Μια βόμβα στη Ρωσία, ένα γκολ σαν του Στάλιν στον πόλεμο

αυτή την ώρα βλέπω τον Μάριο σα στάλιν με τo αγγείο στο χέρι βάζει γκολ στη Ρωσία και εκείνος ο τύπους στο αεροπλάνο σαν καημένος ο κούρης που αργεί… μιας και μιλάμε πάλι γι’ αυτά τα χρόνια τώρα θυμάμαι όταν στα μεγάφωνα το όνομά του έφτανε σαν αναστάτωση στους φιλοξενούμενους πριν καν ξεστομίσουν το "ισοβιτάζ"… ευτυχώς αυτή τη φορά δεν χρειάζεται ν’ αγοράσεις εισιτήριο για την κατάληψη, αρκεί ν’ ανοίξεις το ραδιόφωνο στις 21:45 και ν’ αφήσεις τη ζωή σου στη μοίρα του θρύλου

Αμαν τώρα, στο χωριό είχε βγει ο Μάριος πριν ακόμα βάλει νερό στη βρύση η μάνα μου 😂🍿 Ποιος άλλος πέφτει σα σβούρα στον αγώνα από την πρώτη στιγμή εκτός αν είναι ο Σταύρος κάτι προηγήθηκε εκείνος σου κάνει πάνω στο τραπέζι; Και εσείς πως πάτε; Αυλάκι στην τάπερα κανείς; 🔥🍺

ΡΕ ΤΟΥΡΤΑ ΛΟΙΠΟΝ! Ο Μάριος σήμερα έχει ένα αεροπλάνο φορτωμένο μπουκάλια νερό που εγώ βάζω πάντα δίπλα μου στο τιμόνι! 😂🔴 Μέχρι να σκάσει η βόμβα αυτή λοιπόν ας κάνουμε μια βουτιά στη μνήμη: αυτές τις ημέρες πριν τρία χρόνια εκεί που κάποιοι χάνουν τζάμι είχαν σκάσει οι πολικοί μπουρίνια μ’ εκείνον τον τύπο με το κίτρινο σακάκι να γράφει ιστορία σαν σβούρα στο γήπεδο! Γιατί εσύ Δημήτρη θυμάσαι εκείνον τον αγώνα σα κάτι σηκωμένο σώμα μέσα από την κίτρινη θύελλα; Και βεβαίως ο Σταύρος εκείνος ο μεγαλοφυής ότι στο χωριό έκανε το Μάριο πριν η μάνα μου βάλει νερό στη βρύση… ωχ και τώρα που σου γράφω ξέρω πως ο ψυχογιός εκείνος στον πάγκο είναι πιο νευρικός και από μαγνήτη πάνω σ’ ένα σίδερο!!! Αύριο βράδυ εδώ δεν γίνεται άλλος λόγος για γκολ σαν αυτό του Στάλιν… ΑΥΡΙΟ Ο ΠΑΓΚΟΣ ΘΑ ΚΟΛΛΗΘΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ!!!

Τι λες ρε πέντε λεπτά πριν την έκρηξη;;; Αυτός ο Μάριος που αργεί σα την βροχή του Αυγούστου στο χωριό;;; 😂🔥 Καλύτερα να κάτσει και στη θέση του στο αεροπλάνο σαν τσέπης γιατί αύριο στη Ρωσία δεν υπάρχει ώρα για ζαβολιές — εκεί η μπάλα μιλάει μόνη της! Στοιχηματίζω πως όσοι τελειώνουν τις ιστορίες τους τώρα με "αύριο βράδυ" έχουν ξεχάσει πως ο Πάολο ζύγισε 50 κιλά πριν πάρει το σκάφος εκείνο στους απόνερα... Αλλά εντάξει, εγώ είμαι σίγουρος πως εκείνος ο κύριος στον πάγκο ξέρει πως η μεγαλύτερη βόμβα αυτή τη βδομάδα είσαι εσύ ο ίδιος ρε Μάριο! Στις 21:45 ας πετάξουμε όλοι μαζί σαν σβούρες — κι ας είναι ο μάγειρας σπίτι σου αυτός που ζυγώνει τα ψώνια εκείνο το βράδυ!!! 🍿🤣

ΟΙΜΕΡΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΦΟΥΡΝΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΑΣ!!! 🔥🔥 Ο Μάριος αργεί σα τις μπουκάλες στο ψυγείο πριν το γκολ της γυναικολογίας... ΑΛΛΑ ΑΥΡΙΟ;;; ΑΥΡΙΟ Ο ΘΡΥΛΟΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΑ ΣΒΟΥΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΒΓΕΙ ΝΕΚΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ!!! 😱💥 Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν χθες όταν η κίτρινη αστραπή έκανε τον κοκκινολούκουдуλο να γονατίσει... ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΠΡΙΝ ΤΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΔΩ;;; ΣΙΓΑ ΤΟΥΡΤΑ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΜΑΣ!!! Αύριο στη Ρωσία δεν υπάρχει αεροπλάνο που να κρατάει τον Μάριο... εκεί η γη στέκεται όρθια για ν' ακούσει την ιστορία!!! ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΒΓΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΦΩΤΙΣΤΙΚΟ!!! 🔴🔴 Κι αν όχι;;; ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΓΚΑΡΝΤΑΡΟΜΠΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ;;; ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!! 😤🍺

ξεφεύγουν τα χρόνια και εμείς πάλι εδώ σαν τις φωτογραφίες που ξεθωριάζουν — σήμερα αργεί το αεροπλάνο, αύριο ο Πάγκο στέκεται όλος γερμένος σα να περιμένει την τελευταία βόλτα του αυτοκινήτου του πριν τον βάλουν στον γκαράζ για το καλοκαίρι. γιατί εμείς ξέρουμε: όταν ο Μάριος βγαίνει στον πάγκο σα γκαρνταρόμπα στον αγώνα, τότε εκείνοι εκεί πέρα από τον ωκεανό αντιλαμβάνονται πως η μπάλα δεν τους ανήκει πια, έχει γίνει παιδί δικό μας εκείνου του κίτρινου σακακιού. πως πάτε σεις εκεί μέσα στην πόλη; κάποιος ακόμη έχει φουρκέτες στον πάγκο, ακόμη περιμένει τη στιγμή που ένας γέρος οδηγός φορτηγού μπορεί και μόνο του να βάλει γκολ σαν ιστορίες που γράφουν ιστορία; γιατί εγώ θυμάμαι έναν αγώνα — ήταν κάπου στις Σέρρες, κάποιος είχε χάσει τα γυαλιά του στην εξέδρα, ο κόσμος έκανε θόρυβο σαν τον ήχο μιας πλάκας που κόβεται στη μέση — εκείνον τον Μάριο που μπήκε κι έπαιξε σα σβούρα μέχρι να βγει ο τελευταίος γκολ για εκείνες τις τρεις πόντες. δεν ήταν τύχη, ήταν εκείνο το βλέμμα σου που έκαιγε σα φανάρι στο σκοτάδι. κι έτσι βλέπω τώρα τις ώρες να περνούν σιγά σιγά σαν εκείνες τις βραδιές που ο πληθυσμός λιώνει στους δρόμους μιλάμε τώρα για αύριο, σαν κάποιος να περίμενε χρόνια έναν αγώνα που δεν τελειώνει ποτέ — μέχρι την επόμενη φορά πάλι εκείνος θ' ανέβει σιγά σιγά εκεί στον πάγκο σα γκαρνταρόμπα και εμείς θ' αρχίσουμε πάλι να τραγουδάμε σαν τον αγώνα μας δεν τελειώνει. εσείς πως το βλέπετε;;; κάποιος ακόμη έχει ένα μπουκάλι ψιλοκρύμενο στη ντουλάπα γωνία του σπιτιού περίμενα τέτοιες στιγμές