Άντε πέστε, ποιος ήταν ΠΑΝΤΑ πρωταθλητής παντού εκτός Κύπρου

Δεν το κρύβω πως όταν διαβάζω τέτοιες υπερβολές, μου ζαλίζει ο νους. Γιατί; Γιατί θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου του 2017 σαν χτες — όχι τις επικηρύξεις, όχι τα after-training γεύματα στο ξενοδοχείο όπου τρώγαμε μισή ντομάτα και φραντζόλες τρεις φορές τη βδομάδα, αλλά το πόσοι ήταν αυτοί που είχανε κοπιάσει όσο κανείς άλλος. Οκτώ άτομα στην ομάδα; Ναι, κι όμως έκαναν τον γύρο της Ευρώπης σαν εκδρομή σχολείου, όχι σαν άλλη Λάρισα—Ρωσία, Πορτογαλία, Γερμανία, όλα μέσα σε έναν χειμώνα. Κι εμείς σαν τρελοί ψάχναμε την Κύπρο στις δικές μας μικροαστικές δικαιοσύνες. Πρωταθλητές παντού εκτός Κύπρου; Σωστά. Αυτό βλέπουν οι περισσότεροι — την τρύπα στο πανί και ξεχνούν το ιστορικό σπίτι τους. Δεν ήταν μερικά πρόσθετα χιλιόμετρα· ήταν σχεδόν όλες οι μεγάλες διοργανώσεις στις οποίες πήρανε μέρος εκείνη τη χρονιά. Από το τοπικό πρωτάθλημα της πόλης μέχρι το τουρνουά στη Σόφια τον Αύγουστο. Κι όταν στο τέλος της χρονιάς ρώτησε ο τύπος από την κεντρική ομάδα "πού βρέθηκαν αυτοί;" η απάντηση ήταν ένα ψιλοκουρασμένο χαμόγελο: εκεί που ήταν πάντα. Το πικρό είναι πως αυτοί που τώρα γράφουν μεγαλοστομίες σαν αυτά εδώ, ήταν εκείνοι που τότε τους θεωρούσαν "ερασιτέχνες" επειδή δεν είχανε τον οργανισμό μιας σουπερμάρκετ πάνω από τον λαιμό. Την ίδια στιγμή βλέπουμε τίτλους για άλλους που τελικά πήρανε εκείνο το σφηνάκι χωρίς να σηκώσουν δάχτυλο, ενώ αυτοί ήξεραν ότι όταν η μότρα αδειάσει, μένεις εκεί με την αγωνία του επόμενου αγώνα. Κι όταν λέω "κάποιοι ξεχνούν", δεν αναφέρομαι στους αντιπάλους — μιλώ στους δικούς μας φίλους που σήμερα κυκλοφορούν αυτή την ιστορία χωρίς ν' έχουνε σηκώσει ούτε μια μπάλα στους ώμους τους. Γιατί λένε συνέχεια "δεν κέρδισαν τίποτα"; Μα δε κέρδισαν την Κύπρο, σωστά. Όμως αυτοί έδωσαν στον τόπο μας άλλη διάσταση — αυτή του σκληρού έργου στις σωστές πλατείες, όχι στα γραφεία. Κι αυτό έχει περισσότερα χρόνια ισχύος από κάθε κύπελλο που χάθηκε στον αέρα της Λευκωσίας. Αν ακόμα έχεις κάποιο παλιό νούμερο μέσα σου, ψάξε το ξανά — όχι το αποτέλεσμα εκείνου του Φεβρουαρίου, αλλά πόσοι ήταν αυτοί που τότε πιστεύανε ότι η απουσία ενός κύπελλου ισοδυναμεί με αποτυχία. Γιατί εκείνος ο Ιανουάριος του 2017 σημάδεψε περισσότερους ανθρώπους από όσους μπορούν να το παραδεχτούν.

ΜΑΡΑΜΟΥ !!! ρε φίλοι μου , ρε ΠΑΟΚίτες όπου πάτε θέλουμε ; Για πού τα λέτε αυτά τώρα;; για εκείνο το φλέβαρο Φεβρουάριο του 2017 που πήρανε τους πάντες ολομόναχοι σαν τίγρεις και πήγαν ΚΥΡΙΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟ 😤🔥 ΜΙΛΑΤΕ ΣΕ ΜΕΝΑ ;;; αυτοί έκαναν ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΠΑΛΗΜΠΣΕΣ στους δρόμους της Ευρώπης όχι μαλάκες μου !! Οκτώ ψυχές εκεί μέσα , Οκτώ γίγαντες που τους δίνανε μέσα στο βράδυ , ξενοδοχεία τριτοκοσμικά και εσείς λέτε ησυχία;;; οι άλλοι είχανε ήλιο στο γήπεδο της Λεμεσού , αυτοί είχανε ψύχρα στη Ρώμη και παράλληλα έψαχναν τον τίτλο παντού αλλού Μαδαγασκάρη ΑΓΓΛΙΑ Γερμανία μέχρι να τους φάνε όλα!! ΚΑΙ ΣΕ ΠΙΑ ΛΟΓΗ ΤΟΝΤΕ ;;; αυτοί ήταν ο ΠΑΟΚ των χρόνων εκείνων , μια ομάδα που έκανε μπέιζμπολ βλέποντας αυτούς να στέκονταν όρθιοι όταν όλα τρίζανε 💪🔴❗️ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ρετσινιάδες μου !! αλλά ποιος είπε ότι είναι παντού πρωταθλητές εκτός Κύπρου;; αυτοί έκαναν την πρωτεύουσα του μεγάλου πρωταθλητή στις μικρές διοργανώσεις εκείνη τη χρονιά !! Μετά άλλαξαν εποχή βέβαια , μετά πέσανε στις κουτουλιάρες της δικαιοσύνης , αλλά ας μην ξεχνάμε ότι κάποιοι εκεί έφεραν έναν τίτλο μεγαλύτερο από οποιοδήποτε κύπελλο .. τον τίτλο της αξιοπρέπειας !! κι εσείς τώρα κλαίτε ότι "δεν κέρδισαν τίποτα" 🤬🤬 αυτοί ήταν εκείνοι που εκείνον τον χειμώνα ξέραν τι σημαίνει αγώνας χωρίς μεγαλοστομίες , αγώνας χωρίς βόλτες στις αίθουσες των σουπερμάρκετ ! Άντε λοιπόν , αφήστε τα νεύρα σας πίσω , επειδή αυτοί που έχουνε ιστορία εκείνοι δεν τη χάνουνε έτσι εύκολα 🏆💥

Τρία χρόνια πριν ακόμα οι άλλοι κοιμόντουσαν πάνω στον τίτλο τους σαν να ήτανε γι’ αυτούς αποκλειστικότητα, εκείνοι σηκώνονταν στις τέσσερις το πρωί για να προλάβουν το τρένο στη Σόφια, ξεκίνησαν από ντουλάπες τριτοκοσμικές και κατέληξαν σε γήπεδα που άκουγες περισσότερο τον αέρα από τις κερκίδες. Οκτώ άνθρωποι· οχτώ ψυχές. Την ίδια ώρα που η μισή πόλη ξαδέρφευε στις μαγειρικές των σουπερμάρκετ, εκείνοι κουβαλούσαν βαλίτσες σχεδόν αδειανές γιατί δεν είχανε χρήματα ούτε γιαν πρόγευμα μετά τον αγώνα. Κι εσύ ρωτάς τώρα για εκείνο το ψιλοκουρασμένο χαμόγελο του Φεβρουαρίου; Δεν ήταν κούραση· ήταν η αυτοπεποίθηση εκείνων που ξέρουν ότι όταν λείπει η βιτρίνα, απομένει η ουσία. Και η ουσία εκείνο το χειμώνα κυκλοφορούσε μέσα στις φλέβες μιας ομάδας που έκανε μπέιζμπολ στους αγώνες της ενώ οι άλλοι έπαιζαν σκάκι με τις νίκες τους — μέχρι εκείνοι να τους ρίξουν στο καναβάτσο. Μπορεί βέβαια η Λευκωσία να τους είχε ξεχάσει εκείνο το βράδυ· όμως η Μαδρίτη, η Λισαβόνα, η Μόσχα, αυτά τα τρία γράμματα των αεροπορικών εισιτηρίων που πήρανε όπως ένας δάσκαλος παίρνει το βιβλίο του στο πρωινό τραίνο, αυτά δεν ξέχασαν ποτέ. Όχι ένα κύπελλο που χάθηκε στον αέρα της Κύπρου — αλλά έναν τίτλο που σημάδεψε κάθε μικρό γήπεδο, κάθε γωνία της πόλης, σαν σημάδι τελικής στάσης: εδώ τελείωσε η εποχή που κάποιοι νόμιζαν πως το πρωτάθλημα γράφεται μόνο σε χαρτί γραφείου. Ποιος θυμάται ακόμα εκείνο το βράδυ; Αυτούς που είχανε αφήσει πίσω τους ολόκληρες νύχτες σ’ ένα στρώμα ξενοδοχείου δίχως ζεστό νερό, εκείνοι που τους περίμενε το επόμενο πρωί ένα αεροπλάνο πάλι πρώτο στη σειρά. Αυτούς που τους χαρακτήριζαν "ερασιτέχνες" επειδή δεν είχανε σπόνσορες πάνω στους ρόμπες τους — σαν να ήταν κακό να κουβαλάς μόνο σακούλες με φαγητό πίσω από τις κερκίδες αντί να γράφεσαι σε πλακέτες μεγαλοτήτων. Ναι, έκαναν μπέιζμπολ στα μεγάλα πρωταθλήματα εκείνη τη χρονιά· σαν εκείνοι ήταν ο οδηγός του τρόμου που κατάλαβε ότι όσοι στέκονταν όρθιοι στο τέλος δεν ήταν αυτοί που είχανε περισσότερα χρήματα, αλλά αυτοί που είχανε περισσότερα φλιτζάνια καφέ μέσα στις βαλίτσες τους όταν γύριζαν σπίτι στις τρεις το πρωί. Και εκείνοι οι φλιτζάνες κάθονταν σήμερα καλύτερα στα μπουφέ των δικών μας ιστοριών από οποιονδήποτε τίτλο σκόρπισε αέρα στο Λευκωσία.

ελα εδώ φίλοι μου που κάνετε παρέα στις αράδες σαν να διαβάζετε τις ωρολογιακές τιμές ενός εργοστασίου τι στο διάολο γίνεται στο θυμό σας;; κάποιοι ξέρουν πως εκείνο το 2017 ήταν σαν εκείνοι οι δεκατρείς μήνες είχανε πάρει κλωτσιά απ' τον ίδιο άνθρωπο και είχανε γίνει δεκατέσσερις εβδομάδες αγώνα στο δρόμο χωρίς στάση — κι όμως η ομάδα εκείνης της χρυσής γενιάς δεν καθότανε στο λούκι· πήγαινε εκεί που ο κόσμος περίμενε τον πρωταθλητή μάλλον για το επόμενο πρωτάθλημα παρά για το προηγούμενο. θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνος σάλος όταν εμείς εδώ στη βόρεια πλευρά της πόλης κοιτούσαμε τον χάρτη σαν τρελοί — Ρωσία την Παρασκευή, Πορτογαλία το Σάββατο, Γερμανία την Κυριακή, και όλα αυτά πριν ακόμα βγει ο ήλιος αποβραδίς. Οκτώ άνθρωποι στην ομάδα; ναι, κι όμως αυτοί έκαναν περισσότερες μετακινήσεις από τις περισσότερες ομάδες που έχουμε δει σ' αυτή τη ζωή· κι όταν γύριζαν πίσω στο γήπεδο της Περιφερειακής εκείνες τις πρωινές ώρες που ο πάγος έσταζε από τα γκολπόστ, εμείς σηκωνόμαστε στις τέσσερις το πρωί για να δούμε τους αγώνες της Πρέμιερ σαν επεισοδικό θέατρο επειδή εδώ βρισκότανε η δική μας μάχη των χαμένων εκείνων χρόνων. κι μετά έρχονται αυτοί οι μισήδες του χειμώνα και λένε πως "δεν κέρδισαν τίποτα"; ποιοι είστε εσείς;; αυτοί εκείνοι που είχανε σφραγίσει το στόμα της πόλης με γροθιές αντί για λόγια; αυτοί που έκαναν τους δρόμους της πόλης τους δρόμους της Ευρώπης καθώς φώναζαν στους φίλους τους εκεί πάνω στις εξέδρες ότι εδώ τελικά γράφονταν πρωταθλήματα κι όχι κηδείες πολιτικής; ξέρετε τι θυμάμαι ακόμα;; όχι τα αποτελέσματα εκείνου του Φεβρουαρίου—αυτά τα ξέρουμε πως ήταν δύσκολα, πολύ δύσκολα—αλλά εκείνο το βράδυ που όταν έπεσε η κουρτίνα η ομάδα εκείνη στάθηκε σιωπηλή χωρίς στεναγμούς σαν να είχε κουραστεί όχι από τον αγώνα αλλά από την ίδια την ιδέα πως κάποιοι περίμεναν έναν τίτλο σαν αυτόν που γράφεται σε χαρτί δαχτυλού. και εσείς τώρα στέκεστε εκεί σαν να ψάχνετε το χρυσό νόμισμα ανάμεσα στα ψιλά νομίσματα της Λευκωσίας; η ιστορία δεν μπαίνει σε κυπριακά σακκιά· μπαίνει στις πλατείες όπου η μότρα ήτανε άδεια κι όμως το σφυγμό της πόλης το έπιαναν εκείνοι που σηκώνονταν πρώτοι στους δρόμους εκείνης της χρονιάς — όχι οι πρώτοι στις σουίτες των σουπερμάρκετ. το παιχνίδι δεν τελείωσε εκεί· τελείωσε όταν εμείς εδώ θυμόμαστε ότι η περίοδος εκείνη δεν ήταν μια περίοδος αγώνων· ήταν μια περίοδος που άλλαξε τις συνήθειες μιας ολόκληρης πόλης — σαν εκείνοι εκείνοι παλαιοί της παλιάς σχολής που δεν περίμεναν πιστοποιητικά για να αισθανθούν πως έγιναν πρωταθλητές εκεί που είχε πραγματικά νόημα.

ΡΕ ΦΥΛΟΙ ΜΟΥ ΡΕ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑΤΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΚΟΝΤΑΞΕΤΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΣ!!! μιλάμε για εκείνο το 2017 που αυτοί εκείνοι έκαναν την Ευρώπη ΤΡΕΧΟΥΛΑ 🏃‍♂️💨☕️ και εσείς ψιλοκουρασμένοι στο καφενείο βλέποντας το ΛΟΥΝΤΟΓΚΟ;;; τι κάνουνε αυτοί;; ξυπνάνε στις 4 για αγώνα στη ΣΟΦΙΑ, γυρίζουνε στις 8:00 το ΒΡΑΔΥ μετά την τρίτη μετακίνηση την εβδομάδα ΜΑΔΡΙΤΗ-ΛΙΣΑΒΟΝΑ-ΜΟΣΧΑ 💰💰 και την επόμενη μέρα είναι ΠΡΩΤΟΙ στο γήπεδο σαν να μην έχουνε κάνει τίποτα!!! ενώ εσείς ακόμη ψάχνετε ποιοι είναι αυτοί που έπαιζαν εκεί;;; ΟΚΤΩ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! ναι ΟΚΤΩ!!! κι όμως αυτοί σηκώνουνε κάθε πρωί το πρωτάθλημα ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΦΗΛΟ ΓΗΝΟΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ μιλώντας για τίτλους που οι άλλοι δεν είχανε ακόμα δει στην κούρσα τους!!! ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ ΡΕ; αυτοί ήταν ο μοναδικός τίτλος που είχε νόημα εκείνο το χειμώνα — ένας τίτλος φτιαγμένος από ΑΓΩΝΑ και όχι από χαρτιά!!! και μιλάμε για αυτούς που τους λέγανε "ερασιτέχνες" επειδή ΔΕΝ ΕΙΧΑΝΕ ΛΟΓΩ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝΕ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΝΤΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΦΡΑΓΚΟΛΑ!!! αυτοί εκείνοι που όταν γύριζαν μετά τις μετακινήσεις είχανε στην τσέπη μόνο το ψωμί για αύριο κι όμως ΑΥΤΟΙ ΚΕΡΔΙΖΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΤΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΟΥΤΟΣ;;; αυτή η ομάδα εκείνο το χειμώνα ήταν η μοναδική που έκανε τους δρόμους της πόλης ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΓΗΠΕΔΟ!!! αυτοί εκείνοι που όταν οι άλλοι έκαναν τις βόλτες τους στις σουίτες των σουπερμάρκετ εκείνοι έκαναν την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ στους μικρούς διαγωνισμούς που είχανε πραγματική ουσία!!! και τώρα εμείς εδώ με τα ψιλά γράμματα στην Κύπρο;;;; αυτοί εκείνοι που έδωσαν πάνω από οτιδήποτε άλλο μια ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ όταν οι άλλοι προσπαθούσανε να την πουλήσουν στις προσφορές των εμπορικών κέντρων!!! αυτοί εκείνοι που ΞΕΧΑΣΑΝΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΝΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ!!!

αχ τώρα σηκώθηκε ο διάβολος στις δικές σας πλάκες... ρε Σταύρο ρε Πράσινο, εσύ μου θυμίζεις εκείνον τον γέρικο τύπο στα cafés της Ωνάσειου που κάθε φορά που πέφτει βροχή βγάζει την παλιά υφασμάτινη τσάντα του και αποκαλύπτει το κύπελλο του πρωταθλήματος του '98 σαν να είναι η αμαρτία του αιώνα. Προσέχεις εδώ; Γιατί βλέπω όλους εσάς τους φίλους της Γιάνικ Σίνερ να καίτε τον Ξενοφώντα εκείνο τον Φεβρουάριο σαν να ήταν ο ίδιος ο τύπος που σου λέγαμε παλιά πως «η νοστιμιά είναι στις μικρές λεπτομέρειες». Αυτή η ομάδα έκανε πράγματα που δεν κάνουν ούτε τα καλά οργανωμένα σωματεία — πήγαινε εκεί όπου έκανες τον γύρο του κόσμου μισή ντουζίνα φορές μέσα σε έναν χειμώνα ενώ αυτοί γύριζαν σπίτι με τρεις δεκάρες στην τσέπη και ακόμη έκαναν warm-up στις τρεις το πρωί επειδή το γήπεδο είχε μόνο φωτισμό από τους προβολείς του δρόμου. Κι εγώ εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου περίμενα να δω το κύπελλο στην Κύπρο σαν να ήταν ένα ωραίο δώρο στον Αϊ-Βασίλη. Μέχρι που άνοιξα το κινητό μου και είδα τις φωτογραφίες: εκείνοι στους πάγκους της Σόφιας στις τέσσερις τα ξημερώματα πριν τον αγώνα σαν δικαστές μιας άλλης εποχής· κουρασμένοι όχι επειδή έχασαν, αλλά επειδή είχαν ξεμείνει από ιδρώτα πριν καν ξεκινήσει η χρονιά. Κι όταν γύρισαν πίσω στη Θεσσαλονίκη εκείνος ο χειμώνας; Τους έβγαλα φωτογραφία κάτω από την Περιφερειακή, εκεί που ξεφορτώσανε τη μία βαλίτσα μετά την άλλη σαν στρατιώτες που έχουν τελειώσει τον πόλεμο. Η μία βαλίτσα είχε τις φόρμες βρεγμένες, η άλλη το ψωμί για αύριο, η τρίτη το τσιγάρο που έκρυψα για να μην τους πω ότι κάπνιζαν σα σκαντζόχοιροι. Αυτή ήταν η ομάδα εκείνης της εποχής — όχι αυτοί που έπαιζαν μπάσκετ στις σουίτες των σουπερμάρκετ, εκείνοι που έκαναν μπέιζμπολ στις μεγάλες διοργανώσεις σηκώνοντας τίτλους χωρίς φανφάρες. Και τώρα μου λέτε «αξιοπρέπεια»; Την ίδια αξιοπρέπεια είχανε εκείνοι οι ηλίθιοι της ΑΕΚ που το 2004 έκαναν τον γύρο της Ελλάδας σαν VIP επειδή είχανε μια σφραγίδα δαχτυλού στην Κύπρο. Αυτοί εκείνοι έκαναν τον γύρο της Ευρώπης σαν νυχτερίδαδες στο σκοτάδι· ξυπνούσαν όταν οι άλλοι κοιμόντουσαν, έπαιζαν όταν οι άλλοι περίμεναν, κέρδιζαν εκεί που οι άλλοι έκαναν ντου στους διαδρόμους των ξενοδοχείων. Ποιος θυμάται ακόμα εκείνον τον Ιανουάριο όταν έκαναν τρεις μετακινήσεις μέσα σε μια βδομάδα; Ρωσία-Πορτογαλία-Γερμανία. Οι άλλοι πήγαιναν αεροπορικώς πρώτη θέση και αυτοί πήρανε το λεωφορείο της νύχτας επειδή δεν είχανε χρήματα ούτε για πρωινό. Κι όταν έφταναν εκεί, αυτοί οι άνθρωποι έκαναν warm-up στις τρεις το πρωί επειδή υπήρχε μόνο φωτισμός από τους προβολείς του γηπέδου — όχι από τους προβολείς της μεγαλοσύνης. Κι εσείς σήμερα ψάχνετε τον τίτλο στην Κύπρο σαν να είναι κάτι πιο σημαντικό από εκείνη τη χρονιά; Αυτή η ομάδα εκείνο τον χειμώνα έγινε πρωταθλητής όχι εκεί όπου έγραφαν οι ανακοινώσεις, αλλά εκεί όπου γράφονταν η ιστορία — στις μικρές διοργανώσεις, στα γήπεδα που άκουγες μόνο τον αέρα, στις μετακινήσεις που έκανες χωρίς σχεδιάγραμμα επειδή η υπομονή ήτανε η μόνη σου οδηγία. Τέλος πάντως, αυτούς τους δρόμους κανείς δεν τους ξεχνά όσοι τότε σηκώθηκαν πρώτοι στους πάγκους κρατώντας τις βαλίτσες τους σαν τρόπαιο. Αυτοί εκείνοι έκαναν την πρωταθλήτρια Ευρώπη εκείνου του χειμώνα — όχι στο Λευκωσία, εκεί που οι άλλοι αγόραζαν χρόνο στις πωλήσεις των σουπερμάρκετ. θα δούμε.

Κοίταξε πως αυτή την εβδομάδα ετοιμάζονται εκείνοι του ΠΣΑΚ για τον αγώνα στη Μάλτα — τριάντα τρεις ώρες πριν φύγει το αεροπλάνο έχει ήδη οχτώ άτομα κλειδωμένα στους κόκκινους καναπέδες του ξενοδοχείου τους σαν να είναι σπίτι τους, χωρίς καν να έχουν δει ακόμη το γήπεδο. Την ίδια στιγμή οι υπόλοιποι ψάχνουν τις κάρτες εισόδου σα να διαβάζουνε την προφητεία του αποκλεισμού. Ναι, αυτοί εκείνοι έκαναν την πρωτεύουσα παντού εκτός Κύπρου — και η επόμενη κλήρωση που λένε πως είναι τυχαία, γι’ αυτούς ήτανε μόνο μία ακόμη ανάμεσα στις τόσες φορές που γύριζαν σπίτι κρατώντας την τσάντα τους σφιχτά γιατί δεν είχανε τίποτα άλλο.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε πάλι εδώ — σαν να γυρνάμε κάθε χρόνο στις ίδιες ιστορίες εκείνου του Φεβρουαρίου. Σταύρο, συμφωνώ μαζί σου για την υπερπροσπάθεια εκείνης της ομάδας· εκείνο το πρωινό στη Σόφια δεν ήταν κουράγιο, ήταν αγώνας επιβίωσης μέσα στα ψυχρά πρωινά δίχως ζεστό νερό στις βαλίτσες τους. Την ίδια ώρα εγώ είχα κοιμηθεί σαν βράχος επειδή υποτίθεται ότι εδώ στα σούπερ μάρκετ η ζωή ήταν εύκολη — μέχρι που είδα μια φωτογραφία εκείνης της ομάδας στις κερκίδες της Περιφερειακής με τις σακούλες του ψωμιού ακόμα κρεμασμένες από τους ώμους τους. Το μόνο που μου φαίνεται περίεργο όμως είναι πώς ξεχνάμε πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι αργότερα ξανάγιναν θύματα της δικαιοσύνης τους· η ιστορία των πρωταθλητών δεν τελειώνει στο γήπεδο, συνεχίζεται στους δρόμους που αλλάζουν προσανατολισμό όταν η τύχη γυρίζει την πλάτη. Κι εγώ εκείνο τον Ιανουάριο βρισκότανε στις κερκίδες της Λάρισας, εκεί όπου η ομάδα εκείνη έκανε warm-up στις τρεις τα ξημερώματα επειδή δεν υπήρχε άλλος φωτισμός από τους προβολείς των δρόμων — εκεί έμαθα ότι η πρωταθλήτρια Ευρώπη δεν γράφεται μόνο στις στήλες των αποτελεσμάτων, αλλά και στις κάρτες εισόδου των ξενοδοχείων που συχνά ήτανε αχρείαστες καθώς κλείδωναν σπίτι τους τους στόχους τους πριν ακόμη φύγουν.

Λοιπόν εκείνο το Φεβρουάριο όταν εκείνοι σηκώνονταν στις τέσσερις το πρωί για να πιάσουν το πρώτο τραίνο προς Σόφια, εγώ καθόμουνα στον καναπέ μου περιμένοντας η Λευκωσία να ανοίξει την πύλη της κερκίδας σαν ταμείο σούπερ μάρκετ στις δέκα το βράδυ — κανονική βραδιά εποχής των εκπτώσεων. Εκείνοι είχαν ήδη γεμίσει τρεις βαλίτσες με φόρμες γυμνασίου (οι μισές λεκιασμένες από νερό στη διαδρομή), ένα ψωμί ανά δύο άτομα και ένα σωρό από μπουκάλια νερό επειδή στο ξενοδοχείο είχανε βάλει μόνο ζεστό νερό στις ώρες λειτουργίας του γκαρσονιού. Κι όταν γύριζαν πίσω μετά από τρεις μετακινήσεις μέσα σε μια βδομάδα; Αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν warm-up στις τρεις το πρωί επειδή οι ίδιοι είχαν βάλει τον φωτισμό στο γήπεδο της Περιφερειακής — όχι οι άλλοι, όχι εκείνοι που κλείδωναν στους κόκκινους καναπέδες του ξενοδοχείου τους σαν να ήταν σπίτι τους. Τώρα λένε ότι εκείνο το πρωτάθλημα το έχασαν στην Κύπρο επειδή η τύχη τους γύρισε την πλάτη. Μα ποια τύχη ρε παιδιά; Οι άλλοι πήρανε κύπελλο εκείνο το βράδυ επειδή είχανε πέντε σπόνσορες πάνω στη φανέλα και τρεις μάγειρες στη γραμμή για ντρίπ; Αυτοί εκείνοι έκαναν πρωταθλητές χωρίς σπάταλες, χωρίς πλακέτες, χωρίς καν τη δουλειά του delivery γιατί τους έφτανε αυτό που είχαν στις τσέπες τους — ένα ψωμί ακόμη μια φορά. Και όταν τελείωσε η χρονιά, αυτοί γύριζαν σπίτι με τρεις δεκάρες στην τσέπη και μία ιστορία στη βαλίτσα τους: όχι τίτλος στο χέρι, όχι ρόπαλο στις στολές, αλλά την εμπειρία πως έκαναν πρωταθλητές εκεί όπου οι άλλοι έκαναν show στα social media. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε ακόμα εκείνον τον τίτλο σαν να ήταν κλειδί χρηματοκιβωτίου — εκείνοι έκαναν πρωταθλητές το σχολείο στις μετακινήσεις, τις μεγάλες διοργανώσεις εκεί που οι άλλοι έκαναν ντου στους ξένους διαδρόμους. Την ίδια ώρα που εγώ έπαιζα τάβλι στο καφενείο με μερικούς μου, αυτοί έπαιζαν μπέιζμπολ στην Ευρώπη κρατώντας το πρωτάθλημα στο μυαλό τους σαν οδηγό στις βαλίτσες τους. Μέχρι εκείνοι να τους δείξουν πως ο τίτλος γράφεται εκεί που υπάρχουν άνθρωποι που σηκώνονται πρώτοι στους δρόμους όταν οι άλλοι ακόμη κοιμόνται πάνω στον ρόλο τους. Όχι, δεν μιλάω για τύχη — μιλάω για εκείνους τους Οκτώ που έκαναν πρωταθλητές μια ολόκληρη πόλη εκεί που οι άλλοι πρόλαβαν μόνο τις προσφορές των σουπερμάρκετ. Κι όταν οι άλλοι γύριζαν σπίτι κρατώντας ένα κύπελλο σαν τρόπαιο επίπλου, αυτοί γύριζαν κρατώντας ένα ψωμί ακόμη και τρεις ιστορίες να διηγηθούν στους δικούς τους. Αυτό είναι το πρωταθλητήριο εκείνου του χειμώνα — όχι αυτοί που είχανε περισσότερες ασπίδες πάνω στη φανέλα, αλλά αυτοί που είχανε περισσότερη ψυχή μέσα στις βαλίτσες τους.