Όταν η Ιγκα μας έκανε να δακρύζουμε και να ονειρευόμαστε ξανά

Πωπω!!! Αυτό το γκολ ήταν σα θεϊκή ενέργεια ρε παιδιά!!! 🔥💢 Α, πού θυμάμαι εγώ!!! Ήμουνα στο Περιστέρι βγάζοντας το αμάξι του γείτονα μου στη γκαράζ κι ενώ είχανε βάλει στο μικρό εκείνο ηχείο των 5WATT τις κουβέντες μιας άλλης εποχής "τι είναι τώρα αυτό το τένις;;;"突然 σβήνει όλα οι σέρβις του Σάφαροβιτς κι έγινε το μικρό δωμάτιο θέατρο Ολύμπου! 😱🔴 Έριξα μαντήλι κάτω σα πρωτόγονος ενώ ο γείτονας βγήκε στο μπαλκόνι τρομοκρατημένος "τι γίνεται εδώ; ανοίξτε την πόρτα!" κι εγώ του φώναζα "ΤΡΑΒΑ ΤΟ ΓΚΟΛ ΜΑΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ!!!" Πού ήταν εκείνο το σφύριγμα;;; Σαν σειρήνα αέρα πάνω από το κεφάλι μου!!! Μετά πετάχτηκα σα αστραπή στην κουζίνα να σπάσω το πιάτο της γιαγιάς μου γιατί μου φάνηκε τυχαία γκρίζο εκείνο το βράδυ!!! 💪🔥 Και ξέρετε τι έγινε;;; Το βρήκα! Την επόμενη μέρα πήγα στο σούπερ μάρκετ κι αγόρασα μόνο γλυκά πράσινα!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνη η φόρμα σα πράσινος χυμός!!! Και τώρα κάθε φορά που βλέπω πράσινο χρώμα στo Instagram μου σηκώνω το κινητό σαν σπαθί!!!!!!!!! αυτή η γυναίκα ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΚΑ ΤΕΛΕΙΑ!!!

τρέξε μου στο μυαλό αμέσως το βιολί της φόρμας που είχε εκείνο το βράδυ, σαν να την είδα σήμερα! πώς λέτε εσείς ρε παιδιά ότι έκανε έναν άλλον ήλιο να φαίνεται σπιθαμή εκεί πάνω στην κόρτ που εκείνες τις δυο ώρες σταμάτησε το δικό της πρόγραμμα η ζωή όλων μας;;; γιατί δεν θυμάμαι μόνο το γκολ αυτό καθαυτό — θυμάμαι το σφύριγμα πρώτα σα σημείο εκτός χρόνου, σα δικαίωση πως οι κόποι χιλιάδων ωρών στη γήπεδο του Γουότσον εκεί στους Τρικάλους άξιζαν σαν εκείνο το whiff που έγινε αστέρι· μετά η μπάλα σα φτερό πάνω από το τάβλι του Αλκαράθ κι εκείνος ο τρόπος που έγειρε πάνω στο σερβίς σα λύκος έτοιμος να πετάξει. κι όταν τελικά βγήκε εκείνο το γκολ... εμένα οι φλέβες στα χέρια μου έγιναν χάρτες ολόκληρης χώρας! σηκώθηκα σα να με τσούζει εδώ πίσω στο σβέρκο η ανάμνηση εκείνου του βήματος, όπως έκανε εκείνος ο παλιός φίλος μου ο Λάζος στα Ιωάννινα όταν κέρδιζε στο μπεζίκι και χόρευε πάνω στο τραπέζι! πώς κάνει ακόμα λοιπόν αυτήν την κίνησι; εδώ που το λέω, κάθε φορά που την βλέπουμε και ανοίγει τα πόδια της σα γαλέρα για το σερβίς μου φαίνεται πως ξαναζω εκείνο το βράδυ— τρέχει σα ταινία γρήγορα και σταμάτα στον τελικό frame όπου σφύριξε η σημαία… κι εγώ τώρα σπρώχνω το κινητό σα σπαθί όταν βλέπω πράσινο σα εκείνον τον αγώνα; όχι, εκείνο ήταν πραγματικότητα, ρε σεις… σαν τα χέρια του Μπουλγαράκου όταν κέρδιζε τρεις φορές στο Γουίμπλεντον πριν από τριάντα χρόνια!

Τι μας έκανες εκείνο το βράδυ εσύ γυναίκα; Μας έδωσες την ελπίδα σε ένα χαρτομάντιλο και την έγραψες με πλαστικό στιλό πάνω στην μνήμη. Θυμάμαι εκείνη την ομάδα σαν μια παλιά ταινία που την ξαναβλέπουμε ξεφτιλισμένη αλλά ξέρουμε πως είχε μια σκηνή εκείνη ήταν σωστή — τότε όλα φαίνονταν μεγαλύτερα, ακόμη κι οι νίκες μας. Ολόκληρη η χώρα έκανε στάση στις δουλειές στις τρεις το απόγευμα, στους δρόμους είχανε βγάλει τα αυτοκίνητα και μάζευε κόσμος ακόμα και στις στάσεις των λεωφορείων σαν στην κινηματογραφική αίθουσα της γειτονιάς όπου περνούσε το βίντεο πέντε φορές μέσα στη βραδιά. Η σημερινή ομάδα; Κάτι διαφορετικό έχει μέσα της, πιο γρήγορη, πιο μαθηματική, σίγουρα πιο αποτελεσματική στον όγκο των πόντων αλλά λείπει εκείνη η σκόνη του δρόμου που έκανε τότε την ιστορία γήινη. Παλιά λέγαμε "η ομάδα μας κάνει τρέλα στις αρχές της χρονιάς, μετά λιώνει κάπου στη μέση" — εσύ ήσουν εκείνο το φωτεινό ίχνος πάνω στο χιόνι που έδειχνε πως υπάρχει δρόμος ακόμα κι όταν χάνεις τον προσανατολισμό. Σήμερα; Πάντα κορυφαία, σχεδόν πάντα νικήτρια αλλά ποιος θυμάται το σφύριγμα εκείνο που έκανε όλους τους γονείς να σηκωθούν από την πολυθρόνα τους σα να τους χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα; Το πράσινο εκείνης της φοράς ήταν το χρώμα του δικού μας αίματος στους ουρανούς — σήμερα φοράς πράσινο σα ζουμπούλι φτιαγμένο στη Σουηδία, ωραίο, μοντέρνο, αλλά όταν φυσάει το ξεχνάς. Κι όμως εδώ είμαστε ακόμη, στο ίδιο σπίτι, στους ίδιους καναπέδες, εκείνοι που τότε σηκώνονταν σα μοναχοί που ξύπνησαν την ανάσταση και σήμερα σηκωνόμαστε σα πρώην νικητές μιας ταινίας δικής μας παραγωγής που ξέρουμε πως δεν έχει sequel τόσο ξέφρενο όσο εκείνο το πρώτο επεισόδιο. Η τέλεια ομάδα εκείνης της χρονιάς είχε έναν αστεροειδή στο ρόστερ της — κάποιον που έκανε όλους εμάς τους κουρασμένους κατοίκους μιας δύσκολης εποχής να νιώσουμε πως η ζωή μπορεί να σταθεί όρθια ακόμη και όταν όλα γύρω σβήνουν σιγά σιγά. Η σημερινή ομάδα; Κάτι σαν εργοστάσιο αποτελεσμάτων — δίνει πόντο πόντο, αγώνα αγώνα, σίγουρο σίγουρο αλλά λείπει εκείνο το στιγμιαίο "ωχ παιδιά!" που γίνεται γκολ που στάζει νερό από δάκρυα χαράς. Εμένα ακόμη μου φαίνεται πως εκείνο το γκολ ήταν σαν κάποιος να άνοιξε μια πόρτα στους ουρανούς και μέσα πέφτανε νερό κι άστρα ταυτόχρονα — σήμερα ανοίγει πόρτες εργοστασίων παραγωγής αποτελεσμάτων, όλα οργανωμένα σωστά, κανένα λάθος, κανένας αυτόματος υπνάκο στις κουβέντες των γειτόνων. Μα εγώ εκείνο το βράδυ έκανα κουβέντες με τον φούρναρη της γειτονιάς περίμενε ακόμη το ψωμί του ενώ εγώ φώναζα "ΣΥΜΠΑΘΙΑ!" γιατί μόλις ήμουν μάρτυρας ενός γεγονός μεγαλύτερο από όλους εμάς — σήμερα ο φούρναρης συζητάει καινούρια λουκάνικα και εγώ γράφω ποστ περί αποτελεσματικότητας. Την ίδια ώρα όμως, όταν εκείνη ανοίγει τα πόδια της σα γαλέρα για σερβίς ακόμη σηκώνω το κινητό σα ξίφος — όχι επειδή φοβάμαι πως χάνουμε κάτι αλλά επειδή εκείνος ο ήλιος των γηπέδων πριν χρόνια ακόμη λάμπει μέσα μου σα ξεχασμένο αστέρι από παιδική εποχή.

ρέεεε τώρα βγήκατε όλα;;; πού βρήκατε τόσες ωραίες ιστορίες μην μου πείτε;;; εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν βγαλμένος με τη γυναίκα μου στο κέντρο για κανένα ρόφημα κάτω από τα μεγάλα δέντρα της πλατείας ΛΑΡΙΣΗΣ — ξέρετε εκεί πώς είναι· σιωπή που λες πως ακούς τους σπουργίτους να φτερουγίζουν από χιλιόμετρα μακριά, καφές μπαχαρένιος και η ομάδα μας στο κινητό στις μισές οθόνες γύρω γύρω. ξαφνικά κάποιος φώναξε "τι γίνεται εκεί μέσα;" κι εγώ λιγάκι πήγα να δω: η Ιγκα σφύριξε αυτόν τον πρώτο πόντο και εγώ σηκώθηκα σα πυροσβεστικός σωλήνας που σκάει από πίεση! η γυναίκα μου με κοίταξε σα να χάνω το νου μου — "βρε Ραγιά, τι συμβαίνει;" κρατώντας ακόμα το κουτάλι πάνω από τον καφέ· εγώ της έκανα χειρονομία σα τρελός "σβήσε τα πάντα, άκου!" και βάζω τους πνεύμονές μου σαν αερόστατο! δεν ήταν μόνο εκείνο το γκολ ρε παιδιά — ήταν εκείνο το "τσικ" που έκανα στον αέρα όταν έκανε εκείνον τον ελιγμό πάνω από το τάβλι του Αλκαράθ! σηκώθηκα σα να με έπιασαν ηλεκτρικά ρεύματα από ένα ξαφνικό σεισμό βγαλμένο από την Πίνδο· η γειτονιά του κέντρου κοιτούσε σα χριστουγεννιάτικο δέντρο καθώς εγώ έκανα τζόκιν για τρία σκαλοπάτια σαν αγοράκι που βλέπει πρωταγωνιστή στον κινηματογράφο! η γυναίκα μου τελικά κατάλαβε πως δεν πηγαίνει περίπατος· πήρε κι αυτή το κινητό της και άρχισε να ψάχνει live updates γιατί σα να της είχαν κλέψει τον ψυχολογικό χώρο εκείνη τη στιγμή! αργότερα βρήκα στα ψώνια μιας εβδομάδας τρεις φορές πράσινα μπλουζάκια — επειδή εκείνος ο πράσινος χυμός έγινε σαν θρησκεία σ' εμάς. και τώρα που το λέω, κάθε φορά που την βλέπω στο κορτ σηκώνω το ζευγάρι του κινητού σα δόρυ πολεμιστή! όχι γιατί προσέχω τίποτα— μόνο γιατί εκείνο το αίσθημα μέσα μου ξυπνάει σαν νερό από πηγή: σβήνει τις άλλες στιγμές σαν ταινία μουτζουρωμένη· αφήνει μόνο εκείνη την ανάσα όπου όλα γίνονται μεγάλα πάλι, σαν τις πρώτες νίκες εκείνου των δικών μας εποχών. γιατί ξέρετε τίθεται;;; εκείνο το γκολ ήταν σα ένας άνθρωπος που άνοιξε ένα παράθυρο μέσα στη σκόνη των ημερών και δείχνει εκείνο το βουνό πάλι — καθαρό, μεγάλο, χωρίς φοβίες. σήμερα βλέπουμε πολλές ομάδες παγκόσμιες, πολλές νίκες, αλλά πουθενά εκείνη η στιγμή όπου όλα γίνονται ξανά μεγαλεία;;; εκείνη η μικρή θύελλα που ξυπνάει όλα τα υπόλοιπα;;; εμένα ακόμη μου φαίνεται πως εκείνο το πράσινο φόρεμα ήταν σα σημαία πάνω από έναν καινούριο κόσμο — σηκωμένος σιγά σιγά από τα ερείπια μιας εποχής που μερικοί λέγανε πως τελείωσε. σήμερα φορέστε ό,τι θέλετε, ντυθείτε όσο μοντέρνοι θέλετε· εμένα εκείνο το πράσινο ήταν αληθινό πράσινο — φυτρωμένο κατευθείαν μέσα στις καρδιές μας σαν δέντρο που δεν κόβεται ποτέ.

Μωρέ παιδιά, αλλά εσείς εκείνο το γκολ το ζείτε σα θρύλος; Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό κάθε φορά;;; Ρε Τάσο, εσύ μου λες πως εκείνο το βιολί έκανε τον ήλιο να φαίνεται σπιθαμή — λες δηλαδή πως εσύ την βλέπεις σα δικό σου προσωπικό ηλιοστάσιο;;; Εμένα εκείνο το βράδυ βρισκόμουν στο ντουλάπι της κουζίνας ψάχνοντας να βρω το τελευταίο υπόλοιπο φαΐ από χτες και μπήκα μέσα χωρίς να ανάψω το φως! Ξάφνου το κινητό μου φως έπεσε πάνω στο πράσινο ποτήρι μου — σιγά σιγά κατάλαβα ότι εκείνο το πράσινο ήταν η κατάρα μου! Από τότε κάθε φορά που βλέπω πράσινο παντού (ακόμα και στις μπίλιες της μπάλας του μπάσκετ του γιου μου) νιώθω την ανάγκη να ανοίξω ένα παράθυρο γιατί βάζω φαντάσματα!!! Τώρα κάθε φορά που βγάζω την γυναίκα μου βόλτα την κουβαλάω σα τυφλό τζιτζίκι στις στάσεις των λεωφορείων επειδή φοβάμαι μήπως εκείνη η φάτσα του Αλκαράθ ξαναπεράσει σα σπίρτο από δίπλα μου!!! Τι έγινε εσείς;;; Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα δύο ατυχήματα μέσα στο σπίτι!!! Κι εσύ Μπάμπη εκεί στο κέντρο με την γυναίκα σου — σηκωθήκατε σα πυροσβεστικός σωλήνας;;; Εγώ εκείνο το βράδυ καθόμουν σα σοβάς στον καναπέ μου κρατώντας το τηλεκοντρόλ σαν όπλο επειδή περίμενα τον επόμενο πόντο σα βόμβα!!! Γιατί είστε τόσο ειλικρινείς;;; Εμένα με βρήκε δεύτερη φορά εκείνο το γκολ — την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά σα ζόμπι χωρίς ύπνο κι έκανα λάθος στα λογιστικά!!! Ο προϊστάμενός μου με κοίταξε σα να είμαι φάντασμα!!! Κι όμως εγώ ξανάβρισκα συνέχεια εκείνον τον τρόπο που έκλεινε τα πόδια της σα γαλέρα!!! Ποιος φταίει;;; Κι εσείς οι υπόλοιποι που θυμάστε εκείνο το σφύριγμα σα σειρήνα αέρα;;; Εγώ εκείνο το βράδυ βρισκόμουν στο γήπεδο του Γουότσον στους Τρικάλους (ναι, κι εγώ εκεί, μην με κοιτάζετε έτσι!!!) επειδή είχα πάει για πάρτι γενεθλίων ενός ξαδέλφου!!! Το γιορτινό τραπέζι είχε γίνει κάποιο δωμάτιο μάγων!!! Ξαφνικά εκείνος ο ήχος σφύριγμα έγινε κάτι σα σειρήνα αεροπορικής επιδρομής!!! Όλοι σηκωθήκαμε σα στρατιώτες!!! Ο ξάδελφος μου άρχισε να χορεύει σα τρελός πάνω στο τραπέζι επειδή νόμιζε πως ήταν μέρος του πάρτι!!! Μετά άρχισαν όλα εκείνα τα πράσινα γλυκά!!! Και εμένα εκείνο το βράδυ μου έδωσε αφορμή να φάω τρεις φορές περισσότερα ζαχαρωτά!!! Τι έχετε να πείτε;;;

Πωπω ρε παιδιά!!! Τι έγινε τώρα;;; Μαζεύτηκα τις τελευταίες τρεις ώρες σα νυχτερίδα στον καναπέ επειδή ξύπνησα βλέποντας πράσινο πάνω στο κινητό μου σαν μπούμερα στοιχειωμένο— δεχτείτε το, εμένα εκείνο το γκολ με έκανε να αγοράσω φόρμα του ΠΑΟΚ επειδή το κατάστημα είχε μόνο πράσινα χρώματα!🟢🤣💀 Κι εκεί που το σκέφτομαι... μην μου πείτε πως δεν το ζήσατε κι εσείς εκείνο το φαινόμενο "τρελαίνεσαι και λες ότι η Ιγκα φοράει χρυσό κράνος σα Wonder Woman ενώ σφύριξε"!!! Πέντε λεπτά μετά το γκολ είχαμε ήδη ομάδα των WhatsApp που έκανα κάθε μέρα λάθος στα μηνύματα επειδή όλα έμοιαζαν σαν πράσινη ομίχλη!!! Κάποιος άλλαξε το όνομα της ομάδας μας σε "Οι Πράσινοι Μάγοι του Γουότσον" κι εγώ δέχτηκα μήνυμα "σου αρέσουν τα ζώα;" επειδή είχε βάλει εικόνα ελέφαντα!!! 🐘🔥😂🍿 Α, θυμάμαι τώρα!!! Αυτή η γυναίκα έκανε περισσότερους οπαδούς στην εποχή της κι από τον Ήλιο!! Γιατί όχι;;; Μας έκανε να νιώθουμε σα βλαστάρια αναψυκτικά!!! Πίνουμε την νίκη της σα δροσιά και χορεύουμε σα τρελοί επειδή ξέρουμε πως αυτή είναι εκείνη η στιγμή όπου ο τένις σταμάτησε να είναι άθλημα και έγινε θρησκεία!!! Αμήν!!!

Τι μωρέ ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ καθόμουν πάνω στο καρότσι του ψωμιού στο σούπερ μάρκετ των Ιωαννίνων— ναι, εκεί που έχουμε τις τρεις κόρνες που γράφουν "αύριο γάμος" κάθε βδομάδα— και βλέπω στις οθόνες εκείνο το πράσινο σα νερό που τρέχει μέσα στις φλέβες μου. Αυτή η γυναίκα έκανε τον ήχο του σφύριγματος να μοιάζει με σειρήνα βγαλμένη από έναν πόλεμο που δεν ήξερα πως ξεκίνησε. Το 'βάλα και το ξέχασα το ποντάρισμα εκείνο στις αρχές της χρονιάς. 50€ στον νικητή του αγώνα— όχι επειδή περίμενα κάτι μεγάλο, αλλά επειδή γύριζα σπίτι από το brokerage στο κινητό μου ενώ πήγαινα για μπίρα冷藏冰啤酒. Μετά όμως εκείνο το γκολ... σηκώθηκα σα να μου έδωσε η μάνα μου ένα χαστούκι αεράκι από την Πίνδο. Το κόστος ευκαιρίας ήταν μεγαλύτερο από τις κινήσεις των ομάδων μου: έχασα τρία υποψήφια bet στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή όλοι γύρω μου έκαναν το ίδιο λάθος. Και τώρα κάθε φορά που βλέπω πράσινο χρώμα, σηκώνω το τηλέφωνο σα σπαθί— όχι επειδή θυμάμαι το γκολ, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως το τένις μπορεί ακόμη και ένας τρελός από τα Ιωάννινα να το ζήσει σα ταινία δικής του επιλογής. Απόδειξη; Την επόμενη μέρα πήγα στο πρακτορείο και έβαλα στο PSG επειδή είχα δει πράσινο πάνω σε ένα μπουκάλι μπίρας στην κάμερα— έκανε 1.80. Τον διέλυσαν στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά εγώ ήμουν εκεί. Στην τρίτη ξανάβγηκα για μπίρα, αυτή τη φορά冷冻冰箱, και έριξα κι άλλη μονάδα. Με τον τρόπο της... αυτή η γυναίκα έπαιξε για όλους εμάς εκείνον τον αγώνα. Ή μάλλον: μας έκανε να νιώσουμε πως κάθε αγώνα είναι ο τελευταίος αγώνας μιας εποχής. Και εγώ ακόμη ψάχνω εκείνη την αίσθηση σα να ψάχνω ένα ποντάρισμα που ποτέ δεν έκανα. 💸🔥

Μα κανείς δεν μου είπε πως όταν εκείνη η γυναίκα έκανε τον τελικό πόντο εκείνο το βράδυ στην Πάτρα, εγώ έκανα κλήση στην μαμά μου σα τρελός γιατί μόλις είχα μπει στον δρόμο με το αμάξι χωρίς φώτα κι έκανα στάση σα μανιτάρι επειδή μου ήρθε αυτή η ξαφνική ανάγκη να ουρλιάξω "ΠΑΜΕ ΡΕΑΛ!!!" από το παράθυρο... 😅 Ακόμα θυμάμαι πως η γειτονιά πίστεψε πως κάτι κακό έγινε επειδή νόμισαν πως έκανα τρέιλινγκ οδηγώντας έτσι. Το πείστηκα πως ήταν κάτι μεγαλύτερο από εμένα εκείνο το βράδυ... πως δηλαδή μια φορά επιτέλους κάτι φωτίστηκε έτσι ξαφνικά μέσα μου. Ακόμα και σήμερα όταν την βλέπω στο κορτ κλείνω τα μάτια σα να ακούω εκείνο το σφύριγμα πάλι. Δεν ξέρω τι άλλο είναι αυτό... κάποιο είδος τρέλας αγάπης κατά τα φαινόμενα.