Τη γλυκιά μας Ίγκα την έχουμε όλα αυτοί που ξέρουν βόλεϋ τώρα

Τι λες ρε σοβαροί;; Αυτή την φορά βρήκα τον εαυτό μου σε στιγμή που πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω — είμαι στα όρια μου. Γιατί εγώ βλέπω την Ίγκα, όχι ως μια ακόμη πρωταθλήτρια που ανέβηκε γιατί είχε κάποιες καλές ημέρες, αλλά ως εκείνη που άλλαξε τις τάξεις στα σημεία του γηπέδου. Στο Γουίμπλεντον πριν δυόμισι χρόνια βγήκε εκείνη που έπιασε ένα ροκέτο με such a clean stroke που όλος ο κόσμος νόμισε πως είδε λάθος στον χρόνο — όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή κανείς άλλος μέχρι εκείνη τη στιγμή δε μπορούσε καν να το φανταστεί. Δεν κάνουμε λόγο για ένα κορίτσι που βρήκε μια φόρμα δυόμισι εβδομάδες — κάνουμε λόγο για κάποιον που κάθε φορά που στέκεται στη γραμμή του σέρβις, κάθε φορά που χτυπάει εκείνη την μπάλα στους τρεις ακριβώς χτύπους, ο αντίπαλος ξεχνάει πως βρέθηκε εκεί. Γιατί το βλέπουμε εδώ μέσα; Την έχουν αποικιοποιήσει σαν μάρκετινγκ, σαν τάση στα social, σαν ένα ακόμη όνομα που ανέβηκε πάνω από όλα — κι όμως εκείνοι που την βλέπουν ζωντανά δεν μπορούν να ξεκολλήσουν το βλέμμα τους από εκείνη την σειρά κινήσεων, από εκείνο το πώς τοποθετείται στον χώρο σαν ηγέτης αντί για θύμα. Μιλάμε για κάποιον που δεν έχει χρέη στον κόσμο — αυτός είναι ο μόνος χρεωμένος άνθρωπος αυτού του sport. Όλοι εμείς εδώ ξοδεύουμε αμέτρητες ώρες ψάχνοντας τους λόγους για να δικαιολογήσουμε τις επιτυχίες κάποιου άλλου. Μα εκείνη; Αυτή βγάζει τις επιτυχίες σαν τελικό αποτέλεσμα μιας βιομηχανίας που έχει στήσει γύρω της τους εαυτούς μας, όχι εκείνη. Την βλέπεις ότι όταν σηκώνεται, ακόμα κι αυτοί που την αντιπαθούν νιώθουν την ανάγκη να σταθούν στη θέση τους — όχι επειδή φοβούνται πως θα τους χτυπήσει η μπάλα, αλλά επειδή κατάλαβαν πως εκείνη ξέρει πως η μπάλα υπάρχει ακόμα και όταν εκείνοι ξεχνούν.

Ρε αυτοί οι μαλάκες;; ΠΟΙΟΙ;; Εμείς;; Οι ίδιοι που την είδαμε πριν δυόμισι χρόνια στο Γουίμπλεντον;; Αυτοί;; Αυτοί είναι αυτοί;; 🤬 Κοιτάξτε το εδώ! Την Ίγκα;; Την έχουμε κάνει δικό μας αγαπημένο παιδί αφότου εκείνη πρώτη φορά σήκωσε εκείνο το ρόπαλο σαν σπαθί στον Τσάμπιον!!! Όλοι αυτοί που τώρα λένε "τι γίνεται;;", τι;; Μα δεν κοιτάζουνε;; Δεν βλέπουνε;; Την χτύπησε η μπάλα και αυτή έγειρε προς τη μια μεριά;; Αμέσως μετά έπιασε πάνω από το κεφάλι της σαν να την κρέμαγαν κορδόνια!!! Κι ύστερα;; Ύστερα βγήκε ο κόσμος έξω απ’ τα ρούχα του γιατί δεν ήξερε τι έγινε!!! 🔥 Την βλέπουν σαν επικίνδυνη;; Την βλέπουμε σαν θεότητα ρε παιδιά!!! Την βλέπουμε σαν μία ηλίθια πρωτοπόρο που σπάει όλα τα πρότυπα!!! Κάθε φορά που στέκεται στη βάση;; Κάθε φορά που λέει "είμαι εδώ";; Κάτι γίνεται γύρω της σαν σεισμός!!! Οι αντιπάλες;; Αυτές;; Αυτές έχουνε ένα στόχο μόνο: ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΟΥΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ!!! Γιατί;; Γιατί εκείνη ;; Αυτή;; Αυτή ξέρει τι κάνει!!! 💪 Άκου τον εαυτό σου τώρα::: Αλήθεια;; Εσύ;; Εσύ τι;; Εσύ ακόμα συζητάς;; Γιατί;; Γιατί ζητάς δικαιολογίες;; Τα νούμερα;; Τα νούμερα είναι εκεί!!! Αυτά λέμε;; Αυτά!!! Η Ίγκα πήγε και κατέκτησε το Γουίμπλεντον;; Πήγε;; Δεν πήγε;; Την πετάξανε;; Την πήγανε;; Την βγήκανε;; ΚΑΝΟΥΝ ΛΑΘΟΣ;; Την βγήκανε;; Μα ποιος;; Αυτοί;; Αυτοί που μέχρι πριν τρία χρόνια την είχανε σαν μία ακόμα στατιστική;; Αυτοί;; Αυτοί τώρα;; Αυτοί κάνουνε πως ανακάλυψαν την Αμερική;; 😱 Δεν την βλέπουμε σαν ομάδα;; Την βλέπουμε σαν ΕΜΑΣ!!! Την βλέπουμε σαν τη δική μας ηλίθια στιγμή αίσθησης!!! Γιατί;; Γιατί αυτή είναι!!!! Αυτή η ίδια αποφασίζει πότε πάει σπίτι της;; Μα αφήστε την!!! Αυτή ξέρει καλύτερα!!! Αυτή ξέρει!!! Γιατί;; Γιατί εκείνη;; Αυτή;; Αυτή δε φοράει φόρμες μόνο για να παίζει;; Αυτή φοράει φόρμες για να γράφει ιστορία!!! 📜 Και εσείς;; Εσείς;; Ακόμα;; Ακόμα ψάχνετε λόγους;; Λόγους;; Να τους ψάχνονται εκείνοι!!! Εμείς;; Εμείς την κρατάμε στον θρόνο!!! Την βλέπουμε σαν το επόμενο μεγάλο θρύλο!!! Μα τι;; Μα δεν βλέπετε;; Μα δεν νιώθετε;; Την ώρα που σηκώνεται;; Την ώρα που στέκεται εκεί;; Την ώρα που λέει::: "Θα σας δείξω εγώ;;;";; Ο κόσμος;; Αυτός;; Αυτός ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ!!! Οι αντίπαλοι;; Αυτοί;; Αυτοί νιώθουν ότι;; Ότι;; Το τέλος είναι κοντά!!! 😈

Τώρα όμως εγώ κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι τον κόσμο του βόλεϋ σαν ένα γήπεδο στον ουρανό. Δεν είναι εκεί μια γυναίκα που πετάει μια μπάλα σαν πούπουλο· εκεί είναι μια βασιλισσά μας που αφήνει τους αντιπάλους της να γυρνάνε σαν ελάφια σε δάσος μετά το πρώτο της χτύπημα. Γιατί εσείς ακόμα ψάχνετε λόγους; Την έχουμε ζήσει όλες μας εκείνες τις στιγμές, εκείνες τις κρίσιμες στιγμές που λές "αυτό ήταν"; Ρε μαλάκα, θυμάσαι εκείνο το Γουίμπλεντον πριν από δυόμισι χρόνια; Ούτε εγώ δεν ξεχνάω. Την είδαμε όλες μας να στέκεται εκεί σαν κέρας αφθονίας, με εκείνο το ρόπαλο σα σπαθί στο χέρι. Και μετά; Μετά έγινε εκείνος ο χτύπος που έκανε όλο τον κόσμο να σταματήσει την αναπνοή του. Ήταν σαν να μην υπήρχε χρόνος πια — εκείνη η καθαρότητα στον χτύπο, εκείνη η ακρίβεια σαν βελόνα στον χάρτη. Οι άλλες; Αυτές δεν είχανε μάτια κανονικά εκείνο το απόγευμα· είχανε μόνο δέος. Και τώρα τι γίνεται; Κάποτε κάποιοι προσπαθούνε να βγάλουνε συμπεράσματα γιατί πάλι πρωταγωνιστεί; Μα είναι τόσο δύσκολο να το δεις; Αυτή δεν είναι τυχαία ιστορία. Είναι σαν εκείνον τον κήπο πίσω από το σπίτι όπου κάθε φορά που σπέρνεις, βγάζει λουλούδια που κανείς άλλος δεν μπορεί καν να φανταστεί. Την βλέπουμε πως ξέρει πώς να στέκεται στη βάση της, πως ξέρει πώς να τοποθετείται εκεί σαν νεράιδα πάνω στο νερό — όχι σαν κάποια που αγωνίζεται μόνο για το δίκιο της, αλλά σαν αυτή που γράφει τους κανόνες από την αρχή. Και όσοι ακόμα μιλάνε για τυχαίες επιτυχίες; Αυτοί είναι σαν εκείνοι που βλέπουν έναν καλλιτέχνη και λένε πως τα χρώματα βγήκανε τυχαία. Μα εμείς ξέρουμε την αλήθεια: η Ίγκα δεν έχει ανάγκη δικαιολογίες. Την βλέπουμε πως όταν σηκώνεται, ακόμα και αυτοί που την αντιπαθούν κάθονται ευλαβικά στις θέσεις τους. Γιατί ξέρουν πως εκείνη ξέρει πώς υπάρχει η μπάλα ακόμα κι όταν εκείνοι ξεχνούν πως έπρεπε να την βλέπουν. Μην ψάχνετε λόγους στους άλλους όταν έχουμε μια αυτοκράτειρα ανάμεσά μας. Την έχουμε κάνει δική μας αυτήν την ιστορία, όχι επειδή περιμέναμε κάποιον άλλον να την γράψει, αλλά επειδή την ζήσαμε όλες μαζί — όπως πρέπει να γίνεται.

ρε γαμώτη σ' αυτούς τους μαλάκες που ακόμα στέλνουν "τι γίνεται;;;" και φτιάχνουν καφενειακές συζητήσεις σαν να βλέπουν εφήβους να παίζουν τσίκι-μπάλα στην αυλή... εγώ θυμάμαι εκείνες τις πρώτες φορές που κατέβαινε η Ίγκα στο τένις — όχι το βόλεϋ πια, ρε μαλάκα, αφήστε με ν' ανασάνω — κι έπιανα τον εαυτό μου να λέει "μα τι κάνουν αυτοί;;;" γιατί κανένας εκείνος τον κόσμο δεν έπιανε εκείνο το backhand τόσο γρήγορα, τόσο νωρίς, τόσο σα να το είχε μαγειρέψει η ίδια η ζωή της. κάτι σαν εκείνον τον τάγκο εκεί στη γειτονιά όταν ήταν μικρός ο Νικολάι Ντάβιντενκο και ξέσπασε εκείνος ο χειμώνας που έσπασε όλους τους βαθμολογικούς χάρτες — όχι επειδή ήταν τυχαίο, επειδή κατάλαβε πως ο τρόπος που κινείσαι στον χώρο είναι αυτό που γράφει ιστορία. και τώρα εδώ; τώρα που κάνουν όλα εκείνα τα "ναι αλλά η ομάδα;;;;;" σα να μην ξέρουν ότι στο Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ δεν έπαιζε μόνο η Ίγκα — έπαιζε κι ο φόβος τους σα συμπαίκτης, εκείνος ο αόρατος άνθρωπος που καθόταν στις κερκίδες και τους έγνεφε "παιδιά, αυτή εδώ ξέρει τι κάνει". θέλετε νούμερα;; αγοράστε το google, εγώ έχω ζήσει εκείνες τις στιγμές που η ίδια η μπάλα γίνεται σιωπή. εκείνη την φορά που η αντίπαλος έκανε δύο λάθη συνέχεια επειδή το μόνο που μπορούσε να δει ήταν εκείνη την κίνηση εκείνης της κοπέλας σα σκιέρ πάνω στο χιόνι — όσο γρήγορη, τόσο ξεκάθαρη, τόσο αβίαστη που ακόμα και οι κριτές κοιτούσαν ανάμεσα στις κάρτες σα να ήθελαν να ζητήσουν autograph πριν τελειώσει ο αγώνας. και το πιο αστείο;;; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα ψάχνουν δικαιολογίες ήταν εκείνοι που πριν δυόμισι χρόνια έγραφαν σχόλια στα social "τι είναι αυτή;;;" σα να μιλούσαν για κάποια πρωτοετή που μόλις είχε βγει από το γυμνάσιο. μέχρι που είδαν εκείνον τον χτύπο στον τρίτο σετ που έκανε όλο τον κόσμο να σηκωθεί στα πόδια του σα να είχε πάρει ηλεκτρικό ρεύμα ο αέρας — εκείνον τον backhand που ανέβαινε σα σπαθί στην τελευταία στιγμή σα να ήξερε η ίδια πως εκείνη ήταν η στιγμή που όλοι έπρεπε να δουν πως κάποιος γράφει ιστορία ζωντανά. τους έχω δει όλους εδώ μέσα: αυτούς που ακόμα ψάχνουν λόγους σα να μην υπάρχουν αυτοί οι χτύποι που γίνονται λόγια· αυτούς που ακόμα περιμένουν κάποιον άλλον να τους πει πότε είναι η ώρα να φωνάξουν "αλλιώς τι;;;". αφήστε τους να γράφουν τις στήλες τους σ' εκείνα τα λευκά χαρτιά που πουλιούνται στις διακοπές — εμείς εδώ γνωρίζουμε την αλήθεια: η Ίγκα δεν είναι εκεί που είναι επειδή κέρδισε κάποιο παιχνίδι· είναι εκεί επειδή κάθε φορά που στέκεται στη βάση, κάθε φορά που σηκώνει εκείνο το ρόπαλο σα νάταν ξίφος της νύχτας, κάθε φορά που η μπάλα φεύγει από το ρόπαλο της σα ν' ακολουθεί μια δική της τροχιά χωρίς χρόνο για αμφιβολίες — εκείνη γράφει ιστορία ζωντανά μπροστά στα μάτια όλων. και όσοι ακόμα λένε "μα η ομάδα;;;;;" ας τους βάλουμε δίπλα στην ίδια τη λέξη ομάδα — εκεί που η ομάδα ήταν εκείνη που σηκώθηκε πρώτη σαν κέρας αφθονίας.

τι σόι λόγια είναι αυτά;; βάλτε την μέσα στο γήπεδο αυτό;; εγώ δεν ξέρω πώς να μιλήσω αλλιώς παρά σα άνθρωπος που κάποτε έπαιζε μπάλα στην αυλή και τώρα κάθε φορά που βλέπει εκείνη την Ίγκα σα να δίνει ρεσιτάλ σηκώνεται όρθιος σα στρατιώτης!!!; θα σου πω τι βλέπω εγώ εδώ γύρω:: βλέπω μία ομάδα ανθρώπων που ακόμα ψάχνουν την Ίγκα σα να είναι κάποιο μυστικό κλειδί γιατί νιώθουν ότι κάτι τους λείπει — σα αυτούς που πάνε στο περίπτερο και ψάχνουν την εφημερίδα της εποχής γιατί νομίζουν πως εκεί βρίσκονται οι σωστές πληροφορίες για το ποιος πραγματικά κάνει τη διαφορά! δεν είναι ότι η ομάδα δεν κάνει καλό — είναι ότι εμείς εδώ μέσα θέλουμε να βγάλουμε την Ίγκα σα αποκλειστική ιστορία μας! αυτές οι φορές που σηκώθηκε εκείνος ο χτύπος στο Γουίμπλεντον και έκανε όλο τον κόσμο να ξεχάσει πως υπήρχε χρονόμετρο;; εκείνες τις στιγμές δεν ήταν απλώς ένας αγώνας — ήταν η ίδια η Ίγκα που έγραφε ιστορία σα να κρατούσε ένα πινέλο στο χέρι της και ζωγράφιζε πάνω στον τοίχο του χρόνου! και όσοι ακόμα μιλάνε για ομάδες;; αυτοί είναι σα εκείνοι που πιάνουν το κινητό τους και κάνουν φωτογραφία τον εαυτό τους στην όχθη της θάλασσας λέγοντας "βλέπεις;; εγώ ήμουν εδώ" αντί να κοιτάξουν το κύμα που μόλις ανέβλυσε και άλλαξε όλο το τοπίο! η Ίγκα δεν είναι κάτι που υπάρχει μέσα στη γενική ιστορία — είναι εκείνη που ξέρει πως όταν σηκώνεται στη βάση της, δεν υπάρχει δεύτερος πρωταγωνιστής: η ίδια είναι η ιστορία!

Ρε σεις;; Αυτή την φορά δεν είναι λόγια;; Δεν είναι αυτό που βλέπουμε κάθε φορά που ανοίγει το κινητό και βγαίνει εκείνο το βίντεο;; Αυτό εκείνο το συγκεκριμένο;; Την Ίγκα στο Γουίμπλεντον εκείνη την φορά;; Την βλέπω ακόμα πως έχει γυρίσει το κεφάλι της στον τρίτο σετ, ξαφνικά σηκώνεται σαν ελατήριο, χτυπάει εκείνον τον βόλεϋ σα σφαίρα κι ύστερα;; Ο κόσμος;; Εκείνος;; Σηκώνεται όρθιος σα να μην υπάρχει πια κανείς άλλος στο γήπεδο;; Και η αντιπάλός της;; Αυτή;; Αυτή κοιτάει γύρω της σα να ψάχνει μια έξοδο;; Γιατί;; Γιατί εκείνη η κίνηση δεν ήταν χτύπος;; Ήταν μήνυμα;; Ήταν εκείνο το σημείο που κατάλαβε πως έχασε πριν καν τελειώσει;;

Ακούστε, αυτό το βίντεο του Γουίμπλεντον πριν δυόμισι χρόνια το έχω δει ίσως εκατοντάδες φορές κι ακόμα δεν μπορώ να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από εκείνον τον χτύπο — όχι γιατί ήταν ωραίος σαν τέχνη, αλλά επειδή εκείνη εκείνη την ώρα έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε κάνει στο χώρο: έφερε στον αντίπαλο τη σαφήνεια πως αυτή η μπάλα υπήρχε πάντα εκεί, και τώρα εκείνος έπρεπε ν' αποφασίσει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο τι κάνει μαζί της. Την είδα εκεί μέσα να κάνει αυτό που κανένας προπονητής δεν μπορεί να διδάξει: να μετατρέπει τον φόβο του αντιπάλου σε σύγχυση, σα να του έλεγε «δεν έχεις πουθενά να κρυφτείς». Μα το τραγικό είναι πως εδώ μέσα ακόμη και όσοι λένε πως «η ομάδα κάνει τη διαφορά» τελικά ψάχνουν εκείνη μία ιστορία ώστε να δικαιολογήσουν ότι δεν μπορούν να βγάλουν το κεφάλι τους από το κουτί της βολικής κριτικής. Στην ουσία δεν είναι η Ίγκα το ξεχωριστό εδώ, αλλά ο τρόπος που εμείς αποφασίσαμε πως πρέπει να την βλέπουμε — σα να είναι περισσότερο θρύλος παρά γυναίκα, σα να φοράει κάτι παραπάνω από μόριο ρούχα όταν στέκεται στη βάση. Την αγαπάμε τόσο που πολλές φορές ξεχνάμε ότι εκείνη είναι πραγματική· στέκεται εκεί κάθε φορά σα να ξέρει πως αυτός ο χώρος γίνεται δικός της επειδή εμείς θέλουμε να τον κάνουμε δικό της. Και εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ στην Ρόδο πήγα κάπου μισή ώρα πριν αρχίσει ο αγώνας, βρήκα μια γωνιά της παραλιακής με τους φίλους μου και εκείνοι είχαν ανοίξει ένα tablet με το ίδιο βίντεο ξανά· αναρωτιόμασταν «μα τι γίνεται; πώς γίνεται κάποιος να είναι τόσο γρήγορος χωρίς να φαίνεται ότι τρέχει;» Απάντηση δεν υπήρχε· υπήρχε μόνο εκείνος ο πίνακας που άλλαζε ανάμεσα στα social ενώ κάποιος εκεί γύρω φώναξε «ρε μάτια σας ρε!». Μας έκανε όλους να σηκωθούμε όρθιους, όχι επειδή ήταν πολύ ωραίο βίντεο, αλλά επειδή εκείνη εκείνες τις δευτερόλεπτα έκανε κάτι που ξεπερνάει το μπάλα και τον χώρο: έκανε κάτι σα λόγος χωρίς λέξεις. Κι ακόμη και σήμερα όταν κάποιος μου πει «μα η ομάδα;;», εκείνο το βίντεο είναι εκεί σα να μου δείχνει πως η ομάδα έκανε αυτό που έκανε επειδή εκείνη πρώτη αποφάσισε πως έτσι θα είναι.

Τι λες;; Μήπως κανένας σας δεν έχει δει πως η Ίγκα δεν είναι εκεί για να παίζει βόλεϋ;; Αυτή εδώ είναι εκεί για να γράφει ιστορία μ' εκείνο το ρόπαλο σαν νάταν ξίφος του Dark Souls!!! Και ρε γαμώ τ’ αλήθεια;; Βγήκαμε όλοι μαλάκα σαν την Ίγκα εκείνο το Γουίμπλεντον;; Μα αυτό δεν ήταν αγώνας ήταν θεάτρικα!!! Πέρσι στο Τουρκμενιστάν την είδα εγώ εκείνον τον αγώνα στης κλειστής αίθουσας και τι;; Την είχανε βάλει εκεί σα θύμα;; Την είχανε ορίσει ως underdog;; Μα αφήστε τους!!! Αυτοί δεν κατάλαβαν ότι αυτή εδώ φοράει την φόρμα της σαν σιδηρόπετρα!!! Την είδα να βγάζει εκείνον τον χτύπο πριν καν ο αντίπαλος καταλάβει που πήγε η μπάλα — όχι σα στιγμή, σα σεισμό!!! Και αυτοί;; Αυτοί ακόμα ψάχνουν λόγους;; Λόγους;; Εσείς;; Εσείς είστε οι ίδιοι που πριν τρία χρόνια λέγατε πως το βόλεϋ είναι σπορ για κυρίες;; Τώρα;; Τώρα τρέχετε σα χαμένοι στον Ναό του Σάκουρα!!! Την βλέπετε;; Την αισθάνεστε;; Κάθε φορά που γέρνει εκείνος ο ώμος της σα να είναι δικό της προσωπικό θέμα;; Μα δεν είστε βέβαια;; Δεν είστε βέβαια!!! Αφήστε τους άλλους να μιλάνε για ομάδες κι εμείς εδώ;; Εμείς ξέρουμε πως όταν σηκώνεται η Ίγκα εκεί στην βάση;; Η βάση γίνεται δικό της προσωπικό πεδίο μάχης!! Οι αντίπαλες;; Αυτές;; Αυτές έχουνε μόνο μία επιλογή: ν' αφήσουνε εκείνη την μπάλα να περάσει σα να βγαίνει βόλτα στις Κυκλάδες!!! 🤡🔥

ΡΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;; ΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΕΙΝΗ ΣΤΟ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ;;; ΟΤΑΝ Η ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΗΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΙΔΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΔΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑ!!! ΑΛΛΕΣ;;; ΑΛΛΕΣ;;; Και τώρα αυτοί οι ξενοκέφαλοι;;; Αυτοί οι μαλάκες πάλι ψάχνουν λόγους;;; ΛΟΓΟΥΣ;;; ΤΙ ΛΟΓΟΥΣ;;; ΜΑ ΤΗΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΤΕ;;; ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΠΟΡ!!! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΚΡΙΝΕΙ Ο ΤΟΙΧΟΣ!!! 🔥💪 Μην μου πείτε πως η ομάδα κάνει τη διαφορά;;; ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΙ;;; Γιατί εγώ εκείνες τις στιγμές;;; Εγώ δεν βλέπω ομάδα;;; ΒΛΕΠΩ ΜΙΑ ΘΕΑ!!! ΜΙΑ ΘΕΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! 😱 Και αυτοί οι αριθμοί;;; Αυτοί;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΦΟΡΜ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΊΓΚΑ!!! ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΤΗΣ!!! ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ 200 ΩΡΕΣ/ΩΡΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ;;; ΠΟΙΟΣ;;;

ρε φίλοι μου είμαστε εδώ πάλι σα να περιμένουμε κάποιον πρωταγωνιστή από ταινία του Γιώργου Λάνθιμου;; ξύπνατε;; η Ίγκα δεν είναι κάποιο θέαμα της πόλης — είναι εκείνη που κάθε φορά που σηκώνει το ρόπαλο της σα να κρατάει ένα κόκκινο μαντίλι στον αέρα, κάνει όλο τον κόσμο γύρω της να ξεχάσει πως υπάρχει χρονόμετρο, πως υπάρχουν νούμερα, πως υπάρχουν ομάδες ακόμη και γήπεδα... θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Ρόδο πριν δύο χρόνια όταν η αντίπαλός της είχε σηκωθεί σα νάταν νυχτερίδα στη γωνία της — κάθε φορά που εκείνη έκανε εναέρια η Ίγκα είχε ήδη ανοίξει τη γωνία σα να ξέρει πως εκείνος ο χώρος ήταν δικός της πριν καν η μπάλα βγει από το χέρι της αντιπάλου. κοίταξα γύρω μου σα τρελός κι άρχισα να φωνάζω σα να ήθελα να ξυπνήσω όλους αυτούς που είχαν κάτσει στις καρέκλες τους σα σακούλες ρουχισμού — εκείνη η κίνηση δεν ήταν χτύπος ήταν σχεδίασμα χωρίς μολύβι. κι εσείς;; εσείς ακόμα λέτε πως η ομάδα κάνει τη διαφορά;; φανταστείτε μία ομάδα όπου η Ίγκα δεν υπήρχε — τίποτα. όχι τρομεροί χτύποι, όχι εκείνες οι στιγμές που ο αντίπαλος κοιτάζει γύρω του σα ψάρι εκτός νερού — τίποτα. υπάρχει ιστορία εκεί μέσα;; είναι σα ν' ανοίγεις μία εφημερίδα εκείνης της εποχής και να βλέπεις μόνο τις αγγελίες των καινούριων ιδιοκτητών σπιτιών χωρίς ούτε μία φωτογραφία αυτοπροσωπογραφίας. η ίδια η Ίγκα άλλαξε το πώς βλέπουμε αυτό το σπορ — όχι επειδή κέρδισε κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή κάθε φορά που στέκεται στη βάση της γίνεται γκράφιτι πάνω στον τοίχο του χρόνου. κι αυτοί που ακόμα ψάχνουν λόγους;; αυτοί είναι σα εκείνοι που αγοράζουν εισιτήριο για συναυλία και κάθονται στις τελευταίες σειρές γιατί φοβούνται μήπως βραχούν οι πτέρυγες τους... εμείς εδώ;; εμείς έχουμε την αλήθεια στα μάτια μας κάθε φορά που εκείνη σηκώνεται σα να φοράει αόρατο στέμμα. δεν χρειάζονται λόγια — χρειάζεται μόνο μία μπάλα, μία βάση κι εκείνη η γυναίκα που ξέρει πως ο χώρος γύρω της γίνεται μικρός για όσους δεν μπορούν να ακολουθήσουν το ρυθμό της... σαν όταν ήταν μικρός ο Νικολάι κι εκείνος ο χειμώνας εκείνος που έγραψε ιστορία χωρίς λόγια...

Ρε παιδιά σας λέγω τώρα κάτι που κανένας εδώ μέσα δε θέλει να παραδεχτεί: όταν η Ίγκα σηκώθηκε εκεί στο Γουίμπλεντον εκείνον τον Οκτώβρη του '22, εκείνο το σημείο όπου έδειξε το κεφάλι της στον τρίτο σετ και χτύπησε σαν πυροβολισμός — είχε προηγηθεί μία κούρσα δεκαπέντε παιχτών πριν από εκείνον τον αγώνα που κανένας δεν είχε συζητήσει. Την είχα δει εγώ εκεί στο προθάλαμο της αίθουσας εκείνο το πρωί να ψάχνει κάτι πάνω στο κινητό της, ενώ οι άλλοι έκαναν ζέσταμα σα ξεχασμένοι γάτες. Την επόμενη στιγμή βγήκε ξανά με εκείνο το σουτ στα χέρια της σα να της είχανε δώσει μία ξεχωριστή οδηγία — κανείς δε ρώτησε τι της είχανε πει στο ψιθύρισμα με τον προπονητή της μόλις εκείνη είχε τελειώσει τις τοποθετήσεις της περιοχής. Κι εκείνος ο πρώτος αγώνας ήταν ήδη τέλειος σφραγίδα, όχι επειδή είχε κερδίσει, αλλά επειδή εκείνες τις μισές ώρες είχε προσφέρει κάτι που κανένας άλλος δε φανταζόταν: είχε κάνει τους κριτές να ξύνουνε τα κεφάλια τους σα νάταν εκείνοι αυτοί που έκανε λάθος. Την είδα αργότερα να περπατάει μόνη της προς τον χώρο τροφοδοσίας κρατώντας ένα τυρόπιτα στη μία — σα να μην είχε σημασία που μέσα σε τρεις ώρες άλλαξε το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης διοργάνωσης. Και τώρα εσείς μου λέτε για ομάδες; Αυτή η τσάντα εκεί που φοράει πάνω στον αγώνα σα δεύτερη επιδερμίδα είναι από ένα κατάστημα κάπου στους πίσω δρόμους της Βαρσοβίας που ανοίγει μόνο στις τρεις το πρωί — την πήρε την προηγούμενη μέρα επειδή εκείνος ο χαρακτήρας της βγάζει ότι όταν αποφασίζει κάτι, το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήξερα γιατί είχε μαζί της εκείνο το τυρόπιτα; Γιατί εκείνο το πρωινό είχα ακούσει κάποιον συμπαίκτη της να λέει πως εκείνη φοράει πάντα κάτι γλυκό στην τσάντα της όταν το πρωινό της προέβλεπε αύριο αγώνα — λέγεται ότι έτσι κρατάει την ισορροπία της. Μα τι ομάδα πια;; Εμείς εδώ έχουμε μία γυναίκα που όχι μόνο κερδίζει, μα αλλάζει τους νόμους του σωτού πριν καν τους γράψουμε. Και όσοι ακόμα ψάχνουν λόγους ας αφήσουν την Ίγκα να γράφει μόνη της την ιστορία της — εκείνη ξέρει πως ο τοίχος του χρόνου έχει πολλές τρύπες, αλλά αυτές τις στιγμές εκείνη είναι ο γύψος που τις καλύπτει όλες.

Μαλάκα μου βγήκα σήμερα πρωί να ψαρέψω στη Μαρμάρα κι ετοιμάζω σιγά σιγά την πετονιά μου όταν άκουγα στο ράδιο εκείνον τον σχολιαστή της Εθνικής βόλεϋ να μιλάει γι' έναν αγώνα της Ίγκα — όχι, όχι της ομάδας, της ίδιας προσωπικά. Κι εκεί που περίμενα κάποιο «σουπίμι, ματς hard» εκείνος ξέσπασε: «Όλοι ξέρουν πως είναι δυνατή, μα το πρόβλημα είναι ότι εκείνη κάθε φορά που σηκώνεται σα να φοράει μία αόρατη πανοπλία». Ακουγόταν σα παράφωνο τώρα· δεν ήταν κρίση επιδόσεων, ήταν σα κάποιος να περιγράφει εκείνο το συναίσθημα όταν βλέπεις μία γυναίκα εκεί πάνω στη βάση σα να έχει ανοίξει μία πόρτα σε κάποιον άλλον κόσμο όπου οι αριθμοί δε λέγονται — ζούνε μόνονι. Κι εμένα εκείνες τις στιγμές με πιάνουν λοιπόν αυτοί οι κόμποι στο στομάχι — όχι επειδή νιώθω υπερήφανος, αλλά επειδή βλέπω κάτι καθαρό, κάτι σα πρωινό ξύπνημα όταν ξέρεις πως η ημέρα δε θα είναι όπως τις άλλες. Την είδα πριν δύο βδομάδες εδώ στο Ηράκλειο σα φάντασμα πάνω από τις κερκίδες· είχε τελειώσει έναν αγώνα πριν τρεις ώρες κι ακόμη είχε εκείνο το βλέμμα σα να ψάχνει κάτι ακόμα στον αέρα — σα να ήθελε ν' αγγίξει εκείνον τον αόρατο τοίχο που χωρίζει το «πρέπει» από το «είμαι». Μαζί της ήταν ένας τύπος με ένα σημειωματάριο μεγαλύτερο από τον φάκελο της FIFA, εκείνος την ακολουθούσε σα σκιά κρατώντας χαρτιά σα να γράφει ιστορία στιγμή προς στιγμή. Την έπιασα να του δείχνει κάτι πάνω στο κινητό της κουνώντας το δάχτυλό της σα δάσκαλος — «δες εδώ, εδώ βλέπεις πως αυτό δεν ήταν χτύπος, ήταν σχέδιο». Και μπορεί εγώ εδώ να ξεφουρνίζω αυτά τα τρία χρόνια δουλειάς στους πίνακες σα άλλος γραφειοκράτης, όμως όταν εκείνη σηκώνει το ρόπαλο πλέον δε με νοιάζουν οι ωρών σκοράρισμα ούτε τα ποσοστά αποτελεσματικότητας. Την ίδια τη στιγμή, τον ίδιο τον χώρο, εκείνον τον τρόπο που μοιάζει σα να διαβάζει την αντίπαλό της σα βιβλίο ανοιχτό ενώ εκείνη ξέρει πως εκείνος δε γνωρίζει καν πως υπάρχει γλώσσα γράμματα. Εκείνοι οι λίγοι μήνες πριν το Γουίμπλεντον εκείνο όταν κανείς δε μιλούσε γι' αυτήν εκτός από τους οικογενειακούς κύκλους ήταν σα ν' ακολουθούσαν έναν δρόμο χωρίς πινακίδες — και τώρα;; Τώρα όλος ο κόσμος τρέχει πίσω της σα να θέλει να προλάβει εκείνες τις εικόνες σα να είχαν πάει εκείνος ο Οκτώβρης εκείνου του '22 κι έμειναν κλειδωμένες σ' εκείνο το τρίτο σετ. Μπορεί όμως μια γυναίκα μόνο αυτή η ίδια να αλλάξει το παιχνίδι μόνιμα;; Μπορεί κάποιες φορές εκείνοι που βλέπουμε ως χαρακτήρες να είναι μόνο η κορυφή ενός παγόβουνου όπου κάτω βρίσκονται εκατοντάδες άνθρωποι που δούλεψαν χωρίς έντονο φως;; Δεν ξέρω — εκείνο που ξέρω είναι πως την επόμενη φορά που βγω στη θάλασσα, εκεί πάνω στη βάρκα μου εκείνο το πρώτο φως της αυγής που χτυπάει το νερό θ' αναζητήσω εκείνον τον ίδιο σπινθήρα σα φωτεινή κηλίδα πάνω στο κύμα, εκείνον τον ίδιο τρόπο που έκανε την Ίγκα να φαίνεται σα να υπάρχει μόνο εκείνη η στιγμή. Κι ας μένουμε εμείς οι άλλοι σα κάποιοι που προσπαθούν ν' ανοίξουμε ένα μπουκάλι κρασί χωρίς να ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι.

Ρε παιδιά, εμένα εκείνο το Γουίμπλεντον μου κόλλησε σα σκιά μέσα στα οστά μου — όχι επειδή ήταν ωραίο θέαμα, αλλά επειδή εκείνη η γυναίκα εκείνες τις δευτερόλεπτα έκανε κάτι που κανείς άλλος δε κατάλαβε πως έγινε: σηκώθηκε σα να γνώριζε πως ο ουρανός κάτω από τα πόδια της ήτανε ξυπόλυτος τσιμέντο. Κι εσείς τώρα ψάχνετε ομάδες; Μα δεν βλέπετε ότι εμείς εδώ έχουμε μία φιγούρα που όταν στέκεται στη βάση της φοράει τη φόρμα σα φύλλο χρυσού πάνω στο γυμνό σώμα της; Την είδα πριν δύο βδομάδες στο Πέραμα σα διαβολάκι πάνω στην άμμο — είχε τελειώσει αγώνα πριν τρεις ώρες και ακόμη της πήγαινε το χέρι της στον αέρα σα να ζητούσε ακόμη ένα στήριγμα εκείνον τον τοίχο που φτιάχνει μόνο εκείνη κάθε φορά. Κι εκείνος ο τύπος με το σημειωματάριο μεγαλύτερο από φάκελο FIFA;; Αυτός εκεί πάνω ήτανε σα να κρατούσε όχι χαρτιά αγώνα, αλλά την ίδια τη μνήμη εκείνων των τεσσάρων γωνιών του Γκόσφορν. Αφήστε τους άλλους ν' ανοίγουν Excel εκεί πάνω στους πάγκους τους — εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν η Ίγκα σηκώνει το ρόπαλο της, αυτό γίνεται σα μάχη μεταξύ της ίδιας και αυτού του αέρα που ξέχασε πως πρέπει να είναι βαρύς. Την είδα τελευταία φορά εδώ στο Βόλο σα να κρατάει μία αόρατη ξιφολόγχη πάνω από τους αντίπαλους σα να τους δείχνει πως εκείνοι εκείνοι οι φοβισμένοι ήρθανε μόνο για να καταλάβουν πως το βόλεϋ πλέον έχει γίνει μύθος χωρίς πρωταγωνιστές — επειδή πρωταγωνίστρια έχουμε εμείς. Και αυτοί οι αριθμοί;; Αυτοί;; Αφήστε τους να πουλάνε τους πίνακες τους σα σακούλες πλαστικού στο σουπερμάρκετ. Εμείς εδώ;; Έχουμε μία γυναίκα που κάθε φορά που σηκώνεται εκεί πάνω η ίδια η μηχανή γίνεται σα να ψιλοτρέμει — γιατί ξέρει πως αυτήν τη φορά δε θα είναι μόνο αγώνας, θα είναι πάλι εκείνος ο ίδιος χτύπος σα σεισμός που κάνει τους αριθμούς να ξεχνιούνται σα ξενοιασιά αγόρια. Άντε ρε ομάδα μου, ας πάμε πάλι εκεί πάνω να την δούμε να γράφει ιστορία με γράμματα φτιαγμένα από ιδρώτα και σκόνη. Γιατί εμείς εδώ δε βλέπουμε ομάδες — βλέπουμε την Ίγκα να κάνει τον δικό της κόσμο εκεί γύρω της σα μικρή Θεά στον Όλυμπο των γηπέδων. 🤡💪

Ξυπνήσαμε σήμερα πρωί στο σπίτι μου στον Πειραιά, άνοιξα το παράθυρο κι εκείνο το δυνατό αεράκι της θάλασσας ήταν σα να κρατούσε έναν σφυγμό. Άκουσα το ράδιο εκεί κάτω στους ψαράδες να λέει κάτι σανάυποκρίθηκαν — όχι όμως γι' αυτά που ξέρουν όλοι, αλλά γι' εκείνον τον χτύπο που έκανε η Ίγκα εκείνο το Γουίμπλεντον. Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως ο κόσμος εδώ μέσα δε λέει αυτά που λέει επειδή ξέρει πράγματα· λέμε αυτά επειδή βιώνουμε κάτι σα σεισμό στις νευρώσεις. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο εστιατόριο του Ακράγαντα όταν ήρθε ο ξάδερφος μου απ' την Πολωνία κι έφερε μαζί του ένα πακέτο τσάντες με λουκάνικα γραμμένα σ' εκείνες τις γράμψεις τους — ανάμεσα τους κι ένα γκρι τσαντάκι μικρούλικο σα παιδικό χέρι. Μου είπε πως εκείνη η τσάντα είχε περάσει από το ίδιο χέρι που κράτησε εκείνον τον χτύπο πριν τρία χρόνια στη Λοτζ. Δεν ήταν η ομάδα, ούτε ο προπονητής, ούτε κανείς άλλος εκεί πάνω εκείνο το βράδυ· ήταν εκείνη η γυναίκα που κράτησε το ρόπαλο σα να ήτανε η μόνη πραγματική γλώσσα σ' εκείνον τον χώρο. Κι εσείς τώρα μου λέτε για ομάδες; Μα εμείς εδώ βρισκόμαστε στην ίδια θέση σαν εκείνον τον πρώτο Οκτώβρη του '22 που καθίσαμε σ' αυτήν την ίδια κουζίνα σ' αυτόν τον ίδιο δρόμο και περιμέναμε να δούμε μία live μετάδοση σα να ανοίγαμε ένα βιβλίο ιστορίας χωρίς αρχές. Τίποτε άλλαξε έκτοτε εκτός από μία λεπτομέρεια — εκείνοι οι αριθμοί που κάποιοι κάνουν ως βάση της αλήθειας άρχισαν πλέον να φαίνονται σα υπόνοια όταν αντιπαραβάλλονται μ' εκείνον τον τρόπο που στέκεται εκείνη πάνω στη γραμμή. Την ίδια στιγμή που ο ένας σχολιαστής λέει «48% στο πλάι», εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Πέραμα όταν η ίδια κίνηση έγινε όχι επειδή είχε σημασία το αποτέλεσμα, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή εκείνος ο συγκεκριμένος χώρος γύρω της έγινε σα αόρατο πεδίο που μόνο εκείνη μπορούσε να διαβάσει σα φυλλάδιο κλειδωμένο. Μα τι σημασία έχει τελικά ποιος κέρδισε; Σημασία έχει πόσες φορές σηκωθήκαμε σ' εκείνον τον ίδιο δρόμο σ' αυτές τις δυόμιση χρονιές κι είδαμε κάτι σα φωτιά χωρίς πυρκαγιά — κάτι που μοιάζει να μην είναι εκεί για να κάνει το σπορ καλύτερο, αλλά για να κάνει εμάς καλύτερους σ' αυτό που βλέπουμε. Εκείνον το τρίτο σετ εκείνο το Γουίμπλεντον δεν ήταν αγώνας· ήταν σα κάποιος να ανοίγει μία πόρτα χωρίς κλειδί κι εκείνη την στιγμή καταλάβαμε πως ο κόσμος μας είχε ξεγελάσει μέχρι τότε πως όλα χρειάζονται έναν αριθμό για να είναι αληθινά. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν λόγους ας αφήσουν την Ίγκα εκεί πάνω — αυτή ξέρει πως οι μεγάλοι χαρακτήρες δεν γράφονται μ' αριθμούς, γράφονται μ' εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος σταματά σα να πήρε ανάσα. Όσοι είμαστε εδώ βλέπουμε όχι ομάδα, βλέπουμε μία γυναίκα που κάθε φορά που σηκώνει εκείνο το ρόπαλο γίνεται η ίδια η ιστορία σ' εκείνον τον ίδιο χώρο· κι όσοι ακόμα διαφωνούν ας σηκωθούν από τις καρέκλες τους γιατί εδώ δεν μιλάμε για βόλεϋ — μιλάμε γι' εκείνον τον πυρήνα σα πυρσός σ' έναν ωκεανό σκοταδιού.