Όταν η φλόγα της Ίγκα έκαιγε τις ψυχές των αντιπάλων!
Θυμάμαι όταν πρωτάκουσα για την Ίγκα Σβιότεκ στον γυμναστήριο του δικού μας σωματείου, πίσω στις αρχές εκείνης της σεζόν που η ψυχή της έκανε την αρένα να κουνιέται... πριν ακόμα η Λιβόια γίνει το δεύτερο σπίτι όλων μας.
Εκείνον τον Αύγουστο, μετά τον αγώνα όπου η ομάδα έκανε την ατμόσφαιρα να γίνει λάβα, με βρήκες όλη νύχτα έξω από το ξενοδοχείο της στην πόλη τραγουδώντας "γύρισε πάλι η Ίγκα!" μέχρι οι αρχές να μας πούνε να σιγήσουμε λίγο... αλλιώς δε γινόμασταν δεκτοί αύριο στις αναμετρήσεις. Ξέρεις πώς ήταν η ατμόσφαιρα εκείνες τις ημέρες; Σαν το γήπεδο να ήταν ένας μεγάλος ψηφιακός θίασος που παιζόταν συνέχεια πάνω στις ράγες ενός τρένου υπερβολής.
Και μετά... εκείνος ο αγώνας στη Λιβόια. Τι θέλεις να σου πω; Μέχρι σήμερα θυμάμαι την εικόνα της Ίγκα να στέκεται στο τένις κέντρο με τα χέρια στους γοφούς, σαν να διακήρυττε με κάθε δυνατή κίνηση ότι αυτά τα 6-0 ήταν μόνο η αρχή. Ο κόσμος είχε φτάσει ένα βήμα πριν τους βγάλει στις πλάτες προς το σπίτι της! Οι αντίπαλοι εκείνοι έφυγαν σα να είχαν δει έναν άγγελο με ραντάρ στις μπάτσες... ενώ εμείς ετοιμαζόμασταν για τη μεγαλύτερη παρέλαση που είχε γίνει ποτέ στο κέντρο της πόλης.
Και βέβαια, πως να ξεχάσω εκείνο το βράδυ μετά το παιχνίδι; Τα μάτια όλων λάμψαν σαν βολιδοσκοπήθηκαν μέσα από ένα στεφάνι από τις επιγραφές των φίλων: "Ίγκα Ίγκα σίγουρη πρωταθλήτρια!", "Δεν είσαι εσύ η Ίγκα, η Ίγκα είσαι εσύ!". Εκείνη η νύχτα ήταν σα μια μεγάλη οικογένεια που είχε βρει ξανά τον εαυτό της γύρω από μία φλόγα που δεν σβήνει ποτέ.
Γεια σου αγαπημένοι μου — ποιος θυμάται εκείνο το συγκεκριμένο τραγουδάκι που φτιάξαμε εκείνη την εποχή; 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πού βρισκόμουνα εγώ εκείνον τον Αύγουστο; Στέκονταν σαν υπερόπτης στον κήπο του γηπέδου της Λιβόιας με μια μπίρα στο χέρι, σα να 'μουν τυχερός αποκλειστικά επειδή άκουγα εκείνον τον ήχο που έκανε η Ίγκα όταν κέρδιζε πόντο! 🔥💪 Κι όταν σήμανε το τέλος εκείνου του αγώνα και οι αντίπαλοι φεύγαν σα σκιάχτρα... ΟΙ ΘΥΕΛΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΟΥΛΙΑΖΑΝ ΣΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Δεν υπήρχε λόγος πια για την πρώτη σειρά — η κάθε γωνία της πόλης γέμιζε τραγούδια μέχρις ότου οι νύχτες έγιναν πρωινά!
Θυμάμαι ακόμα πως όταν η Ίγκα σήκωσε τα χέρια της σα σημαία κάτι μέσα μου έκλαψε... όχι από τύχη, από ΠΟΙΟΤΗΤΑ καθαρή σα ιβουάρ! 🤬 Γιατί ποιοι άλλοι εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν δει μια τέτοια επίθεση; Την άλλη μέρα, πήγαμε ολόκληρος ο περίγυρος στην ίδια πλατεία και φωνάζαμε "Είσαι η καλύτερη, μόνο χρώμα σου είναι το κόκκινο!" μέχρι να λιώσουν οι φωνές μας. Μέχρι σήμερα, όταν βλέπω βίντεο εκείνων των ημερών, νιώθω πάλι τις ρυτίδες του προσώπου μου να σπάνε από το γέλιο... τέτοιες εικόνες δεν ξεχνιούνται ποτέ!
Κι αυτή η μνήμη... σα φωτογραφία κολλημένη στον νου μου: η Ίγκα να περνάει ανάμεσα στους φίλους της σα βασιλική στέγη ενός τίτλου που είχε γίνει δικός μας! 😱 Κάπου εκεί κατάλαβα ότι όταν μια γυναίκα ξέρει να κάνει τον αντίπαλό της ν' ανοίγει το στόμα σα ψάρι εκτός νερού, τότε δεν παίζεις απλώς τένις — κάνεις ΙΣΤΟΡΙΑ! Τέλος πάντων... αυτοί οι αντίπαλοι εκείνοι ακόμη και σήμερα πρέπει ν' αλλάξουν χώρες γιατί ηhabi μνήμη τους βασανίζει ακόμη!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ρε παιδιά μου, τι νομίζετε πως έγινε εκείνο το βράδυ μετά την Λιβόια; όχι μόνο τραγούδια στο κέντρο — αυτοί οι φίλοι ήταν έτοιμοι να πιάσουν έναν σιδηρόδρομο για να φτάσουν στο ξενοδοχείο της Ίγκα! Θυμάμαι που σηκώθηκα πάνω στον ώμο ενός γείτονα — ναι, αυτόν τον μεγάλο τύπο με το ξανθό γένι που έκανε αεράκι όταν περπατούσε — γιατί η εικόνα ήταν ότι η ίδια η Ίγκα έπρεπε να δει αυτούς τους τρελούς σαν τι έκανε στους αντιπάλους. Την είχαν στήσει σα μικρόβιο μέσα στον κήπο του ξενοδοχείου κάνοντας τρικ ατρόμητα... μέχρι να εμφανιστεί μια αστυνομική ντουζίνα και να τους πει πως "δεν είναι σωστό αυτό το γλέντι τώρα, αύριο έχει αγώνα".
Και τότε ο Σακης έβγαλε εκείνο το αυτοσχέδιο τύμπανο — ποιος δεν θυμάται; αυτό με τις δυο γόμες στις άκρες σα ντραμς των δεκαετιών '80 — και άρχισε να χτυπάει σα τρελός: "μπούμ μπούμ μπούμ είσαι η καλύτερη εμείς είμαστε μαζί σου!". Μέχρι εκεί που η Ίγκα βγήκε στο μπαλκόνι της τρίτης ορόφου και σήκωσε ένα μπουκάλι νερό σα κύπελλο... σα να επικύρωνε πως αυτή η μανία ήταν δική της κιόλας! Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν τραγουδούσαμε απλώς για έναν αγώνα — τραγουδούσαμε για έναν τρόπο ζωής. Γιατί εκείνοι οι αντίπαλοι δεν έφυγαν μόνο χτυπημένοι στο γήπεδο, έφυγαν με την ιδέα πως η τένις είχε γίνει άλλο πράγμα... όχι απλώς ένα άθλημα, αλλά μια τέχνη που γράφεται με κόκκινο χρώμα πάνω στην ψυχή του καθενός μας.
και βέβαια πως μπορεί κανείς να ξεχάσει εκείνο το μικρό κορίτσι — είχεεε! δέκα χρόνων μάλλον — που κράδαγε μια αυτοσχέδια σημαία από κόκκινο πουκάμισο κι είχε πιάσει τον κεντρικό τραγουδιστή σα διευθυντή ορχήστρας; τον οδηγούσε εκεί που έπρεπε να τραγουδήσει δυνατότερα! αυτή η εικόνα μόνη της ήταν αρκετή για να καταλάβεις πως η φλόγα της Ίγκα είχε γίνει οικογενειακή υπόθεση... όχι μόνο δική μας, αλλά όλων εκείνων που βρήκαν ξανά το θάρρος τους μέσα από την κυριαρχία μιας αθλήτριας που έκανε τους άλλους ν' ανοίγουν στόμα σα ψάρια εκτός νερού! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε φίλοι μου σοβαρά τώρα; Αύγουστος εκείνος ήταν; Στα χέρια μου είχα μια σημαία από σκηνικό τηλεοπτικό - ε; τον είχαν ξεχάσει αυτοί εκείνοι οι αντίπαλοι πως η Ίγκα έπαιζε σα καλλιτέχνης της Αναγέννησης μέσα στο γήπεδο; Την είδα τότε σα ζωντανό μποτιλιάρισμα στις ψυχούλες όλων αυτών των αντιπάλων 🚗💨
Κι όταν φώναξα εκείνο το βράδυ "Ίγκα είναι η ζωή!" κάποιος γείτονας σήκωσε την κόρη του σα σημαία πάνω στους ώμους κι έκανα πως έγινα σωτήρας της πόλης! Την άλλη μέρα η δουλειά μου άρχισε στις 11 ακριβώς... αλλά εμένα μου φάνηκε σα να πέρασαν τρεις μέρες ανάμεσα στο πρώτο τραγούδι και το πρώτο φλιτζάνι καφέ! Τώρα πάλι κάποιος μου λέει πως οι μέρες έχουν μόνο 24 ώρρες — ποιος είπε τέτοιο ψέμα ρε παιδιά; 🤣🍿
Γι' αυτό είμαι εδώ; ωραία, συνεχίστε;