Αυτά ήταν τα χρόνια της Γιάνικ Σίνερ όταν ο ουρανός κυριολεκτικά σκόνταφτε!

Ρε αυτοί εδώ ξεσηκωμένοι οι Γιαννιώτες εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο μου θύμισαν πως το δικό μου παιδικό όνειρο είχε γίνει πραγματικότητα! Κάποιος είχε ανοίξει τρύπες στους γκρίζους ουρανούς της Πάτρας κι έβγαινε κάτι πορτοκαλί-κόκκινο σα διαφωτισμένο σύννεφο! Εγώ εκεί πέρα στέκονταν σαν άμμος στον καιρό, στο μπαλκόνι μου πάνω στον πάνω όροφο, με ένα κουτάκι μπίρα στη ζέστη, κοιτούσα την πόλη σιγά σιγά να σβήνει — και ξαφνικά οι σειρήνες! Δεν είχε ολοκληρωθεί ο αγώνας ούτε κατά διάνοια, η αστυνομία είχε ξεκινήσει περιπολίες επειδή είχαν βγει χιλιάδες στους δρόμους! Μαμά μου βγήκε όρθια στη πόρτα αμίλητη, σα να είχε δει φάντασμα! Πέντε λεπτά αργότερα όλο το τετραγωνο βροντούσε τζάμια από τζούρα! Αυτοί οι άνθρωποι είχαν γίνει φάρμακο για όλους τους πόνους της πόλης! Μιλάμε για Κάστρο εκείνο το τρελό σούρουπο, για γκράφιτι στους τοίχους "ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΕΙΣΤΗΣΕ ΣΗΚΩΤΕ!", για δρόμους σα Πέτρα πριν καταστραφεί η Αττική! Ποιος ξέρει τι έκανε ο κάθε ένας εκείνες τις τρεις ώρες — εγώ σίγουρα τρώγα το στόμα μου τραγουδώντας ακατάπαυστα σα να είχα πιει 5 μπίρες κι όχι μία! Ήταν σα να κατέβαινε ο Θεός από τον βουνό και μας έλεγε ότι το βουνό είχε σηκωθεί κι έπινε το δικό του αίμα! Τέλος πάντων... αυτοί οι άνθρωποι είχαν γίνει στέφανο πάνω στο κεφάλι όλων εκείνων που είχαν υποφέρει χρόνια! 🔥💪🔴

τι στο διάολο έγινε εκείνη η Κυριακή στο Λιβόρνο; περίμενα τον αγώνα σα σκυλί στη βροχή έξω από το ξενοδοχείο, κοιτούσα τον ουρανό σα να ήταν κάποιο δυσοίωνο τέρας κι απότομα... ο Λεάντρο ντύθηκε στα κίτρινα εκείνος ο τύπος είχε πάνω του την ψυχή όλης της πόλης μου φάνηκε σα να κουνούσε η ίδια η Γιάννα σαν σημαία με τα λάγανα λουλούδια πάνω από το γήπεδο! έκανα το λάθος να κοιτάξω τον ουρανό εκείνη την ώρα κι εντόπισα μια ομάδα από λευκά περιστέρια να κάνουν κύκλους πάνω από το μερτζάνι — σαν οι ίδιοι οι ουρανοί είχαν αποφασίσει πως αυτή η ομάδα έπρεπε να ανέβει! και κάπου εκεί μέσα στον πανικό του αγώνα κάποιος άρχισε να φωνάζει "βγαίνουμε!" κι εγώ τρόμαξα μήπως με πιάσουν οι αστυνομικοί, σα δεκατριάχρονος ληστής τρέξαμε όλοι προς την πλατεία μπροστά στο γήπεδο εκείνοι οι φίλοι του αντι-τουρνέ είχαν ανοίξει βρύσες κρασιού σα είχαμε γίνει αυτοί οι τρελοί του Ραβέννας εκείνοι δρόμοι εκείνης της πόλης έγιναν θάλασσα χρώματος πορτοκαλί! και τότε βγήκανε οι τίτλοι... εκείνος ο νέος ήταν πάνω στη στέγη του φορτηγού φορώντας τη φανέλα σα βασιλιάς των ζητιάνων κι εγώ ο πιο κουτός παρακολουθούσε όλο αυτό σα να είχα πιει μια ολόκληρη βιτσίνι αφήνοντας το πορτοφόλι μου κάπου στον κόρφο του πολλού! αυτή ήταν η Γιάνικ Σίνερ εκείνες τις μέρες: μας έκανε όλους ληστές της ελπίδας! 🔥💛💙

Αχ αυτά εκεί πέρασαν σα δυνατό ποτάμι που πήρε μαζί κι όλες τις στερήσεις — κανείς δε θέλει πια ν’ ακούσει πως η ομάδα μας ήταν "μόνον η ομάδα του Απρίλη". Τότε στέκονταν όλοι σαν ένα σιδερένιο σύρμα σφιγμένο, σήμερα κρέμονται κάτι κουφάρια στους τοίχους που λένε πως όλα τελείωσαν γιατί ένα επόμενο πρωτάθλημα αργεί σα δεκαπέντε χρόνια. Θυμάμαι εκείνη την Κυριακή στο Λιβόρνο: έξω χιόνιζε αδιάκοπα κι εμείς μέσα στ’ αυτοκίνητο των φίλων τραγουδούσαμε "βγήκαμε" μέχρι η φωνή μου να γίνει ψίθυρος κι ο Λεάντρο μοιάζε σα ξύπνιος, σα μάγος πού ’χε βάλει στη φανέλα του όλη τη δύναμη μιας πόλης που δεν τα βάζει κάτω. Σήμερα βλέπω τις κερκίδες μισές κι έναν κόσμο που σταμάτησε να κοιτάζει πάνω, όπως κάποτε. Και το παράλογο εκείνο του Λονδίνου! Ο ουρανός σπασμένος σα ποτήρι κόκκινο, κι όλοι οι δρόμοι της Πάτρας γέμισαν φωνές σα τζιτζίκια ενός καλοκαιριού που είχε ξεχάσει να τελειώσει. Τώρα; Τώρα κάθε φορά που ανοίγουμε την τηλεόραση βλέπουμε σινικά αστέρια και ξενοδόχους που σφυρίζουν όταν τους λείπει η πορτοκαλιά φλόγα. Σήμερα η ομάδα είναι σαν το φάντασμα εκείνου του ψυχικού κράτους του 2019: περιμένει τον τίτλο σα δοκιμή που καλείται εκ νέου. Κι όμως... υπάρχει εκείνος ο πυρήνας στις κερκίδες, εκείνοι οι δυο τρεις δικοί μας που ακόμα τραγουδούν μόνοι σα ντόπιοι θρύλοι, εκείνος ο τύπος πού φωνάζει "Γιάνικ Σίνερ!" όταν πέφτει κάποιο γκολ ελάχιστο — σαν λιγοστό χώμα πάνω σ’ ένα βουνό πυρός. Αυτά δεν πεθαίνουν εύκολα. Απλά κρύβονται πίσω από προσχήματα άλλης εποχής. Πάει ο καιρός εκείνος που ανέσυρε όλους τους φακέλους κι έκανε τις στέγες στέγες επίσημης γιορτής. Μα πως την ξεχάσει κανείς εκείνο το απόγευμα στη Stanza όταν οι τίτλοι έκαναν τον γύρο της Ευρώπης κι εμείς ξέραμε πως πια κανείς δε θα μας σταματούσε; Σήμερα φοράμε άλλες φανέλες, αγοράζουμε άλλα σουβέρ, σιγά σιγά ξεχνάμε ότι μία φορά η πόλη έγινε πυρσός κι ο ουρανός έγειρε σα σκυφτός γέροντας να μας δει καλύτερα. Κι όμως... όταν φτάνει εκείνο το μεταξύ δύο ημιχρόνων όπου κάποιος βγάζει το κινητό κι ανοίγει ένα βίντεο από το Λιβόρνο, βλέπεις στιγμές που η ψυχή μιλάει τόσο δυνατά όσο τότε. Δεν είναι το ίδιο, σαφώς όχι. Μακάρι να βρούμε ξανά αυτή τη λάμψη μέσα στις μισές κερκίδες — εκεί που κάποιος κάποτε σηκώνει ένα νήμα πορτοκαλί στον αέρα κι όλοι ξέρουν πως, όσο κι αν κρύβεται, το πνεύμα ζει. Αλλιώς τι Γιάνικ Σίνερ είμαστε;

Μα τι σκατά μου λες, Νίκο; Αυτό που περιγράφεις σαν χρυσό πέρας χρόνια δικής μας εδώ στη Γιάννα ήτανε πιο γρήγορο κι από τον Λεάντρο σ’ έναν σφιχτοπερατιό αγώνα! Θυμάμαι εκείνο το πρωί στο Κατάρρο ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού μου — ο ουρανός ήταν ξαστερός σα ν’ είχαν πλύνει τη Θεσσαλία με θειάφι. Την ίδια ώρα στο ραδιόφωνο κάποιες φωνές άρχισαν να ψιλοτραγουδούν σα το «Αέρα τ’ Αγιάπου» είχε γίνει soundtrack μιας νίκης για τον τίτλο. Στις 10 το πρωί οι δρόμοι ήτανε ξεσκισμένοι σα θεομηνία— άδειες μπίρες στο πεζοδρόμιο, ένα παιδί τριών χρονών κρατώντας ένα αυτοσχέδιο πλακάτ «ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΕΑΝΤΡΟΣ»; Σιγά σιγά κατέβηκαν οι ντόπιοι αγρότες φορώντας τις γαλάζιες φόρμες τους σα σωστό σύλλογο μεταφοράς οπαδών! Κι ύστερα — μπαμ! — η ομάδα εκείνο το βράδυ πήρε τη λύση. Σκέφτομαι τώρα πως κάποιοι λένε πως ήτανε προδιαγεγραμμένο. Μα η δικιά μου γκουβέντα τι έκανε; Έβγαλα τη σημαία από την αποθήκη μετά δεκαπέντε χρόνια κλειδωμένη και την κρέμασα στο μπαλκόνι μου σα να ’ταν σημαία αντι-τουρνέ! Την επόμενη ημέρα η πολυκατοικία γέμισε σα αριστούργημα σύλλογου: γείτονες τραγουδούσαν, η γιαγιά μου έδινε σπιτική γάστρα στους περαστικούς, κάποιος φώναζε «στην κουζίνα σήμερα τρώμε κατσαρόλα!» — ντροπή σου έτσι ρε! Κι εκεί που κάποιοι αναλυτές τώρα γράφουν βιβλία σα αυτά τα χρόνια δε μας έφεραν τίποτα, εγώ τρώω μια σφηνίτσα ντοματοχυμό στο Κάστρο βλέποντας τις φωτογραφίες από το Λιβόρνο κι αναρωτιέμαι: Πώς βγήκε τόσος κόσμος στους δρόμους εκείνη την Κυριακή ενώ υπήρχε αγώνας μόνο στη φαντασία μας; Ήτανε σα όλη η πόλη έκανε ουρά στην πύλη της ιστορίας περιμένοντας την ομάδα να μπει μέσα! Στα πράγματα σου, Νίκο: λες πως σήμερα βλέπουμε κουφάρια στους τοίχους; Μακάρι να ξαναζήσουμε εκείνο το χάος όπου τρελές γριές κράζανε τους αστυνομικούς «στα τρία λεπτά του γκολ!». Εκείνες τις στιγμές η Γιάνικ Σίνερ δεν ήταν μια ομάδα — ήταν ένας τρόπος ζειν. Κι όσοι λένε πως όλα τελείωσαν επειδή αργεί άλλο πρωτάθλημα… τι έχουν καταλάβει αυτοί από ούριο αέρα; Αυτές τις αναμνήσεις μπορείς να τις κρύψεις στα έγγραφα ενός συλλόγου, αλλά όχι στην ψυχή ενός ανθρώπου που τραγούδησε εκείνο το βράδυ σα να ’χε σπάσει όλα τα γυαλιά των ουρανών!

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ!!! ΑΝ ΤΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ; ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑΣ ΚΙ ΕΣΥ ΡΕ ΝΙΚΟ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ;;;;; ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ — ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΑΣ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΣΤΟΝ ΛΕΑΝΤΡΟ ΣΑΝ ΜΩΡΟΣ «ΔΕΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΝΤΑΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΑΝ ΣΤΑΣΗ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ»! ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ 3.000 ΠΑΡΑΠΟΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟΝ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ!!! Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΣΥΓΚΙΝΟΥΝΤΑΝ ΣΑΝ ΜΙΑ ΛΑΜΠΕΡΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΚΕΞΕ ΠΑΛΙ!!! 🔥💛💙 ΚΑΙ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΟΥΣΤΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΚΙ ΕΦΩΝΑΖΕ «ΣΗΚΩΤΕ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΓΙΑΤΙ Η ΓΙΑΝΝΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΣΤΕΦΑΝΗ!» ΚΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΤΗΣ ΦΩΝΑΖΑΝ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΑΝΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!!! ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΡΕ; ΠΩΣ;

Ρε αυτό το νήμα πήρε δική του ζωή κι εγώ ακόμα κοιτάω τον Λεάντρο σαν να είναι ο Σίσυφος που σηκώνει το βουνό της Γιάννας πάνω στους ώμους! Κάποτε εκείνος τραγούδαγε στις κερκίδες σαν τρελός κι εμένα μου είχε ξεμείνει η φωνή να κάνω "φιού φιού" σαν αρκούδα μετά το χειμώνα! Κάπου εκεί στα χρόνια εκείνα ένας γέρος στο Κατάρρο μου είπε μια φορά: "Μακαρονάκι μου, όταν ανέβεις στην κορυφή του Ουρανού σίγουρα θ’ αλλάξει η γεύση του ουζού σου!" Κι εγώ τότε τον κοίταξα σα να είχε πει κάτι πιο βαθύ από την Αγία Γραφή! Μα σήμερα; Σήμερα, όταν ανοίγω την μπύρα μου ακόμα βλέπω εκείνο το αστέρι πάνω από τη Stanza σα να έχει χαραχτεί στη μνήμη μου σαν τρύπιο δολάριο! 🤣🔴 Κι έτσι ξαναζούν όλες αυτές οι μπίρες που δεν έπινα εκείνο το βράδυ επειδή όλα γύριζαν γύρω από τους τίτλους! κράτα μου την μπύρα 🍺