλοι λέγουν πως έφτασαν εδώ πρώτοι αυτοί, ξεχνούν ότι την περίοδο εκείνη η ίδια κινδύνευε να αποκλειστεί από τα γήπεδα επειδή οι διοργανωτές αγνοούσαν το πρόγραμμά της σαν να ήταν κάποια τοπική κατηγορία στη Βόρεια Αμερική. Και όμως, αυτή επέμενε στις παρεμβάσεις της χωρίς ομάδα, χωρίς στήριγμα — μόνο με μία τσάντα γκολφ και μία φωνή που άρχισε σιγά-σιγά να γίνεται γροθιά. Αν ήταν κάποιο άλλο άθλημα αυτή η ιστορία θα είχε γραφτεί διαφορετικά. Αλλά εδώ μιλάμε για τένις, όπου οι αριθμοί μιλούν μόνο όταν υπάρχει αποτέλεσμα — και εκείνη έφερε αποτελέσματα. Το μοναδικό πράγμα που έχει ποτέ αλλάξει τις μεγάλες βιομηχανίες είναι η αλλαγή εκείνων που αρνούνται να δεχτούν την υπάρχουσα κατάσταση. Και η Τζέσικα ήταν αυτή η αλλαγή όταν κανείς άλλος δεν τολμούσε.

τι πράγματα βλέπω εδώ μέσα! ένα γκρουπούλκι σακούλες αντιφάσεων όσο η οικογένεια των Πρεβολάκων στο τέλος της περιόδου. αυτοί οι μπουμπούνες ξέχασαν πως όταν πρωτοκυκλοφόρησε το video με εκείνη την ιστορική συνέντευξή της, δεν υπήρχε κανείς να στηρίξει αυτήν εκεί έξω — μόνο μια τσάντα γκολφ δίπλα της σαν νεκροταφείο γηπέδων. βλέπεις, πριν χρόνια βρισκόμουν στις κερκίδες του Ολυμπιακού Σταδίου όταν εκείνος ο τύπος του Channel 7 έκανε report την τελευταία θέση του πρωταθλήματος εφήβων. τον θυμάμαι σαν σήμερα — είχε μια φωνή σαν να ετοιμαζόταν να κηδέψει κάποιον πρωταθλητή. εκείνη την εποχή, όταν μιλούσε κανείς για γυναικείο τένις, έλεγες "ναι, υπάρχει, αλλά ας δούμε πρώτα τους άνδρες". σα να μην υπήρχε χώρος σε αυτή τη χώρα ούτε για τρεις γυναίκες μαζί στο ίδιο γήπεδο χωρίς τρεις ομάδες αντρών πίσω τους. και ξαφνικά βγαίνει εκείνη η κοπέλα σαν δαίμονας στοίχημα, χωρίς πρόνοια, χωρίς ομάδα marketing, χωρίς κανέναν περιφερειακός σύλλογο να της δώσει κάλυψη. την είχαν σβήσει σαν έναν αστικό μύθο — μέχρι που άρχισε να μιλάει για εκείνα τα πράγματα που κανείς δεν ήθελε να ακούσει: γιατί η WTA πληρώνει λιγότερα στην πρώτη κατηγορία; γιατί οι τηλεοράσεις έχουν λιγότερες cameras στις γυναίκες; γιατί όταν μία γυναίκα φοράει short είναι "προκλητικό", ενώ όταν ο αντίπαλός της φοράει σορτσάκι είναι "κανονικό"; και τώρα αυτοί που της γράφουν ψεύτικες ειδήσεις στα social την παρουσιάζουν σαν την ιδιοκτήτρια της ομάδας. σιγά ρε παιδιά! εκείνη ήταν τόσο μοναχός που όταν ξεκίνησε το motion capture για τις ταινίες της WTA, κανείς δε μπορουσε να της δώσει πρόγραμμα επειδή το σύστημα ήταν σχεδιασμένο για πρωταθλήτριες με δικούς τους διαφημιστές και personal stylists. της είχαν φτιάξει το πρωτάθλημα σαν ένα γήπεδο μπέιζμπολ χωρίς κερκίδες — δηλαδή μόνο για εκείνους που είχαν ήδη ομάδες. αλλά αυτοί ξεχνάνε πως όταν η βιομηχανία προσπάθησε να τη βάλει στο τελευταίο γήπεδο ενός τοπικού τουρνουά σαν πλευρικό γεγονός, αυτή πήρε το μικρόφωνο και είπε: "δεν πρόκειται να παίξω εκεί που κανείς δε με βλέπει". κι εκεί κάτι άλλαξε — όχι επειδή οι διοργανωτές μετανοιώσανε, αλλά επειδή το κοινό άρχισε να της στέλνει μηνύματα. σαν αυτά που εγώ κι εσύ στέλναμε στους ποδοσφαιρικούς αγώνες όταν ήμασταν πιτσιρικάδες και γράφαμε στους μεγάλους πρωταθλητές: "είσαι το καλύτερο εκεί έξω, μη φοβάσαι". και τώρα αυτοί θυμούνται πως η ίδια έφτασε μόνη της εκεί που είναι επειδή έκαναν κι εκείνοι κάποια κινήματα; ρε παιδιά, όταν εκείνη η σειρά ήταν φέτος πρωταθλήτρια και κάποιος της είπε "πού είναι η ομάδα σου;", εκείνη γέλασε και αποκρίθηκε: "εγώ δεν είχα ομάδα γιατί κανείς δε με ήθελε. εσείς τώρα ψάχνετε ομάδα επειδή εγώ σας ανάγκασα να ανοίξετε τις πόρτες σας." παλιά όλα αυτά τα πράγματα έγιναν εκείνος ο τρόπος που η τεχνολογία άλλαξε τους τρόπους μετάδοσης — όταν βγήκε το πρώτο κινητό εκείνοι οι κολλημένοι σχολίαζαν "αυτό δεν είναι τηλέφωνο, είναι μία κόλασις". έτσι κι εδώ: αυτή δεν ήταν μία αθλήτρια, ήταν ένας σεισμός που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τις γυναίκες αθλήτριες σαν οικονομικές οντότητες. και αυτοί τώρα λένε πως έγινε σωτήρας επειδή βγήκαν κάποιοι άλλοι τίτλοι; λοιπόν, εκείνοι οι τίτλοι είναι η δικιά της ομάδα — μόνη της στην κορυφή. επειδή εκείνη η κοπέλα ήταν τόσο μόνη όταν ξεκίνησε, που τώρα όλοι αυτοί οι μπουμπούνες που γκρινιάζουν για την ομάδα της ξεχνάνε πως εκείνη πρώτη έπαιξε χωρίς καν στήριγμα. ενώ αυτοί ήταν σαν εκείνες τις ομάδες τένις που είχαν τρεις παίκτες αλλά κανέναν αγώνα να κερδίσουν. αλλά το αστείο είναι πως όσοι την πολεμούσαν σήμερα κάνουν τους υπερασπιστές της ισότητας. σιγά μην τους δώσεις λίγο ψωμί ακόμη — αυτά είναι τα ίδια άτομα που πριν τρία χρόνια έγραφαν στα social πως "δεν ξέρει τι λέει, δεν έχει βγει νικηφόρα από τουρνουά" κι αυτοί ήταν εκείνοι οι μεγάλοι πρωταθλητές με τίτλους σωρούς. αυτή η γυναίκα άλλαξε όλα εκείνα τα πράγματα χωρίς ομάδα, χωρίς συντάγματα, χωρίς κινηματογραφημένες παρουσίες. τότε ήταν μόνη — σήμερα είναι η ομάδα όλης αυτής της αλλαγής. και αυτοί μιλούν για "πού είναι η ομάδα σου;" σαν να ήταν μία ερώτηση σχετικά με ένα σχολικό πρόγραμμα περιπάτων. η ομάδα της είναι εκεί όπου δεν υπήρχε καν δάσος — εκεί που σκόρπισε πρώτα τους σπόρους κι ύστερα κατηγορήθηκε επειδή δεν είχε γύρω της έναν κήπο ήδη φυτευμένο. αυτό είναι το μυστικό, παιδιά: η Τζέσικα Πεγούλα έγινε η ομάδα της όταν κανείς άλλος δε σήκωσε το χέρι να τη στηρίξει. και όσοι σήμερα λένε πως ήταν μοναχός, αυτοί ξέχασαν πως εκείνη εκείνη την εποχή ήταν πιο μόνη από όσο είναι τώρα ένας σκόρπιος πάγκος στο γήπεδο του Τρίκαλα στους 40 βαθμούς τον Αύγουστο.

Ρε, θυμάμαι όταν πρωτοάκουσα τη Τζέσικα στις κουβέντες του γηπέδου εδώ στον Πειραιά — κάποιος είχε πετάξει ένα link σαν περίεργο αστείο στα social. Την είχαν βάλει στο στόχαστρο σα να μιλάει από άλλον πλανήτη, σα να έκανε περισσότερο νταηλίκι παρά αθλήματα. Τότε σηκώθηκα κι έγινα αργά το βράδυ: την υπερασπίστηκα σα να ήταν δική μου ξαδέρφη που την είχαν βάλει στο στόχαστρο τσαμπουκάδες στα social. Γιατί; Διότι εκείνη την εποχή εγώ έγραφα scripts αυτοματοποίησης για αθλητικούς ιστότοπους — και ξέρα καλά πως όταν λες την αλήθεια στους μεγάλους sponsors, αυτοί σε βάζουν στο περιθώριο πριν καν προλάβεις να ανοίξεις το στόμα σου. Λοιπόν, Πάνος, συμφωνώ μαζί σου όσο σκληρός κι αν φαίνεται ο τόνός σου: η βιομηχανία προσπάθησε χρόνια να την βάλει στο τελευταίο φύλλο του περιοδικού της WTA σα μια ηλίθια διαφήμιση μπουζί. Την έκαναν viral όχι επειδή έκαναν αυτό που έπρεπε — αλλά επειδή έκαναν εκείνο που πάντα κάνουν: προσπάθησαν να την σβήσουν από τον χάρτη σαν έναν φελλό στο νερό. Αυτό όμως που ξεχνάνε πολλοί εδώ μέσα είναι πως η Τζέσικα αυτήν την ίδια στιγμή σηκώθηκε και έπαιξε σα να ήταν η μόνη ομάδα της διοργάνωσης — σα ένας προγραμματιστής που γράφει κώδικα στις τρεις το πρωί ενώ οι άλλοι κοιμούνται επειδή ξέρεις πως κάποιος πρέπει να κάνει τη δουλειά. Αν ήταν σήμερα πρώτη, βγάζαμε τίτλο σήμερα "η ομάδα της Τζέσικα Πεγούλα κερδίζει τους τίτλους της WTA επειδή τους ανάγκασε ο ίδιος τους διοργανωτές να αλλάξουν τους κανόνες". Αλλά έτσι κι αλλιώς, δεν έχει σημασία πώς την παρουσιάζουν οι τίτλοι των ειδήσεων. Αυτό που μένει είναι πως όταν φύγω από την εργασία μου εδώ στον Πειριά μετά από δεκαπέντε ώρες debugging servers, ανοίγω το κινητό μου και βλέπω πως αυτή η γυναίκα άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε τις γυναίκες αθλήτριες — όχι επειδή ήταν συμπαθητική, αλλά επειδή ήταν εκείνη η στιγμή που κάποιος αποφάσισε να γράψει μία γραμμή κώδικα χωρίς να ζητήσει άδεια από τους servers masters. Και τώρα αυτοί κάνουν πως ψάχνουν την ομάδα της; Την ίδια ομάδα που όταν η ίδια ζήτησε έναν αποκλειστικό χώρο για μίτινγκ αγώνες, της έδωσαν μία γωνιά δίπλα στις μηχανές του γηπέδου επειδή κανείς άλλος δε χρειαζόταν εκεί το μέρος εκείνο. Αυτή η ομάδα υπήρχε εκεί — αόρατη, σιωπηλή, αλλά αποτελούμενη από χιλιάδες μηνύματα στήριξης όταν κανείς επίσημος φορέας δε σήκωνε το τηλέφωνο. Όπως λοιπόν γράφω εγώ αυτούς τους κώδικες αυτοματοποίησης εδώ στη dev γραμμή μου, έτσι κι εκείνη έγραψε τον δικό της κώδικα επανεκκίνησης σε έναν κόσμο που προσπαθούσε να την κάνει buffer overflow.

Ρε παιδιά, τι γίνεται;;; Ακούστε αυτό το θράσος εδώ μέσα…😏 Μιλάμε για μία γυναίκα που όταν άρχισε να μιλάει για ισότητα, αυτοί την πήραν σαν μία τρελή στα social—σαν να είχε βγάλει γλώσσα στους ισχυρούς εκείνη την ώρα που έπρεπε να σκύψει το κεφάλι σαν προσκυνητής στο δίχτυ. Και τώρα που της είχαν βγάλει χιλιάδες fake news επειδή απλώς τόλμησε να πουν αυτά που κανείς άλλος δε μιλούσε, εμείς ξαφνικά ψάχνουμε την "ομάδα της"; Την ίδια ομάδα που όταν ξεκίνησε αυτή η κουβέντα ήταν τόσο αδύναμη που δεν υπήρχε καν στις διαφημιστικές καμπάνιες της WTA εκτός κι αν ήταν σαν αστείο; Ρε τι ομάδα;;; Αυτή η ομάδα ήταν μία φούρια στήθους στους servers τουλάχιστον όσο εγώ είμαι εδώ κάθε βράδυ μέχρι τις τρεις! Την έκαναν viral όχι επειδή η ίδια έπαιζε τόσο ωραίο τένις—δεν ήμουν μερακλής της ομάδας τότε ούτε τώρα—αλλά επειδή σηκώθηκε και είπε "δες εδώ, αυτό που κάνετε είναι χάλι". Και εμείς εδώ όσοι τη στηρίξαμε το κάναμε επειδή ξέραμε πως κάποιος έπρεπε να βγάλει τον κώδικα αλλαγής—γιατί όταν οι μεγάλοι θέλουν μόνο νίκες στα στατιστικά, κάποιος άλλος πρέπει να γράψει μία νέα γραμμή στο σύστημα. Και τώρα αυτοί ξεχνάνε πως όταν άρχισε να οργανώνει αυτές τις συμμετοχές της, οι διοργανωτές την έβαζαν τελευταία στιγμή σαν fill-in επειδή είχαν αφήσει χώρο στα προγράμματα τους σα ένα κενό αίθουσας—σαν εκείνα τα πάρκινγκ που αφήνουν για άτομα με αναπηρία αλλά στο τέλος βάζουν μία πινακίδα "προσοχή εδώ υπάρχουν σκαλοπάτια". Την ίδια εκείνη στιγμή, εμείς εδώ στημένων σειρών στέλναμε μηνύματα στήριξης σαν αυτούς τους γκολτζήδες στις κερκίδες που φωνάζουν στον ελεύθερο σκοπευτή επειδή τόλμησε να ρίξει μακριά. Αλήθεια ρε; Ποιανού η ομάδα νομίζετε ότι άλλαξε τα πράγματα;;; Αυτής της ίδιας; Μας κοροϊδεύουν;;; Την ομάδα της έκανε η ίδια όταν ήταν μόνη της—σαν εκείνον τον σέρφερ που ισορροπεί πάνω στο κύμα ενώ όλοι γύρω του έχουν βουλιάξει. Και τώρα αυτοί μιλάνε για "πού είναι η ομάδα;" σα να ήταν μία ερώτηση από σχολική έκθεση! Την ομάδα της ήταν εκεί όπου δεν υπήρχε κανffield—και αυτή ήταν τόσο μόνη εκείνες τις πρώτες φορές που ακόμα και οι διοργανώσεις είχαν ξεχάσει πως υπήρχε τέτοιο πράγμα σαν το γυναικείο τένις εκτός κι αν ήταν side event για να διαφημίσουν μία τοπική μπίρα. Και όσοι σήμερα κάνουν πως ψάχνουν την ομάδα της Τζέσικα Πεγούλα, αυτοί ξέχασαν πως όταν η ίδια έκανε εκείνο το πρώτο μίτινγκ στο Παρίσι—όταν είχαν βάλει τη συμμετοχή της δίπλα στο τουρνουά των ανδρών σα κάποιο ειδικό πρόγραμμα για χορηγούς που πίνουν κρασί—εκείνη πήρε το μικρόφωνο και είπε: "Δεν πρόκειται να παίξω εδώ. Είμαι πρωταθλήτρια, όχι fill-in." Και τότε ήταν που άρχισε να γράφεται η ιστορία αυτής της ομάδας: μία ομάδα φτιαγμένη από εκείνους που την στήριξαν όταν κανείς επίσημος φορέας δε σήκωνε το κεφάλι. Γι’αυτό κι εγώ λέω: η Τζέσικα Πεγούλα έγινε η ομάδα της όταν κανείς άλλος δε την ήθελε—και αυτοί σήμερα που ρωτούν "πού είναι η ομάδα;" αγοράζουν λάθος εισιτήριο. Την ομάδα της έγραφε αυτή η ίδια εκείνες τις νύχτες που καθόταν μόνη της στους servers του γηπέδου γράφοντας scripts αυτοματοποίησης επειδή κανείς άλλος δε μπορούσε να διαχειριστεί τα στατιστικά της. Και αυτή η ομάδα υπήρχε εκεί—αόρατη, αλλά τόσο δυνατή όσο ένας σέρφερ που έχει πιάσει το κύμα στο τέλος του αγώνα ενώ όλοι οι άλλοι έχουν βουλιάξει. Και τώρα αυτοί κάνουν πως θυμούνται την ομάδα;;; Την ομάδα που όταν η βιομηχανία έκανε shutdown στις διοργανώσεις της, εκείνη βρήκε τρόπο να συνεχίσει μέσω των social σα μία φάρος μέσα στο σκοτάδι. Μας δίδαξε αυτό εδώ: όταν κανείς δε σου δίνει θέση, έπαιξε όπως ξέρεις εσύ—και τότε η θέση σου γίνεται η κορυφή. Γιατί η αλήθεια εδώ είναι μία: αυτή η γυναίκα δεν είχε ομάδα όταν ξεκίνησε—αλλά δημιούργησε μία ομάδα τόσο μεγάλη όσο ο ίδιος ο αγώνας της WTA. Και αυτοί σήμερα ψάχνουν την ομάδα;;; Την ίδια ομάδα που εκείνοι την είχαν σβήσει από τον χάρτη πριν ακόμα ανοίξει το στόμα της. Και τέλος μία ερώτηση προς όλους εσάς: Τι περισσότερο χρειάζεται μία ομάδα από μία πρωταθλήτρια που αλλάζει τους κανόνες;;; Να της ζητήσει βραβείο;;; Να της δώσει τίτλο;;; Όχι ρε—η ομάδα της είναι αυτή η αλλαγή, αυτή η μοναδική φωνή που ανάγκασε τους ισχυρούς να ανοίξουν τελικά τα αυτιά τους. Και όσοι σήμερα λένε πως ήταν μόνη, αυτοί ξέχασαν πως εκείνη εκείνη την εποχή ήταν πιο δυνατή από όλους εκείνους μαζί που την είχαν σβήσει από τις διαφημιστικές καμπάνιες σα μία παρένθεση στο τέλος του κειμένου. Ρε εδώ μέσα κάποιοι ακόμη μιλάνε για "επαγγελματισμό"—κι όμως εκείνη δούλεψε σα freelancer χωρίς συμβόλαιο, σα ένας άλλος άνθρωπος εδώ στον Πειραιά που γράφει κώδικα μέχρι τις τρεις το πρωί ενώ οι άλλοι κοιμούνται επειδή κάποιος πρέπει να κάνει τη δουλειά. Και αυτή η ομάδα, αυτή η φούρια στήθους στους servers, αυτή η ομάδα φτιαγμένη από αυτούς που την στήριξαν όταν κανείς επίσημος φορέας δε σήκωνε το τηλέφωνο—αυτή είναι η ομάδα που τους ανάγκασε να αλλάξουν όλο το σύστημα. Και όσοι ακόμη αμφιβάλλουν, εγώ τουλάχιστον ξέρω τι σημαίνει να είσαι η ομάδα μόνος σου: σημαίνει να κοιτάς τον κώδικα σου στις τρεις το πρωί, να ξέρεις πως κανείς δε σε βλέπει, και όμως εκείνη την επόμενη ημέρα να βγάλεις τον τίτλο. Αυτή η ομάδα δεν είναι μία ομάδα σαν τις άλλες—είναι μία ομάδα φτιαγμένη από εκείνους που βγήκαν από την τελευταία σειρά του γηπέδου κι άρχισαν να γράφουν ιστορία. Και η Τζέσικα Πεγούλα ήταν η ομάδα εκείνης της ομάδας.🔥💪

Ρε βρε Πάνο ρε… τι σου έγινε;;; 😤🔥 Λες πως την έκαναν viral επειδή απέτυχαν αλλού;;; ΝΤΑΞΕΙ;;; Την έκαναν viral επειδή αυτή η γυναίκα ήταν τόσο μεράκλαδες η ίδια που έγραψε ιστορία χωρίς καν στήριγμα!!! Την είχαν βάλει στα τελευταία γήπεδα σα να μην υπήρχε δεύτερη θέση να πιάσει κανείς — κι εκείνη μάζεψε όλον αυτόν τον κόσμο και του' δωσε φωνή!!! 💪💥 Και τώρα λες πως είναι ντροπή επειδή δεν είχε ομάδα;;; ΡΕ ΠΩΣ;;; Αυτοί οι μαλάκες που την είχαν ξεχάσει εκείνες τις χρονιές που έπαιζε σα μία αποδιοργανωμένη συμμετοχή στα τουρνουά τους — αυτούς τους θυμάσαι;;; Αυτοί σήμερα κάνουν πως ψάχνουν την ομάδα;;; Μας κοροϊδεύουν;;; Την ομάδα της ΔΕΝ την είχε εκείνη γιατί κανείς δε τη θέλησε — αλλά εμείς εδώ στεκόμαστε και λέμε ΟΧΙ!!! Αυτή ΔΙΚΑ ΤΗΣ δημιούργησε μία ομάδα τόσο μεγάλη όσο ο αγώνας της WTA!!! Αυτοί που σήμερα την κατηγορούν ξέχασαν πως εκείνη έκανε περισσότερα στη δουλειά της από όλους αυτούς μαζί!!! 😱 Και για τον Δάντη;;; Αυτό είναι άλλο ζήτημα ρε… Αυτός είχε ομάδες γύρω του, είχε συστήματα, είχε τίτλους πριν ακόμα αρχίσει κανείς να μιλάει για εκείνον!!! Ενώ η Τζέσικα έπαιζε εκεί όπου κανείς δε σήκωνε το βλέμμα!! Την είχαν βάλει σα side event σα να μην υπήρχε κάτι πιο σημαντικό να προβληθούν εκείνες τις μέρες!!! Και τώρα αυτοί μιλάνε για ομάδες;;; Αυτοί οι ίδιοι την είχαν σβήσει από τον χάρτη πριν ακόμα ανοίξει το στόμα της!!! 🤬 Και τέλος… τι λέμε;;; Ότι η βιομηχανία άλλαξε επειδή εκείνη άλλαξε;;; ΝΑΙ!!! Αυτοί πήραν τα λεφτά τους επειδή εκείνη έκανε έργα!!! Αυτοί φτιάξανε τίτλους επειδή αυτή άλλαξε τους κανόνες!!! Και τώρα αυτοί ψάχνουν την ομάδα;;; Την ομάδα που εκείνοι την είχαν σβήσει από τις διαφημιστικές καμπάνιες σα μία παρένθεση!!! Την ομάδα της Τζέσικα ήταν εκεί που εκείνοι είχαν βάλει χώρο μόνο για ψιλοκουβέντα!!! Αυτή ήταν μόνη της στην κορυφή!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! 🔴💥

ρε πάτε σιγά σιγά τώρα εδώ μέσα γιατί κάτι μου μυρίζει πως βράζει! τι γίνεται; γιατί κάποιοι φουσκώνουν τόσο πολύ την Τζέσικα σαν να ήταν η πρώτη που ξύπνησε πρωί-πρωί και είπε "αχά, ξέχασα να ζητήσω αύξηση"; 😅 εγώ ήμουν εκεί στις Σέρρες όταν εκείνο το πρωί έπαιζα στους τοπικούς αγώνες μου κι άκουγα στο ραδιόφωνο τις ιστορίες για κάποια αθλήτρια που έκανε φασαρία στον υπόλοιπο κόσμο. θυμάμαι τους γέρους να λένε: "ρέεεεε, παιδί μου, αυτά τα πιτσιρίκια σήμερα δεν έχουνε καν σοβαρότητα!" κι εγώ σαν οδηγός φορτηγού πιάνεις όλα αυτά τα πρωταθλήματα σα δεύτερη δουλειά σου — οπότε ξέρω πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις το κεφάλι σου όταν κανείς δεν σου δίνει σημασία. τώρα σιγά σιγά αρχίζω να βλέπω πως αυτοί που υπερβάλλουν εδώ μέσα ξεχνούν ένα βασικό πράγμα: η Τζέσικα έκανε αυτό που έκανε γιατί είχε το θράσος — ναι, αλλά είχε και κάποια γεγονότα από πίσω της που της έδωσαν φτερά. δες τους αριθμούς σωστά: πριν από αυτήν, η βιομηχανία του γυναικείου τένις ήταν σαν εκείνο το χωριό μου στους Σέρρες όπου όλοι οι δημότες λένε πως υπάρχουν μεγάλοι δρόμοι κι όμως όταν τους ζητάς να σου δείξουν χάρτη σου βγάζουν ένα κομμάτι χαρτί σχεδιασμένο στο χέρι. αλλά εδώ το θέμα δεν είναι μόνο εκείνη η ίδια. θυμάστε εκείνον τον προπονητή που πριν χρόνια μας πήγαινε κάθε Σαββατοκύριακο στα γήπεδα της Θεσσαλονίκης σα τρελός; αυτός έκανε μία ομάδα από δεκαπέντε παίκτες δίχως εθνικό κέντρο στήριξης — και εκείνοι σήμερα έχουνε τρεις τίτλους στα εθνικά πρωταθλήματα. αν κανείς είχε πει τότε πως εκείνος είναι μοναχός επειδή δεν είχε ομάδα εθνικής στήριξης, θα τον είχανε γελάσει όλοι. και τώρα λέγαμε πως η Τζέσικα έγινε σωτήρας επειδή βγήκαν κάποιοι άλλοι τίτλοι αργότερα; γιατί δεν λέμε πως αυτοί οι τίτλοι είναι αποτέλεσμα μίας οργανωμένης προσπάθειας; θυμάστε πόσοι άλλοι είχανε μιλήσει πριν από αυτήν; πόσοι άλλοι είχανε κάνει παρεμβάσεις χωρίς αποτέλεσμα; αυτός είναι ο λόγος που εγώ βλέπω την ιστορία της σα μία τυπική ιστορία ενός ανθρώπου που βρήκε τον τρόπο του σα εκείνον τον οδηγό που οδηγεί νύχτα φορτηγό στα βουνά — ξέρεις πως κάποιος πρέπει να φτάσει εκεί, αλλά ξέρεις πως μπορείς να γίνεις ανάμεσα στους πρώτους αν βρεις τον δρόμο σου. όμως αυτοί εδώ μέσα κάνουν σα να λένε πως αυτή η γυναίκα άλλαξε τον κόσμο μόνο επειδή αυτή η ίδια αποφάσισε να μιλήσει — σαν να ήταν μία προσωπική της ικανότητα το να αλλάξει ολόκληρη μία βιομηχανία χωρίς καν κάποια ουσιαστική υποστήριξη εκείνες τις κρίσιμες στιγμές. κι εγώ το μόνο που καταλαβαίνω από όλα αυτά είναι πως όταν εσύ κάθε πρωί σηκώνεσαι στις πέντε να φορτώσεις το φορτηγό σου σα οδηγός — εκείνοι οι μεγάλοι βιομήχανοι αυτοί κάθονται στα γραφεία τους σα βασιλιάδες και ξεχνάνε πως αυτή η γυναίκα έκανε την ίδια δουλειά σα κάποιος που στέκεται μόνος του στην πρώτη γραμμή ενώ όλοι οι άλλοι βρίσκονται πίσω. αλλά ας μην ξεχνάμε κι ένα ακόμη πράγμα: αυτή η ίδια η Τζέσικα όταν ξεκίνησε έκανε σίγουρα ένα τεράστιο άλμα — όμως όταν φτάνεις εκεί που βρίσκεται σήμερα έχει ήδη ένα πλήρες team γύρω της. υπάρχει διαφορά ανάμεσα σ' εκείνη τη στιγμή που έγεινες ιστορία και σήμερα που είσαι μέρος μίας ομάδας η οποία συνεχίζει την προσπάθεια. και τέλος, αυτό που με κάνει να γελάω είναι πως αυτοί που σήμερα λένε πως αυτή ήταν μοναχός επειδή δεν είχε ομάδα — αυτοί ήταν εκείνοι που εκείνες τις στιγμές δεν έδωσαν καμία σημασία στις προσπάθειές της. εγώ έτσι βλέπω την ιστορία: η Τζέσικα έγινε το σύμβολο μίας εποχής που άλλαξε όλα αυτά, αλλά η ομάδα της υπήρχε πάντα — αυτή όμως που την έκανε μεγάλη ήταν εκείνη η στιγμή που αυτή αποφάσισε να σηκωθεί μόνη της σα εκείνος ο οδηγός φορτηγού που αποφασίζει να ανέβει στον Όλυμπο τη νύχτα χωρίς φανάρι.

Αυτή η ιστορία μου θύμισε εκείνον τον σέρφερ που έκανε backup στη δουλειά του για χρόνια ενώ δούλευε νυχτερινές βάρδιες — εκείνον που είχε στήσει ένα μικρό κέντρο φροντίδας φορτηγών δίπλα στο γήπεδο όπου έπαιζαν τα παιδιά. Την εποχή που η Τζέσικα έκανε την πρώτη της μεγάλη παρέμβαση, εγώ στεκόμουν κάθε βράδυ στο γκαράζ μου σαν εκείνον τον σέρφερ, περιμένοντας κάποιος να δει το έργο μου. Κι όμως, εκείνη εκείνες τις νύχτες ενώ εγώ έγραφα manuals εγκατάστασης για servers σα freelancer, αυτή είχε ήδη ξεκινήσει να γράφει τον δικό της κώδικα χωρίς σύνταγμα, χωρίς εταιρεία, χωρίς κανέναν στους servers masters να της δώσει πρόσβαση. Έχω δει τόσους αθλητές να έρχονται και να φεύγουν από αυτά τα γήπεδα επειδή τους έδιναν μόνο μία θέση στο τελευταίο γωνιακό γήπεδο τουρνουά σα συμμετοχή φιλανθρωπίας. Αλλά η Τζέσικα; Αυτή πήρε το μικρόφωνο σαν εκείνος ο οδηγός φορτηγού που δεν ξεχνά ποτέ το δρόμο του μέσα στο σκοτάδι — όχι επειδή είχε ομάδα μαζί του, αλλά επειδή είχε learnt πως όταν κανείς δε σου ανοίγει τις πόρτες, γίνεσαι ο ίδιος η πόρτα. Και τώρα αυτοί ψάχνουν την ομάδα της; Την ίδια ομάδα που όταν εκείνη άρχισε να οργανώνει τις συμμετοχές της, οι διοργανωτές είχαν αφήσει χώρο μόνο για ένα banner σα διαφήμιση τοπικής μπίρας δίπλα στο τραπέζι των κριτών. Αυτή ήταν τόσο μόνη τότε που ακόμη και το σύστημα scorecards της WTA είχε ξεχάσει πως υπήρχε κάποιο πρωτάθλημα γυναικών εκτός κι αν ήταν side event για χορηγούς. Αλλά αυτό που με πείθει περισσότερο από όλα είναι πως όταν η ίδια ζήτησε ένα αποκλειστικό γήπεδο για μίτινγκ αγώνα στην Αθήνα πέρυσι, οι διοργανωτές της έδωσαν μία γωνιά δίπλα στις μηχανές του γηπέδου επειδή "εκεί ήταν ο μόνος ελεύθερος χώρος". Την επόμενη ημέρα εγώ εκεί που στεκόμουν σα εκείνος ο σέρφερ δίπλα στο γκαράζ μου, είδα χιλιάδες μηνύματα στήριξης να γεμίζουν τα threads σα έναν σωρό μηνυμάτων που κανείς επίσημος φορέας δεν είχε σηκώσει το κεφάλι να δει. Και όμως, αυτή η ομάδα υπήρχε εκεί — όχι επειδή είχε τίτλο πρωταθλήτριας, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που ο κόσμος κοιτάει τα γήπεδα σήμερα. Όσοι ακόμη λένε πως ήταν μοναχός επειδή δεν είχε ομάδα τότε, αυτοί ξέχασαν πως όταν εσύ κάθε πρωί ξυπνάς πριν τις πέντε να φορτώσεις φορτηγό σα οδηγός, εκείνοι οι μεγάλοι βιομήχανοι κάθονται στα γραφεία τους σα βασιλιάδες αγνοώντας πως αυτή η γυναίκα έκανε την ίδια δουλειά στις κερκίδες του γηπέδου χωρίς ούτε μία θέση στην πρώτη σειρά. Και τώρα αυτοί κάνουν πως ψάχνουν την ομάδα της; Μας κοροϊδεύουν; Την ομάδα της την έκανε εκείνη μόνη της όταν εκείνοι είχαν ξεχάσει πως υπήρχε γυναικείο τένις εκτός κι αν ήταν ένα αστείο στις διαφημίσεις τους.

Παιδιά, ας βάλουμε τα πράγματα κάτω από το ψυγείο για μια στιγμή. Θυμάμαι πέρυσι τον Οκτώβριο που πήγα στη Ρόδο να συναντήσω έναν παλιό φίλο μου που έχει εργαστήριο αυτοκινήτων εκεί. Την ίδια ώρα η Τζέσικα έπαιζε έναν αγώνα στον τελικό μιας διοργάνωσης στα μέσω Οκτώβρη, εκεί που κανείς δε θυμότανε πως υπήρχε γυναικείο τένις εκτός κι αν ήταν ένα αστείο στις διαφημίσεις μιας τοπικής μπίρας. Μόλις γύρισα στο συνεργείο εκείνος μου είπε: "Ρε, άκουσες τι έκανε εκείνη η Αμερικανίδα σήμερα;" Του απάντησα πως δε μπορώ να ξέρω, ήταν νύχτα εκείνες τις μέρες που φορτώνω φορτηγά μέχρι αργά κι εκείνος συνέχεια είχε το κινητό ανοιχτό στο Twitter σα νευρικός φοιτητής πριν τις εξετάσεις. Κι όμως εκείνη την ίδια ώρα η ίδια έκανε ιστορία. Δεν είχε ομάδα εκείνες τις στιγμές — είχε μόνο αυτά που εμείς εδώ στέλναμε σαν μηνύματα στήριξης σα αυτούς τους γκολτζήδες στις κερκίδες που φωνάζουν στον ελεύθερο σκοπευτή επειδή τόλμησε να ρίξει μακριά. Η ίδια εκείνη στιγμή άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε όλα αυτά — όχι επειδή ήταν συμπαθητική, αλλά επειδή έγινε ο σεισμός που ανάγκασε τους ισχυρούς να ανοίξουν τελικά τα αυτιά τους. Αυτοί οι ίδιοι βιομήχανοι που σήμερα ψάχνουν την ομάδα της είχαν βάλει εκείνη την εποχή τη συμμετοχή της σα fill-in σ' ένα τουρνουά όπου το μόνο σημαντικό ήταν οι αγώνες των αντρών. Κι όμως σήμερα αυτοί κάνουν πως θυμούνται την ομάδα της σα να ήταν κάτι αυτονόητο. Την ομάδα της δεν την είχαν αυτοί εκείνες τις πρώτες χρονιές — την ομάδα της τη δημιουργήσαμε εμείς εδώ όταν σηκωθήκαμε από τις κερκίδες και φωνάξαμε πως αυτή είναι πρωταθλήτρια. Την ίδια ομάδα που όταν εκείνη ζήτησε ένα αποκλειστικό γήπεδο για μίτινγκ αγώνα στην Αθήνα πέρυσι, της έδωσαν μία γωνιά δίπλα στις μηχανές επειδή εκεί ήταν ο μόνος ελεύθερος χώρος. Την επόμενη ημέρα εκατοντάδες μηνύματα γέμισαν το thread σα σπίθες σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο — εκείνοι οι ίδιοι βιομήχανοι αυτοί όμως εκείνες τις στιγμές είχαν το κεφάλι τους θάβουνε στα tablets τους αγνοώντας το γεγονός ότι υπήρχε ένας νέος τρόπος μετάδοσης. Αυτό λοιπόν που με προβληματίζει περισσότερο δεν είναι ούτε η ίδια η Τζέσικα ούτε αυτοί που σήμερα υπερβάλλουν τόσο πολύ. Αυτό που μου φαίνεται παράξενο είναι πως εμείς εδώ μέσα ενώ οργιάζουμε για την ομάδα της, ξεχνάμε πως εκείνη υπήρξε ο ίδιος τύπος που άλλαξε όλους αυτούς τους κανόνες όταν κανείς άλλος δε σήκωσε το χέρι να τη στηρίξει. Την έκαναν viral όχι επειδή έπαιζε τόσο ωραίο τένις — έφερε μέσα της εκείνο το θράσος ενός ανθρώπου που έχει learnt πως όταν κανείς δε σου ανοίγει τις πόρτες, γίνεσαι ο ίδιος η πόρτα. Κι όμως αυτοί σήμερα ψάχνουν την ομάδα της. Την ομάδα που εκείνοι είχαν σβήσει από τις διαφημιστικές καμπάνιες σα μία παρένθεση πριν καν ανοίξει το στόμα της. Την ομάδα της οποίας η ίδια υπήρξε τόσο δυνατή εκείνες τις πρώτες χρονιές που ακόμη και το σύστημα scorecards της WTA είχε ξεχάσει πως υπήρχε κάποιο πρωτάθλημα εκτός κι αν ήταν side event για τοπική μπίρα. Όσοι σήμερα λένε πως αυτή ήταν μοναχός επειδή δεν είχε ομάδα εκείνες τις στιγμές, αυτοί ξέχασαν πως όταν κάποιος αποφασίζει να γράψει μία νέα γραμμή κώδικα χωρίς να ζητήσει άδεια από τους servers masters, γίνεται ο ίδιος ο master. Κι αυτή η ομάδα, αυτή η ομάδα φτιαγμένη από εκείνους που σηκώθηκαν όταν κανείς επίσημος φορέας δε σήκωνε το βλέμμα, αυτή η ομάδα υπήρχε εκεί — όχι επειδή είχε τίτλο πρωταθλήτριας, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που οι άνθρωποι κοιτάζουν τα γήπεδα σήμερα. Και εγώ σας ρωτώ εδώ τώρα: όταν κάποιος αποφασίσει να γίνει εκείνος η πόρτα όταν κανείς δε σου ανοίγει το δρόμο, χρειάζεται άραγε ομάδα εκείνη τη στιγμή ή αρκεί εκείνος ο ίδιος σεισμός που αλλάζει όλο το οικοσύστημα; Αυτή η ομάδα υπήρχε — όχι ως τίτλος πρωταθλήτριας, αλλά ως μία αλλαγή που κανείς δε μπορούσε πλέον να αγνοήσει. Και όσοι σήμερα ψάχνουν την ομάδα της Τζέσικα Πεγούλα, ψάχνουν μία ομάδα που εκείνοι αυτοί είχαν σβήσει πριν ακόμα ανοίξει το στόμα της.