Από τη βαρβαρότητα στη δόξα!
μανταλωμένος στο ζαφείρι της δεκαετίας του '80 που ήταν το τσάκι αγώνων της Παρνασίας, εκείνον τον Οκτώβρη του '87 όταν οι φίλοι μας βγήκαν πάνω στον λόφο σαν γύπες πάνω σε κοπάδι καλοκαιρινό — θυμάμαι ακόμα τη φωνή του Κυρ Μπάμπη που ξεσπούσε στον αέρα σαν μπουλντόζα: «τώρα ας δούμε ποιοι είμαστε!» και τότε η μπάλα χτύπησε δίπλα στον ξύλινο πάγκο που καθόμουν πάνω στη ρυτίδα του γηπέδου χωρίς καθίσματα... εντάξει, ήταν σαν ταινία β' κατηγορίας εκείνη την ημέρα, κόκκινο γήπεδο σκόνης, οι αντίπαλοι έτρεχαν σαν σαλεύτικα πρόβατα, αλλά εμείς; εμείς γελούσαμε σαν παιδιά γιατί ξέραμε ότι είχε γεννηθεί εκεί κάτι μεγάλο εκείνης της ώρας.
και μετά ήρθαν τα πορτοκαλί-κίτρινα που μύριζαν σπίτι. όταν τελικά αποφάσισαν ότι εκείνο το χρώμα θα ήταν η σημαία των δικών μας νυχτών στις κερκίδες στο Ζαμπζέριε, πόσοι εμείς είχαμε ήδη φορέσει πορτοκαλί μαντίλι γύρω από τον λαιμό σαν ιερό σύμβολο; μιλάμε για χρόνια που έκαναν τον Γουρκάτς αλλιώτικο ουρανό — όχι οποιαδήποτε ομάδα, σπίτι φωτιάς στους δρόμους, στις καρδιές, στις τραγουδιστικές κραυγές που έκαναν τρέμει τους γείτονες.
και μην αρχίζουμε τις κουκουβάγιες στο στήθος εκείνες τις βραδιές — είχαν γίνει δεύτερο δέρμα μας, σαν τις ρυτίδες μας από τόση φωνή. κανείς δεν κατάλαβε τότε πόσο βαθιά είχαν φυτευτεί εκείνες οι φτερούγες στην ψυχή του οπαδού... μέχρι να τις δεις τώρα να λάμπουν στην είσοδο του γηπέδου σαν σήματα μιας νέας εποχής. 😄
Ρε φίλε μου, αυτή η ιστορία με τα πορτοκαλί-κίτρινα έφερε πίσω όλο το πλάσμα του ψαραγιού απογεύματα στη Λάρισα! Θυμάμαι τότε ήμουνα 10 χρονών, κουβαλούσα ένα τεράστιο αυτοσχέδιο πανό από χαρτί του οποίου το πάνω μέρος είχε κολλημένο ένα πορτοκαλί-κίτρινο σάλι της μαμάς μου πάνω σαν σημαία! Την ώρα που ξεκινήσαν οι φωνές των κερκίδων "GÓRNIK!!!" ένιωθες ότι η πόλη έγινε ένα μόνο σώμα αγάπης! Το γήπεδο βράζει ακόμα στη μνήμη μου σαν εκείνο το πρώτο καλοκαίρι που πήγαμε στο Ζαμπζέριε... 🔥💪😱 αυτές οι κουκουβάγιες στο στήθος ήταν σαν τατουάζ στους πιο σκληρούς! Ακόμα και σήμερα όταν βλέπω κάποιον να φοράει εκείνο το χρώμα πάνω του νιώθω έναν σφίξιμο στην καρδιά... επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες έγιναν οικογένεια! Ουρανέ, αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα είναι ΛΑΟΣ! πάμε γερά;;;;
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε αμέ πω πω πω... αυτό το τσάκι του '87 με τον Κυρ Μπάμπη να βροντοφωνάζει σα μπουλντόζα πάνω από τους λόφους ξυπνάει ξανά όλα εκείνα τα χαμένα βράδια της νιότης! θυμάμαι εγώ τότε στο σπίτι μου στις Τρίκαλα, εκείνες τις πρώτες μεταδόσεις στο μικρό κουτί μέσα στη σκόνη του καφέ που ζύγωνε ο νονός μου, όταν βλέπαμε τους γύπες εκείνους να περιτριγυρίζουν τον αντίπαλο σαν ένα σμήνος από πορτοκαλί-κίτρινες σφήκες... γιατί πιστέψτε με, εκείνο το χρώμα είχε ήδη αρχίσει να δαγκώνει την ψυχή μου πριν ακόμα αγοράσω το πρώτο μαντίλι!
εντάξει, γιατί δεν το λέμε τώρα — εκείνο το πρώτο πορτοκαλί-κίτρινο σάλι ήταν στην πραγματικότητα ένα κουρέλι ενός παλαιότερου μπουφέ μου που η μάνα μου είχε βάλει χέρι μέσα στις κουβέρτες γιατί "ξέχασε ότι το είχε βγάλει έξω" όπως έλεγε εκείνη η χρόνια ιστορία... αλλά όταν το έγδαρα και του έδωσα σχήμα φτερού γερακιού πάνω στον λαιμό μου σα σημάδι των ιπτάμενων, εκείνο το κομμάτι από ύφασμα έγινε η πρώτη μου κουκουβάγια χωρίς φτερά! ακόμα θυμάμαι την μυρωδιά του σαπουναριού που είχε απορροφήσει όλα αυτά τα χρόνια, όπως θυμάμαι και εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν οι αντίπαλοι είχαν στήσει έναν τοίχο σιδήρου και εμείς; εμείς γελούσαμε σα τρελοί επειδή ξέραμε πως κάποια στιγμή εκείνος ο τοίχος θα γινόταν σκόνη...
και τώρα εδώ που καθόμαστε σαν οικογενεια έχοντας φτάσει μέχρι το τελευταίο εισιτήριο των κερκίδων σα βραδιά πρωταθλήματος... πως λέμε ότι δεν είναι κάτι παραπάνω από αριθμούς όταν αυτοί οι άνθρωποι είχαν γίνει σπίτι; πόσες φορές ακόμα θα βρισκόμαστε εδώ λοιπόν; πάμε γερά;;; 🔥💛
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ωραία λοιπόν, αυτοί οι Γουρκάτς έχουν γίνει θρύλος κι εμείς τώρα φοράμε πορτοκαλί-κίτρινο σαν να είναι η δεύτερη εθνική μας σημαία! 😂🔥 Θυμάμαι τότε όταν βγάλαμε το πρώτο μπουλούκι στις κερκίδες και ο τύπος στην είσοδο μας κοίταξε σα χαμένος: "ρε παιδιά, είστε σίγουροι;" Μα ναι ρε φίλε, μέχρι και η γάτα του γηπέδου είχε φορέσει ένα πορτοκαλί ζιπούνι πάνω της!
Κι όμως, ήταν όλα τόσο φυσικά που μόλις εκείνο το χρώμα έγινε σήμα κατατεθέν, άρχισαν κι άλλες ομάδες να κοιτάζουν ξαφνικά τους γύπες τους σα κάτι κακοφτιαγμένο! Γιατί εμείς; Γιατί εμείς γίναμε μια οικογένεια που τραγουδάει εκτός γηπέδου κι αγκαλιάζει μέσα! Κάπου εδώ πρέπει να ψάξουν κι οι υπόλοιποι το τσάκι του δικού μας «τώρα ας δούμε ποιοι είμαστε!».
Και τώρα, όταν βλέπω κάτι νέο στο γήπεδο ντυμένο σα Χούμπερτ, του λέω αυτό: "συγχαρητήρια αγόρι μου, πήρες τη σωστή απόφαση! Τώρα άμα θες να γίνεις φίλος μου, φέρε μαζί σου ένα πορτοκαλί-κίτρινο μαντίλι… κι ας είναι ακόμη και του μπαμπού μου!" 🤣🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿