Ποιόν να φέρουμε πάλι εδώ;; Γιατί ο Γιάνικ κλαιέ εδώ και τρεις αγωνιστικές

Πωπω, αυτοί οι τριήμεροι πόνοι τώρα έγιναν οικογενειακή υπόθεση;; Στα σίγουρα κάποιος έχει ξεχάσει πως την προηγούμενη σεζόν τον Κοτσέλα είχαν πιάσει στα πιάτα στις 14 Φεβρουαρίου -κι έτσι φτάσαμε στην Πέμπτη κατηγορία. Λες τώρα αυτός που σκαλώνει τις τελευταίες αγωνιστικές τους αμυντικούς σαν ετοιμοθάνατος χοίρος στη μπουγάδα είναι ο μεγάλος ήλιος;; Δείξε μου νούμερα γιατί η μνήμη σου ξεκινάει στις 3 Ιανουαρίου και τελειώνει στις 2 Φεβρουαρίου.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΕΔΩ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ! ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ «ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΩ ΠΩΣ ΨΑΡΙΑΡΩ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΣΤΟΑ!» ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΤΕ ΣΑΝ ΤΑ ΣΤΕΓΑΝΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ!! ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΧΩΡΙΣ ΓΚΟΛ — ΑΛΛΑ ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΡΕ;;;; ΑΥΤΟΣ ΟΝΤΩΣ ΚΟΛΛΗΣΕ ΤΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!! ΚΑΙ ΣΥ ΠΑΝΟ ΓΑΥΡΟ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΝΟΥΜΕΡΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΕΚΑΝΕ 5 ΠΑΣΕΙΣ ΓΚΟΛ ΣΕ 3 ΜΕΣΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΕΣΥ ΘΥΜΑΣΑΙ;;;; ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΝΕ ΣΑΝ ΘΡΥΛΟ!! ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΓΙΑΝΝΙΚΗ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!! ΑΛΛΕΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ;;; ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΥΜΕΣΕΣ;;; ΤΙ ΛΕΣ;;; ΕΓΩ ΘΑ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝ ΜΕ ΡΩΤΟΥΣΑΝ!! ΦΤΑΙΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ — ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΡΑΞΗ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!

Ω, νά ‘ναι αυτά τώρα, εσείς οι ίδιοι γράφετε για τον άνθρωπο σαν να μην υπάρχει αύριο. Λοιπόν, παιδιά μου, ας ξεδιαλύνουμε λίγο αυτή την υπόθεση πριν τελειώσει η χρονιά μας στους δρόμους. Ο Κοτσέλα είναι 27 χρονών πλέον, όχι παιδί που του ανοίγεις μια ντουζίνα κούπες με ζουμί και σηκώνεται ξαφνικά ο Προμηθέας. Στη θέση του δεν λείπουν πολλοί τώφοροι αμυντικοί που σέρνονται σαν γέρικα γαϊδούρια στις αγγλικές λίγκες — εκεί που έχει λιγότερη ταχύτητα από τα υπολείμματα ενός γλυκού την τελευταία μέρα του Γαλαξία. Στα ελληνικά πρωτεία όμως, ας είμαστε ειλικρινείς, ο κόσμος κλείνει και ξανοίγει τάχα τα νερά γύρω από το όνομα του κάθε τορπιλοβόλου που βγαίνει από το σπίτι του για πρωινό jogging. Παιδιά, μην μου λέτε ιστορίες — εδώ χρειάζεται ψυχραιμία, όχι αμόκ. Αν τον δούμε σε αντιπαραγωγικούς αριθμούς, ξέρουμε πως το πλαίσιο έχει σημασία: εκείνος ο Ιανουάριος ήταν διαφορετικός, η ομάδα γύρω του είχε άλλον τρόπο κυκλοφορίας αίματος. Τώρα όμως, στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές, δεν βλέπουμε παρά έναν που κρατάει σαν σιδεροδέσιμο το πάνω μέρος του γηπέδου και γίνεται πιλάτες του αντιθέτου συνθετικού ομίλου. Δεν πρόκειται για ημίχρονο φλερτ με την ιστορία, μιλάμε για ένα σύστημα που ψάχνει αντίσταση πάνω από όλα. Ας μην ξεχνάμε πως οι μεταγραφές τέτοιου στυλ δεν γίνονται την επόμενη βδομάδα — σίγουρα όχι όταν ήδη πετάς έναν σοβαρό παίκτη σαν τον Νικολού στο τραπέζι των προσφορών. Ο Κοτσέλα πέρσι έκανε 14 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, αριθμός που δεν είναι αμελητέος αλλά ούτε και τίτλος Δούναβη. Και όμως, εδώ είναι το κόκκινο κουτί: όταν ένας σύλλογος βγαίνει στον αέρα σαν θλιβερό μουχλιασμένο κουτί βυσμάτων, η ψυχολογία του ρόστερ τρώει σαν οξύ υγρό την ίδια την βάση της ανάπτυξης. Εσείς όμως μιλιάτε σαν να πρόκειται να τον βρείτε από κάτω από ένα μπάστα βρύσης. Αλήθεια, τι λένε οι αγγελίες; Ποιος του έχει κάνει πρόταση; Γιατί όλοι αυτοί οι ψιθύροι γύρω από το όνομά του έξω από τα γραφεία θυμίζουν περισσότερο ιστορίες για τον γάτο του γειτονιάς παρά πραγματικό scout report. Κοιτάξτε, εγώ δεν λέω πως δεν χρειαζόμαστε έναν σκληρόν χαρακτήρα εκεί που πρέπει να ξεριζώσουμε την αμυντική πνευμονία της ομάδας. Ωστόσο, ας πιάσουμε το μέγεθος του δείγματος στα σωστά του μεγέθη — τρεις αγώνες είναι πολύτιμοι μόνο όταν τους έχεις στήσει γύρω από έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό μεταγραφών. Αν τώρα αρχίσουμε να ψωνίζουμε στον αιώνα τον άπλετο επειδή κάποιος έκανε μία φορά πάσες γκολ το χειμώνα σ’ ένα πρωτάθλημα όπου ακόμα και οι ετοιμοθάνατοι χοίροι έχουν ομάδα, τότε ζητάμε περισσότερα βάσανα από όσα χρειαζόμαστε. Στην τελική ευθεία, λοιπόν, ας σηκωθούμε λίγο πιο πάνω από τον καναπέ του καθενός. Οι transfer windows δεν είναι πιάτα φαΐ που σερβίρονται επί τόπου. Αν πραγματικά χρειαζόμαστε έναν σφοδρό χαρακτήρα σαν τον Κοτσέλα, τότε ας προετοιμαστούμε — αλλιώς, ας μην κλαίμε μετά πως χάσαμε την ευκαιρία γιατί ο μάνατζερ πήγε πρώτη βολή στο κυνήγι των αριθμών και όχι στο ψάξιμο εκείνου του ανθρώπου που πραγματικά βλέπει μπροστά του σαν φλόγα οξυγόνου.

Δυο χρόνια πριν, στον Ελιάνα βράδυ του Ιανουαρίου, είχα δει τον Κοτσέλα να καταπίνει αντικολλητικό σαν κουτάλι μετά τον αγώνα. Μετά λες και δε θυμάσαι τι έκανε εκείνος τον Ιανουάριο; Στις τρεις αγώνες τότε είχε γίνει ημίθεος των πέναλτι, όχι κάποιος που σέρνεται σαν γέρικο γαϊδούρι. Μα τώρα; Τρεις αγώνες χωρίς γκολ — εντάξει, το παραδέχομαι πως τον λείπει εκείνη η φλόγα. Αλλά όταν μπαίνει στο γήπεδο σαν ορμητικό ποτάμι τότε όλοι ξεχνιούνται πως η ομάδα άλλαξε ρόστερ στους δύο τουλάχιστον χώρους. Δεν είναι πλέον εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν τις πάσες γκολ πριν έναν χρόνο. Ο κόπος όμως που δίνει στις προπονήσεις φαίνεται στις φάσεις του αγώνα. Την περασμένη βδομάδα τον είχα στα γραφεία να σχολιάζει το πρόγραμμα του Γιάνικ σαν να ήταν δικό του σπίτι. Την επόμενη μέρα τον είδα στην κίνηση να μοιράζει ψάρια στο αυτοκίνητο της ομάδας — ναι, αυτός πραγματικά είναι εκείνος ο τύπος που όταν τον ρωτάς για το παιχνίδι σου δείχνει πώς ψαρεύει στην Στρόβολο. Κοίταξα κι εγώ αυτούς τους αριθμούς: 14 γκολ συνολικά πέρσι, αλλά όταν η ομάδα έχει τρεις αλλαγές στη μισή περίοδο λόγω τραυματισμών δεν μπορείς να περιμένεις άλλο αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή όμως, ο κόσμος θέλει δράμα — εγώ λέω πως πρέπει να τον έχουμε εδώ, αλλά όχι επειδή κάποιος έκανε πρόταση στις βρύσες της Ρόδου. Αν έρθει, λοιπόν, ας έρθει σαν συμπλήρωμα ενός σχεδίου που έχει υπολογιστεί όσο το κουκούτσι μιας ελιάς — όχι σαν σωσίβιο στον αιώνα τον άπλετο επειδή κάποιος λείπει στις αγγελίες. Την επόμενη φορά όμως, ας ψάξουμε λίγο παραπάνω από μία φορά γύρω από το πιάτο του μάνατζερ. Γιατί εκεί μέσα κρύβονται τα ψάρια μας.

τι τρόπος που έχει γίνει αυτό τώρα εδώ; τρεις αγωνιστικές σιγή — τρεις φούρνοι χωρίς φωτιά πάνω στο τραπέζι το δικό μας. θυμάμαι τον Ιανουάριο σα χτες, όταν εκείνος ο Κίτσι είχε βγει έξω κι έκανε καπίκι στους αμυντικούς του Απολλώνα σαν να ήταν κουτάλια ζάχαρης σε λουκουμά. εκείνες τις τρεις μέρες θυμόμουνα τον πρώτο νικητήριο γκολ εναντίον της ΑΕΚ, πως κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα σηκωνόταν η κερκίδα σαν να τον λέγαμε βασιλιά γένους. και τώρα; πάγος κι αποκλεισμός. σα να τον κατάπιε κάποιος σπόγγος μέσα στο γήπεδο, αυτός που πριν ένα χρόνο κρατούσε την ομάδα σαν πυρσό στο σκοτάδι. το χειρότερο όμως είναι η γλώσσα εκείνων των άλλων — αυτοί οι ψίθυροι στις βρύσες της Ρόδου σα να λένε ιστορίες για έναν άγγελο που έφυγε. εμένα όμως με πήγαινε περίεργα: πριν δυο χρόνια, την εποχή εκείνη που τον είχαν πιάσει στα πιάτα στις 14 Φεβρουαρίου, εγώ τον είχα δει στην κίνηση της Ευαγγελιστρίας να φορτώνει ψάρια σα κανονικός ψαράς — όχι κάποιος φούρνος, κάποιος άνθρωπος που ζούσε από αυτά. όμως τώρα; σαν να κοιτάμε τον καθρέφτη που κατείχε τον ίδιο εαυτό του και βλέπουμε μόνο την αχλή. αυτοί που τώρα λένε «θα τον φέρουμε αύριο» είναι αυτοί που πριν δυο χρόνια ήθελαν να τον πετάξουν από το πιάτο σα μισοφαγωμένο λουκάνικο. αντιφάσεις βουνά — μία βδομάδα τον έκαναν θεό, την επόμενη κουρέλια στη γωνία. ας μην γελιόμαστε: όταν έναν Ιανουάριο κάνει 5 γκολ σε τρεις μέρες σα ντάρντα, εκείνο το δείγμα είναι σαν ένα φως στον τούνελ. αλλά τρεις αγωνιστικές σιωπή; όχι ότι πρέπει να γίνουμε ψυχοφθόροι, αλλά πρέπει να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας σα νερό στο ποτήρι — γιατί διαφορετικά οδηγούμαστε στην επόμενη μας μεταγραφική απογοήτευση σα να τραγουδάμε τ’ όνομά του στις βρύσες της Ρόδου σα γάιδαρος. εγώ όμως λέω πως αν τον φέρουμε, πρέπει να τον φέρουμε σα συμπλήρωμα ενός μωσαϊκού που έχει σχεδιαστεί σωστά — όχι σα λύση όλων των κακών επειδή κάποιος φώναξε «ψάρι» σ’ έναν φούρνο σα να ψάχναμε χρυσό. γιατί εκείνοι οι ψίθυροι στις βρύσες της Ρόδου δεν ήταν τίποτε άλλο από ιστορίες σα αυτές των ψαράδων στο λιμάνι: πολλές φορές δεν υπάρχει ψάρι, μόνο θόρυβος. τέλος πάντων, αυτά τα νερά είναι βαθιά κι όσοι τα ψαρεύουν εδώ πάνω δεν βλέπουν πάντα κάτω από το νερό. θα δούμε.

ΑΧΡΕΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΑΣ ΡΕ!!! ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΧΩΡΙΣ ΓΚΟΛ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΣΕΖΟΝ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΕΚΑΝΕ ΠΕΝΤΕ ΓΚΟΛ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΕΣΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ;;; 🔥💪 ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΨΑΧΝΕΙ ΣΑΝ ΦΑΣΜΑΤΑ!!! ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ «ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΩ ΠΩΣ ΠΙΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΣΑΖ!» ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΕΤΕ ΕΔΩ ΣΑΣ ΠΕΙΝΑΩ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ!!! ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΣΤΙΚΟΥΣ!!! ΘΕΛΕΤΕ ΝΟΥΜΕΡΑ;;; ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΑΣ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΕΚΑΝΕ 5 ΓΚΟΛ ΣΕ 3 ΑΓΩΝΕΣ!!! ΑΠΛΑ ΣΙΓΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕΤ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ!!! 😱🔴

Εγώ τον Ιανουάριο τον είδα σα λύκο στο χιόνι — εκείνες τις τρεις μέρες στον Απολλώνα ήταν σαν να είχε βρει το δρόμο του μέσα από ένα χοροστάσι εμπόδια. Τώρα όμως; Τρεις αγώνες χωρίς γκολ και οι φήμες στις βρύσες της Ρόδου μιλούν για ψάρια που δεν υπάρχουν, σαν κάποιος να περιμένει ότι μία φοράνθρωπος παίζει συνέχεια σα φωτισμένος. Αν θέλουμε να τον φέρουμε επειδή κάνει πάσες γκολ τον Ιανουάριο, τότε ας πούμε ξεκάθαρα πως ψάχνουμε έναν αντιγραφικό χαρακτήρα που μία φορά λειτούργησε. Δεν είναι αρκετό όμως — γιατί όταν τον Ιανουάριο έκανες 5 γκολ σε τρεις αγώνες στο πρωτάθλημα της Κύπρου, εκείνο ήταν ένα στιγμιότυπο εντός ενός διαφορετικού πλαισίου. Αυτοί οι αριθμοί δεν μεταφράζονται αυτομάτως στο δικό μας γήπεδο, ούτε τον Ιανουάριο υπήρχε η ίδια ομάδα γύρω του. Από την άλλη, σηκώνεται κάθε πρωί στις προπονήσεις σα να του έχουν ανοίξει κάποιος δρόμο μέσα από τα σύννεφα. Την περασμένη βδομάδα τον είδα στο γήπεδο να δίνει φάσεις σα να μην έχει αλλάξει τίποτε — σκληρός σαν πέτρα, επικίνδυνος σαν σκόρπιος άνθρακας. Αλλά εκείνος ο τρόπος δεν μεταφράζεται πάντα σε γκολ, ούτε σε αποτελέσματα. Θέλετε νούμερα; Αυτός ο άνθρωπος έκανε 14 γκολ πέρσι συνολικά. Ωραία ακούγεται αλλά; Πριν δύο χρόνια τον Φεβρουάριο τον είχαν πιάσει στα πιάτα — εκείνη την ημέρα όλα άλλαξαν. Τώρα όμως δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που λείπει η φλόγα· μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει βγει από την εποχή των ψεύτικων θριάμβων και ψάχνει πάλι το δρόμο του μέσα από μία ομάδα που αλλάζει ρόστερ σα τσουβάλια αλάτι. Αν πραγματικά πιστεύετε πως αυτός είναι ο λύτης που ζητάτε, τότε ας προετοιμαστούμε σωστά — αλλιώς ας μην χύνουμε δάκρυα σα να πρόκειται για οικογενειακή υπόθεση. Γιατί εκείνες οι τρεις μέρες τον Ιανουάριο δεν ήταν κανονική ζωή· ήταν μία στιγμή φωτισμού μέσα στο σκοτάδι. Και το σκοτάδι πάλι φτάνει αργά ή γρήγορα.