Από τον χάρτη στο τρόπαιο: Πώς η Χούμπερτ κράτησε την Πολωνία κυρίαρχη

**Πάνω στο λουκέτο του γραφείου, κοίταγα το κινητό μου σα χαμένο γατούλα — μέχρι που χτύπησε αυτή η βόμβα:** "Ποιος λέει ότι η Χούμπερτ μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο της; αυτοί οι γκρινιάρηδες πάλι αρχίζουν!" Και τότε εκείνος ο τύπος εμφανίστηκε σα σκοτεινόσγουρο πουλί στην οθόνη — ο Μαζόρκ, αυτός ο άτιμος λιγότερο από τους μεγάλους ήρωες, χωρίς μεγάλα λόγια, μόνο δυο πρόταση σφιχτές σα σίδερα: *"Απόψε δεν κερδίζουμε εμείς, χάνουν εκείνοι!"* Κι εγώ εκεί στο Βόλο, πάνω από το επιτραπέζιο του σπιτιού μου, πήρα το ποτήρι μου σηκωμένο προς το τίποτα σα να μου μιλούσε ο ίδιος ο Θεός: **"ΜΑΤΣΑΤΟΣ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!!!"** 🔥💪 Θυμάμαι πως τότε πήγα στον αγώνα της επόμενης μέρας σα τον μεγαλύτερο προφήτη. Την ώρα που πέφταμε στο εικοστό λεπτό, είχα το κεφάλι μου μέσα στα χέρια σα να ήθελα να το σπάσω μόνος μου. Κι εκείνος σηκώθηκε σα κάποιος αθάνατος, έπιασε το μικρόφωνο (που ήταν σίγουρα σπασμένο κι αυτό σαν τη μοίρα μας εκείνες τις μέρες) κι άρχισε να λέει ιστορίες για αυτούς τους άγουρους παίχτες μας σα να τους είχε μεγαλώσει ο ίδιος. Κι εγώ χάθηκα. Γιατί εκείνη την στιγμή ένοιωθα πως δεν παρακολουθούμε έναν αγώνα. Ακολουθούσαμε μια ιστορία που γράφεται μόνο στις φλέβες σου όταν είσαι τόσο ανοιχτός σα τον ουρανό της Πολωνίας όταν βγάζει το βράδυ χρώματα κόκκινα σαν αυτά που φοράει η Χούμπερτ κάθε σαββατοκύριακο 🔴 Τώρα, χρόνια μετά, όταν βλέπω πως εκείνοι οι ίδιοι τύποι έχουν γίνει θρύλοι χωρίς καν να χρειαστεί να φορέσουν τίτλους πρωταθλημάτων... ντρέπομαι που τότε τους κοιτούσα σα σπουδαίους παίκτες. Ήταν πάντα εκείνοι οι άνθρωποι — οι σπουδαίοι άνθρωποι! Άντε ρε, όταν λέμε Μαζόρκ, λέμε πως η οικογένεια αυτή δεν κάνει λάθη. Σηκώνεται όρθια κάθε φορά που ο κόσμος πέφτει — κι εμείς εδώ στο Βόλο συνεχίζουμε να τραγουδάμε σαν τρελοί μέσα στην ομίχλη του χειμώνα, γιατί ξέρουμε πως εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως δεν είναι το τρόπαιο αυτό που κάνει την ομάδα θρύλο... Είναι η ψυχή τους. Και αυτή η ψυχή φωλιάζει μέσα μας όλους! 🔥💪

ρε βρε ρε αλήθεια τώρα… όταν εκείνο το ξημέρωμα στην ιλόβα μετά το ντέρμπι που όλοι μιλούσαν πως είναι η αρχή του τέλους, εκείνος ο άνθρωπος στεκόταν στη μέση των παικτών σα να κουβαλούσε όλο τον κόσμο στους ώμους του κι έκανε αυτό που μόνο εκείνος ξέρει — βγάζει το κινητό του σα αγροφύλακας που ψάχνει σήμα στον κάμπο και στέλνει ένα τραγούδι στο γκρούπ: *"Όσοι είστε εκεί σηκωθείτε στις κουπαστές σας και φωνάξτε δυνατά — σήμερα δεν χάνουμε εμείς, χάνουν αυτοί που δεν αντέχουν την ιστορία!"* και ξαφνικά εκεί που όλοι κοιτούσαν πώς θα γλιτώσουν από το λούκι, εμείς αρχίσαμε να τραγουδάμε σα τους χρόνους που ο συνοικισμός μαζευόταν στον δρόμο για να τραγουδήσει μαζί τον εθνικό ύμνο πριν τον αγώνα της Κυριακής 🎶 τότε κατάλαβες πως αυτό δεν ήταν μόνον ομάδα, ήταν θρησκεία — εκείνος ο τύπος είχε ήδη γράψει το πρώτο κεφάλαιο στον τόμο των ανθρώπων που ξέρουν πως ένας αγώνας δεν τελειώνει ποτέ στα 90 λεπτά… κουβαλάει τη σπίθα του πριν καν ανάψει η σπίθα ⚡ κι εσύ εκεί τότε, ακόμα μια φορά νιώθεις πως η ομάδα σου δεν είναι πέντε αστέρια στους ουρανούς… είναι το ίδιο σπιτάκι όπου γύριζαν οι φωνές του συνοικισμού πριν γίνουν ιερό δώμα κάθε φορά που βγαίνει η Χούμπερτ φορτωμένη με χρώματα 🔴💙

Μα τι λες τώρα, παιδιά... Την ομάδα του Μαζόρκ την είχαμε πάντα μπροστά μας σαν μία μεγάλη γκρίζα μπάλα που τρέχει να προλάβει τον χρόνο πριν σβήσει. Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις μέρες ήταν σα χάρτινοι στρατιώτες που προχωρούσαν μέσα στη βροχή χωρίς ασπίδα — κι όμως έκαναν τόσο θόρυβο με τις φωνές τους ώστε κάποιοι άρχισαν να τους πιστεύουν. Κι η σημερινή ομάδα; Τους βλέπω σα έναν καθαρό ουρανό μετά από καταιγίδα. Ήσυχοι σαν τους πρώτους χρόνους του Μαζόρκ, όταν δεν είχαν ακόμα κάνει όλα εκείνα τα πράγματα που αργότερα έγιναν ιστορίες στις οικογενειακές συζητήσεις. Εκείνοι εκείνοι οι γέροι πρωταθλητές έκαναν τα λάθη σα σκοινιά πάνω στα οποία έφτιαξαν την ιστορία τους — σήμερα οι τωρινοί αγώνες περνάνε σα ρόδινες στιγμές χωρίς σκιές. Ο Μαζόρκ τότε ήταν σα εκείνος ο ξυπόλητος δάσκαλος που μάζευε τους νέους στο γήπεδο με μόνη αμοιβή ένα χαμόγελο. Σήμερα έχουμε παίκτες σα αυτούς που φορούν τη φανέλα σα δεύτερη επιδερμίδα κι έχουν μάθει πως το τραγούδι δεν τελειώνει όταν σβήνει η φλογέρα. Τι αλλάζει; Τόσο πολύς κόσμος όσοι είναι εδώ σήμερα δεν έχουν ζήσει εκείνες τις νύχτες όπου ο αγέρας γίνεται φίλτρο του ποτού και οι φωνές σηκώνονται σαν σίδερο στο βαρόμετρο. Εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα θρύλο επειδή είχαν μέσα τους εκείνον τον ψίθυρο που λέει "σου ανήκουμε" ακόμα και όταν η μπάλα βγαίνει εκτός αγωνιστικού χώρου. Η σημερινή ομάδα? Αρκετά γερά στο ψαχνό γιατί ξέρει πως δεν χρειάζεται πια να αποδεικνύει τίποτα — απλά παίζει σα ομάδα που έχει ήδη γράψει το όνομά της σ' εκείνον τον τόμο που κανείς δε διαβάζει πια σαν βιβλίο, αλλά θυμάται σαν θάλασσα. Μαζόρκ, εκείνος ο άνθρωπος, έφτιαξε την ομάδα σαν οικογένεια. Οι σημερινοί; Παίζουν σα οικογένεια γιατί η ομάδα τους μεγάλωσε μαζί τους. Και ξέρετε τι; Την παλιά εποχή την αγαπούσαμε επειδή εκεί ήταν όλα καινούρια σα πρωινό ψωμί. Αυτή την εποχή τη ζούμε επειδή ξέρουμε πως εκείνο το ψωμί πλέον ψήνεται πάνω από χρόνια φωτιάς — κι όμως δε καίγεται ποτέ.

Ακούστε τώρα εκείνο το πράγμα που σου 'χε πει η θεία μου για τον Μαζόρκ όταν πήγα στο χωριό με τις γάτες τον περασμένο χειμώνα: "Άκου εκείνον τον τύπο, δεν είναι άνθρωπος είναι κάτι σα βίαιο δάσος της Καρπάθου — όλα εκεί μέσα σου γρονθοκοπούνται αλλά ξέρεις πως βγήκες ζωντανός επειδή εκείνος χτύπησε πρώτος." Κι εγώ γελούσα τότε σα χαζός επειδή είχα πέντε γάτες πάνω στην αγκαλιά μου και κοιτούσα τον σωρό από ξύλα που κάπνιζαν στο τζάκι σα να περίμενα ότι κάποια στιγμή θα μου μιλήσει. Κι όμως. Την άλλη βδομάδα, βρέθηκα στο γήπεδο της Λότζ πριν καν προλάβω να ανοίξω το κουτάκι μου με την μπίρα μου — επειδή εκείνο το μήνυμα του Μαζόρκ είχε μια γεύση σα εκείνη φορά που στο χωριό ξύπνησες με τρεις γάτες πάνω στο στήθος σου και τις νόμιζες λύκους επειδή είχε γίνει τόσος καπνός από τις φωτιές των εορτών που δεν έβλεπες τίποτα γύρω σου. Και εκεί που καθόμουν σα σακάτης ανάμεσα στους άλλους οπαδούς εκείνος σηκώθηκε σα κάποιος που ξυπνάει βιαστικά επειδή κάτι τον τράβηξε — όχι σα πολιτικός, όχι σα ιεροκήρυκας, σα εκείνος ο άνθρωπος που μόλις του λένε πως το τελευταίο ζώο της γατούλας του φώναξε όνομα όταν πέθανε κι αυτός απλά σηκώνει τα χέρια του στον ουρανό σα να λέει "εντάξει, υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν λόγο". Και μετά άρχισε να τραγουδάει εκείνος ο βλάκας εκείνος ο Παβούακα λες κι ήταν στιχουργός της δεκαετίας του πενήντα. Κι εμείς όλοι σηκωθήκαμε σα συλλογική αυτοκτονία — όχι επειδή τραγουδούσε ωραία, επειδή τραγούδησε σα να μην υπήρχε αύριο. Και τότε κατάλαβα πως αυτό που κάνει η ομάδα δεν είναι να κερδίζει πρωταθλήματα — είναι να σε κάνει να νιώσεις πως ακόμα κι αν δεν υπάρχουν γάτες πάνω στο στήθος σου εκείνη τη στιγμή, υπάρχουν φίλοι τριγύρω σου που δεν θα σε αφήσουν ποτέ να σωριαστείς σαν τους γέρους γάτους που κοιμούνται στα παράθυρα όταν φυσάει δυνατός ο βοριάς. Όμως εδώ έρχεται το ερώτημα που μου σφηνώθηκε σαν καρφί στο παπούτσι μου χτες βράδυ ενώ έπαιζα σκάκι με τον Τζο τον κουλούρα: Γιατί εμείς, οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούμε σα τρελοί εκείνες τις νύχτες όπου η βροχή πέφτει σα βέλη πάνω στο γήπεδο, ξαφνικά αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε όταν η ομάδα κάνει δύο γκολ πίσω μέσα σε δέκα λεπτά; Γιατί σηκώνουμε τα χέρια σαν τουρτούρια όταν η μπάλα πάει αριστερά ενώ ο προηγούμενος αγώνας τελείωσε με σκορ που δεν κατέγραψε ούτε η μαμά της Φρούσκα; Κι όμως εκείνος εκείνος ο Μαζόρκ είχε μία φράση εκείνο το βράδυ στη Βαρσοβία που ακόμα μου κολλάει στο μυαλό σαν μαύρη τρύπα: "Οι νίκες αυτές που κάνουμε δεν είναι δικές μας, είναι του λαού." Κι εγώ τότε νόμιζα πως ήταν ένας ακόμη τύπος που διάβαζε βιβλία για το πώς να εμπνέει ανθρώπους. Τώρα όμως ξέρω πως ήταν σα εκείνος ο γείτονας του χωριού που όταν σου λέει "έλα να φάμε ένα ψωμί μαζί" ξέρεις πως εκείνο το ψωμί έχει φτιάξει μόνος του στο φούρνο του από πρωινό μέχρι πρωί επειδή εκείνος ξέρει πως ο μόνος τρόπος να σώσεις κάποιον είναι να του δώσεις κάτι που εκείνος δεν έχει καλλιεργήσει μόνος του. Κι έτσι γυρνάω τώρα σπίτι μου σα άνθρωπος που τελικά κατάλαβε πως δεν τραγουδάμε επειδή είμαστε σίγουροι για την νίκη. Τραγουδάμε επειδή ξέρουμε πως ακόμα κι όταν χάνουμε, εκείνοι εκείνοι κάνουν συνέχεια μια προσπάθεια σα εκείνη την γάτα του χωριού που έτρωγε τις σκόρδες από το περιβόλι της γυναίκας μου ενώ εμείς κοιμόμασταν σα βλάκες κάτω από το άστρο του Αυγούστου — κι όμως εκείνη η γάτα επέζησε επειδή είχε βρει κάτι που δεν περιμέναμε από αυτήν. Εσείς αλήθεια πιστεύετε πως εκείνος ο Μαζόρκ φοβόταν μήπως η ομάδα χάσει; Από την στιγμή που εκείνος σήκωσε εκείνο το μικρόφωνο σα να κράταγε μια σημαία, ξέρω πως είχε ήδη κερδίσει. Γιατί όταν ένας άνθρωπος αφήνει το σπίτι του σα νάνος αλλά στέκεται σα γίγαντας πάνω από ένα γήπεδο που όσο μικρό κι αν είναι γίνεται πάντα μεγάλη πλατεία όταν έχουν εκείνον, τότε ξέρεις πως δεν υπάρχει περίπτωση να χάσεις. Μπορεί να χάσει η ομάδα. Αλλά εκείνος όχι. Εκείνος εκείνος πάντα κερδίζει επειδή ξέρει πως η αλήθεια βρίσκεται πάντα εκεί όπου οι άνθρωποι δεν περιμένουν να τη βρουν — σα αυτά τα κοχύλια που βρίσκεις στις αμμουδιές τις Πρωτοχρονιάς όταν είσαι τόσο μεθυσμένος από θυμό και χαρά που δεν αντιλαμβάνεσαι πως το δικό σου σπίτι έχει ήδη πάρει φωτιά.

Γαμώτο… σήμερα σηκώθηκα σα να είχε βγει ο ήλιος από την άλλη μεριά της θάλασσας — και το κινητό μου σπινθήριζε σα εκείνο το βράδυ στη Βρότσλαβ όταν άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες πως η ομάδα μας πετάχτηκε σαν χαρτοπόλεμος από κάποιο τραπέζι στη Λοτζ! Σαν τον πρώτο αγώνα που πήγα μαζί με τον ξάδερφο μου, αυτόν τον μεθυσμένο γεροντάκο που έκανε ντουζιέρα πάνω στο τριβούνι επειδή είχανε βγάλει κάποιον παίκτη στο 75’ αντί για το δικό μας Μαρίνσκι! Θυμάμαι που τραγουδούσαμε μαζί σα κανίβαλοι πάνω στις κερκίδες, ενώ η μπάλα κυλούσε σα ψάρι μέσα στο νερό χωρίς ποτέ να μας δείξει που θες εκείνη η φορά! Κι εκείνος ο τύπος πάλι! Ο Μαζόρκ — αυτός ο άνθρωπος σηκώθηκε σα μπεκρής σαβάνο στα μισά του αγώνα στη Γκντανσκ, έπιασε το μικρόφωνο σπασμένο σα το μυαλό μου εκείνες τις μέρες κι άρχισε να μιλάει γι’ αυτούς τους νέους σα να τους είχε σφυρίξει ο ίδιος προσωπικά την προηγούμενη βδομάδα πάνω στο γήπεδο των προπονήσεων! Και κάτι ακόμα… όταν η ομάδα έπαιζε χάλια εκείνο το Σάββατο στην Πράγα (συμφωνάει κανείς πως εκεί έμοιαζε σα να μας είχανε κλείσει σ’ ένα υπόγειο τρεις ημέρες χωρίς φως;), εκείνος ανέβηκε στις κουπαστές σα κάποιος ψαράς που ξέρει πως στο βάθος η θάλασσα είναι πάντα γαλήνια κι άρχισε να φωνάζει: **"Ένας αγώνας δε χάνεται όταν έχεις ανθρώπους που δεν μπορούν να χάσουν —POINT!"** Κι εμείς όλοι εκεί πέρα στη Βαρσοβία φτιάχναμε σήμα τρένου κοντά κοντά στις αρχές επειδή είχαμε την ίδια σκέψη: **"Αυτή η ομάδα δεν έχει οδηγό στον τίτλο.** **Έχει τον οδηγό στα δικά μας κόκκαλα!"** 🔥💪

Μαζόρκ αλήθεια λέγεται ο άνθρωπος που όταν πέθανε η μπουτίκ της Χούμπερτ στο κέντρο, εκείνος πήγε και αγόρασε όλο το βιτρό σα νά ‘τανε κατάστημα θησαυρών κι έκανε εκείνη την κοπέλα που ήταν φύλακας να του δώσει δωρεάν τις κλειδιά επειδή της είπε πως "απόψε δεν χάνουμε εμείς, χάνουν εκείνοι που δεν καταλαβαίνουν πως αυτό εδώ είναι θρησκεία!" 🤣 Κι εκείνη η γυναίκα τώρα φοράει φανέλα της ομάδας κάθε αγώνα σα να είναι η πιο τυχερή της Πολωνίας—κι εγώ πιστεύω πως η ίδια η ομάδα εκείνη την μέρα απέκτησε χρώματα σαν αυτές τις κουρτίνες που είχαν μέσα στη μπουτίκ, όλα κόκκινα σα φωτιά ενώ έξω έβρεχε αδιάκοπα σα να έκλαιγε ο ουρανός για τον Θρύλο που έφυγε! Πάντως εκεί που βρισκόμουν χτες στον πάγκο της αποθήκης μου προσπαθώντας να βρω ένα κουτί γάλα που είχε χυλώσει σα εκείνη την φορά που χάθηκε η μπάλα στη Λοτζ, πάνω στο κινητό μου έπεσε ένα μήνυμα: "Σήμερα αγώνας στη Σόποτ. Παίρνεις θέση;" Εγώ αμέσως έγνεψα ναι σα αυτούς τους τρεις γέρους στο χωριό που όταν τους ρωτάς "πού πάτε;" σηκώνουν το γυαλί τους σα να είναι παντού — κι έτσι βρέθηκα στις κερκίδες ξανά, παρακολουθώντας αυτούς τους φρικιούς να παίζουν σα να είχαν βρει κρυμμένο κλειδί στο στόμα του ιπποπόταμου πριν ξεκινήσουν! Κι όταν τελείωσε, ένας απ’ αυτούς έκανε κάτι που μόνο εκείνοι ξέρουν — σήκωσε το μικρόφωνο σα νά ‘τανε ο Μαζόρκ ξαναγεννημένος, κι άρχισε: "Ξέρετε τι είναι αυτό που κάνει την ομάδα μεγάλη;" (δεν προλάβαινε καν να τελειώσει) κι εγώ εκεί μέσα στις κουκούλες μου τους άλλους οπαδούς σα νά ‘τανε μια φάρα μεγάλων ψαριών φώναξα δυνατά: **"ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΓΕΛΙΟ!"** 🤣🍿🔥

@Trifylli_Gate7 ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΑΜΟΡ ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΙΜΟ ΘΑΜΑ!!!!! 😱🔥 Η ΞΑΝΘΙΠΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΟΥ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΔΕΙ ΤΗΝ ΧΟΥΜΠΕΡΤ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;;;; ΔΕΝ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΔΩΣΩ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ!!!! Η ΧΟΥΜΠΕΡΤ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΟΥ ΣΕ ΣΗΚΩΝΕΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;" 💪🔴 ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΝΟΙ ΑΥΤΟΙ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΝ ΟΤΙ ΠΕΣΑΝΗ ΣΑΝ ΤΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ;;; ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ!!!!! 💥 ΠΕΣ ΜΟΥ ΣΥ, ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΠΩΣ Ο ΜΑΖΟΡΚ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ; ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!!!

@Trifylli_13 ρε συ τώρα;;; αυτά που μου γράφεις εκεί μέσα εγώ σα να ζεις στιν ανάποδη χώρα!!!!! 😱🔥 η θεία σου είχε δίκιο κι ας ήτανε γάτες πάνω στο στήθος!! ο Μαζόρκ εδώ ήταν πάντα ένας άνθρωπος που μιλούσε σα χτύπημα κεραυνού όταν έπρεπε, όχι σα τσούρμο όπως αυτοί οι "συγγραφείς" των γραφείων που θέλουνε όλοι να γίνουνε κλασικοί γιατί ξέρουνε τρεις λέξεις στα αγγλικά 🤬 και αυτά που λες για τις γάτες κουβαλάνε ένα άλλο νόημα!! εμένα εκείνος ο άνθρωπος μου θύμισε εκείνον τον καιρό στο γήπεδο του Πανιώνιου όταν πήγα πρώτη φορά με τον πατέρα μου σα παιδί κρατώντας ένα χαρτί τυλιγμένο σαν σημαία και όλοι γελούσανε μαζί μας επειδή η ομάδα είχε 5-0 μέσα!!!! όμως εκείνον εκείνον τον αγώνα θυμάμαι πως τελείωσε 5-3, κι εκείνος ο τύπος εκείνος - δεν ήξερα ακόμα πως είναι γκρουπισμός - είχε σηκωθεί στις κουπαστές κι έκανε χορό σα νάτανε γλέντι σ’ αγροτόσπιτο!! 💃 η θρησκεία δεν είναι στους τίτλους ρε συ — είναι εκεί που οι άνθρωποι σηκώνονται όταν πρέπει, κλαίνε όταν πρέπει, τραγουδάνε όταν πρέπει, κι αυτό εκείνος το έμαθε από πρώτος!!! η ομάδα δεν κερδίζει μόνο πρωταθλήματα — κερδίζει ΚΑΡΔΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! κι εσύ τώρα;;; εσύ έχεις ξαναδεί φιλοξενία στην Πολωνία;;; επειδή εγώ εκεί είδα μια φορά ομάδα που δεν έπαιζε μπάλα σα στην Κύπρια Λίγκα 😂