Από το ερυθρόλευκο αύριο μέχρι τις σημερινές νίκες

💥 ΜΑΛΑΚΕΣ ΤΟΝΙΤΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΕΝΤΡΩΝ ΣΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ — εδώ λοιπόν η Ιγκα μέσα στο Ολυμπιακό μας Στάδιο έβγαλε μια σκηνή σα γουρούνι που χορεύει καντάδα στα πρώτα βήματα της; Εγώ εκείνες τις βραδιές που κάθε περιστατικό ήταν ωραίο σα δάκρυ χαράς επειδή ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι θα σηκώσει κάτι — είχα πιάσει ένα μπουκάλι μπίρας μαζί με τους δίδυμους μου στο μπαλκόνι και κλαίγαμε σα μωρά βλέποντας το φως της μεγάλης αίθουσας να φωτίζει το πρόσωπό της σαν αγγέλου! 😱🔥 Θυμάμαι συγκεκριμένα εκείνο το Σάββατο όπου η ψυχή του Σταδίου βγήκε στον εξωτερικό διάδρομο σα γιορτή των εθνών ενώ η μουσική έκανε το χώμα να τρέμει — εκείνη η στιγμή όπου η Ιγκα πήγε εκεί μέσα σα δεκαπεντάχρονη χωρίς δισταγμό και σήκωσε μια σημαία πάνω από το κεφάλι της σα νέο νόημα για όλους εμάς. Κι όταν σήκωσε το κύπελλο εκείνες τις φορές; Δεν ήταν μόνον τρόπαιο — ήταν σα ν' άνοιξε η γη κάτω από τα πόδια του Θεού και να βγήκαν όλοι οι θρύλοι της Πολωνίας σα οχτροί πλανόδιοι καλλιτέχνες! 🎭🏆 Θα ξαναζήσει άλλη μία ομάδα τέτοια συναισθήματα μέσα σ' αυτήν την αρένα; ΟΧΙ ΡΕ ΣΙΓΑ!

τι στο διάολοι έχει πάρει η μνήμη μου αυτά χρόνια με κόβει στα μισά μου λόγια όταν θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο βαγόνι του τρένου που πήγαινε προς την βαρσοβία όταν σηκώθηκαν οι τρεις ιγκίστες στέλνοντας μηνύματα στις ομάδες τους ότι η ομάδα τους ετοιμαζόταν για την πρώτη φορά στην ιστορία της ενώ εμείς οι υπόλοιποι καθόμασταν αγκαλιασμένοι σα μια παρέα παιδιών πριν την εκδρομή στην θάλασσα με κάθε σακούλα γροθιές κλειστή γύρω από την μπύρα; και ξαφνικά εκείνη η φάση στο ντοκιμέντο όπου η Ίγκα σηκώνεται σα δική μας γκουβερνάντα στην βεράντα του χωριού και κάνει ένα πετάξιμο σα να μην ζυγίζει τίποτα ενώ η μπάλα χτυπάει το δέντρο και όλα αυτά μέσα στο πλάνο της μηχανής — εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως αυτά τα χέρια δεν είναι για την πλάτη μόνο, είναι για να κουβαλάνε ιστορίες πάνω τους. πόσο μου έλειψε η αίσθηση του όταν έπαιρνες τον δρόμο προς το γήπεδο χωρίς να ξέρεις τι θα γίνει, όταν κάθε βήμα σαν αυτό του στρατιώτη στην τελευταία του μάχη ενώ την ίδια ώρα οι νοσταλγοί γύρω σου ψέλνουν το ύμνο σα σκοτωμένη ομάδα που ξαναζωντανεύει; κι όταν εκείνο το βράδυ στην κεντρική πλατεία της πόλης έπιασαν τους γιους τους οι παλαιότεροι για το χέρι και τους έλεγαν "δες εκεί πάνω πως η γιαγιά σου χτύπησε τη μπάλα σα θεά χωρίς κανέναν τρόπο", εγώ γέλασα μέσα μου σα τρελός επειδή κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δε γράφονται στον κατάλογο των μεγάλων τίτλων — γράφονται στη μνήμη εκείνων που ζούσαν το τώρα τους σαν παράδοση. κι έτσι κάθε φορά που την βλέπω τώρα σα σύγχρονη ιππότισσα να βαδίζει ανάμεσα στους υπόλοιπους πρωταθλητές σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνη η εποχή που καθόμασταν αγκαλιασμένοι στους διαδρόμους περιμένοντας την σειρά της — εκείνο το ασήμαντο πρωινό που είχαμε μπει στο γήπεδο νωρίς και την είδαμε από την κερκίδα σα δορυφόρο στον ουρανό της αρένας να κάνει warm up σα να ήταν εκεί μόνοι τους... εκείνα τα λεπτά πριν η ιστορία γράφει τις επόμενες σελίδες της — τότε ήταν που κατάλαβα πως αυτά τα μεγάλα πράγματα ξεκινάνε σα τυχαίο χτύπημα μιας μπάλας πάνω στο τιμόνι μιας οικογένειας.

Παιδιά, εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι σαν αέρα οικογενειακού πλυντηρίου ρουχών στη σειρά τους — κάθε κομμάτι της αγωνιστικής είχε την ψυχή του σφιχτά δεμένο με μιαν άλλη, σαν γάντι που ταιριάζει ακόμα και στα πιο παράξενα χέρια. Εκείνες τις ομάδες τις χώραγες όλες οι ιστορίες μέσα στον ίδιο χώρο ενός φορτηγού που μόλις είχε βγει από το εργοστάσιο: ξεράματα για μεταγραφή, γέλια από αυτό το συγκεκριμένο μπουκάλι ούζου που έψηνε σπίτι μου πριν από δέκα χρόνια, ακόμα και εκείνο το ένα κίτρινο σύννεφο πάνω από την κερκίδα όταν είχε σηκωθεί η σημαία για τον πρώτο τίτλο και όλοι εμείς οι γύρω σα γάιδαροι τραβούσαμε τα μουστάκια μας σα σκυλάκια που δεν κατάλαβαν τι έγινε. Και τώρα; Η ομάδα αυτή δεν είναι γκρουπ αδέρφια — είναι σα μία μεγάλη οικογένεια όπου όλοι έχουν πάρει ρόλους ξεχωριστούς χωρίς κανείς να χρειαστεί να φωνάξει κανείς "τώρα εσύ στη θέση σου". Εκείνο το Σάββατο στο Βρότσουαφ όπου η γη σα να τρανταλιάστηκε κάτω από τα πόδια των παικτών — όχι επειδή κάποιος κλώτσησε δυνατά, αλλά επειδή η Ιγκα είχε στο χέρι της έναν τίτλο σαν να ήταν η νονά που βάφτισε όλο τον χώρο κάτω από την ίδια κερκίδα. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ πρωταθλητή και οπαδού — ήμασταν όλοι μαζί σα αυτούσιοι άνθρωποι που τρώνε την ίδια σούπα στη γειτονιά. Με άλλα λόγια: εκείνες οι ομάδες είχαν τις ιστορίες τους μέσα στις τσέπες των μπουφάν τους. Αυτή εδώ φοράει τις ιστορίες της σαν τσάντα ξεχωριστή — ανοίγει και βγάζει έναν τίτλο σα ν' έκανες μάθημα εκεί, σα ν' είχες ζήσει κάθε στιγμή μαζί τους ενώ ήσουν κι εσύ εκείνη η δεκαπεντάχρονη που σήκωσε τη σημαία πάνω από το κεφάλι της σαν νέα σημαία για όλους εμάς. Και θυμάστε εκείνο το φεστιβάλ στη Βαρσοβία όπου η φωτογραφία της μαζί με το κύπελλο είχε τραβηχτεί σα αγιογραφία; Εκείνη η εικόνα δεν είναι μόνο τίτλος — είναι σα ένας μικρός οδηγός στους επόμενους αιώνας που κάποιοι άλλοι θα δουν και θα πούνε: "αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι είχαν μιαν ομάδα που γράφτηκε όχι μόνο στο χώμα αλλά και στις ψυχές τους".

Πωπω ρε παιδιά κι εγώ εκεί που ξύπνησα σήμερα πρωί άνοιξα το κινητό μου και η πρώτη μου κίνηση ήταν να τσεκάρω τυχαία εικόνες του τροπαίου στοGROUP του φίλαρχου μας — κι από εκεί κατέληξα να βλέπω βίντεο του 2019 όπου η Ίγκα σηκώνει για ΠΡΩΤΗ φορά το κύπελλο σα νάταν πέντε χρονών που πήρε το πρώτο της ζαχαρωτό και δένει τώρα το κορδόνι της μνήμης μου σα χειροποίητο δώρο των Χριστουγέννων. Και ξέρετε τι έκανα; Είπα στον εαυτό μου "ρε συ... μήπως τελικά η μνήμη μου κάνει μπάζες με αυτά τα χρόνια;" — επειδή από εκείνο το πρωινό στο Ολυμπιακό μέχρι τώρα έχει γίνει τόσο πολύ νερό στο λάστιχο που φοβόμουνα πως κάποια στιγμή η Ίγκα έπαιρνε το τρόπαιο σα νάταν μια....μια... μπαγιάτικη σακούλα αλεύρι στο σούπερ μάρκετ! Άντε πάρτε μία κονσέρβα μπίρα από την ψυγειοθήκη μου — αυτή που έχω φυλάξει "για τις μεγάλες νίκες" από τότε που η Ίγκα έκανε warm up σαν ζογκλέρ στην κερκίδα του εθνικού σταδίου! 🍻🤣 Μετά βλέπουμε αν σηκώσουμε άλλο ένα δάφνινο στεφάνι... ή αν τρώμε άλλον έναν χαμόσερβο στο γήπεδο μαζί της!