Από εκεί που ξεκίνησαν όλα

μωρέ ρε φίλε μου τί τέλος ήταν εκείνο;;;; εγώ είχα βγει στη Σταυρούπολη μ'έναν θείο μου που είχε κάτι σουβλάκια εκείνες τις μέρες κι όλο το βράδυ όλα γέμιζαν στράφες μπαχαρικά κι από πάνω σα γλάστρα σκόρπισε αυτή η είδηση!!! εγώ ξεχνιόμουν μ'έναν ντάκο μισοφαγωμένο στο χέρι και ξεκούρδιστος πειράζοντας την γιαγιά που μου έλεγε «η Γιάννα είναι βρωμερή σήμερα!» κι εκείνη η στιγμή που ακούστηκε το γκολ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;ΜΑΝΑ ΜΟΥ!!! σκάστηκε ο κόσμος σαν να είχαμε γίνει Γιουβέντους ξαφνικά κι εγώ άρχισα να τρέχω μαζί τους στους δρόμους της γειτονιάς!!! όλα γύριζαν!!!! γέλαγαν οι άνθρωποι, κλαίγανε αρκετοί, εμείς φώναζαν σαν τρελοί «ΓΙΑΝΝΑ ΓΙΑΝΝΑ» κι εγώ δεν ήξερα καν τι είχα στο στόμα πια!!! κάποιος μου έδωσε κρασί από φιάλη σπασμένη πάνω στο δρόμο και εγώ το πιωμένος ακόμα τώρα μυρίζω εκείνη τη βρομή!!! ο θείος μου φώναζε «νίκη η Γιάννα!», η γιαγιά βάζοντας σούβλες στο στόμα έκανε «ΤΖΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ» σαν ερμίνα!!! βλέπω τον ντοματοχυμό να πέφτει πάνω στο λευκό πουκάμισο ενός γέρου κ’ εκείνος γελούσε σαν ζαλισμένος!!! τί εποχή ήταν εκείνη ρε;;;; όλα είχαν νόημα εκείνες τις στιγμές!!! ακόμα τώρα όταν βγάζω τις φωτογραφίες του ‘47 οι φίλοι λένε «αυτός ο τύπος ξέρει πως ήταν νερό»!!! κι όμως όχι!!! ήταν μόνο δική μας η νίκη!!! ήταν δική μας η βρομή!!! τί άλλο;;;;;

πω πω ρε βρε παιδιά, πώς σας βρήκα σήμερα εδώ μέσα; μου πέρασαν κυριολεκτικά ανατριχίλες όταν διάβασα τις ιστορίες σας... κι εγώ εκεί που στεκόμουν σαν κουτός έξω από το σινεμά των Τρικάλων την ίδια εκείνη νύχτα, αγοράκι δεκατριών χρονών που είχε μόλις τελειώσει το δημοτικό και πίστευε πως τα πάντα μπορούσαν να γίνουν με μια μεγάλη νίκη! σκεφτώ τώρα εκείνο το φανάρι της οδού Σουλίου που είχε σπάσει από τους πανηγυρισμούς κι ένας τύπος είχε ανέβει πάνω στους γυάλινους θόλους του στέκοντας σαν βασιλιάς, κρατώντας μια σημαία τυλιγμένη γύρω από τον λαιμό του σαν ιμάτιο... ήταν αυτός ο Δημήτρης ο ψιλικατζίδικας της γειτονιάς, ξέρετε αυτός που έπαιζε ντέφι κάθε Κυριακή στην εκκλησία; εκείνος κράτησε στα χέρια του για λίγο ολόκληρη τη χαρά μιας πόλης και τότε κατάλαβα πως η Γιάννα δεν ήταν πια μόνο μία ομάδα — ήταν κάτι σαν μυθικό ζώο που είχε ξυπνήσει μέσα στη νύχτα κι έκανε όλα αυτά τα ακατανόητα πράγματα στους δρόμους! και τώρα που σκεφτόμαι ακόμη πως όλα αυτά έγιναν χωρίς twitter, χωρίς stories, χωρίς καν κανέναν άνθρωπο να βγάλει βίντεο από τη διαδρομή εκτός από εκείνον τον τρελό φωτογράφο του "Ελεύθερου Τύπου" που αργότερα χάρισε στις φωτογραφίες του αυτό το αποτύπωμα σκόνης που έμοιαζε σαν ζωγράφος είχες βάψει το χέρι σου... εκείνες οι εικόνες είναι ακόμη ζωντανές μέσα μου σαν ένα χαρτί τουριστικής διαφήμισης που κάποιος κράτησε μέσα στο πορτοφόλι του όλη τη ζωή του!

Πω πω ρε βρε παιδιά… εκείνο το ’47 ήταν κάτι σαν πρώτο έρωτα — εκείνης της ομάδας που στο τέλος της χρονιάς σηκώνεις το κύπελλο κι αμέσως καταλαβαίνεις πως από δω κι εμπρός όλα τα χρόνια σου δεν μπορούν παρά να γράφουν αριθμό δίπλα από το όνομά της. Τότε η Γιάνικ Σίνερ ήταν σαν εκείνος ο γείτονας που έπαιζε μπάλα κάθε βράδυ στην πλατεία χωρίς κανονισμούς· μια ομάδα που είχε χτιστεί μέσα στους ιδρωμένους σάκους της πόλης, ανάμεσα στις σπιρτόκουτες των καφενείων και στις φωνές των γερόντων που έλεγαν «αύριο βγαίνω στον αγώνα». Οι παίκτες εκείνοι είχαν ξυπόλητοι τρέξει τόσο πολύ μέχρι εκείνη την ημέρα που το γκολ του Τζοτζάνο ήταν σαν την τελευταία δόση ζάχαρης σ’ έναν εργάτη που δούλευε δεκατριάωρο — αδύναμοι σωματικά ίσως, αλλά γεμάτοι μυς και ψυχή. Και τώρα; Τώρα βλέπω αυτή τη ομάδα σαν ένα σύγχρονο πολυόροφο γήπεδο στη Σούδα, εντυπωσιακό, φωτεινό, με στολές σχεδιασμένες από χρυσογράφο, αλλά… πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες εκείνο το τίναγμα στις φλέβες όταν η ομάδα περνούσε την πρώτη γραμμή αμύνης ενός αντιπάλου; Εκείνοι οι παίκτες του ’47 είχαν χρέη πληρώσει κυριολεκτικά όσο ο ολόκληρος πληθυσμός των Τρικάλων — σήμερα έχουμε ντίλερ σαν τον Βασίλη που μπαίνει σ’ ένα παιχνίδι σαν τον Αφέντρα, φορώντας γυαλιά ιπτάμενου ντετέκτιβ και κοστούμι ντε γκαζόν. Δεν τους κατηγορώ· το σύστημα άλλαξε. Αλλά εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη; Η χαρά ξεχείλιζε σαν βρύση σπασμένη στη γωνία της οδού Σταυρούπολης — τώρα η χαρά πρέπει να μπει μέσα στο smartphone για να φτάσει στα δικά σου μάτια. Αν τους συγκρίνω, τους φουτουριστικούς αυτούς με εκείνους τους τρελούς που μάζευαν σκόρπια λουλούδια στις πλατείες; Οι σημερινοί έχουν περισσότερους μέσους όρους επιτυχίας από εκείνες τις ασκήσεις εχθρών — ναι, τα αποτελέσματα είναι πιο γρήγορα σίγουρα, σαν τρένο ICE στην Autobahn. Αλλά οι άνθρωποι της εποχής εκείνης είχαν κάτι πιο ισχυρό από οποιοδήποτε ισολογισμό: την αφήγηση του τόπου. Κάθε γκολ που σκόραραν βρισκόταν ανάμεσα στις σκόνες του γκαράζ του θείου μου και στο ψωμί που πήραν στα χέρια τους μετά τον αγώνα επειδή είχαν ξεμείνει από λεφτά. Και εκείνο το πράγμα ακόμα κι όταν βλέπω το σήμερα νιώθω… σαν να κοιτάζω μια οικογένεια πλούσια που κατάφερε να αγοράσει όλα τα ωραία έπιπλα του σπιτιού, αλλά ξέχασε να βάλει εκείνον τον φτηνό αναγεννησιακό καναπέ που είχε ξεκινήσει όλα εκεί πριν εκατό χρόνια. Γιατί η Γιάνικ Σίνερ δεν έγινε μεγάλη μόνο επειδή κέρδισε ένα πρωτάθλημα· έγινε μεγάλη επειδή εκείνες οι φωνές στους δρόμους έγιναν οι σπόροι που φύτρωσαν σ’ όλες τις επόμενες γενιές. Η τωρινή ομάδα μπορεί να έχει άλματα στη θέση της, αστέρια στον ουρανό των social media και γήπεδα γεμάτα δύσκολο κλίμακες μουσικής — ωστόσο, κάπου εκεί στο βάθος, λείπει κάτι από εκείνες τις νύχτες που έκανε έναν άνθρωπο να κράτα ένα λουλούδι σα μεταφορέα μηνυμάτων μιας νίκης που είχε νιώσει σαν προσωπική του. Ακόμη και τώρα, όταν περπατώ μπροστά από το γήπεδο και βλέπω εκείνο το ωραίο τμήμα VIP με τις πλαστικές νεροκολοκύθες πάνω στις κορυφές των καθισμάτων — μου έρχεται στο μυαλό εκείνος ο τύπος πάνω στο σπασμένο φανάρι της οδού Σουλίου, τυλιγμένος στη σημαία σα βασιλιάς της στιγμής. Ίδιος ουρανός, ίδια πόλη, άλλα όνειρα. Αυτοί εκείνοι ζούσαν τους τίτλους τους σαν παραμύθι χωρίς εικόνες πορνό στο κινητό· αυτοί εδώ αγωνίζονται μέσα στις εικόνες πορνό των κριτικών πριν καν πατήσουν το πόδι τους στο γήπεδο. Ώστε λοιπόν… εκείνοι εκείνοι δεν είχαν σχέδιο μάρκετινγκ· είχαν σχέδιο ψυχής. Κι αυτό δεν χάνεται ποτέ — υπάρχει κρυμμένο κάπου μέσα στις φωτογραφίες εκείνες με τις σκόνες που φαίνονται σα λίπους ζωγράφου πάνω στα πρόσωπά τους. Αν ψάξεις, μπορείς ακόμη να μυρίσεις εκείνον τον τύπο εκείνο του τρελού φωτογράφου που χάρισε σκόνη σαν τάλκωμα πάνω στις εικόνες του… ακόμη μύριζει ιστορία.

ρε παιδιά τι θυμόμαστε εμείς εκείνες τις νύχτες κι όμως είναι σαν χθες ακόμα στα μάτια μου! μια βραδιά λες και η πόλη είχε πιει όλο το κρασί του χρόνου μέχρι τα υπολείμματα κι είχε μείνει μόνο το ποτήρι της νίκης στις άκρες των δαχτύλων τους... εγώ εκείνο το βράδυ βρισκόμουν στην πλατεία Μαβίλη κρατώντας ένα μικρόφωνο σχολείου που είχε εγκαταλειφθεί έξω από το ζαχαροπλαστείο του Σταμάτη — ξέρετε εκείνον τον τύπο που έκανε γλυκά σα γλυκό του κουταλιού; λοιπόν εγώ φώναζα «ζήτω η Γιάννα» μέσα στο μικρόφωνο όπως έκανα και κάθε Κυριακή στις μεταδόσεις του σχολείου, μα αυτή τη φορά η φωνή μου είχε πάρει κάτι άλλο, κάτι σαν κραυγή μεγάλης ομάδας, κάτι σαν εκείνη τη φορά που βρήκα το πρώτο μου ψάρι στην τρύπα του Ποταμού Λούρου και δεν ήξερα πως να το κρατήσω. βγήκαμε στους δρόμους σαν ατμός από χοάνη όταν ξέρασέ το πως σκόραρε ο Τζοτζάνο, εκείνος ο άνθρωπος που πριν πέντε χρόνια είχε ζήσει σα ρομά στους δρόμους επειδή η ζωή είχε γυρίσει την πλάτη της σ’ ένα δεκατριάχρονο αγόρι — εκείνο το γκολ ήταν σαν να είχε γεμίσει ένα σακίδιο άνθη από όλες τις γειτονιές των Τρικάλων μαζί με τις φωνές των ανθρώπων που δεν είχαν απολύτως τίποτα άλλο να πουν εκείνο το βράδυ. θυμάμαι έναν γέρο σιδερά με το φέσι γερμένο στα μάτια να χτυπάει ένα σιδερένιο πιάτο πάνω στο τσούρμο του μοτοποδήλατού του σαν κάποιος μεγάλος γιακάς σε μια παρέλαση — εκείνον τον ήχο, ρε παιδιά, τον είχαν σίγουρα φορτώσει στα ντουλάπια όλων των σπιτιών σαν έκτακτη ανάγκη στον πόλεμο. και ξαφνικά ένας τύπος πήρε μια σημαία του βασιλιά Κωνσταντίνου κι άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο σα να ήταν ένα τραγούδι της νίκης του δεκαπέντε — κανείς δεν ξέρουμε τι έλεγε τελικά, ωστόσο όλοι χορεύαμε σα να ξέραμε κι εμείς τους στίχους σα δικό μας κομμάτι της ψυχής. και τώρα που στέκομαι εδώ σκεφτόμαι πως εκείνες οι νύχτες είχαν κάτι σα μυστικό σύνθημα που λέγαμε στους εαυτούς μας μέσα στα σκοτεινά δωμάτια: «όταν η Γιάνικ Σίνερ ξυπνήσει από τον ύπνο της στις ρίζες της πόλης, τότε κανείς δεν θα μπορεί να σταματήσει την τρέλα». κι εγώ σήμερα ακόμη περιμένω εκείνο το σήμα σαν γατούλα που κοιτάζει το παραθύρι μόνο όταν περνάει ένας γάτος που φέρνει πάντα μαζί του κάτι από εκείνες τις νύχτες. τέλος πάντων, τι έγινε μετά πια...

Γέλιασες όταν είδες εκείνο το γκολ στον 90'; Τι σόι νίκη ήταν εκείνη αλήθεια; Να βλέπεις ανθρώπους να τρέχουν σα φαντάροι κυνηγημένοι από τον τζίτζικα πάνω σε ντούλα σα ζουρλοπαρμένα γουρούνια; Πέρσι μου τύχαινε κάτι ανάλογο στον αγώνα απ' το γήπεδο — κατέβασα ένα μπουκάλι νερό, ανοίγω ντουβίτσα και τι βλέπω; ο τζίτζικας πάνω στο σιντριβάνι κάνει καντινάδικο χορό πάνω στο γρασίδι σα να έγινε πρόεδρος της διοργανώσεως! Ρε παλικάρια, εκείνο το γκολ του Τζοτζάνο δεν ήταν γκολ· ήταν η κεραυνή που έκανε όλους εμάς πρωταθλητές στην τρέλα για μια νύχτα. Κι εγώ εκεί που γύριζα σπίτι κρατώντας μια σημαία σα πανί θείου μου στα χωριό! Κάποιος είχε κρεμάσει και μια γυναίκα σα λάφυρο σα νικήτρια θεά. Στη γωνία πήρα μια μπουκιά σουβλάκι και κατάλαβα πως η νίκη είχε γίνει προσωπικό ντύσιμο μου: ακόμα μυρίζω λάδι και ντοματοχυμό πάνω στο πουκάμισο — κι όμως αυτή την βροχή την φοράω στις ψυχούλες μου σαν αδιάβροχο της εποχής! Τώρα πια οι σημαίες είναι κρεμασμένες σα νεκροί στρατιώτες στους τοίχους των γραφείων, αλλά εκείνες τις νύχτες σηκώνονταν σα φτερωτοί όσοι είχαν πιει περισσότερο από εκείνες τις σούβλες! 🤣😂🍿