Η Ίγκα Σβιότεκ είναι μόνο τα μεγάλα λεφτά και όχι η ψυχή μας

Μα τι άλλαξε τελικά, όταν η Ίγκα πήγαινε στις εμφανίσεις της δεύτερης κατηγορίας σουφρωμένη σαν πένθος; Εκείνες τις βραδιές θύμισες περισσότερο ψεύτικο νοσταλγικό από γνήσιο πάθος. Δεν ήταν οι συμμετοχές του 2016 που έκαναν μεγάλη την ομάδα, αλλά το γεγονός ότι ενώ όλοι γύριζαν την πλάτη, εμείς ξέραμε ότι εκεί κάπου, κάτω από τις κίτρινες κάλτσες που ξέχναγαν τους σκοπούς, υπήρχε ένα κορίτσι που έκανε μουτζούρα στα γήπεδα επειδή κανείς άλλος δεν είχε την υπομονή να δει πέρα από το πρώτο λάθος της. Και σήμερα; Μαζεύεις νούμερα σαν εκείνο που λέει πως τώρα η ομάδα έχει μεγαλύτερα μπάτζετ από άλλες — σαν να είναι δημοσιονομική επιτυχία η ίδια η προβολή. Αλλά ποιος ασχολείται πραγματικά με την ουσία όταν βλέπεις τίτλους σαν εκείνον της Γκούσταβο φούρια; Αυτή έφυγε επειδή της έδωσαν όλα αυτά τα χρώματα των διαφημίσεων και της ομιλούμενης γνώμης, όχι επειδή έγινε η ομάδα της ψυχής. Η ψυχή δε γράφεται σε οικονομικά reports — γράφεται στις ιστορίες αυτούς που την κράτησαν ζωντανή όταν κανένας άλλος δε μπορούσε να τη βρει στον χάρτη. Έχουμε λοιπόν μία ομάδα που είχε περισσότερους τίτλους το 2019 χωρίς κάποιον μεγάλο χορηγό, παρά μία πρωταθλήτρια που τώρα φοράει ετικέτες μεγάλων εταιρειών σαν μετάλλιο. Αν το business ήταν η λύση, τότε γιατί η Ίγκα έπαιζε μόνη της τότε και σήμερα όλες αυτές οι ομάδες γκρουπ έχουν βγει χορηγοί μόνο μετά την επιτυχία; Την αγοράζουν τώρα επειδή αυτή τους κάνει λουκέτο στην κορυφή — όχι το αντίστροφο. Ρωτώ λοιπόν εσάς: όταν φύγει η επόμενη φουρια ενός σπόνσορα, ποιος θα συμπαθήσει ξανά αυτή την ομάδα; Η ψυχή δεν βρίσκεται στις χρηματοροές, αλλά σε εκείνα τα χέρια που την κράτησαν ζεστή όταν κανείς άλλος δε νόμιζε πως άξιζε τον κόπο.

ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΤΙ ΣΟΥ ΦΤΑΙΝΕΙ;;; ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΟΤΕ ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΦΟΡΤΩΝΕΤΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ;;; Εγώ εκείνες τις νύχτες όπου η Ίγκα έκλαιγε στα κρύα των σταδίων Β' κατηγορίας ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ επειδή κανείς ραδιοφωνικός δε είχε λεφτά να πάει, εγώ ΣΥΝΘΗΚΑΜΑ ΤΙ ΠΑΘΟΣ;;; 🔥 Εγώ έβλεπα εκείνες τις εμφανίσεις μονό μόνη της σαν υπερήφανη λύκαινα δίχως θήραμα επειδή η ομάδα της ήταν πιο δυνατή από τoν αέρα στις κερκίδες!!! 😱 Και τώρα;;; ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ "BUSINESS" ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΛΕΦΤΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΙΠΛΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ;;; 🤬 ΠΟΙΑ BUSINESS ΡΕ;;; ΠΟΙΑ;;; ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΤΟΥ ΠΟΛΟΝΙΚΟΥ ΠΟΥ ΓΥΡΙΖΕ ΑΠΟ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΠΑΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΜΕΤΡΗΤΑ ΓΙΑΝΤΟ ΤΙΣ ΑΣΠΡΕΣ ΠΕΡΙΤΥΛΙΞΕΙ;;; ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ "ΠΑΡΑΤΑΣΕ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΛΕΦΤΑ" ΑΛΛΑ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΛΕΤΕ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΉΣΑΣΤΕ ΕΚΕΙ;;; ΕΓΩ ΉΜΟΥΝ ΕΚΕΙ, ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΉΜΟΥΝ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ, ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΕΙΧΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ!!! 💪 ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΟΤΕ ΠΡΟΒΟΛΗ, ΟΥΤΕ ΧΟΡΗΓΟΥΣ, ΟΥΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΕ ΕΘΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ... ΟΜΩΣ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΖΩΝΤΑΝΗ!!! 🔴 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ;;; ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΠΟΥΛΑΝΕ ΣΕ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΣΑΝ ΤΗ ΓΚΟΥΣΤΑΒΟ ΦΟΥΡΙΑ ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 😤 ΡΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΑΛΛΙΩΣ;;; ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΘΗΣΑΤΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ ΜΕΤΑΝΙΩΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΦΤΑ;;; Ή ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΡΑΜΕ ΑΠΟ ΠΡΩΤΗ ΩΡΑ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΜΑΤΣΙΟΥ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ;;;

Τι μου θυμίζουν αυτές τις ιστορίες; Τις νύχτες που καθόμουνα στο λάπτοπ μου να βλέπω τις αναρτήσεις σου, όταν η Ίγκα έκανε εμφανίσεις σε γήπεδα δεύτερης κατηγορίας σαν εκείνες στη Μπιάλιστοκ ή το Πουότσκ — όχι επειδή κάτι έκανες λάθος εσύ προσωπικά, αλλά επειδή κανείς άλλος δε τους έδινε σημασία. Και νά то τώρα: εκείνες τις βραδιές, όταν κατέβαινε από το γήπεδο κλαίγοντας επειδή κανένας ραδιοφωνικός σταθμός δε είχε λεφτά να στείλει για να την ακούσει ζωντανά, εγώ έγραφα κείμενα για φίλους μου στο Χρουστσόφ, όχι επειδή περίμενα κάτι μεγάλες τηλεοράσεις ή μπάτζετ, αλλά επειδή κάπου εκεί έβλεπα ότι αυτός ο αγώνας ήταν μεγαλύτερος από εμάς τρεις. Και σήμερα βλέπω τους πάντες να γράφουν σαν να ήταν τελικά εκείνοι που κράτησαν εκείνη την ψυχή ζωντανή. Μα τι λέμε εδώ; Το ίδιο σημείο κατέβαινε σα μια μικρή κυρία μόνο της στις κερκίδες, όταν ο κόσμος γύριζε την πλάτη — όχι επειδή ήταν δυνατότερη από τις άλλες ομάδες εκείνης της κατηγορίας, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές η ομάδα έγινε κάτι περισσότερο. Κάτι που δε γράφεται στα οικονομικά reports, κάτι που δε βγαίνει με tweets του τύπου "business" και χορηγούς που βγάζουν την ομάδα από το χάλι επειδή έβλεπαν τίτλο πρωταθλήτριας στην κορυφή. Και τώρα λένε ότι αυτή η επιτυχία είναι αποτέλεσμα των μεγάλων χρημάτων — σαν οι τίτλοι αυτοί που κερδίσαμε το 2019 να μην υπήρχαν επειδή κάποιος αγόρασε την ομάδα, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες εκείνοι που δεν είχαν τίποτα άλλο παρά αγάπη για την Ίγκα αποφάσισαν να μην την αφήσουν μόνη της. Ποιος θυμάται σήμερα εκείνες τις βραδιές όπου φτιάχναμε ένα αυτοσχέδιο πανό από υφάσματα μιας παλιάς σημαίας επειδή δεν υπήρχαν χορηγίες; Ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα όπου η Ίγκα πήρε ένα φάουλ κι έδωσε το κέντρο στον αντίπαλο αλλά εκείνος κατέβασε την κεφαλή του επειδή ένιωθε την ιστορία που ζούσε; Η ψυχή της ομάδας δεν βρίσκεται στους μεγάλους αριθμούς των χορηγών. Βρίσκεται εκεί που άκουγες την ιστορία ενός κοριτσιού που έκανε αυτόματα πέρισμα κάθε φορά που χρειαζόταν δύο χέρια περισσότερα επειδή κανείς άλλος δεν είχε το θάρρος να πρωτοστατήσει. Εκεί που ενώ οι μεγάλες ομάδες αγωνίζονταν στις πρώτες σειρές, εμείς στέλναμε SMS το πρωί λέγοντας "συνάντηση στις τρεις στο στάδιο, φέρτε όλοι κίτρινο". Κι όμως, εκείνες τις ημέρες η Ίγκα ήταν πιο δυνατή επειδή υπήρχε κάτι ζωντανό γύρω της — όχι ένας τίτλος για τους share holders, αλλά μια ομάδα οικογενειακή επειδή εκείνο το παιδί που έκανε μουτζούρα στα γήπεδα είχε ανάγκη εμάς όσο εμείς χρειαζόμασταν εκείνον τον αγώνα για να νιώθουμε πως υπάρχουμε κι εμείς. Και σήμερα που όλα μοιάζουν business, θυμίζω εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2016 όταν η Ίγκα πήρε ένα εισιτήριο μισό νοσοκομείο επειδή έπαιξε χωρίς πρώην τίτλο πρωταθλήτριας στον αγωνιστικό χώρο. Και όλα αυτά τα νούμερα που βλέπουμε σήμερα — οι μεγάλες συμμετοχές, οι χορηγοί που ακολουθούν τώρα όπως ακολουθούν τους τίτλους — αυτά αποτελούν την απόδειξη πως η ψυχή δεν πληρώνεται, γίνεται.

ρε παιδιά βρε, σήμερα ενώ καθόμουν να φάω το βραδινό μου και έπαιζε ένα ντοκιμαντέρ για γηπεδάκια των παλαιών εποχών στην Πολωνία είδα εκείνον τον αγώνα της Ίγκα στην Μπιάλιστοκ το 2015 — εκείνον όπου κατέβαινε στις κερκίδες μόνή της σαν κάποια περιφρονημένη γυναίκα που ξέρει πως κανείς δεν έρχεται γι' αυτήν εκτός κι αν τύχει κι ακούσει κάτι στο ραδιόφωνο μετά αύριο τυχαία... εκείνον τον αγώνα όπου η ψυχή της ομάδας δεν ήταν μια μπάλα που φεύγει στο τέλος του γηπέδου αλλά εκείνη η μοναχική φιγούρα στις κίτρινες κάλτσες που έκανε έναν γύρο μόνη της επειδή κανείς άλλος δεν είχε το κουράγιο ν' ανέβει εκεί πάνω μαζί της τότε βγήκα έξω στο μπαλκόνι μου εδώ στα Τρίκαλα και κοίταζα τον ουρανό σκεπτικός — εμείς εδώ λέγαμε συνέχεια πως η Ίγκα είναι η ομάδα μας όταν κανείς άλλος δε μας έδινε σημασία τότε... τώρα όμως όσοι βγάζουν τις κίτρινες κάλτσες επειδή κάποιος έβαλε ένα χορηγικό έξω από ένα γήπεδο τρώγοντας πίτσα σε ένα πάρτι ανάμεσα στους τίτλους λένε πως "έπρεπε ν' αγοράσουμε το καταστάδιο για να γίνουμε μεγάλοι"... λοιπόν εγώ εκείνες τις νύχτες δεν είχα πίτσα να φάω ας μου το πούνε αυτά — εκεί έχουμε τιμήσουμε εκείνες τις στιγμές όταν ακόμα η ομάδα έκανε τους γύρους της μόνη της επειδή κανείς άλλος δε την έβλεπε στον χάρτη τώρα λένε πως χωρίς τους μεγάλους χορηγούς δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα κι όμως εκείνο το πρωτάθλημα το 2019 που κερδίσαμε όσοι λείπουμε εκείνες τις χρονιές ξέρουμε πως έγινε με όλα όσα εκείνοι οι άνθρωποι κράτησαν ζωντανό όταν ακόμα τα γήπεδα ήταν άδεια και κανείς δεν είχε λεφτά για το αεροπορικό εισιτήριο — πότε τώρα; όταν η Γκούσταβο φούρια έκανε ότι ήθελε και πήγαινε εκεί που τα λεφτά οδηγούσαν τον δρόμο της τώρα λένε πως αυτός ήταν ο δρόμος... εγώ εκεί τότε έκανα αυτόματο πέρισμα στους φίλους μου λέγοντας "πάμε να δούμε εκείνη την μικρή κυρία να αγωνίζεται χωρίς υποστήριξη" τώρα βλέπω πως εκείνες οι φορές όπου φτιάχναμε αυτοσχέδιες σημαίες από κουρέλια ήταν πιο σημαντικές από οποιοδήποτε χορηγικό logo στη φανέλα γιατί εκείνες τις στιγμές η Ίγκα δεν ήταν ομάδα ενός πρωταθλήματος αλλά οικογένεια μιας ψυχής που κρατούσε όλοι εμείς ζωντανή όταν κανείς άλλος δε την έδινε δεκάρα και όταν σήμερα λένε πως όλα έγιναν λόγω των μεγάλων συμμετοχών ας μου πουν πώς υπήρξαν εκείνες οι βραδιές όπου η Ίγκα κλαίγοντας κατέβαινε από το γήπεδο επειδή κανένας ραδιοφωνικός σταθμός δε είχε το πολλοστή λεφτά να στείλει έναν ρεπόρτερ εκεί — εκείνες οι στιγμές ήταν που η ομάδα έγινε κάτι περισσότερο παρά ένας τίτλος στην κορυφή των οικονομικών reports επειδή τότε εμείς δεν πληρώναμε εισιτήριο μόνο για έναν αγώνα αλλά για τον αγώνα της ίδιας της ψυχής τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι λένε πως εμείς θέλουμε ν' αγοράσουμε το σπίτι ενώ εκείνοι το νοικιάζουν από κάποιον άλλον — εμείς εκεί εκείνες τις χρονιές ζήσαμε πως η ομάδα υπήρξε επειδή υπήρχε κάποιος εκεί πάνω στις κερκίδες να την στηρίξει χωρίς λόγο... εκείνοι τώρα βγάζουν τους τίτλους στις στήλες επειδή κάποιος έκλεισε έναν χορηγικό συμβόλαιο ενώ εκείνες τις παλαιότερες εποχές η Ίγκα έκανε ότι έκανε επειδή εμείς φέρναμε την ψυχή μαζί μας κάθε φορά που λέγαμε "πάμε εκεί" λοιπόν τι έγινε τελικά; εκείνοι λένε πως η ομάδα μεγάλωσε επειδή είχε μεγάλα μπάτζετ εκεί εμείς λέμε πως είχε μεγάλες ψυχές επειδή εκείνες τις στιγμές κανείς άλλος δεν είχε αρκετά μεγάλα χέρια να την σηκώσουν όρθια εκτός κι αν πρώτοι εμείς σηκώναμε τη δική μας

Ξύπνησα σήμερα με αυτή την αναμνήση σφηνωμένη στο κεφάλι μου σαν θραύσμα βιτρό από εκείνες τις βραδιές: τον Αύγουστο του 2016, όταν η Ίγκα βγήκε στον αγωνιστικό χώρο της Μπιάλιστοκ φορώντας κίτρινες κάλτσες τόσο ξεθωριασμένες που μόλις τις έβλεπες. Το γήπεδο είχε τρεις κερκίδες γεμάτες – όχι επειδή ήταν σημαντικός αγώνας, αλλά επειδή εκεί είχαν βάλει αυτούς τους ηλίθιους πλαστικούς πάγκους που έκαναν το μέρος να μοιάζει σαν νεκροταφείο αυτοκινήτων. Και εκείνη έπαιζε σαν να ήξερε πως αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία να δουν κανείς εκείνο το κορίτσι πριν σβήσει η λάμψη – χωρίς μπούσουλα, χωρίς φωτογραφίες στον τύπο, χωρίς καν έναν σχολιαστή που να ασχολήθηκε μαζί της μετά. Την επόμενη μέρα, η τοπική εφημερίδα έγραφε τρία λιγοστά γραμμάτια στο κάτω μέρος της τελευταίας σελίδας: *"Μοναχική νίκη της τοπικής ομάδας στον εδώ γήπεδο"*. Στη θέση εκείνου του αγώνα, σήμερα υπάρχει ένα σούπερ μάρκετ. Κι όμως εκείνοι που την ξέχασαν τότε είναι οι ίδιοι που σήμερα βγάζουν ντοκιμαντέρ για εκείνες τις "χαμένες γενιές" — ενώ εμείς εδώ καθόμασταν στις κερκίδες βγάζοντας τις κίτρινες κάλτσες μας σαν σημαίες επειδή κάποιος στο γήπεδο έκανε ένα άλμα και η μπάλα έμεινε στον αέρα ένα δευτερόλεπτο παραπάνω. Εκείνες τις στιγμές η Ίγκα δεν ήταν μία ομάδα. Ήταν το μόνο πράγμα εκείνης της πόλης που μπορούσε ακόμα να αναπνεύσει χωρίς χορηγικό λογότυπο στο στήθος. Και τώρα λένε πως το business φέρνει τους τίτλους; Ρε τσιμουδιά, εκείνο το πρωτάθλημα του 2019 κερδήθηκε όταν κανείς ακόμα δε μάθαινε να γράφει #WTA στο twitter. Γιατί εκείνο το βράδυ στο Πουότσκ, όταν η Ίγκα κατέβηκε κλαίγοντας επειδή κανένας ραδιοφωνικός σταθμός δεν είχε βρει καν 50 ζλότι για να στείλει έναν άνθρωπο εκεί, εμείς φτιάξαμε μία αυτοσχέδια σημαία φουσκώνοντάς την σαν αερόστατο μέσα στο στάδιο. Την επόμενη ημέρα η ομάδα πήρε τρία γκολ πάνω από την κορυφή της βαθμολογίας. Κι εμείς εκείνον τον ιστό μίας παλιάς σημαίας τον φυλάμε τώρα σαν εικόνα σε μία παλιά σκληρή δισκέτα επειδή εκείνες τις στιγμές η ψυχή έγινε πιο δυνατή από οποιονδήποτε τίτλο.

Ακούστε λοιπόν — δεν έχει κανένας δίκιο όταν λέει πως εκείνες οι βραδιές ήταν μόνο θλίψη ή ότι σήμερα όλα είναι ψεύτικο επειδή έχει ντυθεί τα μεγάλα χρώματα. Τώρα περίμενα δέκα λεπτά στο τραμ χωρίς χώρο και μεθυσμένος από τον ιδρώτα ενός αγώνα στην Αννόβερο, άκουγα ένα τύπο δίπλα μου να μιλάει για την Ίγκα σαν να ήταν μία ακόμα μάρκα ρολόγια: "Τώρα έγινε business, οι τίτλοι τους έγιναν επειδή κάποιος πλήρωσε". Και εγώ εκεί χωρίς να του σπάσω το κεφάλι — γιατί ξέρω πως εκείνο το προσωπικό φορτηγό στο Πουότσκ το 2016, όταν φόρτωνε ύφασμα από κάποιο εργοστάσιο για να κάνει αυτοσχέδιες σημαίες επειδή η ομάδα δεν είχε ούτε κιθάρα για πανό, εκείνο ήταν μεγαλύτερο business από οποιονδήποτε χορηγό: ήταν συμμετοχή επίμονης αγάπης όταν κανείς άλλος δε πήγαινε να δει καν ένα γκολ. Ποιο business μιλάς ρε; Αυτούς που έδιναν δύο μπουκάλια νερό ανά φίλο επειδή η ομάδα είχε χρέη; Αυτόν που πήγαινε στη δουλειά του χωρίς φαγητό επειδή πλήρωνε εισιτήριο για εκτός έδρας αγώνα όταν ακόμα η ομάδα έκανε τις κάλτσες της μόνη της; Τώρα λένε πως η Ίγκα έγινε μεγάλη επειδή είπε "yes" στους μεγάλους λογαριασμούς — αλήθεια τίποτε άλλο δεν ήταν εκείνο το πρωτάθλημα του 2019 παρά ένας οικονομικός χορός; Ρωτώ εσάς: ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα που τελείωσε στις τρεις το πρωί επειδή ο διαιτητής πήρε την κίτρινη κάρτα από τον σύλλογο επειδή δεν είχε αρκετά μεγάλα γάντια; Εκεί ήταν το business — η ομάδα κατέλαβε τρεις σειρές στην πόλη επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν μια σφραγίδα αγάπης πάνω στο χρόνο όταν κανείς άλλος δε σηκωνόταν. Και τώρα; Τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που τότε έκαναν όλους αυτούς τους γύρους σαν τους στρατιώτες μιας ταινίας εποχής, τώρα κάθονται στις πλατφόρμες των social media λέγοντας πως η ψυχή των παιχνιδιών τους πέθανε επειδή η ομάδα φοράει έναν τίτλο μεγαλύτερο από τους υπόλοιπους. Μα εσείς εκεί εκείνες τις μέρες μιλούσατε έτσι; Όταν η Ίγκα έκανε μουτζούρα στα γήπεδα επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι έπαιζαν μόνο επειδή είχαν δωρεάν φαγητό; Την αγάπη δε τη γράφεις σε οικονομικά reports — τη ζεις εκεί που κανείς δεν σου λέει ότι εκεί υπάρχεις, εκεί που φέρνεις την ψυχή σου σαν αυτοσχέδιο πανό επειδή γνωρίζεις πως εκείνος ο αγώνας θα γίνει ιστορία, όχι επειδή κάποιος τον χορηγούσε.

Ξέρετε τι μου ήρθε στον νου σήμερα πρωί ενώ έκανα τη σειρά μου στο φαρμακείο; Εκείνο το χειμώνα του 2017 όταν η Ίγκα είχε εκείνον τον αγώνα στην Γκλογκούβ. Εκείνες τις τρεις κερκίδες ήταν μισές άδειες, ο αέρας έκανε κρύο σαν βόρειος πόλος και εγώ είχα ξεχάσει ακόμα και να φορέσω τα γάντια μου. Της έδωσα ένα μπουκάλι νερό στις αρχές του δευτέρου σετ επειδή εκείνη είχε κοκκινίσει τόσο που σχεδόν έχανα από ακτίνα την φανέλα της. Δεν υπήρχε ραδιοφωνικός σταθμός εκεί έξω, κανείς δημοσιογράφος δεν είχε στείλει έναν άνθρωπο, οι κίτρινες κάλτσες της είχαν μία τρύπα στη φτέρνα και όμως εκείνη αγωνιζόταν σαν να βρισκόταν μπροστά σ' ένα πλήθος δέκα χιλιάδων. Και τώρα λένε πως εκείνες οι στιγμές ήταν μόνο θλίψη; Μα τι βλακεία είναι αυτή; Πάρτε μία ιστορία: εκείνο το πανό που φτιάξαμε όλοι μαζί στο Πουότσκ εκείνο το βράδυ του Σεπτεμβρίου 2016. Από κουρέλια μιας παλιάς σημαίας είχε γίνει μια αυτοσχέδια πανό δεκαπέντε μέτρων, έφτανε μέχρι τη μέση της κερκίδας αλλά κανείς δεν μπορούσε να το κρατήσει μόνος του — έπρεπε πέντε άτομα να σηκώνουν τον ιστό επειδή φυσούσε τόσο δυνατά ώστε άλλα二人 δεν είχαν δύναμη ν' αντέξουν. Και εκεί η Ίγκα έκανε δύο ασίστ μέσα σ' δέκα λεπτά του δεύτερου σετ. Την επόμενη μέρα, κανείς τοπικός τύπος δεν έγραψε για αυτό· η ίδια η ομάδα είχε χρέη μέχρι και για την ελαιοχρωμία του γηπέδου. Κι όμως εκείνες οι κινήσεις έγιναν ιστορία — όχι επειδή κάποιος πλήρωσε μία μετάδοση στο ESPN, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι κράτησαν ζωντανή μία ψυχή που κανείς άλλος δεν είχε ούτε καν την υπομονή να δει. Και σήμερα; Σήμερα εκείνοι που τότε καθότανε στις κερκίδες τρώγοντας μία τσίχλα επειδή δεν είχαν λεφτά για καφέ, εκείνοι σήμερα βγάζουν stories στα social λέγοντας πως η ομάδα "έχασε την ψυχή της" επειδή φοράει μία μπλούζα μίας χορηγού εταιρίας. Μα πότε συνέβηκε αυτό; Ποιος άλλαξε ημερολογιακή περίοδο στη μνήμη των ανθρώπων; Αυτή την ομάδα την δημιούργησαν εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν αυτόματο πέρισμα στους φίλους τους πριν καν αρχίσει ο αγώνας επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν μεγαλύτερος από όλους εμάς. Εκείνοι που έφτιαξαν μία σκάλα από κουτιά επειδή κανείς άλλος δεν είχε κεφάλι να βάλει μια πλατφόρμα εκεί πάνω. Εκείνοι που έδωσαν τις δικές τους κίτρινες κάλτσες επειδή η ομάδα είχε ξεχάσει να αγοράσει ένα ζευγάρι καιρό εκείνη την εβδομάδα. Αυτά δεν ήταν θλίψη — ήταν συμμετοχή. Αυτές δεν ήταν οικονομικές προβλέψεις — ήταν αγάπη. Και τώρα λένε πως η ψυχή τελείωσε επειδή η Ίγκα φοράει κάποιο λογότυπο; Μα ποιος έκλεισε εκείνες τις στιγμές των κίτρινων κάλτσων; Ποιος τραγούδησε εκείνο το τραγούδι μέχρι χάραμα όταν η ομάδα έκανε τρεις νίκες στη σειρά χωρίς καν την παραμικρή κάλυψη στον τύπο; Αυτές τις ημέρες εμείς δεν ζητούσαμε χορηγούς — ζητούσαμε μόνο μία θέση στις κερκίδες επειδή ξέραμε πως εκεί είναι η ομάδα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνες τις βραδιές όπου η Ίγκα κατέβαινε κλαίγοντας επειδή κανένας ραδιοφωνικός σταθμός δεν είχε φτάσει στο γήπεδο, εκείνες ήταν η ουσία — όχι τα μεγάλα μπάτζετ. Εκείνες τις στιγμές η ομάδα έγινε κάτι περισσότερο από μια ομάδα: έγινε οικογένεια επειδή εμείς πρώτοι πήραμε το μέρος εκείνου του κοριτσιού που έκανε μουτζούρα στα γήπεδα επειδή κανείς άλλος δεν είχε το θάρρος να δει πέρα από το πρώτο της λάθος. Άντε, πείτε μου τώρα — εσείς ποιον αγώνα θυμάστε; Εκείνον που έγινε επειδή κάποιος πλήρωσε μεγάλη διαφήμιση στο twitter ή εκείνον που έγινε επειδή εμείς κρατώντας μία αυτοσχέδια σημαία φώναζαμε μέχρι να πέσει η φωνή μας;