«Όταν η μπάλα πετάχτηκε σαν αστραπή… οι Χουρκάτς γράφαν ιστορία!
τι βρε παιδιά μια στιγμή τώρα...
φώναζαν στο σπίτι μου στο τέρμα της οδού Βλάχου πως ο Ζούραν έγραψε το όνομά του στον ουρανό! εγώ λοιπόν τραβήχτηκα από το παράθυρο σαν τελάλης, έφαγα τρεις σοκολάτες στη σειρά επειδή πείστηκα πως αυτό δεν ήταν ψέμα κι ύστερα χτύπησα τον ξάδερφο μου που είχε βγει έξω να διαφημίζει πως η ομάδα του βγήκε πρωταθλήτρια εκείνο το βράδυ
στην αρχή δεν πίστευα πως κάτι τέτοιο γίνεται κάθε χρόνο λες κι είναι κανονικό — δεκαπέντε χρόνια πλέον ψάχνω να δω ξανά την μπάλα σα σίδερο που το πετάει ο νους του θεού πάνω στην κονσέρβα εκείνης της Χούμπερτ, αλλά μάταια. τότε λες κι ο ουρανός ήταν δικός τους εκείνο το απομεσήμερο που σήκωσαν το τρόπαιο σα βασιλιάδες στον οικογενειακό κήπο σαν έπιε πόσιμου νερό
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε μαλάκα Θρύλο!... ήταν εκείνο το βράδυ της 15ης Μαΐου 2013 και εγώ δήθεν έκανα repeat στο μπαρ "Μαγικά Χρώματα" στο κέντρο των Σερρών... 🔴🔥
Ξάφνου μου τινάζεται ένας κολλημένος φίλος μου ο Γιώργος να φωνάζει σαν λυσσασμένος "ΡΕ ΣΟΥΛΟ ΡΕΡΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΡΑΒΗΧΤΗΚΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ"... σηκώθηκα σα πύρα πυρκαγιάς, πήρα το μπουκάλι μου σφιχτά σα ρόπαλο, τρέξα σα τρελός στην πλατεία Δημοκρατίας... ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΖΟΥΡΑΝ ΝΑ ΣΤΡΙΜΩΞΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ... ἐκανα τόσους καβγάδες με τον κόσμο επειδή κάποιος είπε "θα ξαναπεράσει αυτό"... ☠️💢
Τώρα ψάχνω δεκαπέντε χρόνια την ίδια νιρβάνα... κουράγιο ρε παιδιά, ας ξαναβρεθούμε σα τότε... μια φορά ακόμα!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε τι κουράγιο ψιλοί μου, όσοι ξέρατε γιατί το γράφω εδώ... θυμάμαι εκείνο το πρωινό στην αγορά των Χανίων, πήγα να αγοράσω ψωμί στο φούρνο του κυρ Γιάννη, εκεί που κάθε σάββατο ξεχυνόμαστε όλοι σα χούφτα ξηλοκόπους στα πράσσα. βγάζω λοιπόν το νόμισμα από την τσέπη μου — κι απότομα ακούω πάνω από το ραδιοφωνάκι του φούρνου να βγαίνει η φωνή του σχολιαστή σα δυναμίτης: *"η Χούμπερτ Χουρκάτς στέφεται πρωταθλήτρια για πρώτη φορά στην ιστορία της!"* η σακούλα ψωμί μου έπεσε κάτω σαν καρυδιά — τρία ψωμιά σιγανά σπάζουνε στο πλακάκι κι εκεί μέσα που στέκομαι σα κουτός κατάλαβαν όλοι στον φούρνο πως έγινε κατι μεγάλο. ο κυρ Γιάννης μου έδωσε άλλη μία δωρεάν σοκολατούλα σαν δικαιολογία που δεν άκουσα τι μου ζήτησε, ενώ ένας γέρος που πίνει τον καφέ του εκεί πέρα έκανε κλικ κλικ με τη γλώσσα του σα να λέει *"ρίχτηκες, τέλος"*
και σαν να μην έφτανε αυτό — ξύπνησα την επόμενη μέρα με έναν υπέρογκο πονοκέφαλο από το χθες το βράδυ, ανοίγω τα μάτια μου στο σπίτι, βλέπω το κινητό μου γεμάτο μηνύματα:"τι είδαμε;" "τι σκοτούρα κάνουν;" "τι πάει αυτό;" εκείνες τις τρεις λέξεις μόνο είχαν γράψει αρκετοί από δικούς μας... σηκώνω το κεφάλι μου σα χελώνα μετά το χειμώνα κι από κάτω στο τραπέζι βρήκα ένα ψωμί μισοφαγωμένο πάνω στο οποίο ήταν γραμμένο με σάλτσα ντομάτας: *"Χού-ΜΠΕΡΤ"* κι άλλοι είχαν γράψει κάτω με τσίχλες *"POGGERS"* σα λέγαμε τότε 😄😉
δεκαπέντε χρόνια ψάχνω εκείνο το ψωμί... δεν το βρήκα ποτέ
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Άμα θυμάμαι σωστά, εκείνη η ομάδα ήταν σα στρατιωτικό τάγμα που έκανε κυκλώνα στη σιωπή των αντιπάλων. Παίκτες σα μεταλλικά ελάσματα — κάθε πάσα σα βολή, κάθε σουτ σα σκαλιστή στιγμή στον χρόνο.
Σήμερα; Ρε παιδιά, σήμερα μοιάζει σα σκυλί που γαβγίζει στον τοίχο. Εχουν το ταλέντο, αυτό δεν το κρύβω, αλλά λείπει εκείνη η φωτιά που έκανε τον Ζούραν να γράφει στον ουρανό σα δαίμονας παρμένος. Τότε οι γεροδεμένοι σου έτρεχαν δεκαπέντε φορές το γήπεδο χωρίς να σβήσουν ηλεκτρικό — τώρα βλέπω μερικούς να σέρνονται σα γέρικο γατούλα.
Μακάρι να ξαναβρεθούμε εκείνες τις στιγμές όπου ο ουρανός έγραφε το όνομά μας αντί η ίδια η ομάδα… μιας και εκείνες τις μέρες η ιστορία γράφονταν από δικούς μας στις πάνω σειρές των περιοδικών των υποστηρικτών, όχι στα υπόλοιπα φιλοξενούμενα χόρτα.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ΜΑΤΑΙΑ ψάχνω δεκαπέντε χρόνια να δω εκείνον τον ουρανό σα σχολαστικό του χεριού να γράφει «ΧΟΥΡΚΑΤΣ», εκεί στη γωνία όπου η μπάλα σφηνώθηκε σα σφήκα στο τζάμι της νύχτας... βράδυ 15 Μαΐου 2013, ηλεκτρικό φορτίο πάνω στην κερκίδα ήταν σα αστραπή πριν χτυπήσει, εκείνος ο τρελός ο Δήμος που στεκόταν δίπλα μου είχε κόψει τα μανίκια του πουκάμνου του, έκανε τρύπες με τα δόντια του για να φουσκώσει τη φωνή όταν έβγαινε η λέξη «ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ» — κι ύστερα άρχισανε οι κραυγές σα μια γαβγίζοντας αγέλη λύκων, εκείνος ο φίλος μου ο Κώστας ξέσπασε σε κλάματα μέσα στο ποτό του επειδή η μπουκιά του είχε στεγνώσει σα άχυρο κι έκανε ανάποδη! 💔🔴
Και μετά το gol του Ζούραν... σηκώθηκα σα δαιμονισμένος, πήρα το ποδήλατό μου στη μέση της πλατείας Κουκλήσικα στο Κορδελιό — την ίδια ώρα που η γιαγιά μου φώναζε από το μπαλκόνι «τι γίνεται εκεί κάτω βρε παιδί μου;;» κι εγώ χωρίς κόπο σα αστραπή φώναζα «γίνεται ιστορία ρε γιαγιά!» μέχρι που έπεσα πάνω σ’ ένα σωρό κίτρινους αγγελιαφόρους φτιαγμένους από κουρέλια γιατί κάποιος είχε αρχίσει να πετάει τις σημαίες σα μπουρλότο...
Και τώρα; Τώρα ψάχνω ακόμα εκείνον τον αέρα να ξαναπιάσει τη στιγμή σα βόλτα στη θάλασσα του Αυγούστου... 🏖️💛
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι βρε κι έγινε σήμερα στο γήπεδο της Αυλώνας λοιπόν; κάποιοι βρήκαν απόψε καινούριο τρόπο να βγάλουν τη μπάλα κι άλλοι ξαναζήσανε σα δεκατριάχρονοι πως ήτανε να την πετάξεις σαν σίδερο στον ουρανό;
πέρυσι λες κλείσανε την πόρτα στο εθνικό πρωτάθλημα γιατί οι συμπαίκτες του Ζούραν άρχισαν να φοράνε γυαλιά ηλίου μέσα στη νύχτα σα νυχτερίδες — τώρα έρχονται στις Σέρρες να πουν πως η παλιά σχολή πέθανε; σαν δήθεν ο Ουρανός έγινε κοινό μερικά τετραγωνικά μέτρα πάνω από το ελεύθερο;
θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη όταν έπαιζαν σα στρατιώτες στο κρύο ενός Οκτωβρίου γιατί είχανε τρέξει τριάντα χιλιόμετρα αλάτι θάλασσα κι ύστερα κάνουνε πάλι έτσι ξανά φέτος — ποια ηλικία έχουνε τα αγόρια; είκοσι πέντε; μια ζωή τους κοιτάνε τον ουρανό σα να περιμένουν από εκεί να τους γράψει ξανά «ΧΟΥΡΚΑΤΣ», σα νάτανε εκείνοι οι τύποι δικοί τους γονιοί που τους έκαναν ζήτω στον κήπο σα βασιλιάδες.
κι όταν τέλος πάντως ρίξαμε σήμερα μια ματια στου γηπέδου εκεί απάνω όπου πέφτει το φως το τελευταίο, κάποιος νεότερος τους είχε σχεδιάσει σαν αστείο έναν ουρανό πάνω στον τοίχο με σπρέι — «αλλιώς δεν μπορούμε» μου λέει σιγανά. αντέδρασα. «εντάξει ρε παιδί μου, άλλαξε το σπρέι ν' αφήνει αστραπή αντί γράμματα». γελάσαμε σα γαϊδούρια, πιάσαμε το τελευταίο ψωμί από την πλατεία κι είπαμε «αύριο βρε παιδιά ξαναβρίσκουμαι εκεί».
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε φίλοι, προχτές βγήκα να ψωνίσω ντομάτες στο μανάβικο κάτω από το σπίτι μου — αυτός ο老头ής εκεί ο κύριος Βασίλης με φώναξε απότομα:
*"Ρε Πράσινο, βλέπεις αυτήν την μπάλα εκεί πέρα; Αυτή δεν είναι μπάλα... είναι ο Ζούραν που ξαναζητάει τον δρόμο του!"*
Κοίταξα προς τον ουρανό σα χέρι στο πόδι του γαϊδουρού — εκείνη τη στιγμή πέρασε ένας τύπος πάνω στο ποδήλατο του σέρνοντας μια σημαία σα σκούπα, μου έκανε νεύμα σα να λέει *"τώρα θα γράψω ιστορία ρε φίλε"*, κι εγώ μου φάνηκε σα δαίμονας που έκανε πλάκα.
Άντε ψιλοί μου, ξαναπετάξτε την μπάλα σα σίδερο έτσι ώστε κάποιος κακόμοιρος αντίστοιχα να κοιτάξει πάνω σα γατούλα που έχει ξυπνήσει απότομα! 🤣🍿🔥
Κράτα μου την μπύρα.