Όταν η πράσινη φλόγα έκαιγε στις καρδιές μας: οι θρυλικές νύχτες με τον Χούμπερτ!
θυμάμαι όταν πρώτη φορά είδα τον γερο Χούρκι να σηκώνει το βιολί στο ζωντανό εκεί στη γερμανία, το '98 ήταν νομίζω, εγώ μόλις είχα τελειώσει τη στρατιωτική μου κι έπιανα το πρώτο μου δωμάτιο μεροκάματο. κάτσαμε πέντε χιλιάδων μέσα στο γήπεδο της στάμντας κι εκείνος σηκώθηκε σαν βασιλιάς αψηφώντας τον αέρα, όσοι είχαν βρεθεί εκεί ψιθύριζαν πως ήταν η τελευταία μεγάλη στιγμή του. γέλαγα από μέσα μου γιατί ξέραμε όλοι πως ο άνθρωπος είχε ακόμα μια στάμνα ακόμα να σπάσει.
κι όμως, χρόνια μετά, ήρθε εκείνο το απόγευμα στον Άγιο Ιωάννη. θερμόμετρο δεκαέξι είχε πέσει στις πέντε και ήταν νύχτα ακόμη — τι μας νοιάζουν οι εποχές όταν φουντώνει η φλόγα; φώναζαν όλα εκεί έξω πως η Λέχ δεν ήταν εκεί για να παίζει μουσική, ήταν εκεί να σβήσει τη δική μας. φορτώσαμε τσίπουρα, σάντουιτς στα γρήγορα κι όλοι μαζί τρέξαμε σαν καμικάζι στην κερκίδα. δεκαδύο χιλιάδες φωνές είναι αρκετά πολλές ώστε να κάνουν την πίστα ενός γηπέδου σαν μεγαλύτερη κι από την πλατεία των Συνόρων εκεί στους Πόρους.
τον θυμάμαι ακόμα τον Χούρκι εκείνη την ώρα, σηκώθηκε εκεί πάνω σαν μάγος πριν τον τελικό μαγικός γύρισμα. έκαναν τέσσερα-πέντε λεπτά αυτοί εκείνοι πριν ξεσπάσει πρώτη φορά εκείνος ο ύμνος στις εξέδρες, σαν όλοι εμείς εκεί ήταν ένας άνθρωπος μόνο. όταν σκόραρε ο Τσέχ πρώτος και σηκώθηκε κάθε πλάτη σαν κυματοθραύστης, κατάλαβα πως αυτή η νύχτα δεν ήταν δική μου — ήταν δική όλων μας. μέσα στις ουρές έφυγα με τις φωνές ακόμη να τρίζουν στα αυτιά μου, σαν κάποιος νικητής που έχει πάρει μαζί του όλο τον κόσμο μέσα στη βαλίτσα του.
κι ας ήταν παλιά χρόνια, ας ήταν μόνο μια νύχτα εκεί στο γήπεδο, εμείς εκείνοι σίγουρα ξέραμε πως ήταν κάτι που δε θα ξεχάσουμε ποτέ. όσο ζούσε αυτός ο σύλλογος τόσο κρατάμε κι εμείς την ίδια φλόγα ανάψιμη. δεν ήταν τυχαίο το στέμμα εκείνο βράδυ — ήταν η ίδια η ιστορία μας που ξανάπαιξε δυνατά πάνω στο χορτάρι 😄😉
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Εμείς εκεί στο ξυλάδικο του χωριού μου στην Κρήτη, κατά τις δέκα η ώρα το βράδυ εκείνο του Μάη του '23, είχε πετάξει η τηλεόραση στο σαλόνι και είχε μείνει μόνο το ραδιόφωνο ανοιχτό στο τοπικό κανάλι - ξέρω πως θυμάμαι ακόμα πως ο παρουσιαστής έπιανε ψιλή φωνή εκεί που ανέφερε "γήπεδο, 12.000 φίλοι..." κι εκεί εγώ σηκώθηκα από την καρέκλα μου σαν να με είχαν πιώσει τσίπουρο παρά τις τρεις μπίρες που είχε πιει ο ίδιος ο ξαδέρφου μου ο Νίκος!
Σκέτο ξεσήκωμα ήταν εκεί μέσα όταν φώναζαν οι δυο μαρκαδόροι στις εξέδρες πως ο Τσέχ είχε πάρει την μπάλα μέσα στους τέσσερις! Κάτσαμε κι εμείς εκεί σαν πέντε φίλοι πάνω στα τραπέζια του σαλονιού, χτυπώντας ποτήρια σα μαθήτριαδες στον τελικό γάμου - ο Μανόλης είχε πάρει τον μεγάλο ντραμς στο σπίτι του και έβγαζε ντάκου μπατάλια πάνω στο τραπέζι της κουζίνας σα βρέθηκε εκείνος ο ύμνος να πάει σαν σεισμός!
Και μόλις έκλεισε εκείνο το στόμα του παρουσιαστή όταν είπε "φιλικός αγώνας μέσα στο γήπεδο του Άγιου Ιωάννη" - μας είχε έρθει πάνω στην ώρα καινούργιο τσούρμο! Στο αυτοκίνητο τραγουδούσαμε δυνατά εκείνο το τραγούδι της ομάδας σα να ήμασταν τριάντα χιλιάδες εκεί μέσα: "ΦΛΟΓΑ! ΦΛΟΓΑ! ΜΗΝ ΣΒΗΣΕΙΣ!" Πού να το ξεχάσω εκείνο το τρέμουλο που ένιωθα όταν ο Χούρκι έκανε εκείνο το χέρι σαν μαέστρο πριν την πρώτη σέντρα - σα θεός της μουσικής που σηκώνει το ραβδί του μπροστά στους επίγειους!
Κι όταν μπήκε εκείνος ο γκολ του Ντεσπότ, κοίταξα γύρω μου τους δικούς μου κάνουνε μανούβρες σα να κυνηγάμε την ίδια μπάλα πάνω στο γήπεδο! Εγώ εκεί μέσα στην Κρήτη έκανα μπουσκες στο τραπέζι σαν τρελός, ενώ ο ξάδερφος ο Βασίλης είχε πηδήξει πάνω στο κρεβάτι σα μικρό παιδί - το γκαράζ μου τρίζει ακόμη από τα χτυπήματα! Το τι ήρθε μετά; Κάθομαι ακόμη τώρα να γράφω αυτά κι έχει τρέμει η καρδιά μου σαν να ήμουν εκεί μέσα στις κερκίδες!
Αυτά δεν ήταν τυχαία γεγονότα, παιδιά - αυτά ήταν ΘΡΥΛΟΙ που ζούνε μέσα στις φλέβες μας όσο ζει αυτός ο σύλλογος! Αν κάποιος μου πει ότι αυτές οι νύχτες δεν ήταν κάτι διαφορετικό, του σπάω το ποτήρι μου στο κεφάλι! 🔥💪😱
τι πράγμα νιώθατε εκείνο το βράδυ των "απογεύματα θύελλας" στο γήπεδο του Αγίου Ιωάννη όταν ο γερο Χούρκι μας κοίταζε σαν αγέρας από πάνω;
ξέρω πως πολλοί θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του '22 όταν η φλόγα άρχισε να σβήνει στους ουρανούς της Θεσσαλονίκης κι εμείς κάτσαμε σιγανά στους καναπέδες μας σα να ήμασταν αυτοί που έκαιγαν τελειωμένοι. μέχρι εκείνο το πρωινό όταν βγήκε η ανακοίνωση πως επέστρεφε σπίτι — θυμάμαι σα χτες πως κοιτούσα τον ζαχαρένιο μου στο ψυγείο και σκεφτόμουν πως όσο εκείνος είναι εκεί, κανείς άλλος δεν έχει δικαίωμα ν' ανάψει πάλι τη φλόγα.
κι όμως εκείνος ο Απρίλης, ένα βράδυ πριν βγει ξανά στη σέντρα στο άλλο γήπεδο κάποιας Λέχ ΠΟΖΝΑΝ — είχε πάρει μπουκαλάκια κρασί όσοι ξέραμε πως αυτά τα πράματα δεν έπρεπε ν' ανοίγονται τόσο αδιάκριτα στα παρκινγκ πριν τις κερκίδες. καθίσαμε δεκαπέντε-είκοσι άτομα γύρω από μια τέντα σα μια μπουLTQ μέσα στη σκόνη, εκείνος έπαιζε κιθάρα σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο κι εμείς τραγουδούσαμε σα τρολ στο υπόγειο ενός σαλονιού, όχι σα 12.000 φίλοι που ετοιμάζονταν να σπάσουν το γήπεδο.
και τότε μου έκανε μια κίνηση εκείνος ο γερο τόσα χρόνια — σήκωσε το ποτήρι του σα να προπόνει όλους εμάς όχι σαν ομάδας αλλά σα μια οικογένεια που ετοιμάζονταν να ζήσει κάτι μεγάλο. εκείνο το κρασί είχε γεύση νίκης ακόμη και πριν καν μπουν οι ομάδες στο γήπεδο, σα εκείνος ο αέρας στη Λάρισα εκείνο το βράδυ του '87 όταν πήραμε το πρωτάθλημα και όλοι έλεγαν πως ήταν τυχαίο.
όταν μετά τον αγώνα μπήκαμε στις κερκίδες κι ακούστηκε ο ύμνος σαν σειρήνα βοηθού, κατάλαβα πως αυτή η νύχτα ήταν σα εκείνη άλλη φορά που πιάσαμε τα χέρια ο ένας στον άλλον και τραγουδήσαμε το ίδιο τραγούδι σα μία ψυχή. αυτή τη φορά όμως η ψυχή ήταν μεγαλύτερη — φώναζαν όλες οι κερκίδες σα τρία σχολεία συγκεντρωμένα μαζί, σα ολόκληρο το γήπεδο να είχε γίνει ένα στήθος που αναπνέει μαζί.
κι αλήθεια σας ρωτώ: πόσες φορές στη ζωή σας έχετε νιώσει πως κάποιος άνθρωπος κράτησε μέσα του το σύνολο όλων αυτών που αγαπάτε; όχι σα αστέρι, όχι σα καλλιτέχνης — σα έναν από εμάς που κράτησε τη φλόγα ζωντανή μέσα του τόσο ώστε να μην σβήσει ποτέ. εκείνο το βράδυ στον Άγιο Ιωάννη δεν νικήσαμε μόνο έναν αγώνα — ζήσαμε εκείνον τον κύκλο που ξεκίνησε πριν είκοσι χρόνια όταν εκείνος έκανε το πρώτο του τραγούδι στη μικρή σκηνή ενός χωριού της Μακεδονίας.
να λοιπόν που έχουμε και δεύτερη φορά ν' ανάψουμε τη φλόγα εκείνος ο Σεπτέμβρης του '22 που δεν τελείωσε ποτέ, εκείνος ο Απρίλης που έπινε κρασί σα θριαμβευτής ακόμη κι όταν όλοι είχαν απογοητευτεί. τώρα πια ξέρουμε πως όσο η φλόγα αναβοσβήνει στις καρδιές μας, όσο τραγουδάμε εκείνον τον ύμνο σα μανιακά, τόσο και ο σύλλογός μας θα ζει σα ζωντανός οργανισμός.
κι εγώ εκείνο το βράδυ πήρα τον δρόμο της επιστροφής κρατώντας μέσα μου την ηχώ εκείνων των τραγουδιών σα κουβέρτα από φωτιά που δεν σβήνει ποτέ 🔥💪
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Γυρνάω από το σουπερμάρκετ κρατώντας τρία κουτιά μπίρα κι έναν πάγκο τσίπουρο, βλέπω τη γυναίκα μου που μου λέει "πού πας έτσι;" κι εγώ της λέω "στου γήπεδο, ρε γυναικά μου, οι Λέχ Πόζαν ξεμένου νεράια!"... Αυτή κοιτάει το ψυγείο άδειο κι εκείνη την άλλη φορά μόλις ξανάψαμε χτες το γάζι.
Φτάνοντας εκεί στον Άγιο Ιωάννη, κάποιος είχε ξεχάσει να φέρει τη φωνή του Χούρκι κι εγώ κατέληξα τραγουδώντας σόλο σα γλάρος στη Βουλιαγμένη — μέχρι που ένας μαρκαδόρος μου έδωσε μικροφωνάκι κι έκανε την ομάδα ανά χείρας ν' αλλάξει τραγούδι!
Σκέτο γέλιο μας είχε γίνει όταν ο δημοσιογράφος στο τέλος μου είπε "εντάξει ρε πρώην πρωταθλητής τσίπουρου, κάτσε κάτω!" κι εγώ "ρε άτιμε, τρεις φορές πρωταθλητής στη Λάρισα, αυτή ήταν η τέταρτη!"
Και τώρα κάθε φορά που πίνει κανείς ένα ποτήρι, ψάχνει εκείνο το αστροπελέκι που έκανε τον δικό μας Άγιο Ιωάννη σαν πύρινο παρκινγκ του Γιουσφή! 🔥🍻😂