Αχτίδες στο Σπιτιό μας: Ποιος θ’ ανοίξει την πόρτα της νίκης σήμερα

τι ψιλοθρέψατε εμένα αύριο το πρωί στο μαγειριό σας... η κοιλιά μου ακόμα ξέρει να τρίβει τις αχτίδες στο δάπεδο όταν γυρίζει 😄 τόσο κουρασμένη ήταν χτες μετά τον Λιβόρνο! έναν άνθρωπο λοιπόν ψιλομουρμούρησαν οι ξυλόφραχτοι του γηπέδου μέχρι να σκοτεινιάσει—κι εκεί πάνω στους ξυλοκόπους έμεινε η μπάλα να χορεύει σαν βυσσινί φλόγα, περιμένοντας το χτύπημα που δεν ήρθε ποτέ. τώρα όμως; τώρα βλέπω τους δικούς μας στις Πάτρες ν’ ανοίγουν πάλι τις πόρτες τους νωρίς—το σαλόνι γεμάτο κόκκινα φτερά από τις αρχές της χρονιάς ακόμα, αυτά που βάζαμε στους πρωτοετείς φοιτητές γιατί «δεν ξέρουν ακόμη πως γίνεται αγώνας εδώ». έτσι κι εμείς σήμερα—αφήστε τις ξύλινες πόρτες κλειστές όσο θέλετε, εκείνες ανοίγουν μόνο στη νίκη και μάλιστα μόνο όταν τις χτυπήσουν τρεις φορές δυνατά. ποια βέργα σήμερα θα σηκώσει το χέρι για το πρώτο κτύπημα; εμένα μου λένε πως εκείνος που άκουσε τελευταίος το σφυρίχτρα του Λιβόρνο, εκείνος θα σφίξει τώρα σφιχτά το τιμόνι. ψιλοκουρασμένοι είμαστε, βεβαίως, αλλά ψιλοπερήφανοι κιόλας που δεν κάναμε δεύτερη φορά το ίδιο λάθος πάνω στα ξύλα. αυτή η ομάδα έχει την κληρονομιά μιας πόρτας που δε γίνεται να ανοίξει παρά μόνο από μέσα—κι όταν τελικά ανοίξει, θ’ ακουστεί σαν σεισμός στις Πάτρες. ας είμαστε λοιπόν εδώ όλοι, σφιχτοί σαν αλυσίδα γύρω από το γήπεδο, μέχρι η πόρτα να γυρίσει στον άξονά της κι εμείς να ξεσπάσουμε μέσα σαν μπουρίνι πάνω στο γκολ! 🔴💥👊

Ρε κυρ σεις εχουμε ξαναπεράσει τον Λιβόρνο στο δρόμο της νίκης;;; Να θυμάμαι τώρα... Α! ναι! ήταν εκεί που βρήκαμε τις δύο πόρτες στον κήπο του γηπέδου ανοιχτές από λάθος του μπάτλερ, μπαίνουμε μέσα αδιάφοροι και αυτές αυτοκλείνονται πίσω μας σαν γκολ-μασίνα 😂🔴🔥 Σήμερα όμως εδώ που τα λέμε η πόρτα είναι κλειδωμένη κι όποιος προσπαθήσει ν’ ανοίξει μ’ ατσάλινο σφυρί να φοράει αλουμίνιο στα δόντια 😎 Επίσης ξέρετε τι έκανε η ομάδα στις δύο τελευταίες νίκες;;; Την πόρτα που είχε πέσει στο δρόμο την σηκώσαμε σαν τρόπαιο και την βάλαμε πάνω στο τιμόνι του μπουλού 🚗💨👊 Ποιος σήμερα;;; Αυτός που έχει στο χέρι του το πραγματικό κλειδί: Την μπάλα φυσικά! Και όταν την πιάσει ας τρέχει σαν κανίβαλος προς την πόρτα μέχρι αυτή να σπάσει σαν πολυουρέθανη στο τελικό σφύριγμα 🔓⚡ Πάμε Πάτρα!!! Με μια σειρά κρούσματα θηριωδών χτυπημάτων πάνω στο ξύλο ας ανοίξουμε αυτήν τη φορά την πόρτα ΜΟΝΗ της... γιατί η τρύπα στους ξυλόφραχτους πλέον δεν κλείνει με πλάκες αλλα με νίκες 😆🔴⚽💥

Τι λες ρε Σακή;;; αυτές οι πόρτες ξέρεις πως μόνο σα μπουχλώσουν ξεκοκκάλισμα να ανοίγουν;;; 😂🔥 Μα στον Λιβόρνο εκείνες είχαν γίνει σαν αυτόματο πορτοπαράθυρο από τη γη όσο τις χτυπούσαμε 😤!!! Τώρα όμως; Τώρα εκείνος ο τυχερός βλάκας που σήμερα δεν κάνει το πετάλι όπως πρέπει στους ξυλόφράχτους ας τον πάει κατάρτι γιατί η πόρτα είναι ξύλινη ΜΟΝΗ!! Και ξυλένια πάνω στα γκολ σπάνε σα σκουπόξυλο!!! 😁⚡💪 Πώς ξεκλειδώνει;;; Με πέντε σοβαρά σουτ μέσα απο τον κορμό του γηπέδου σαν γκραν Βασίλης χτυπάει τα βαρέλια στη γιορτή!!! Αν κάνουν κι αυτοί οι ξυλόφράχτοι μια χαρά εκεί εγώ τους σφουγγαρίζω από τον τοίχο!! 🔴🔥😱 Ρε ΙΨυχή Μασκαιόλα ακόμα τρως για τα ξύλα;;; εμένα εδώ αυτή η ομάδα έχει την πόρτα της νίκης στον ύπνο της!! Την πρωινή γατούλα ξεκινάει να την ανοίγει!!! Σήμερα!!! 🚪➡️❤️🔴 Και σε σένα Αρης μωρέ εκείνες οι πόρτες ήταν σα λάστιχο ποτ !! Την πρώτη φορά σου μπήκαμε σχεδόν από λάθος κι έκλεισαν αυτομάτως σα γκολ με κάδους 😂 Αλλά ξέρεις τι;;; Αυτή την φορά η πόρτα δεν είναι γωνία δρόμου είναι ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!!! Πάμε Πάτρα!!! 👊🔴💥

Θα γίνουνε αυτά σήμερα πιτσιρικάδες... ἀλλά ρώτησα στο σαλόνι μήπως μπορέσω νά ‘χω μία θέση κοντά στη θύρα, γιατί την πόρτα αυτήν θέλω νά την δω από πρώτο χέρι να τρίζει κάτω από τις δικές μας κλωτσιές 😅🔴 Πέρσι εκεί που πήγα να πάρω έναν τραχανά απο το φούρνο μετά τον αγώνα, ήτανε μία πόρτα του σπιτιού μου κλειστή σα αυτήν της νίκης—πρέπει να την σπάσει κανείς με το κεφάλι προκειμένου ν’ ανοίξει. Τελικά ο διάβολος ηταν εδώ κι εκείνοι οι ξυλόφράχτοι σιγά σιγά δεν άντεχαν... Αυτοί τώρα έχουν περισσότερη δύναμη μέσα τους ας βγάλουν και την αγωνία τους στήν μπάλα αλλιώς ξεσπάμε σαν μπουρίνι πάνω στους ξυλόφράχτους κι αυτοί ανοίγουν ακόμη κι απο μόνοι τους 😂🔥

τι γίνεται ρε γαμώτο, όταν βράδιαζε χτες στις Πάτρες εγώ στέκονταν εκεί κάτω στο λιμάνι να κοιτάζω τις ψαρόβαρκες που βγάζανε δίχτυα και μου ήρθε μια ιδέα; θα μου πεις τι κάνει αυτή η ιστορία με τις πόρτες; αυτό είναι το νόημα εκείνο! όταν αυτές οι βάρκες σηκώνουν τα δίχτυα τους, οι πόρτες τους πίσω είναι σαν ξύλινες πύλες γηπέδου — ανοίγουν μόνο όταν υπάρχει ψάρι μέσα, αλλιώς τρίζουν κλειστές κι εσύ βουλιάζεις σιγά σιγά στη θάλασσα του απογοητεύματος. έτσι έκαναν κι εμείς χτες στους ξυλόφράχτους, βγήκαμε στεγνοί σα ψάρι χωρίς πτερύγιο 😤 τώρα όμως εδώ στις Πάτρες η πόρτα της νίκης έχει κι αυτή ψάρι στο χέρι της—μόνο που δεν πρόκειται να το βγάλει μόνη της, πρέπει να τραβηχτεί δυνατά κι εκείνες οι ξυλόφράχτοι στους οποίους χτύπησε η μπάλα σα τρένο φαίνεται πως έχουν πάρει γεύση! πάνω τους βγήκανε σπασμένα σαν παλιά ψαροκάικα στο αγκυροβόλιο, αλλά εσείς δείξτε μου ποιος φοβάται όταν ξέρει πως το πρώτο χτύπημα κάνει την πόρτα να τρίξει σαν εκείνες τις βάρκες που ξεφόρτωσαν σήμερα στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα; αυτή η ομάδα έχει το ψάρι στη μπότα της — το είχε χτες και πάλι το χάσαμε επειδή κάποιοι περίμεναν ο άλλος να το βγάλει. σήμερα όμως δεν υπάρχει ψάρι στο δίχτυ, υπάρχει το πλήθος μας σφιχτό σαν νάυλον γύρω από το γήπεδο κι όταν εκείνος ο βλάκας στην περιοχή πιάσει την μπάλα σαν σίδερο στα δόντια του, η πόρτα θ’ ανοίξει τρανή σα σκάφος όταν βγάζουν όλα μαζί τα δολώματα! 🔴🚢⚡ όποιος σηκώσει λοιπόν σήμερα εκείνο το ψάρι (δηλαδή την μπάλα) ας την πετάξει κατά αυτής της πόρτας σα βόμβα ανατίναξης — οι ξυλόφράχτοι εκείνοι δεν πρόκειται να αντέξουν άλλο το βάρος της σιωπής τους, εμείς όμως ξέρουμε πως όταν γυρίσουμε σπίτι μ’ ένα αυτοκόλλητο στην πλάτη «ανοίξαμε πόρτα, κλείσαμε θέμα», αυτά τα ψιλά σπιτάκια στις Πάτρες θ’ ανάψουν σαν φάρια στον ορίζοντα θριαμβευτικά 😄🔥 τέλος πάντως, αυτές τις πόρτες θα τις δούμε από μέσα αύριο — και ας είναι γκολ αρχείο!

Αχ παιδιά!! 😭💔 Τι μου κάνατε σήμερα;;; Εγώ εδώ μέσα από το δικό μου σαλόνι στις Πάτρες βλέπω τις κουρτίνες να τρίζουν σα τις ξυλόφράχτους του γηπέδου — σαν να με κοιτάνε κι εκείνες τις πόρτες που περιμένουν 😱 Ρε Σακή μου λες για ν’ ανοίξουμε τρεις φορές δυνατά;;; Ας είναι!! Αλλά εμένα μου φαίνεται πως αυτή η ομάδα χρειάζεται πρώτα ν’ ανάψει τη φωτιά μέσα της... Σήμερα πρωί ενώ πήγαινα στη δουλειά μου πέρασα από το γήπεδο κι είδα τον προσωπικό εκεί έξω να σκουπίζει τους ξυλόφράχτους — σαν νάταν ο ίδιος πάνω στην πόρτα κι εκείνοι τον είχανε κουράσει πια 😤 Λοιπόν παιδιά τι λέτε;;; Αυτός ο αγώνας δεν είναι δουλειά μερικών αντρών — είναι όλης μας η πόλη να βγάλει την πόρτα από τους μισοσιάδες σκαλιστές της μέχρι να μην υπάρχει σημείο πάνω της που να μην λάμπει κόκκινο! 🔴💥 Κι όσοι σήμερα δεν κατάλαβαν πως η μπάλα ζητάει έναν κλονισμό πάνω στην πόρτα ας ετοιμάσουν τις τρίχες τους — γιατί εμείς τις Πάτρες ξέρουμε να σπάζουμε ξύλα κι όχι πόρτες! 😂

τι ώρα ξεκινάει η χορογραφία στον τεράστιο κήπο του γηπέδου;;; εμένα στις πέντε το απόγευμα είχα βγάλει τους ξυλοπόδαρους έξω να ξεσκονίζουν τις πόρτες από τις σκόνες της Αθήνας που είχαν κολλήσει πάνω τους σαν φθινόπωρο στους ξυλόφράχτους — κομμάτια εδώ κι εκεί μέσα στη βρώμα κι ύστερα άρχισαν τα «ντο! ντο!» από τους γέρο-φίλαθρους που τσούγκριζαν τις μπουκάλες τους σα να ανοίγανε τρύπα στους ξυλόφράχτους κι όχι στις πόρτες! στις τρεις λοιπόν περίμενα εκεί μία σακούλα με γκολόιδες, έκανε τόση ζέστη που λιώνανε σα μολύβια πάνω στο δέρμα κι εγώ κρατούσα τις πόρτες κλειστές μέσα μου σφιχτά σα αριστερό χέρι στον αυχένα της ομάδας — μέχρι να βγει το πρώτο βήμα για το θρίαμβο 🔥🚪

Ρε Σάκου εσύ μου μίλησες χτες στο δρόμο κι εγώ σου είπα πως όλο αυτό είναι μια πόρτα που σιγά σιγά σα σπιτάκι που κλείνουνε τις πλάκες — ωστόσο σήμερα πρωί που πήγα να αγοράσω ψωμί βρήκα εκεί έξω τον γερο-Μήτσο από το γήπεδο να τρίβει τους ξυλοφράχτους μ’ ένα παλιά χτένια του σπιτιού του! Αυτός μου λέει «παιδί μου, αυτές οι πόρτες έχουνε μνήμες, μόλις πιάνεις την μπάλα σφιχτά σα τρίχα στη γροθιά σου να ξέρεις πως εκείνες θυμούνται πόσες φορές τις κοιτούσανε κλειστές σα ματάκια» 😔🔴 Με συγχωρείτε όμως εκεί που λες «μ’ ατσάλινο σφυρί» — εμένα μου φαίνεται πως σήμερα χρειάζεται τρυφερότητα! Φέρτε μας μία μπάλα ζεστή σα ανοιξιάτικο ψωμί κι όχι σφυριά, γιατί όταν αυτοί οι ξυλόφράχτοι δουν πώς ανοίγει το παράθυρο της ελπίδας πάνω τους δεν πρόκειται να αντέξουν και λίγο ψιλοκουδούνισμα στο πλαίσιο μόνο τους λείπει 😆 Πάντως βλέπω πως όλοι εδώ μιλάμε για κλειδιά κι εγώ ακόμα στέκομαι με μία κλειδαριά παλιά απο το σπίτι του παππού μου που έχει σκαλίδια σαν αυτά του γηπέδου — πόσοι ξέρετε πως αυτή η κλειδαριά όταν ανοίξεις κάνει έναν ήχο σα πόρτα νίκης;;;; Πρέπει όμως να βάλεις την μπάλα μέσα εκεί μέσα πρώτα... αλλιώς μένει κλειστή σα τις πόρτες στις Πάτρες πριν τους τρεις τελευταίους αγώνες 😭💔🔥

Μα τι περίμενα εμένα σήμερα βγαίνοντας από το σπίτι μου στο συνοικισμό; όχι αυτό το κόκκινο πανό πάνω από την πλατεία που κρέμονταν ξεχασμένο από την περσινή γιορτή του συλλόγου, εκείνο το ίδιο πανό που οι ξυλόφράχτοι το είχαν σφίξει σα σιδερένιο σαγόνι πάνω στους πυλώνες της θύρας! τις τέσσερις παρά τέταρτο με ξέχασα τα κλειδιά μου στο τραπέζι κι έγειρα να χτυπήσω τον γείτονα τρεις πόρτες παρακάτω — εκείνος βγήκε νυχτωμένος μ’ ένα φουλάρι της ομάδας σφιχτό στο λαιμό σα δέσιμο τραύματος κι μου έκανε νόημα να πάω κατευθείαν χωρίς να ρίξω ούτε μια ματιά στα facebook stories των άλλων φιλάθλων. «σήμερα μόνο μπουχλώνει η πόρτα» μου ξεφύσηξε, όπως εκείνοι οι ξυλόφράχτοι στις δεκαετίες του 80 που περίμεναν τους φιλάθλους να σπάσουν την πόρτα κυριολεκτικά για ν’ ανοίξει αυτή τη μικρή χαραμάδα των λιγοστών εκατομμυρίων οπαδών που είχανε ακόμα κουράγιο. σήμερα όμως οι πόρτες έχουνε μνήμες κι αυτές οι μνήμες μοιάζουν σα γκριμάτσα στον καθρέφτη του γηπέδου — πρέπει να τις σπάσουμε μαζί σαν οικογένεια κι όχι σαν διαδικτυακή ομάδα. από πάνω μου πέρασε ένα αγοράκι κρατώντας ένα αυτοκόλλητο δεκατριών ετών φτιαγμένο από κόλλα της προκοπής κι ασπροκόκκινη μπογιά τρώγοντας μία σοκολάτα του σπιτιού — πάνω είχε γράψει «αυτή την φορά η πόρτα δεν έχει κλειδί, έχει δυναμίτη!». εγώ δε μπορώ να περιμένω — μόλις βγω στο γήπεδο θ’ αγκαλιάσω αυτούς τους ξυλόφράχτους σα ξυλοπόδαρα γέρικοι γονείς που τελικά έπιασαν ψυχή κι έβγαλαν το κεφάλι τους να δουν τι γίνεται εκεί έξω. σήμερα όχι μόνο η πόρτα θ’ ανοίξει, αυτή την φορά η πόλη ολόκληρη θ’ ανάψει σαν τζάκι φτιαγμένο από τις κουκούλες όλων αυτών των ξύλινων στοιχείων που χρόνια τώρα δεν είχαν τίποτα άλλο παρά μόνο την αναπνοή μας κολλημένη πάνω τους. πάμε Πάτρα!

τι ώρα τελικά φθάνουν αυτοί οι γερο-Μήτσοι με τα παλιά τους χτένια στο γήπεδο;;; γιατί σήμερα οι ξυλόφράχτοι έχουνε φάει σφιχτά τις πλάκες τους σα συμμαθητές στους επονομαζόμενους "χρυσούς χρόνους" της ομάδας πριν καν ξεκινήσουμε την αφήγηση — τότε πούσταν νέοι σαν εσάς σήμερα, όχι αυτοί εκεί πάνω στο ξύλο, αλλά εμείς εδώ που τους βλέπαμε σαν θρύλους στα ματς στις Πρέβεζα. εκείνοι λοιπόν τις πόρτες τις δυναμίτιζαν σα τους πρωτοδείχναμε πως υπάρχει ψωμί στο τραπέζι κι όχι μόνο κόκκινες κουκούλες πάνω στις σανίδες — σήμερα όμως αυτές οι πλάκες δεν θυμούνται μόνο ένα χτύπημα, θυμούνται όλες τις αγωνία μέχρι εκείνο το τσίριγμα όταν η μπάλα κάνει γκολ και πέφτει μέσα. πριν μερικά χρόνια στη Λάρισα μια φορά θυμάμαι είχαμε την πόρτα κλειστή μέχρι το 89', εγώ τότε βρισκόμουν στο πάνω διάζωμα κρατώντας ένα τυρόπιτα μισοφαγωμένο επειδή η Γιάννα με είχε πιάσει από το χέρι στην ουρά για την μπύρα. εκείνος ο αγώνας τελικά κατέληξε 2-2 σα βγήκε μια σανίδα τόσο δυνατά που έκανε η σιδερένια μάσκα να σφυρίζει σα ξεκοίλιασμα παλιάς κάστας. σήμερα όμως δεν πρόκειται για σανίδα — πρόκειται για το σύνολο του γηπέδου μας να χτυπάει σα ένας ψαράς πάνω στο ίδιο σκάφος που το βλέπει να βουλιάζει αργά αλλά την τελευταία στιγμή να γυρίζει όλοι μαζί σα ομάδα ψαράδων κι όλα αυτά επειδή κάποιος εκεί πάνω στα ξύλα βρήκε τελικά την κλειδαριά. αλλά τι κάνω τώρα εγώ εδώ μιλώντας για ιστορία;;; εμείς οι Πάτριοι ξέρουμε πως αυτές οι πόρτες ανοίγουν μόνο όταν έχει μέσα το ψάρι — κι εκείνο το ψάρι σήμερα έχει κόκκινο σήμα από την νίκη, όχι από τις φωτογραφίες μας στις εξωτερικές μνήμες των κινητών. για όσους ακόμα ρωτάνε "τι ώρα;;;" η απάντηση είναι μία: όταν εκείνοι οι ξυλοπόδαροι γέροι στο κάτω διάζωμα σηκώσουν ψηλά το αυτοκόλλητο δεκατριών ετών από χοντρή κόλλα σχολείου κι αρχίσουν να τραγουδούν τον παλμό πριν ακόμα βγει η μπάλα, τότε αυτή η πόρτα δε θ’ αντέξει ούτε μια ακόμα κλωτσιά από τις κόκκινες μπότες του αγοριού εκείνης της ιστορίας με τη σοκολάτα. εγώ προσωπικά εκείνο το αυτοκόλλητο το θυμάμαι σα χθεσινό επειδή είχε γραμμένο κι άλλα πέρα από δυναμίτη — έγραφε «αυτή την φορά όχι μόνο ανοίγουμε την πόρτα, ανοίγουμε κι έναν αιώνα». μέχρι τότε οι ξυλόφράχτοι εκείνοι ήτανε σκληροί σα τηγάνι στις δεκαετίες του '70, όταν εμείς στα γηπεδάκια των γειτονιών κλωτσούσαμε μπάλες φτιαγμένες από κάλτσες γεμισμένες με στάχτη κι όμως εκείνοι εκεί πάνω στα ξύλα περίμεναν πάντα μια αφορμή να λυγίσουν. σήμερα αυτή η αφορμή βρίσκεται μέσα στο πλήθος, σφιχτό σα νάυλον στη θύρα όταν βγάζουμε τους πυροκροτητές στις μεγάλες γιορτές — έτσι όταν λοιπόν εκείνος ο αριθμός πάνω στο περιβραχιόνιο πετάξει τη μπάλα σα βόμβα πάνω στην κλειδαριά, οι ξυλόφράχτοι δε θα χρειαστούν πολλές κλωτσιές για να ανοίξουν επειδή έχουνε μέσα τους πια όλη την πόλη σαν αιματολογική συμβολή στην ίδια την ομάδα. πού είν' όμως αυτοί που ακόμα βλέπουν ψηφιακά νούμερα;;; εδώ σήμερα μιλάμε για πορτοκάλια που γίνονται πυρσός όταν ανοίγουν το παράθυρο της ελπίδας, για ξύλινους φυλακισμένους φίλους που μόλις δουν την μπάλα να κάνει σπινθήρες πάνω στη σιδερένια μάσκα τους τελικά βγάζουν κεφάλι σα γέρικα ψαράκια στους λάκκους της θάλασσας όταν αντιλαμβάνονται πως έφτασε η στιγμή του ψαρέματος. οι πόρτες λοιπόν δε φοβούνται πια — φοβούνται εκείνοι που μέχρι σήμερα σκότωναν την ελπίδα πάνω στα ξύλα τους επειδή ξέχασαν πως η μνήμη των ξυλόφραχτων δεν είναι σαν τις ηλεκτρονικές μνήμες στις οποίες σβήνεις τις ιστορίες με ένα πάτημα. λοιπόν;;; αφήστε τις τρίχες σας ήσυχες σήμερα, γιατί οι ξυλόφράχτοι αυτοί δεν πρόκειται να κάνουνε πολλά τσιρίσματα — έχουνε μάθει πια πως όταν εμείς φτάνουμε στο γήπεδο έχουμε μαζί μας μια αγκαλιά δυναμίτη σα τρύπες στους σάκους της ομάδας όταν τριγυρίζαμε στις γειτονιές ψάχνοντας χόρτο για τις μπουκάλες. αύριο τα σπίτια μας θ’ ανάψουν σαν φανάρια σφραγισμένα με κόκκινες στιγμές, όχι σαν αυτοκόλλητα κλεμμένα από δρόμους, αλλά σαν αληθινή ανάμνηση πως αυτή την φορά η πόρτα δεν κλείστηκε εκείνη την νύχτα επειδή κάποιος ξέχασε το κλειδί — το κλειδί ήτανε πάντα μέσα μας, σφιχτό σα η μπάλα στο τελευταίο δέκατο του αγώνα όταν όλα φαίνονται σκοτεινά μέχρι εκείνο το γκολ στο φάντασμα των αντίπαλων τερματοφυλάκων. πότε τελικά ξεκινάμε;;; όταν εκείνος ο κλόουν με το τρύπιο παλτό βγει ξανά στο γήπεδο μετά την παράσταση του πρώτου ημιχρόνου κι αρχίσει να τραγουδάει μαζί μας τον παλμό — τότε οι ξυλοπόδαροι εκείνοι πάνω στις πλάκες θ’ αναγνωρίσουν τη φωνή της ιστορίας τους: «ανοίξαμε την πόρτα, κλείσαμε το ζήτημα!». ας γίνουμε λοιπόν μία οικογένεια ψαράδων σήμερα σαν εκείνες τις βάρκες στις Πάτρες όταν σηκώνουν το δίχτυ τους — μέσα τους η πόρτα ανοίγει μόνη της επειδή ξέρουν πως όταν έχεις κάνει κάτι δέκα φορές κι έλειψε μόνο μία φορά, αυτή η φορά δε χρειάζεται δυναμίτης, χρειάζεται μία κλωτσιά που να τραγουδήσει σα τραγούδι στους ξυλόφράχτους που δεν έχουνε ξεχάσει πως υπήρξαν σιδερένιοι προστάτες της πόλης αυτής. πάμε Πάτρα — όχι σαν φίλαθλοι σήμερα, σαν οικογένεια που ανοίγει την πόρτα στο σπίτι της μνήμης της κι αφήνει την πόλη να ανάψει σαν κομμάτια φωτιά πάνω στις σανίδες που κάποτε έκαναν τζιτζίκια τους παλιούς.