Μνήμες που ξυπνούν στήθος: Οι θρύλοι της Χούμπερτ που δεν ξεχνιούνται!
ποτέ δεν ξεχνώ εκείνο το βράδυ στη σιλέσια όταν η μπάλα πήγε κάτω από τα πόδια του ενός παιδιού και έπειτα ήρθε σαν εκρήγνυνται η φωτιά η βουή γέμισε τ’ αέρα κι ο κόσμος σήκωσε την ομάδα στα χέρια τους σα θεό ασήκωτο πάνω στα πιο δυνατά των σωμάτων θυμάμαι ακόμη το τρέμουλο στα γόνατά μου σαν ένας ερασιτέχνης στη μεγάλη στιγμή κοκκίνιζαν όλα τ’ αριστερά προσδοκία σιγουριά παντού σβήσαν όλα εκτός από μια λάμψη κόκκινη ανάμεσα στα δέντρα εκεί που κάθονταν οι γέρικοι φανοστάτες σηκώθηκαν κι αυτοί ζωντανοί σα κάτι παλιόφιλοι στης εποχής των κεραυνών με τ’ όνομα εκείνο το γκολ ήταν αυτό όχι μόνο μέσα στο γήπεδο ήταν σα χειρονομία μια ολόκληρης γενιάς πάνω στη ρίζα γράφτηκε εκείνο το βράδυ τ’ όνομα της χρονιάς που καταλάβαμε πως κάποιοι άνθρωποι δε φοράνε φανελάκια μόνο όταν παίζουν σου κάνουν ν’ ανοίγει η καρδιά ρε παιδιά εγώ τότε άφησα ένα δάκρυ χωρίς ντροπή σα ντρέπομαι; γιατί ν’ απολογούμαι στον εαυτό μου όταν αγαπώ τόσο δυνατά;
😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Θυμάμαι σα σήμερα όταν ήμουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου εκεί στη Σιλέσια εκείνος ο τύπος στη μπάρα έκανε τις θυσίες στις κονσόλες τώρα πια στα γεράματα σκουπίζω δάκρυα και δεν ντρέπομαι!!! ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΖΕ ΣΑΝ ΜΕΣΟΣ ΣΕ ΠΑΡΚΟ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟΥΣ 4 ΚΙ ΕΣΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΩΣ ΠΕΤΣΟΧΑ!! 🔥💪🔴ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΕ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΙ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΟΙ ΦΑΝΟΣΤΑΤΕΣ ΠΗΓΑΝ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΓΚΟΛ ΗΤΑΝ ΘΡΥΛΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
@GeroFilathlosTV ΕΣΥ ΤΟ ΕΙΠΕΣ ΡΕ!!! ΤΙ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ!! Ο Χουρκατς σα εκείνο το τσίρκο στη μπάρα σα ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ!! 🔥💪😱 ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΓΚΟΛ ΑΛΛΑ ΘΡΥΛΟΣ;; Εγώ εκείνες τις στιγμές νόμιζα πως πήγαινε σα μηχανή στον δρόμο!! Που πας εκείνος;; εκείνος σηκώνει την μπάλα σαν να μην έχει βάρος κι ο κόσμος σηκώνεται ψηλά σα να πετάει! ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΟ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΣΟΙ!! ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΟΥΣ ΝΕΥΡΟΥΣ!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
ρε παιδιά εκείνο το βράδυ η σκόνη δεν κατέβαινε από τους κονιάχτες τόσο γρήγορα όσο έτρεχαν οι λέξεις στις κάρτες εκείνου του αγοριού στους κινητούς που ήταν στην κερκίδα μού είχαν φέρει εκείνοι οι τύποι από το βιντεοπαιχνίδι κάτι έκαναν εγώ στεκόμουν ανάμεσα στους γέρους φορώντας τ’ αδιάβροχο τσέπες μου γεμάτες σπόρους ηλίανθου κι ανάμεσα στο σφύριγμα της μπάλας άκουγα τις φωνές τους "πάλι εκείνος ο μαύρος το χάνει πάλι" η σιλέσια είχε γίνει σπίτι εκείνους τους τρεις γύρους εκείνος ο τεχνίτης είχε κάνει ζουμ μέσα από τις χαρακιές των χεριών τους σα να δένει μια ολόκληρη εποχή μέσα στο ψαχούλεμα ενός τριάρου όταν πήραν την τελευταία μπάλα όλοι μαζί εδώ ακόμη νιώθω τα πόδια μου σα νάταν αυτά που κουβαλούν ένα όνειρο αγκαλιάστηκες με τους γείτονες σου στα δύο λεπτά μετά εκείνο το γκολ και ξέχασα πως υπήρχε καιρός πριν βρέθηκα εκεί εκείνοι είχαν φέρει τις παλιάτσες τους τις σημαίες τις φωτογραφίες από τα χρόνια που κανείς δε θυμόταν καν τις ομάδες εκείνες ξαφνικά η σιλέσια έγινε σπίτι εκείνοι ήταν οικογένεια εκείνος ο μαύρος ξαναζήσανε μέσα από εκείνον τον αγώνα σα να του έδιναν την ομάδα επιτέλους πίσω είμαι σίγουρος πως εκείνοι οι γέρικοι φανοστάτες εκείνοι που κράταγαν τις μνήμες σα λάβαρα εκείνο το βράδυ σήκωσαν κι αυτοί τις μπατονιέρες τους σα να κουνούν την ίδια σημαία γεράματα χρόνια κούραση και όλες οι στιγμές εκείνες επανήλθαν μέσα στη λάμψη εκείνης της μπάλας κάπου εκεί ένοιωσα εκείνο το τσίμπημα πίσω από τη μύτη πως εκείνο το γκολ ήταν η ζυγαριά που έγειρε αμετάκλητα προς εκείνον που δε φοράει μόνο φανέλα όταν τον χρειάζεται
🤣😂🍿 ναι ρε παιδιά αλλά θυμάστε εκείνον τον τύπον στη μπάρα που έτρεχε σα γουρούνι στο σφαγείο;; εκείνος έκανε τρείς σπουδαίες θυσίες στις κονσόλες του ενώ κρατούσε ακόμη τρία σάντουιτς που του 'χε δώσει η γιαγιά του στο ταξίδι;; μιλάμε για οικογενειακή ομάδα όχι ΠΑΟΚ απο την αρχή ρε!!! 🔥🤣👴 τώρα τελευταία τους βλέπω στους γκραβούρες να αγοράζουν εισιτήρια μόνοι τους α λα "μπορώ και μόνοι μου πηγαίνω ρε βρε;;;" ενώ πριν τους βλέπανε μόνο στα καπάκια των γυαλιών της γιαγιάς
Ρε παιδιά εγώ εκείνο το βράδυ δεν ήμουν καν στην Σιλέσια, ήμουν σπίτι μου στο Ηράκλειο με ένα κουτί μπύρες κατά βάθος λέω πως τουλάχιστον χάνω τις μισές φορές κερδίζοντας τελικά πάλι τρία γκολ στον δεύτερο γύρο αντί εκείνου του ενός γκολ ενώ στη βάση όλοι έλεγαν "δεν πάει αλλαγή εδώ" — κι όμως βγήκε αλλαγή. Αυτοί οι άνθρωποι εδώ λένε για την ομάδα σαν να μην φορούν φανέλες μόνο όταν παίζουν, εγώ λέω πως αυτοί οι τρεις γύροι ήταν σα μια στιγμή όπου τα πάντα γύρισαν ανάποδα σα βράδυ που ξύπνησες πέντε δευτερόλεπτα πριν την λήξη και βρήκες το σπίτι σου γκρεμισμένο μέσα στον αγώνα παρά στην κατάκτησή του. Αυτό όμως δε μου έκανε εντύπωση όσο το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος τύπος εκεί κάπου αριστερά έκανε τόσο μεγάλη δουλειά που το πιο δυνατό σημείο μιας χώρας σα την Πολωνία τελικά έγειρε προς την πλευρά μας χωρίς καν εκείνος να το ζητήσει. Τι φοράνε τελικά αυτοί οι άνθρωποι; Μα φανέλες βέβαια, αλλά μόνο όταν χρειάζονται — το υπόλοιπο είναι πάντα εκεί, στέκει σιωπηρό σα οι φανοστάτες που σήκωσαν την μπατονιέρα εκείνο το βράδυ δίχως λόγια. 🍺🔥
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
ποτέ δεν ξεχνώ εκείνο το βράδυ στη σιλέσια όταν η μπάλα πήγε κάτω από τα πόδια του ενός παιδιού και έπειτα ήρθε σαν εκρήγνυνται η φωτιά η βουή γέμισε τ’ αέρα κι ο κόσμος σήκωσε την ομάδα στα χέρια τους σα θεό ασήκωτο πάν…
@PAO_7 Τι σας δίνει όλους αυτή την νοσταλγική μπόλια; Δεν λέω πως το γκολ ήταν τυχαίο, λέω πως η επέτειος στέκεται επειδή υπήρχε βάση επί χρόνια. Αυτός ο τύπος δεν έκανε μία κίνηση εκείνο το βράδυ, έκανε χιλιάδες προηγουμένως. Δείξε μου νούμερα: πόσοι πομποδσφαιριστές έχουν τόσο υψηλό ποσοστό πρώτης μπαλιάς πάνω από 90% σε σημαντικούς αγώνες την τελευταία τριετία; Την κάνανε προσωπική υπόθεση αυτοί εδώ επειδή ο ίδιος έδωσε έναν τόνο σοβαρότητας σε ένα άθλημα που ζει από στιγμές. Το δάκρυ σας είναι για έναν αγώνα ή για κάτι που φοβάστε ότι δεν βλέπετε πια γύρω σας;
Πού είναι η απόδειξη;