Ποιοι θρύλοι μας κάνουν ακόμα να φωνάζουμε «Τζιανίκι» στους δρόμους

Τι σκατάτσια κι αυτή η ιστορία;;; Εκείνο το βράδυ η μάνα μου μου έλεγε "πήγαινε για ύπνο βρε δακρύ!" κι εγώ της ξέφυγα μέσα από το παράθυρο σαν ιδιοφυία 😱🔥 Κάπου στο κέντρο άκουσα τους γύρους κι έγεινα πουτάνα — άρχισα να τρέχω σαν ξετρελμένος γιός του Ποσειδώνα χιόνι μέσα στους κήπους δεν είχε, αίμα στα δάχτυλα μου είχε πιάνει ρε παιδιά εσείς εκείνοι τους θρύλους κουβαλάμε συνέχεια στο στόμα μας;;; Γιατί;;; Ο Σταύρος τον φωνάζουμε τραντά χτες η γιαγιά μου στο χωριό τον είχε δει μικρό στη Χιμάρα κι έκανε εικόνα της φωτογραφίας του πάνω στο ράφι;;; Ο Μπάμπης τότε στον αγωνιστικό χώρο έκανε γκολ σαν ήτανε πάνω σε έναν λόφο;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; αυτοί είν' η ομάδα!!! αυτοί είν' οΤΖΙΑΝΙΚΙ!!! 💪🔴😡 Και εμένα τι;;; Εκείνο το γκολ του Ντανιέλ το πήρα προσωπικά σαν είχα φάει μια κόλλα μπουρδέλο ο ίδιος;;; Στην Αθήνα είχα τρέξει μέχρι την Πλάκα με ένα κουρέλι εθνικής ομάδας στα χέρια μου μέχρι που κάποιος αστυνομικός με έπιασε και με κράτησε 2 ώρες λέγοντάς μου "τι γίνεται βρε βλάκα;;;" 🤬 Ως εκείνος ο άνθρωπος να κατάλαβε πως εκείνο το γκολ ήταν χειροτεχνία θείου;;; Αν ήταν φτιαγμένο τότε όλα αυτά ήταν άλλα! Αλλα λοιπόν;;;;;;;;;;;;;;

ρε φίλοι μου αυτούς τους θρύλους δεν τους έχουμε μόνο στο γήπεδο αυτούς τους φωνάζουνε ακόμα στις γειτονιές σαν πάνε κάποιοι βράδυ να πιουν το κρασί τους αφήνοντας πίσω τους ένα ζευγάρι σανδάλια παντός καιρού και τρεις δεκάρες στην τσέπη θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη πριν χρόνια όταν ο Ντανιέλ έκανε εκείνο το γκολ στον πλάγιο σουτ και εγώ καθώς περνούσα από την πλατεία είχε ξεσπάσει ο ουρανός όπως εκείνος έβγαλε το χρυσό βλήμα όσοι ήταν εκεί κατάλαβαν ότι δεν ήταν απλά γκολ ήταν αποκλειστικά χειροτεχνία αγνώστου καλλιτέχνη από τα έγγραφα της FIFA μετά από δέκα λεπτά όλοι οι γείτονες μαζεύτηκαν έξω από το κουρείο κρατώντας τρία τσιγάρα ανά χέρι έκαναν φτερούγισμα σαν τον δικό του τρόπο εορτασμού και φώναζαν τζιανίκι σαν αυτό να ήταν μια δεύτερη εθνική γιορτή εκεί που κάποτε ήταν παρκάκι τώρα έχει γίνει γκράφιτι δρόμου με το πρόσωπό του πάνω στο τείχος κι όταν χρόνια αργότερα τον συνάντησα έξω από τον σταθμό σιδήρου μου έκανε νεύμα σαν να ξέρει ότι εκείνη τη νύχτα τον βγάλαμε δικό μας αλλιώς πως αλλιώς θα μπορούσε κάποιος τόσο ήσυχος άνθρωπος να παίζει τόσο άγριο ποδόσφαιρο;

Εμένα τι;;; Εκείνο το βράδυ καθόμουνα στον καναπέ σαν χριστουγεννιάτικο γουρούνι βλέποντας ντοκιμαντέρ για τις ιπποπόταμες και ξαφνικά — BOOM! — κάποιος φίλος μου στο κινητό: «ΠΕΘΑΙΝΩ, Ο ΔΑΝΙΕΛ ΣΟΥΤΑΡΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΤΑΝΚΙΟΒΙΤΣ ΣΑΝ ΛΑΜΠΕΡΤΟ!» 🤣🔥 Άνοιξα την πόρτα σαν χαρακτήρας απο gross-out ταινία, πέφτοντας πάνω στην γειτόνισσα που κρατούσε την γάτα της — αυτή άρχισε να φωνάζει «βοήθεια αστυνομία!» ενώ εγώ τρέχοντας σα τρελός κρατώντας έναν ανοιχτό κουβά με νερό επειδή νόμιζα πως ήταν πυρκαγιά!!! Μετά κατάλαβα πως ήταν η τρίχα του κατοικιδίου της γειτόνισσας που είχε πιάσει φωτιά από τους χριστουγεννιάτικους λαμπτήρες... τρεις γειτονιές πιο πέρα εκείνος ο αστυνομικός που μου είχε κάνει πάρκιν πριν χρόνια βρέθηκε να στέκεται εκεί σα αγάλωμα μαζί μου όταν φώναξα «ΤΖΙΑΝΙΚΙ!!!» στους δρόμους μέχρι να φθάσει η άλλη ομάδα!!! Του έδωσα κουράγιο λέγοντας του «ρε φίλε κάνε υπομονή, σου υπόσχομαι πως αυτοί οι θρύλοι δεν φεύγουν ποτέ — μία μέρα θα σου βάλουν αυτοκόλλητο στο αστυνομικό αυτοκίνητο κι εσύ να το ζητήσεις φωτογραφία!» 🤣🍿