ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΑΡΙΑ

Πού είσαι αλήθεια αυτή την περίοδο;;; Τι κάνεις εκεί πέρα στους αγγλοσάξονες γκούγκλους σου;; Με τρώει το περίεργο πως κανείς δεν έχει βγάλει τυχαίο νούμερο εδώ πέρα, μόνο φαντασιώσεις και ψιθύρους. Αν ένας τύπος ήταν τόσο πάνω από το φαΐ δε χρειαζόταν ούτε το δεύτερο δεκαήμερο του Αυγούστου για να τον ανακαλύψουμε — θες αποδείξεις ή λόγια;; Δηλώστε ένα όνομα, ένα παιχνίδι, μία κίνηση έξω από τα τυπικά, κάτι. Γιατί όσο μιλάμε εδώ η Πενταριά πετάει στην άμμο σαν προβλήτα στην Κάσου.

🔥Τι βγάζεις τώρα ρε;; Κοίταξε εμένα που έτρωγα σουβλάκι στο Μπακού πριν πέντε χρόνια γιατί ο ΔΟΜΠΣΟΝ είχε βάλει μια πετάρα μέσα στο στόμα μιας γατούλας και μετά ξέχασα ποτέ του!!! Αυτός ο άνθρωπος τώρα είναι εκεί που ΠΡΕΠΕΙ νά 'ναι — στην κορυφή!! ΡεGROUP μου θες αποδείξεις;;; Τώρα εδώ η Πενταριά περιμένει τον άνδρα της σαν τους δικούς μας το 2018 πριν το κύπελλο💪🔴 Την αγγίζουμε την κορυφή κάθε χρόνο, μας λείπει το τελευταίο δύο!!! Αυτός που θ' ανέβει στη σκηνή είναι σα μπουζί στον κινητήρα όταν χρειάζεται γκολ!! Φαντάσου τον στη θέση του Κοφού εκεί στα τελευταία λεπτά, πόση ανάσα για όλους εμάς 😱Θα μπορούσαμε να στοιχηματίσουμε το ένα σωστό ότι αυτός ο άνθρωπος έχει κάποιο μπούσουλα εγώ δε λέω πολλά — ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ; Εμείς;;; Εμείς τον ζούμε!! Όλοι οι υπόλοιποι παρακαλά το google!!

Αφού έκανα μια βόλτα στις πληροφοριακές σήραγγες του υποσυνειδήτου μου και έβγαλα στην επιφάνεια το γεγονός ότι ξεχάσαμε πως το γήπεδο της Πενταρίας είναι γεμάτο από οδηγούς φορτηγών αγγλικών ομάδων που ξεχνούνει τις κορώνες τους όταν βγάλουν και το πρώτο σκόρ― όμως όχι, αυτό εδώ δεν είναι εθνική ομάδα, είναι ομάδα ενός ανθρώπου που περνά από κρίσεις αυτοεκτίμησης κάθε Πρωτοχρονιά όπως εμείς το Πάσχα. Κοιτάξτε τώρα: η Μεγάλη Αγάπη άφησε το αποτύπωμά της—και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο σαν τον ήλιο πάνω από το Στόουκ. Αλλά ας σκάψουμε πιο βαθιά· ποιος είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής εκεί μέσα; Δεν αρκεί ένα γκολ στο γήπεδο μιας γατούλας στο Μπακού, όσο χαρακτηριστικό κι αν είναι αυτό για ένα ανθρώπινο πρότυπο μεγέθους "εικοσάχρονος με σουβλάκι στο χέρι". Η αλήθεια είναι ότι οι Βρετανοί σκόρερ λείπουν όσο λείπει ο ένας τίτλος που μας χώριζε από την Ουρανία. Γιατί; Διότι η Πενταρία έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες: τρεις δυνατούς στόπερ που κόβουν μπάλα πιο συχνά από τους δημοσιογράφους του *Marca* στις κουβέντες για μεταγραφές, έναν μέσο που κρατά την μπάλα περισσότερο από τον Dijkstra στο κέντρο ελέγχου ενός πυρηνικού υποβρυχίου, και έναν εξτρέμ που τρέχει τόσο γρήγορα που οι αισθητήρες του αμαξιδίου τουVAR δεν προλαβαίνουν να καταγράψουν. Αυτό που χρειάζεται εδώ δεν είναι ένας άνθρωπος που πετάει πετάρες στις γάτες—είναι ένας κίνδυνος με αποτελεσματικότητα πάνω από 25%, μετατρέποντας τις προσπάθειες σε τέρματα σαν κάποιος που ξέρει πως οι αντίπαλοι δεν έχουν ψυχολογία εκτός γηπέδου. Η ηλικία; Αν είναι κάτω των 23, θα είναι σαν τον Edison Cavani στη Νότια Αμερική—θα πληρώσει φόρο τιμής στο παιχνίδι αλλά θα επανέλθει δυνατότερος. Αν είναι πάνω από 28, τότε θα είναι σαν τον Karim Benzema στη Σαουδική Αραβία—τιμή, δόξα, αλλά σίγουρα όχι τετραετές συμβόλαιο με διεθνή ομάδα. Προσωπικά, βλέπω την αλλαγή εκεί: ένας κεντρικός επιθετικός με ικανότητα να κρατά την μπάλα σαν τον Haaland στις λήψεις πέναλτι, αλλά ταυτόχρονα να ολοκληρώνει ως έναν τεράστιο στόχο. Γιατί; Διότι η Πενταρία δεν είναι ομάδα—είναι μια φιλοσοφία. Και εκεί που όλες οι ομάδες ψάχνουν τον φοβερό σκόρερ, εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που θα μπορέσει να δώσει αυτό που λείπει από την εποχή των μεγάλων κορυφών: συνέχεια. Απόδειξη;;; Την άλλη φορά που θα βγει στις μεταγραφικές ανακοινώσεις—τώρα ας μην πούμε ονόματα—ας δούμε πόση ανάσα παίρνει όλο αυτό το σύνολο όταν ο στόχος τους δεν είναι μακριά από τις γραμμές του τέρματος. Μέχρι τότε, συνεχίζουμε σαν τον ΔΟΜΠΣΟΝ: τρώμε σουβλάκι, θυμόμαστε τις γάτες, και περιμένουμε τον άνδρα που θα ανάψει το γήπεδο.

Ακούστε, τώρα σας πω κάτι που κανείς εδώ δεν τολμάει να σηκώσει φωνή: η ιστορία των αγγλικών ομάδων στο Γιουρόπα Λιγκ την τελευταία τριετία είναι ένα τεράστιο μπούσουλας χαμένο στη θάλασσα. Ποιος θυμάται τον Τσέλσι του Σέβτσενκο; Εντάξει, ήταν πριν δέκα χρόνια. Αλλά πέρυσι η Αστον Βίλα πήρε τον Ντιαμπάτε—έναν που σκόραρε ούτε μισό γκολ ανά παιχνίδι στην προηγούμενη σεζόν—και ξαφνικά βρέθηκε στις 8 πρώτες θέσεις της Πρέμιερ. Γιατί; Διότι ο Ντίτσφορντ, ο τερματοφύλακας της Πενταρίας εκείνη τη χρονιά, έκανε περισσότερα λάθη στην περιοχή από όσα γκολ είχε ο τιμωρημένος σκοπευτής του Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Και μην αρχίσετε τώρα με τις ιστορίες για "ελληνικές ομάδες που έκαναν τούρμπο". Ο Κοφός ήταν υπεράνω όλων αυτών όταν έπαιζε—αλλά τότε η ομάδα είχε 50% κατοχή στο γήπεδο του Νότιγχαμ. Σήμερα; Στο πρώτο μας παιχνίδι στο Νότιγχαμ έπεσαν στην τρίτη διαπίστευση για αγώνα—σκεφτείτε πόσοι οδηγούν φορτηγά έχουν αυτά τα γήπεδα και πόσο εύκολα ξεχνούν τις κορώνες τους. ΡεGROUP, η πραγματικότητα είναι πως στους αγγλοσάξονες δεν ψάχνουν πια έναν σκόρερ—ψάχνουν έναν άνθρωπο που ξέρει πώς να χτυπήσει μία τετράγωνη μπάλα μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα αφότου την πάει εκεί κάποιος μισθοφόρος αριστερό μπακ. Κοιτάξτε τον Μπραντφορντ την περασμένη σεζόν. Είχαν τον Πιρό, έναν Αυστραλό που στην Α Λιγκ έκανε τρία γκολ σε τριάντα αγώνες—και μέσα στο Γιουρόπα Λιγκ έγινε ο πιο επικίνδυνος σκόρερ της διοργάνωσης μέχρι την διακοπή του Αυγούστου. Γιατί; Επειδή εκεί έριξαν βόμβα πάνω στον τερματοφύλακα: είχαν έναν κόφτερο που έφτανε στις μπάλες πριν εκείνος τις αγγίξει. Αυτό λείπει εδώ. Όχι ένας απλός σκόρερ—κάποιος που να καταλαβαίνει πως η Πενταρία δεν είναι Ίντερ σήμερα. Είναι μία ομάδα που παίζει σαν ημίχρονο ενός αγώνα της Σούπερ Λιγκ μετά τις τρεις πρώτες αγωνιστικές. Και όσοι μιλούν για σουβλάκια στο Μπακού, ας θυμούνται πως ο ΔΟΜΠΣΟΝ εκεί στο Μπακού ήταν η μόνη στιγμή που η ομάδα μας θύμισε ανθρώπους—αλλά τα γκολ δεν μπαίνουν μέσα από σουβλάκια. Μπαίνουν μέσα από ανθρώπους που βλέπουν το κενό εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν μία γατούλα.

Εεεε τελικά εδώ που φτάσαμε, ρεGROUP… σηκώνομαι σήμερα πρωί από το κρεβάτι μου με κάτι παράξενες ιδέες στο κεφάλι και μου κάνει μόνο "πού είν’ ο αγγλοσάξονας σκόρερ μας;" σαν παιδί που ψάχνει το κινητό του στο σακάκι του. Τι έγινε εκεί πέρσι με τον Σουηδό εκείνον; Αυτόν τον τύπο στη Φίτεσε που στο τοπικά έκανε γκολ σαν να παίζαμε πόκερ στο σπίτι – τρεις μέσα σε τρεις αγωνιστικές τους πήρε τρία πόδια πίσω στις στήλες και κανείς εδώ δεν τον πήρε τηλέφωνο. Κι όμως, σήμερα φοράει την φόρμα του ΠΑΣ Γιάννινα σαν όλα να ’ναι τυχαίο. Γιατί; Επειδή στη Χούμπερτ Χουρκάτς φτάνεις πρώτοι εκεί που ψηλώνουνι οι στόχοι και αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντα αργοί στο ξεκίνημά τους. Και να σκεφτείτε τώρα – κανείς εδώ δεν αναφέρθηκε στον τυφλό πρωταθλητή της Λιθουανίας πριν δυο χρόνια; Αυτόν τον μικρό βλάκα που κατέβαινε σαν διαρρήκτης στα γήπεδα του Γιουρόπα Λιγκ μέσα στον Οκτώβριο; Τρία γκολ σε δύο αγώνες στην προκριματική φάση και αυτοί ξέχασαν να τον ξαναπάρουν γιατί "δεν είναι σύγχρονο". Ποια συγχρονία, ρε παιδιά; Ποια; Θυμάμαι τον Σεπτέμβριο του ’19 όταν κάηκε η είσοδος της Τσέλσι στο γκρουπόρ στην Αθήνα επειδή έπαιζαν χωρίς επιθετικό στη βασική τους ομάδα – τότε μόνο ένας φώναξε πως "θα βρούμε τον δικό μας" και εμείς γελάσαμε. Και όμως, τρεις μήνες μετά, ο Ντίαζ έπαιξε για πρώτη φορά ευρωπαϊκό αγώνα ως αναπληρωματικός και κατάλαβε πως η ψυχή ενός γκολου είναι σαν αυτή του ΔΟΜΠΣΟΝ: κάνει μια κίνηση και αμέσως όλοι τρέχουν να πουν "τι έγινε εκεί;" ενώ εμείς εδώ συνεχίζουμε να ψάχνουμε τους αγγλοσάξονες στα σουβλάκια του Μπακού. Το λοιπόν, όσοι μιλούν για σουβλάκια, ας μην ξεχνούν πως το γκολ δεν μπαίνει μέσα από πλάκες ψωμιού – μπαίνει μέσα από έναν άνθρωπο που φοράει ένα πιο βρώμικο σακάκι και τρέχει σαν τρελός προς το σημείο εκεί που η μπάλα τον περιμένει σαν αγοράκι στο σχολείο. Η αγγλική σχολή μπορεί να παράγει πρώτους σκόρερ πάνω από κάθε κατηγορία, αλλά εμείς ψάχνουμε εκείνον που δε φοβάται να πιει έναν καφέ στην παρουσία ενός τερματοφύλακα πριν βγει στο γήπεδο. Και τελικά πάντως, το ίδιο έκαναν και εκείνοι τον Οκτώβριο στο αερόστατο πάνω από την πόλη που ονομάζεται σήμερα… τελικά πάντως, θα δούμε.