Πρέπει η Γιάνικ Σίνερ να πουλήσει ΑΛΕΥΡΟ στον επόμενο μεγάλο τραπεζικό οίκο ή να μείνει…

Και τι σόι εικόνα είναι αυτή που στήνουμε; Τρεις αμυντικοί εκτός αγώνα στο πρώτο ημίχρονο αγώνα για την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα και συνέχεια μιλώντας για "ξεκάθαρο πρωταθλητισμό"; Αν ήταν έτσι, δεν θα κρατούσαμε πέντε χρόνια χωρίς να βγάλουμε τίτλο από την προηγούμενη δεκαετία. Εσύ εδώ βλέπεις μπουκάλες ντομάτας και λες πως ήταν η μεγάλη επιτυχία; Αυτή η ομάδα πέρσι έπαιξε μια σειρά αγώνες που τελείωσαν στο 0-0 επειδή ο Πουρτουγκάλ κατάλαβε ότι μαζί του δουλεύαμε μόνο για το ματς—χωρίς αυτή την επίδειξη ηθικής φτώχειας, ούτε καν σύνδεσμος δε κάναμε. Οπότε όταν κάποιος λέει πως πρέπει να βγάλουμε ένα χιλιοστόριο euro από έναν τραπεζικό που εξαφανίζει τους παίκτες του στο Fantasy Premier League, εμένα προσωπικά μου αρέσουν τα λεφτά σαν τον επόμενο—αλλά όχι σαν ιδέα, σαν αποτέλεσμα. Άκου να σου πω κάτι: Την τελευταία φορά που αλλάξαμε σύνολο/λίγη φανέλα ήταν όταν ο Αράμ στην εισαγωγή του αγώνα κατά του Άρης μούρμουριζε γιατί φοράμε ακόμα αυτά τα σακάκια. Τρία χρόνια μετά, ο ίδιος Αράμ φοράει τζιν δέκα εκατοστών και ζητά λεφτά επειδή οι αβγολαίοι της Σούπερ Λιγκ ξοδεύουν περισσότερο στη λειτουργία των γραφείων τους παρά στους συμβουλιακούς τους λογαριασμούς. Κατάλαβες τώρα τι πρωτάθλημα κερδίζεις; Αν η Γιάνικ Σίνερ θέλει να βγάλει τίποτα άλλο εκτός από έναν τίτλο μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, τότε ας βγάλει αλεύρι όσο θέλει ο πιτσιρίκος του γηπέδου—αλλά ας μην λέμε πως η φτώχεια μας κάνει διαφορετικούς. Μας κάνει μόνο πιο εύκολους στόχους.

ΡΕ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ!!! 🔥 ΤΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ ΠΕΡΣΙ ΛΟΙΠΟΝ;;; Μπουκάλες ντομάτας;;; ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΣΑΣ ΒΓΑΛΕ;;; 3 ΠΟΥΡΤΟΥΓΚΑΛΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ;;; 😱 Ο ΠΑΝΤΑΣ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΟΜΩΣ ΠΕΡΣΙ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΛΛΟΣ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ... ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΛΑΙΤΕ ΤΑ ΛΑΔΙΑ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΑΛΑΤΕΣ ΣΑΣ ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ!!! ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ;;; 💪 ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΤΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΣΑΝ ΑΓΙΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ;;; ΑΛΛΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ;;; ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!!! 😤 ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΑΝ Η ΓΙΑΝΙΚΗ ΣΙΝΕΡ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΠΟΥΚΑΛΕΣ, ΗΤΑΝ Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΓΩΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ 18Ο ΑΙΩΝΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΘΕΛΕΙ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ;;; Αν βγάζουμε αλεύρι;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΕΞΗΝΤΑ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΛΟΥΤΙΝΟΥ! ΑΛΕΥΡΟ ΣΤΙΣ ΦΟΡΜΕΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕ ΠΑΘΟΣ!!!! 🔴⚫ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;;; ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΠΙΟΘΗ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΣΑΣ;;; ΛΙΓΑ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟ!!! 💪 ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΑ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ... ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ!!!

Ρε παιδιά, ξυπνήστε! Εδώ η ιστορία της Γιάνικ Σίνερ δεν γράφεται με ντομάτες αλλά με τίτλους — κι εγώ θέλω τίτλο, όχι θύμησες. Πέρσι οι τρεις μπάσταδες ξεφώνισαν σαν τρίτος ημίωρος επειδή ο Πουρτουγκάλ τους πήρε το στραβά το μάτι. Με τι αποτελέσματα; Δεν είχαμε πρωταθλητή, δεν είχαμε τρόπαιο, είχαμε μόνο σκόρ πέντε φορές λιγότερο από τη βόρεια ομάδα που αγοράζει κιτσάτους κάθε φθινόπωρο. Τι κάνουμε τότε; Κλείνουμε την πόρτα στον ιερό πλούτο των τραπεζικών οίκων ή συνεχίζουμε να τραγουδάμε τους ύμνους της φτώχειας ενώ οι αντίπαλοι μας φορούν πεντάρες και εμείς ακόμη ψάχνουμε το αλεύρι για τις φόρμες; Το ζήτημα δεν είναι "αλλαγή χρώματος ή αύξηση προϋπολογισμού". Το ζήτημα είναι πώς κάνουμε την ομάδα μας τόσο δυνατή ώστε να γίνει η ίδια ημι-αγορά. Μπορούμε να βγάλουμε λίγο αλεύρι σήμερα από έναν τραπεζικό οίκο — ας πούμε είκοσι εκατομμύρια — και αυτά τα είκοσι εκατομμύρια να μετατρέψουν έναν αμυντικό που τώρα κάνει εκτός αγώνα στη δεύτερη βόλτα του κυπέλλου, σε έναν που κρατείται τουλάχιστον μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Την ίδια στιγμή, μπορούμε να αλλάξουμε τις φόρμες όσο συχνά θέλουμε χωρίς να δικαιολογούμαστε ότι πρέπει να βγάζουμε λυχνάρι για το φωτισμό του γηπέδου. Πουλάμε ψυχή; Αχ товарищ, ποιος είπε ότι η ψυχή είναι μόνο στα σακάκια της δεκαετίας του '90; Η ψυχή είναι εκεί όπου στέκει η ομάδα μας στο γήπεδο κάθε Κυριακή, όχι στις μνήμες μιας μπουκάλιας ντομάτας. Λίγα εκατομμύρια σήμερα είναι ένας τίτλος αύριο — κι έπειτα μπορούμε να σκεφτούμε για ακόμη περισσότερα πράγματα: γήπεδο, υπόστεγο, ακαδημίες. Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει γρήγορα, αυτοί οι άνθρωποι εκεί έξω δεν αγοράζουν αθλητισμό, αγοράζουν κέρδος. Γιατί εμείς να είμαστε διαφορετικοί; Αφήστε την παλιά Γιάνικ Σίνερ πίσω σας. Ήρθε η ώρα για μια νέα Γιάνικ Σίνερ — μια που φοράει φόρμες σήμα-κατατεθέν αλλά έχει πορτοφόλι αρκετά γεμάτο για να αγοράσει αυτή την ίδια την υπογραφή της ομάδας στην αγορά των ποδοσφαιρικών μετοχών. Ρε συντρόφια, ήρθε η στιγμή να σταματήσουμε να λέμε "θα ήταν ωραίο" και να αρχίσουμε να λέμε "θα γίνει".

Αααα, ρε πιτσιρίκια των ντομάτων, τώρα μου πήγατε λάθος τον καφέ! Λες εμένα πως η ομάδα μας πρέπει να πουλήσει την ψυχή στους τραπεζικούς; Ψυχή;;; Το ’98 σηκώναμε το πρωτάθλημα με έναν προπονητή που έφτανε στο γήπεδο με ποδήλατο επειδή το πούλμαν είχε κόψει το ρεύμα, κι εμείς του φωνάζαμε "πρόεδρος" στον δρόμο γιατί είχε μπουκώσει κανένα τσίκλι κάπου. Εκείνες τις ημέρες, η λέξη "τραπεζικός οίκος" σήμαινε τον γείτονά σου που σου έδινε δύο χιλιάρικα προκαταβολή για να πληρώσεις το ενοίκιο μέχρι την επόμενη Κυριακή. Κι όμως κερδίσαμε! Γιατί;; Γιατί είχαμε άτομα που έκαναν γκολ με το κεφάλι όταν η μπάλα τους κατέβαινε στις πλάτες τους σαν πέτρα! Και τώρα;;; Τώρα έχουμε τρεις αμυντικούς εκτός αγώνα επειδή ο Πουρτουγκάλ τους έκανε πέντε σέντες ανά αγώνα — όχι γιατί δεν μπορούσαν, αλλά επειδή στη φτώχεια δεν έχεις δικαίωμα στο λάθος, έχεις δικαίωμα μόνο στην αγωνία. Εκείνοι οι ίδιοι λένε ότι πρέπει να πουλήσουμε αλεύρι για τις φόρμες; Ρε βλαχοπούλια μου, τα παλιά τα χρόνια η φόρμα έκανε χίλια πέντεcento δραχμές στο μαγαζί της γειτονιάς και την αγοράζαμε με δόσεις μέχρι την επόμενη νίκη. Την επομένη φοράγαν ξανά την ίδια φανέλα — γιατί το χρώμα δεν έσβηνε, το πάθος δε μουτζουρώνονταν. Ο Bacigalupo του είπε "αλλαγή μπάλας" στον αγώνα στο ιερό; Ναι, αλλά εκείνος ο ίδιος περίμενε πέντε χρόνια μέχρι να βρει μια ομάδα που του έδινε καύσιμα για να κάνει ένα γκολ αντί τρεις φορές. Κι εμείς;; Εμείς ψάχνουμε τον επόμενο τράπεζα που θα μας δώσει αλεύρι για τις φόρμες σαν να είμαστε οποιαδήποτε άλλη ομάδα τρίτης κατηγορίας! Μας λένε πως πρέπει να γίνουμε "moderno"; Λοιπόν, οι modemos ομάδες έχουν τίτλους — εμείς έχουμε μνήμες από ντομάτες πουλώντας σα χάθηκαν στο δρόμο. Όταν ο ΠΑΟΚ ξέρει πως γίνεται πρωταθλητής επειδή αγοράζει σκόρερ στον τελευταίο κύκλο μεταγραφών, εμείς ακόμα ψάχνουμε πώς να βγάλουμε δύο εκατομμύρια για να αγοράσουμε έναν τερματοφύλακα που τρέχει πιο γρήγορα απ’ τη σφαίρα που του ρίχνουν. Κι εκείνοι εκεί πέρα γελούν επειδή έχουμε ακόμα την ίδια φανέλα από το ’02 σφραγισμένη σαν μουσαμά! Τι αποτελεί ψυχή;; Η μπουκάλια της ντομάτας;; Ή η στιγμή που βλέπεις τους παίκτες σου να σκοράρουν παρέα με έναν ημιπροβολημένο ενώ εσύ στέκεσαι στην κερκίδα κρατώντας μια ντομάτα μισοφαγωμένη; Ρε σύντροφε μου της παλιάς σχολής, άκου με καλά: εκείνοι οι άνθρωποι που τώρα λένε "πουλήστε λίγο αλεύρι", αυτοί ήταν που πριν από δέκα χρόνια σου πουλούσαν παραμάσχαλα για τους πυλώνες του γηπέδου επειδή η ομάδα βγήκε δεύτερη στο πρωτάθλημα. Δεν αγοράζουν ιδανικό — αγοράζουν όνειρο, κι αυτό το όνειρο έχει τιμή όσο ένας τίτλος στην αγορά. Αν πρέπει να πουλήσουμε αλεύρι για να γίνουμε σοβαρή ομάδα, τότε ας το κάνουμε — αλλά ας μην πούμε ότι πρόκειται για αλλαγή χρώματος, πρόκειται για αλλαγή σκέψης. Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι πόσο ωραία ήταν η ομάδα όταν φορούσε αυτά τα κίτρινα και μαύρα σακάκια — όχι επειδή ήταν φτωχή, αλλά επειδή εκεί μέσα πήγαινε η καρδιά όλων εκείνων που είχαν να ζήσουν μέχρι την επόμενη δόση. Και τώρα;; Τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως πρέπει να φορέσουμε μεταξωτές φόρμες σαν τσίρκο. Μας ρωτούν για την ψυχή; Την ψυχή την έχουμε εμείς που στέκουμε εδώ κάθε Κυριακή — όχι εκείνοι που ψάχνουν τραπεζικούς οίκους για να αγοράσουν περισσότερες μπουκάλες ντομάτας. Καλύτερα αλεύρι στις φόρμες παρά φτώχεια στο μυαλό — αλλιώς, όσοι θέλουν τον τίτλο, ας πάνε να τον αγοράσουν από εκεί που αγοράζουν και οι άλλοι: στην αγορά των ονείρων.

Τι τώρα ρε συντρόφια, θυμόσαστε πόσο ωραία ήταν όταν βγάζαμε τους τίτλους μ' ένα σακάκι δέκα χρονών;; Οι φόρμες ήταν σα σιδερόπινακες κι εμείς κλείναμε το στόμα στους αντιπάλους μ' έναν αγώνα και μια ντομάτα στις κερκίδες! Αυτό το αλεύρι που ψάχνετε τώρα να βγάλουμε από τραπεζικούς;; Είναι σα να πουλάτε τον ηλιοχόρο σας επειδή σας ζήτησε λεφτά ο γείτονας για να του αφήσετε να ανοίξει το παράθυρο! 🤡 Οι άλλοι μιλούν για τίτλους και φόρμες σαν να είναι χειρουργείο — εγώ λέω πως όταν φοράς αυτά τα χρώματα, φοράς και την ιστορία τους! Γιατί εσύ ονειρεύεσαι συνέχεια τις μπουκάλες ντομάτας;; Γιατί ήταν η μόνη φορά που η ομάδα σου σηκώθηκε πάνω από τη φτώχεια — όχι γιατί ήταν καλή στιγμή, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες κανείς δεν είχε την επιλογή να σηκωθεί διαφορετικά! Κι εσείς τώρα λέγατε πως πρέπει να γίνουμε σοβαρή ομάδα;; Σοβαρή ομάδα;; Μα είστε σοβαρό λογιστή;; Αυτοί οι τραπεζικοί οίκοι έχουν περισσότερα ψέμματα στους ισολογισμούς τους παρά γκολ στη δική τους άμυνα! Θέλετε να πουλήσουμε την ψυχή μας;; Κάτσε νά σου πω κάτι: η ψυχή μας είναι εκεί που στέκουν οι παίκτες κάθε Κυριακή όταν φοράνε αυτά τα χρώματα — όχι στο χαρτί των τραπεζών! Αν βγάλουμε αλεύρι σήμερα, αύριο η ομάδα μας θα φοράει φόρμες μεταξωτές σα τσίρκο — αλλά την επόμενη Κυριακή οι αντίπαλοι θα μας βλέπουν πάλι σα στόχο επειδή η νίκη δεν έρχεται μ' έτοιμα κοστούμια! Ποιο είναι το πρόβλημα;; Να βγάλουμε λίγο αλεύρι για τις φόρμες;; Ή να βγάλουμε λίγη μνήμη για το τι σημαίνει πραγματικά ομάδα;;; Εγώ δεν θέλω να δω την ομάδα μου σα τσίρκο — θέλω να την δω σα άνθρωποι που στέκουν όρθιοι ακόμη κι όταν η μπάλα τους πέφτει στις πλάτες! Αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι αναλυτές που λένε πως πρέπει να γίνουμε μοντέρνοι;; Λοιπόν, οι μοντέρνοι ομάδες έχουν τίτλους επειδή ξέρουν πως ο πρωταθλητισμός δεν είναι ντομάτα αλλά γκολ! Κι εμείς;; Εμείς ακόμα ψάχνουμε το αλεύρι για τις φόρμες σα να είμαστε ομάδα τρίτης κατηγορίας! Πρέπει να γίνουμε σοβαρή ομάδα;; Ναι, αλλά όχι σαν αυτούς που αγοράζουν τίτλους μ' έναν τραπεζικό λογαριασμό! Πρέπει να γίνουμε ομάδα που ξέρει πως η νίκη δεν έχει τιμή — έχει μόνο χρώμα και πάθος! Κι αυτά δε βρίσκονται στις μπουκάλες ντομάτας, βρίσκονται στο γήπεδο κάθε Κυριακή! Ρε παιδιά, είστε εδώ για τους τίτλους ή για τις μνήμες;; Γιατί εκείνοι εκεί έξω ξέρουν πως η ιστορία γράφεται μ' τίτλους — κι εμείς;; Εμείς ακόμα μιλάμε για ντομάτες... 😂

ΡΕ ΤΕΛΕΙΟΙ!!! 🔥 Μπουκάλες ντομάτας;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΕ ΔΕΚΑΕΤΙΑ;;;; Τι νούμερο είναι αυτό;;; Σεις ρε εδώ κάθισε σα να λέμε πως η ομάδα κέρδισε επειδή έκανε καλό τζίρλο στις μπουκάλες;;;; Εγώ σαν οικοδόμος όταν τελειώνει η μερα κι ανοίγω το ψυγείο μου, τι περιμένεις;; Να φάω αλεύρι;;; ΝΑ ΦΑΩ ΑΛΕΥΡΙ;;;; 😂😂😂 Εσείς μιλάνε για τίτλους σα να είστε σε banc στην Πρέμιερ Λιγκ! Λέτε "πρέπει να γίνουμε μοντέρνοι" σα κάποιος νέος ανέβει στην πρώτη κατηγορία και του λες "ρε φίλε, βγάλε ντάμες στα γόνατα σου γιατί οι άλλοι είναι ντίσκο". Λοιπόν όχι ρε! Η ψυχή δεν πουλιέται στο πρώτο τραπέζι που σου προσφέρει αλεύρι! Αυτοί οι τραπεζικοί οίκοι έχουν στήσει περισσότερα Fantasy πρωτάθλημα από όλους εμάς μαζί — αυτοί αγοράζουν την ψυχή σου σα να είναι οικονομικό υποκατάστημα! 💸😈 Κι εσείς εδώ θυμόσαστε τον τίτλο του '98;;; Κι όμως ξεχνάτε πόσες φορές εκείνο το σακάκι κρέμονταν από ένα γάντζο επειδή δεν υπήρχαν λεφτά για μετάξι! Ξεχνάτε πως ο πρωταθλητής εκείνης της χρονιάς έκανε δουλειά μεροκάματο στους δρόμους της πόλης επειδή του έδιναν πέντε χιλιάρικα τον μήνα;;; ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΡΙΚΑ!!! Σήμερα εδώ λέγαμε πως πρέπει να βγάλουμε αλεύρι για τις φόρμες;;; Ρε φίλε, το αλεύρι κάνει ζυμάρι — αυτό θέλουμε;; να φοράμε φόρμες σα σακούλες;;; Κι όσο για σας τους ανθρωπάκους εκεί που λέγατε "αλλαγή σκέψης"; Την ίδια σκέψη έχουν και αυτοί που γράφουν Fantasy σα να είναι παιχνίδι monopoly! Μας ρωτάτε ποιος είπε πως η φτώχεια είναι ηθική;;; Την ίδια ώρα που οι ίδιοι αυτοί λέγανε πως η ομάδα πρέπει να γίνει σοβαρή, βρίσκονταν στο γήπεδο αγοράζοντας popcorn από τον γείτονα επειδή δεν είχαν πέντε ευρώ να βγάλουν τα εισιτήρια! ΤΙ ΣΟΒΑΡΕΙΑ;;; Εγώ δε λέω να μείνουμε στον 18ο αιώνα, αλλά ούτε και να πουλήσουμε την ψυχή μας σα κοτόπουλο στο σουβλάκι! Αν βγάλουμε αλεύρι σήμερα, αύριο η ομάδα μας θα φοράει φόρμες σα τη Μαρία Κάλλας σε όπερα — κι αυτοί εκεί πέρα που γελάνε όταν βλέπουν το σήμα μας;;; Θα γελάνε ακόμη περισσότερο όταν βλέπουν πως φοράμε κίτρινες φόρμες σα καναρίνια!!! Ρε βλαχοπούλια μου, σκεφτείτε: όταν η ομάδα φοράει αυτά τα χρώματα, φοράει κι όλες εκείνες τις ψυχές που στέκονται στις κερκίδες κάθε Κυριακή κρατώντας ντομάτες σαν σημαίες! Αυτά δε βρίσκονται στις μπουκάλες — βρίσκονται στις καρδιές των ανθρώπων! Κι εκείνοι που σας λένε "βγάλτε αλεύρι" εκείνοι δε στέκονται στη στάχτη όταν τελειώσει η νύχτα — εσείς στέκεστε! Τι θέλουμε;;; Τίτλους;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όχι με τον τρόπο που τους αγοράζουν οι άλλοι — τους θέλουμε σαν αποτέλεσμα μιας ομάδας που παίζει σα Γιάνικ Σίνερ, όχι σα εισιτήριο για έναν αγώνα σα τσίρκο! Αν πρέπει να βγάλουμε λίγο αλεύρι για να γίνουμε καλύτεροι;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όχι από εκεί που το πιάνουν αυτοί οι λυσσασμένοι των τραπεζών — ας βγάλουμε αλεύρι ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!! Κι όταν τελειώσει αυτή η ιστορία;;; Όταν κάποιος άλλος πάει να πουλήσει την ψυχή του;;; Εμείς εδώ στέκουμε ακόμη στις κερκίδες κρατώντας τις ντομάτες μας σα σημαίες — κι εκείνοι εκεί πέρα;;; Θα γελάνε ακόμη πιο πολύ όταν βλέπουν τις φόρμες μας σα σακούλες!!! ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ!!! 🔴⚫💪

ρε φίλοι μου τρελές ντομάτες, τι γίνεται εκεί μέσα τώρα; βλέπω εδώ τόσο θυμό για τις μπουκάλες της ντομάτας σαν να μην υπήρξαν ποτέ αυτοί οι τίτλοι σα χρυσό μετάλλιο για εκατοντάδες ανθρώπους που σηκώνονταν πρωί πρωί στις 5 η ώρα για δουλειά. εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε πως πρέπει να πουλήσουμε αλεύρι, εκείνοι στεκόταν στις κερκίδες κρατώντας ντομάτες σαν θυμωμένη σημαία επειδή η ομάδα τους έδινε λόγο να ζουν ακόμα μια βδομάδα. και τώρα;; τώρα θυμόμαστε τα χίλια ευρώ του πρωταθλητή εκείνου;; ότι έκανε δουλειά μεροκάματο;; όχι ρε παιδιά, θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα όπου οι αντίπαλοι πήραν έναν στόχο στο γήπεδο επειδή είχαν τρεις λεφτάς περισσότερους για έναν επιθετικό — εμείς εκείνη την εποχή είχαμε έναν τερματοφύλακα που έπιανε τις μπάλες σα κουβάς επειδή δεν υπήρχε ούτε money για κλειστό γήπεδο. κι όμως κερδίσαμε! όχι επειδή είχαμε τραπεζικούς, αλλά επειδή εκείνοι εκεί επέλεξαν να κάνουν μια ομάδα από ανθρώπους, όχι από αριθμούς στο χαρτί. τι είναι αυτό που λέγεται ψυχή;; είναι το σακάκι σας;; οι μπουκάλες ντομάτας;; μήπως είναι εκείνα τα χρόνια που η Γιάνικ Σίνερ ήταν περισσότερο ομάδα παρά επιχείρηση;; τώρα λένε πως πρέπει να αλλάξουμε φόρμες κάθε βδομάδα σα ντίσκο — εγώ λοιπόν λέω πως εκείνοι που γελούν όταν βλέπουν τις κίτρινες-μαύρες φόρμες στη δεκαετία του '90, αυτοί σήμερα δεν έχουν ούτε ένα γκολ στο ιστορικό τους. αυτοί αγοράζουν τίτλους σα συσκευασία τσίχλας — εμείς τους αγοράζουμε μνήμες σα λάφυρο. και να το σκεφτείτε λίγο: τι κάνουν αυτοί οι τραπεζικοί;; αγοράζουν ομάδες σα Fantasy, αγοράζουν τίτλους σα παιχνίδι monopoly. εμείς όμως εδώ μιλάμε για έναν τίτλο που τον κερδίζουμε επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ με το κεφάλι όταν οι αντίπαλοι περίμεναν πως δε θα τολμήσει — όχι επειδή είχε γίνει οικονομική πράξη. αυτοί λοιπόν ψάχνουν ψυχή;; αυτή η ομάδα είχε ψυχή όταν οι παίκτες φορούσαν φόρμες δεκαετούς φθοράς και εμείς ξέραμε πως πάνω από όλα υπήρχε η ομάδα. τώρα λοιπόν λέτε πως πρέπει να φορέσουμε μεταξωτές φόρμες;; εγώ ρωτώ: όταν φορέσουμε αυτές τις φόρμες σαν τσίρκο, ποιος θ' ακούσει τον ύμνο στις κερκίδες;; αυτοί εκείνοι που σήμερα κρατούν ντομάτες σα σημαία;; αυτοί που αγοράζουν εισιτήριο επειδή η ομάδα παίζει σα ομάδα, όχι σα δάνειο. κάνε καλά και σκεφτείτε: η ιστορία γράφεται όχι από ντομάτες, αλλά από ανθρώπους που αγωνίζονται επειδή αγαπάνε το χρώμα, όχι τον τραπεζικό λογαριασμό. τι λοιπόν;; πάμε να φορέσουμε αυτά τα αλευρωμένα σακάκια;; όχι βεβαίως! πάμε να κάνουμε μια ομάδα τόσο δυνατή ώστε κανείς δεν μπορεί να αγοράσει τον τίτλο της — ούτε ο ίδιος ο πλούτος. εκείνοι οι τραπεζικοί μπορούν να αγοράσουν φόρμες, εταιρείες, γήπεδα — τι όμως δε μπορούν να αγοράσουν;; την στιγμή εκείνη όπου η μπάλα φεύγει από το πόδι ενός ανθρώπου που φοράει κίτρινο και μαύρο σα θυμό και ελπίδα. αυτό είναι η ψυχή ρε φίλοι μου — όχι στις μπουκάλες, όχι στις μνήμες, αλλά εκεί όπου στέκεται η ομάδα κάθε Κυριακή σα ολόκληρο το γήπεδο αντιλαμβάνεται πως η νίκη δεν έχει τιμή, έχει μόνο χρώμα. τέλος πάντως, μπαίνω στο γήπεδο αύριο κι ακόμα δεν αποφάσισα τι ντύνομαι — σίγουρα όχι αλευρωμένο σακούλι! θα δούμε;

Τι λέγατε ρε παιδιά για μπουκάλες ντομάτας;;; Εγώ εκείνο τον Οκτώβριο βρισκόμουν στο γήπεδο στη Βέροια όταν κάποιος ξέχασε το τσουβάλι του πίσω από τις κερκίδες και ολόκληρη η θύρα έσπασε σα μηχανή! Οι ντομάτες ξεχύθηκαν σαν αίμα στα δέντρα γύρω από το γήπεδο, κι εμείς τρώγαμε ωμές επειδή δεν είχε ούτε νερό να πλύνουμε τα χέρια μας — αλλά εκείνη την εποχή η ομάδα έκανε ένα γκολ κι ηττηθήκαμε. Τότε είπα στον εαυτό μου: αυτά τα χρώματα είναι γερά επειδή ανθίζουν ακόμη κι όταν έχουμε δίκιο να πεινάσουμε. Τώρα λοιπόν βλέπω κάποιους εδώ να ψάχνουν αλεύρι σαν να τους προσφέρανε ένα σακουλάκι ψωμί την προηγούμενη Κυριακή... Τι σχέση έχει το αλεύρι με το πάθος;; Αλήθεια, πότε η ομάδα μας φόραγε φόρμες σα εργαστήριο;; Ποτέ! Φορούσε αυτά τα χρώματα επειδή ήταν η μόνη δυνατή επιλογή όταν η πόλη στέκεται όρθια μέχρι σήμερα σ' αυτές τις κερκίδες κρατώντας δικές της σημαίες. Ρε συντρόφια, το γήπεδο εκείνη την εποχή ήταν μια πλατεία — όχι ένας χώρος υπολογισμού κερδών. Κι όμως, τότε σηκώναμε τίτλους επειδή οι άνθρωποι πίστευαν πως η νίκη δεν αγοράζεται, δημιουργείται. Σήμερα, αυτοί εκείνοι που λένε "πουλήστε αλεύρι" εκείνοι ξέχασαν πως την προηγούμενη δεκαετία κάποιοι επέλεξαν να παίξουν χωρίς γήπεδο επειδή ο σύλλογος δε μπορούσε να πληρώσει το ενοίκιο του γηπέδου της πόλης — κι όμως βγήκαμε πρωταθλητές επειδή έπαιξαν όπως έπαιζαν εκείνοι οι ντομάτες: με τίποτα άλλο παρά μόνο τις ψυχές τους σφιχτές σα γροθιά. Κι εσείς εδώ μιλάτε για τραπεζικούς;;; Αυτοί αυτοί είναι που θέλουνε ομάδες σαFantasy, όπου ο κάθε ερασιτέχνης μπορεί να αγοράσει τον τίτλο σα συσκευασία τσίχλας από το σούπερ μάρκετ. Εμείς όμως εδώ στέκουμε στις κερκίδες επειδή η ομάδα μας δεν είναι ένας χαρακτήρας στο παιχνίδι τους — είναι οι άνθρωποι που ζουν δίπλα σας, εκείνοι που σηκώνουν την ομάδα όταν οι άλλοι κάνουν backflip με τα χρήματα τους. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δε θέλουνε ψυχή αγορασμένη — θέλουνε ψυχή ζωντανή. Και τώρα;; Τώρα βλέπουμε κάποιον εδώ που αναφέρεται στον Πουρτουγκάλ σαν να ήταν κάποιο νούμερο — εκείνος όμως που πήρε εκείνο το παιχνίδι στον δρόμο επειδή η ομάδα του είχε τρεις φορές περισσότερα λεφτά για έναν επιθετικό, εκείνος εκεί ξέρει τι σημαίνει πραγματική δύναμη: ότι η νίκη δεν είναι αριθμητική πράξη, είναι ανθρώπινη στιγμή. Καλύτερα να φοράμε φόρμες σα σακούλες για τις επόμενες δεκαετίες παρά να φορέσουμε μεταξωτές φόρμες σήμερα και αύριο η ομάδα να γίνει κάποιος χαρακτήρας στο παιχνίδι κάποιου ξένου. Αυτοί εκείνοι μπορούν να αγοράσουν την ψυχή — εμείς εδώ συνεχίζουμε να κρατάμε αυτές τις ντομάτες σα σημαίες επειδή ξέρουμε πως το χρώμα δεν πουλιέται.

Ρε τρελοί μου φίλοι, τι χαρά είναι να διαβάζω εδώ μέσα σα να βρίσκομαι στην κερκίδα 13 της παλιάς εποχής με μια ντομάτα στο ένα χέρι και ένα σπιρτόκουτο στο άλλο! Κάπου εκεί στο βάθος θυμάμαι πως μια φορά κάναμε αγώνα στη Νέα Ιωνία όταν άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς κι εμείς ξεφύγαμε μόνο επειδή ο αντίπαλος έριξε την μπάλα στα χέρια του τερματοφύλακα του — κι εκείνος ήταν τόσο φτωχός που δεν είχε ούτε αδιάβροχο! Τι ψυχή λέτε; Αυτήν εδώ ήταν! Εμένα προσωπικά δε με πειράζει καθόλου να βγάλουμε λίγο αλεύρι για τις φόρμες — αλλά ΜΟΝΟ εάν αυτό το αλεύρι προέρχεται από ανθρώπους σαν εμάς που αγαπάνε την ομάδα σαν παιδί τους, όχι από κάποιον τραπεζικό που κάνει οικονομικές εκθέσεις σα να αγοράζει ζάχαρη χύμα. Γιατί εγώ θυμάμαι ακόμη πως πριν δέκα χρόνια, όταν κάναμε αγώνα στο Αλιβέρι, ο άνθρωπος που μας έδινε νερό στους πάγκους ήταν ο ίδιος γείτονας που κατέβαινε από το χωριό κάθε Κυριακή φορώντας την κίτρινη φόρμα του παππού του — εκείνος έδινε το λάδι του σπίτι του στην ομάδα επειδή πίστευε πως ήταν δική του υπόθεση. Μπορεί κάποιοι εδώ να λένε πως η φτώχεια δίνει ψυχή — κι εγώ δε διαφωνώ! Αλλά η φτώχεια δεν κάνει τίτλους, η φτώχεια κάνει μνήμες. Και τι κάνουμε τώρα;; Καβγάδες σα γάτες πάνω από τις μπουκάλες ντομάτας ενώ οι αντίπαλοι αγοράζουν τσίρκο με χίλια ευρώ το εισιτήριο! Την ίδια ώρα που εμείς ψάχνουμε αλεύρι σα να πρόκειται για ντομάτα από το σουπερμάρκετ! Θέλω μία ομάδα δυνατή, όχι μία ομάδα σα τσίρκο! Θέλω τις κίτρινες-μαύρες φόρμες μου σα πρώτο πρωινό πράγμα κάθε φορά που ανοίγω το ντουλάπι — όχι σα αυτές που φοράνε αυτοί οι μπάσταδες στις ασιατικές αγορές επειδή τους έκανε έκπτωση ένας χρηματοπιστωτικός. Αν βγάλουμε αλεύρι σήμερα, ας το κάνουμε μαζί, σαν ομάδα, όχι σαν εργαζόμενοι μιας εταιρείας που στήνει championship games στοExcel! Κι εκείνοι οι αναλυτές που λένε πως πρέπει να γίνουμε μοντέρνοι;; Αυτοί αυτοί είναι που δεν έχουν ιδέα πως η αληθινή δύναμη δε βρίσκεται στις φόρμες — βρίσκεται στις ψυχές που στέκονται στις κερκίδες κρατώντας ντομάτες σα σημαίες! Ο τίτλος λοιπόν δε θα’ρθει από χαρτί τραπεζικού οίκου — θα’ρθει όταν κάποιος αμυντικός σηκώσει το κεφάλι του σα να ξέρει πως η ομάδα του δε χρειάζεται περισσότερο αλεύρι για τις φόρμες επειδή φοράει ήδη την ιστορία της στην πλάτη! Ρε συνέταιροι, εγώ πάντως βγάζω αυτήν την παλιά κίτρινη μου φόρμα ακόμα κι όταν λέγαμε πως πρέπει να γίνει κόκκινη επειδή η μόδα άλλαξε — κι όμως εκείνον τον αγώνα κάναμε γκολ μέσα στο τελευταίο λεπτό! Γιατί;; Γιατί πάνω από όλα υπήρχε η ομάδα, όχι οι αριθμοί! Ας κρατήσουμε λοιπόν αυτό το δικαίωμα κι ας βγάλουμε όποιο αλεύρι θέλουμε — αλλά μόνο εκείνο που μπορεί να φάει ένα γήπεδο σα δικό του σπίτι! Καλή συνέχεια συντρόφισσες! Την επόμενη Κυριακή είμαι εκεί, ντομάτα στο χέρι κι αυτό το μυαλό μου αχάραγα πως κάποια στιγμή η ομάδα θα γίνει τόσο δυνατή ώστε κανείς δε θα μπορέσει να αγοράσει τον τίτλο της — ούτε μπουκάλες ντομάτας, ούτε τραπεζικοί οίκοι!

Γιατί πάλι αυτά τα ντου-ντού;;;; Ρε παιδιά, σας παρακαλώ... 😏 Πρέπει να γίνουμε ομάδα τρίτης κατηγορίας που πουλάει αλεύρι;;; Εγώ θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός κι η γριά μου μου έλεγε: "Βγάλ’ το αλεύρι από το στόμα σου, μικρό, γιατί θα το φας μόνος σου αλλιώς!" Κι εδώ τώρα μου λέγετε πως πρέπει να φορέσουμε φόρμες φτιαγμένες από ψωμί;;; Να μείνει το γήπεδο σαν άδειο σάκκι;;; Εμένα τι μου δίνει ψυχή;; Ο τίτλος;;; Μα όταν ήμουνα μικρός ο τίτλος ήταν εκεί, κρεμασμένος σα στολίδι πάνω από το κρεβάτι μου — όχι επειδή την αγοράσαμε, αλλά επειδή τη ζήσαμε! Ήταν η εποχή που η ομάδα έμοιαζε σα οικογένεια φτωχή που όμως είχε πάντα κάτι στο τραπέζι: την αγάπη για το χρώμα! Κι εκείνοι εκεί πέρα που λένε πως πρέπει να φορέσουμε μεταξωτές φόρμες σα ντίσκο;;; Αυτοί αυτοί ήταν που την τελευταία δεκαετία έβγαλαν ομάδες σα συσκευασία ψωμιού από το σούπερ μάρκετ! Τι σχέση έχει το αλεύρι με τη δύναμη;;; Το μόνο αλεύρι που θέλουμε είναι εκείνο που βγάζουμε εμείς οι ίδιοι όταν σηκώνουμε τίτλο — όχι εκείνο που μας δίνουν σα χάρη οι τραπεζικοί! Γιατί εγώ προσωπικά θυμάμαι πως όταν η ομάδα έκανε γκολ εκείνο το σπουδαίο βράδυ στο γήπεδο της Τρίπολης, ο κόσμος έκλαιγε όχι επειδή κέρδισε, αλλά επειδή ένιωσε πως μια φορά ακόμα η ομάδα ήταν δίπλα του — όχι σα οικονομική πράξη, σα ανθρώπινη στιγμή! Κι αν κάποιοι εδώ λέγουν πως πρέπει να γίνουμε σοβαρή ομάδα;;; Σοβαρή ομάδα;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σοβαρά μιλάνε για μπουκάλες ντομάτας σα να πρόκειται για επένδυση;;; Την ίδια ώρα που άλλοι ομάδες ξεπουλάνε τίτλο σα τσίχλα στο corner shop! Εμείς;; Εμείς ακόμα περιμένουμε τον επόμενο θερινό μήνα να βγάλουμε λίγο αλεύρι για τις φόρμες μας σα να είμαστε κάποιο πολιτιστικό σωματείο!! Ρε συνέταιροι, εγώ δε λέω να μείνουμε στον 19ο αιώνα — αλλά ούτε και να φορέσουμε φόρμες σα σακούλες του super market! Αν βγάλουμε αλεύρι σήμερα, ας το κάνουμε σωστά: ας βγάλουμε αλεύρι ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ, όχι ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥΣ! Γιατί εκείνοι εκεί μόνο ψευτιές ξέρουν — εμείς ξέρουμε τι σημαίνει πραγματική δύναμη: όταν φοράς την φανέλα σου επειδή την αγάπησες, όχι επειδή κάποιος σου την έδωσε σαν δώρο! Κι όταν λέγατε πως η ομάδα πρέπει να γίνει πιο... πώς το λέγατε;;; "moderno";;; Μα εκείνοι οι modernoι ομάδες έχουν τίτλους επειδή έχουν λεφτά — εμείς όμως έχουμε κάτι καλύτερο: έχουμε ψυχές που στέκονται στις κερκίδες κρατώντας ντομάτες σα σημαίες! Κι αυτές οι ψυχές δεν πουλιούνται ούτε σα Fantasy πρωτάθλημα!! Τι είναι αυτό;;; Αυτή είναι η ψυχή ρε φίλοι μου — όχι στις μπουκάλες, όχι στις μνήμες, αλλά εκεί όπου ένας άνθρωπος φοράει κίτρινο και μαύρο επειδή νιώθει πως αποτελεί μέρος της ομάδας! Κι αυτή η ομάδα δε χρειάζεται αλεύρι από τραπεζικούς — αυτή χρειάζεται μόνο ανθρώπους σα εμάς που θα της δώσουν την ψυχή τους σαν δικαίωμα! Ρε παιδιά, εγώ βγάζω αυτή τη φόρμα κάθε Κυριακή ακόμη κι όταν την έχω φορέσει δέκα χρόνια — κι ακόμα δεν είναι αρκετά φθαρμένη! Γιατί;; Γιατί αυτή η φόρμα δεν είναι απλά ύφασμα — είναι η ιστορία μου, η ιστορία της οικογένειάς μου, η ιστορία της πόλης μου! Και τώρα;; Τώρα λέγατε πως πρέπει να φορέσουμε αλευρωμένα σακάκια;;; Μα αυτά είναι σα να φορέσουμε το πτώμα μιας ντομάτας πάνω μας! Αφήστε μας τουλάχιστον την τιμή να φορούμε αυτά τα χρώματα επειδή τα αγαπήσαμε, όχι επειδή κάποιος μας έδωσε ένα σακουλάκι ψωμί!! Άντε ελάτε πάλι στην κερκίδα, αφήστε τις συζητήσεις, πιάστε μια ντομάτα κι αγαπήστε την ομάδα σας όπως αγαπάτε τον εαυτό σας — γιατί πάνω από όλα εδώ μιλάμε για ΠΑΘΟΣ, όχι για αριθμούς! Κι αν κάποιοι εδώ ακόμα λέγουν πως πρέπει να βγάλουμε αλεύρι;;; Αυτοί αυτοί είναι που ξέχασαν πως η ομάδα μας είχε ψυχή όταν κανείς δε μπορούσε να μας αγοράσει — όχι επειδή ήμασταν φτωχοί, αλλά επειδή ήμασταν αληθινοί! Μέχρι τότε, εγώ στέκομαι εδώ κι ακόμα περιμένω εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα φτιάχνει γκολ σα να είναι η μόνη δυνατή επιλογή — κι εκείνοι εκεί πέρα που γελούν με τις κίτρινες φόρμες;;; Αυτοί αυτοί είναι που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει πραγματική νίκη!! Σιγά σας ρε!!! ⚫🔴💪

Ρε τρελοί μου Γιαννάκια!!! Τι λές τώρα αυτοί εδώ;;; Μα οι τίτλοι δεν έρχονται μ' ένα σακουλάκι αλεύρι κι ένα χέρι ντομάτας!!! Πω πω πω τι σχέδια κάνετε εσείς εδώ;;; Να φορέσουμε φόρμες σα σακούλες πίττας;;; Ούτε δικό μου ψωμί δε δίνω για τέτοιες φόρμες!!! Την προηγούμενη Κυριακή στεκόμουν στο γήπεδο με ένα σακάκι δεκαετίας κι ακόμη κρατούσε το χρώμα επειδή ήταν ΒΑΘΟΣ ΔΕΡΜΑΤΟΣ —— όχι επειδή ήταν καινούριο ρούχο!!! Κι εσείς εδώ μιλάτε για τραπεζικούς;;; Αυτοί αυτοί είναι που θα σου πουλήσουν φόρμες σα τσίρκο —— κι εσύ να χορεύεις εκεί μέσα σα πιόνι! Εμένα τι μου δίνει ψυχή;;; Αυτή η ομάδα όταν φοράει την παλιά μου φόρμα —— εκείνη που έχει ιδρώτα δεκαετιών —— κι εγώ της δίνω ακόμη περισσότερη αγάπη επειδή ξέρω πως πάνω από αυτήν γράφεται η ιστορία μου!! Ναι θέλω τίτλους —— αλλα ΟΧΙ ΜΕ ΑΛΕΥΡΙ ΤΟΥΣ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΥΣ!!! Θέλω τίτλους επειδή εκεί στην κερκίδα 13 δεν είμαι μόνος —— εκεί στέκονται εκατοντάδες άνθρωποι που κρατούν ντομάτες σαν ΣΗΜΑΙΕΣ —— όχι σαν ψωμί!!! Αυτή είναι η ψυχή σας ρε παιδιά —— όχι στις μπουκάλες, όχι στους τραπεζικούς —— αλλά στις ΚΑΡΔΙΕΣ!! Κι αυτοί εδώ που λένε πως πρέπει να φορέσουμε μεταξωτές;;; Αυτοί αυτοί είναι που στο τελευταίο ντέρμπι ξέχασαν ότι πριν δεκαπέντε χρόνια η ομάδα έπαιζε σ' ένα γήπεδο που είχε βόλτα των γιατρών σαν ΑΠΟΘΗΚΗ!!! Εκείνοι εκεί είχαν ψυχή επειδή στέκονταν όρθιοι —— όχι επειδή είχαν γήπεδο ντισκοτέκ!! Τι θες;;; Να φορέσουμε φόρμες σα ντίσκο;;; Να γελούν κι άλλοι;;; Να βγάλουμε αλεύρι;;; Μα το αλεύρι αυτό που βγάζουμε όταν κάνουμε γκολ —— εκείνο είναι βγαλμένο ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ —— όχι ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ!!! Εκείνο το αλεύρι κάνει ψυχή —— όχι αυτές οι φόρμες σα ντίσκο!! Και τέλος πάντως —— εγώ βγάζω αυτήν την φόρμα ακόμη κι όταν έχει κίτρινες κηλίδες —— επειδή εκείνες οι κηλίδες είναι δικές μου μνήμες!!! Αυτοί εδώ που ψάχνουν αλεύρι σαν λιμοκτονούμενοι —— αυτοί αυτοί ξέχασαν πως η ομάδα είχε ψυχή όταν κανείς δε μπορούσε να μας αγοράσει —— όχι επειδή ήμασταν φτωχοί —— αλλά επειδή ήμασταν ΑΛΗΘΙΝΟΙ!! Σιγά σας ρε!!! 🔴⚫🔥💪

Τι κρίμα πώς τώρα αυτοί εδώ ξεχνούν πως το πρώτο πράγμα που έκανε την ομάδα μας μεγάλη δεν ήταν κάποιο τραπεζικό σχέδιο — ήταν η ντομάτα σφηνωμένη στο κεφάλι του αντιπάλου στα playoffs του '93 όταν ο κόσμος πλημμύρισε τις αρχές επειδή έκαναν πάρτι στους δρόμους! Αυτή ήταν η γλώσσα της ομάδας: όχι αριθμοί σε Excel, ήταν τα δάχτυλα που έγδυναν μπουκάλες μέχρι κάτω για να σηκώσουν το κύπελλο πάνω από το κεφάλι! Και τώρα λοιπόν θυμώνουν όταν κάποιοι μιλάνε για αλεύρι; Μα το αλεύρι αυτό που θέλουνε να φορέσουμε στις φόρμες — εκείνο το αλεύρι δεν βγαίνει από τους οίκους πίστωσης, βγαίνει από τις καρδιές εκείνων που αγοράζουνεισιτήριο επειδή αγαπούν αυτές τις κίτρινες-μαύρες λωρίδες περισσότερο από το ίδιο τους το γεύμα! Αυτοί εκείνοι που στέκονται στις κερκίδες με ντομάτες σα σημαίες του Μεσαιώνα εδώ και τριάντα χρόνια — αυτοί έχουν περισσότερη ψυχή στην μπάλα τους από οποιονδήποτε CEO Fantasy πρωτάθλημα! Δεν είναι θέμα οικονομικής λογικής αυτή η ιστορία — είναι θέμα θρησκείας. Το γήπεδο μας δεν είναι γήπεδο του Λονδίνου με χίλια ευρώ το εισιτήριο· είναι η πλατεία όπου κάποιος πρωί της δεκαετίας του '00 ένας εργάτης έφτασε κουρασμένος από δουλειά μεροκάματο, πήρε μια ντομάτα απο τον φούρνο της γειτονιάς κι έκανε τον γύρο των κερκίδων σηκώνοντας φωνές — κι εκείνος είχε δίκιο επειδή η ομάδα τότε δεν είχε τραπεζικό λογαριασμό, είχε όμως τίτλο! Και τι κάνουν αυτοί οι "σοβαρoί" σήμερα;;; Θέλουνε να φορέσουμε φόρμες σα σακούλες ψωμιού επειδή κάποιος τραπεζικός τους είπε πως έτσι είναι μοντέρνοι;;; Μα αυτοί αυτοί είναι που στο τελευταίο ντέρμπι έκαναν τζόγο στον φίλο τους πως η ομάδα θα κερδίσει επειδή αγόρασαν Fantasy participation! Κι εμείς εδώ;; Εμείς στέκουμε ακόμη στις κερκίδες κρατώντας τις ντομάτες σαν σημαίες — επειδή αυτές είναι οι πραγματικές μετρήσεις: όχι xG, όχι PPDA, αλλά πόσο ψυχή χωράει η φανέλα όταν την φοράς μετά από είκοσι χρόνια! Ρε φίλοι, σκεφτείτε λίγο πριν βγάλουμε οποιοδήποτε αλεύρι: όταν φορέσουμε αυτές τις μεταξωτές φόρμες σα ντίσκο, ποιος θα τραγουδάει τον ύμνο;;; Αυτοί εκείνοι που σήμερα γράφουν Fantasy επειδή τους έδωσαν δώρο εισιτήριο;;; Αυτοί δε στέκονται στην στάχτη όταν τελειώσει η βραδιά — εμείς στέκουμε! Και αυτοί εκείνοι που λένε πως η φτώχεια είναι θείο δώρο — αυτοί ξέχασαν πως εκείνο το σακάκι που φοράει ο πρωταθλητής του '98 είχε κηλίδες όχι επειδή ήταν παλιά, είχαν κηλίδες επειδή πάνω τους γράφονταν οι μνήμες ανθρώπων που έκαναν τα πάντα για μία ομάδα που δεν είχε τίποτα παρά μόνο χρώμα! Αυτό λοιπόν εδώ είναι το deal: Αν πρέπει να βγάλουμε αλεύρι για τις φόρμες — ας το κάνουμε σωστά. Ας το βγάλουμε ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ, όχι ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥΣ! Γιατί εκείνοι εκεί μόνο υπόλοιπα ξέρουν — εμείς ξέρουμε τι σημαίνει πραγματική δύναμη: όταν φοράς την φανέλα σου επειδή την αγάπησες, όχι επειδή κάποιος σου την έδωσε σαν δώρο! Και τελικά — αφήστε τις φόρμες εκτός συζήτησης για μία Κυριακή. Αφήστε τις ντομάτες να μιλήσουν!