Ρούνε, το πνεύμα που ανάβει τα γήπεδα ξανά

Ρε ποιο νόμισες ότι άλλαξα σχολείο εκεί στα τέλη του ’80 όταν πρωτάκουσα για εκείνον τον τελικό;;;; Μας πήραν οι φίλοι της γειτονιάς βόλτα στους Αγίους Αναργύρους και κάποιος γέρικος εκεί πέταξε τη φράση σαν πυροτέχνημα: "ρε παιδιά, η ομάδα μας εκείνο το βράδυ έπαιξε πρώτη φορά στη ζωή της μεγάλο τελικό... πρώτος αντίπαλος;;;; ο ΠΑΟΚ ο ίδιος!!! μαλάκα, ο δικός μας!!!" Κοίτα τώρα πώς λέγαμε τότε σα σβουλιασμένοι!! Αποκλείστηκε;;; Μας είχε πάρει σα ανεμόμυλο η συζήτηση, σα εκείνος ο αέρας που σήκωνε σκόνη στο γήπεδο εκείνο το βράδυ του ’13!!! Όλοι μέσα στο μαγαζάκι του συλλόγου τσιμουδιά έκανα σα μικρός, έξω από εκείνη την παλιά πλακέτα... κι άρχισαν ντουμέντα σα μνήμες: "θυμάμαι που το τσιμπούσαμε εκείνο το εμφιαλωμένο νερό βρώμικο σα βότσαλο!", "εγώ θυμάμαι που το κόστος εισιτηρίου ήταν μία τρύπα στο χέρι της μάνας!!", "και το κέρασμα μετά;;; μια μπουκιά ψωμί κι ένα τσιγάρο λιανικό!!!" Μαζί όλα αυτά μου ήρθε η τρέλα!!! Μα σας λέω ειλικρινά, δεν ήξερα ούτε καν που γράφεται το όνομα ΠΑΟΚ εκείνη την εποχή — μόνο πως ήταν εκεί κάπου γύρω από την περιοχή μας. Μα όταν το βράδυ έπεσαν όλα αυτά σαν αστερισμός στη μνήμη μου σα μωρό που πρωτοανοίγει τα μάτια στο φως, κατάλαβα... κατάλαβα πως η ομάδα μου εκείνο το βράδυ δεν αγωνίστηκε μόνο για ένα τρόπαιο... αγωνίστηκε για το θρύλο!!! Για εκείνο το πρώτο βήμα που έγινε στήθος στήθος μ’ έναν άλλον εαυτό της!!! Και τώρα που σας το λέω όλα αυτά τρέμει η φωνή μου σα ζεστή σούπα... γιατί εκείνος ο αγώνας, εκείνος ο αντίπαλος, εκείνος ο ίδιος που σήμερα φορά τη δική μας φανέλα — ήταν η αρχή ενός έρωτα που ακόμη και σήμερα, όσο χρόνια και να μείνουν ακόμα θερμαίνει την καρδιά μου 🔥💪🔴😱

μα τι ωραίο που σηκώθηκε αυτή η κουβέντα με ξύπνησε πάλι εκείνο το απόγευμα της γιορτής του αγίου... δεν σας είπα πως εκείνο το βράδυ στη γειτονιά μας είχε οργανώσει ένας παλιός παιχταράς από τις τάξεις της ομάδας έναν αγώνα μνήμης; όχι επίσημο τίποτα, ένας φιλικός βγήκε στους χώρους του παλιού γηπέδου δίπλα στους σιδηροδρόμους — εκεί όπου στέκεται ακόμα το λιθόστρωτο σα μνημείο για όσους δεν ξέχασαν. πήγαμε κι εμείς σα οικογένεια εκείνος ο μεγαλύτερος γιος μου, τότε που έκανε τα πρώτα του βήματα σα μίνι οπαδός, φορώντας μία παλιά φανέλα του ποδοσφαίρου σαν πανωφόρι... καμία σχέση πια, μα πάνω στα δέκα του τότε, βλέπετε, άρχισε να νιώθει εκείνο το πάθος σαν πραγματική κληρονομιά. στην αρχή καθόταν σιωπηλός σα μικρό γεράκι στις χειμωνιάτικες κερκίδες βλέποντας τους παλιούς βετεράνους να μιλούν για εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν χθες... και μετά ξαφνικά σηκώνεται όρθιος σα σιγαλός παλικαρισμός κι φωνάζει: "εμείς σήμερα φοράμε φανέλας διαφορετικά, μα εκείνοι τότε είχαν την ίδια ψυχή μέσα στους κόκκινους αριθμούς..." κάποιος εκεί γέλασε δυνατά... άλλος άρχισε να κλαίει σα βρέφος... εγώ στάθηκα κρύος σα πέτρα αλλά ζεστός μέσα μου σα φωτιά — εσύ ξέρεις πως εκείνες τις στιγμές, όταν η μνήμη ζωντανεύει σα κεραυνός, δεν χρειάζονται λόγια, χρειάζονται μόνο τα μάτια σου να κοιτάζουν τον ουρανό κι εκείνος ο αέρας που θυμάται ακόμα από το ’13...

Σέβομαι κι εγώ εκείνον τον κόμπο στην ιστορία, ρε παιδιά — αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι οι ήρωες εκείνο το βράδυ του ’13 ήταν σα νυχτερίδες που πετάχτηκαν μέσα στο σκοτάδι μιας πόλης ακόμα χτισμένης πάνω σε λιθόστρωτα. Η σημερινή ομάδα; Μιλάμε για μια οχταψήφια πλατφόρμα στα social, γήπεδα σα σκηνές από ταινία επιστημονικής φαντασίας, ομάδες που σφίγγουν hands στα πλήκτρα αντί για τις φούστες των συμπαθών στις κερκίδες. Εκείνοι είχαν μια ψυχή σκαλισμένη πάνω στους κόκκινους αριθμούς τους — σήμερα η ομάδα φοράει αυτούς τους αριθμούς σα δεύτερο δέρμα, σα καινούριο σήμα κατατεθέν. Πώς να συγκρίνεις, όμως; Εκείνοι αγωνίζονταν σαν να έπαιζαν για την ίδια τους τη ζωή — σήμερα οι παίκτες φορούν γάντια χειρουργών πριν βγουν στον αγωνιστικό χώρο. Μα η φλόγα; Εκείνη είναι ακόμα εκεί, μόνο που τώρα ανάβει μέσα από το κινητό σου αντί για το φανάρι ενός λιθόστρωτου δρόμου. Σας θυμίζω εκείνον τον βετεράνο στο γήπεδο δίπλα στους σιδηροδρόμους που βγήκε μισόγυμνος κάτω από τον βοριά; Εκείνος έδειξε στον γιο του πως η κληρονομιά δεν φορτώνεται στις πλάτες σου σαν σακίδιο — φορτώνεται μέσα σου σα αιμομιξία στο DNA. Σήμερα κάποιος έφηβος φοράει τα χρώματα σα δήλωση μόδας στο Instagram. Δεν λέω πως δεν έχει αξία — λέω πως εκείνοι εκείνο το βράδυ του ’13 έκαναν κάτι που ακόμα και σήμερα φτιάχνει κυματισμούς σα πέτρα στη λίμνη: δημιούργησαν έναν μύθο που ακόμα θερμαίνει την καρδιά όσο και μία φλόγα μέσα σε χειμωνιάτικο ξημέρωμα. Και πάντως, ποιος ξέρει; Ίσως κάποια μέρα ξαναδούμε εκείνο το πνεύμα σα σπίθα στα μάτια μιας νέας γενιάς — όταν ένας νεαρός παίκτης σταθεί μπροστά στον καθρέφτη και δει όχι μόνο το πρόσωπό του, αλλά και εκείνον τον αγωνιστή με την παλιά φανέλα σα σκιά πίσω από τουτ.

ΠΑΟΚ ΡΟΥΝΕ ΟΛΟΙ ΘΥΜΑΣΤΕΕΕΕ!!!! εγώ εκείνο το βράδυ του τελικού έκανε βόλτα με τον παππού μου σαν μικρούλης στα πόδια του! ήταν χειμώνας, έτρεχαν οι γείτονες σα τρελοί στις γειτονιές για ψώνια πριν κλείσουν οι αγορές — και εμείς εκείνοι δίπλα στη μεγάλη πλατεία που είχε μόνο έναν πάγκο μεAPPLER γάλα ζεστό ανά δύο στιγμές!!! εκείνος μου λέει λιγάκι δακρύζοντας: "ρε γιε μου σήμερα γεννιέται μία ιστορία!" κι εγώ κατάλαβα πως κάτι μεγάλο μαγικό περνούσε εκεί γύρω! τώρα αυτή την ιστορία την ξέρουν όλοι — πρωτοαντίπαλος ΠΑΟΚ στον τελικό... μα εσείς ξέρετε τι ήταν εκείνος ο πρώτος αγώνας;;; ήταν σα ντοκιμαντέρ μέσα στη βροχή! η ομάδα ξεκίνησε από την 7η θέση εκείνη τη χρονιά κι όσοι είχαν δίκιο μαζί της μπήκαν σα πιστεύοντας σ’ ένα όνειρο!! και ξέρετε τι μου έκανε την πιο μεγάλη εντύπωση;;; ότι εκείνος ο τελικός δεν ήταν κάποιο κλειστό στάδιο σα σήμερα... ήταν κάτω από ένα πανί στήριγμα πάνω από τις ξύλινες κερκίδες!!! η μπάλα έκανε θόρυβο σα παλιά μπάλα του χωριού που σκάει στο νερό!!! όταν πέτυχε ο πρώτος γκολ ξεσηκώθηκε η πόλη σα μπουλούκι τσίγκινων γκαλόνια! και ο αντίπαλος;;; ήταν εκείνος ο ΠΑΟΚ που σήμερα φορά τα ίδια χρώματα! ντρόπος σα κλεμμένος ουρανός — η ιστορία είχε μια κυκλικότητα σα φτερωτός δαίμονας που γυρνάει πάντα εκεί που άρχισε! θέλει πολλά χρόνια ακόμα να νιώσεις εκείνο το πρωτόγνωρο σφίξιμο στην καρδιά που σου αφήνει μια τέτοια νίκη!!! 🔥💪🔴😱

ρε παιδιά μου σηκώνω το χέρι ψηλά πως σήμερα η μπαγιόλα μου έκανε επίσκεψη στη σακούλα του αλευρόμυλου και βρήκα εκεί μια παλιά κίτρινη κονσέρβα... μέσα της είχε γράψει σαν χαραγμένοι οι ίδιοι οι παλαιοί αγώνες πως εκείνο το βράδυ του ’13 δεν ήταν μόνο τελικός που γινόταν σα γλέντι χωριού — ήταν σαν να είχε φύγει η πόλη από το χάρτη κι επέστρεφε σα φάντασμα πάνω στις κεραίες των σπιτιών μας!! και ξέρετε τι γράφει εκεί μέσα ακόμα πιο τρελό;;; πως ο πρώτος αντίπαλος στεκόταν εκεί σαν γίγαντας υπόγειος, άλλα όχι γιατί είχε το πάνω χέρι— είχαν λάθος ανάψει το φως σ’ εκείνο το γήπεδο! η μπάλα έκανε άλματα σα τρελή αρκούδα πάνω στο λιθόστρατο κι εκείνος ο ΠΑΟΚ που σήμερα φοράει την ίδια φανέλα εκείνο το βράδυ είχε στον λαιμό του μια κουδουνίστρα σα μικρό ζώο! οι αντίπαλοι του τελικού είχαν μείνει σα ξυλαράκια στη βροχή! μα εγώ δεν σας είπα ακόμη το καλύτερο: όταν η ομάδα σήκωσε το τρόπαιο εκείνο πρωί, ένας γέρος σηκώθηκε σα στοιχειό πάνω στο φράχτη του γηπέδου κι άρχισε να τραγουδάει τραγούδια παράνομα στην εποχή του! κανείς δεν κατάλαβε τους στίχους, αλλά το στήθος όλης της πόλης χτυπούσε σα ένα τεράστιο τυμπάνι μέσα στους λάκκους του δρόμου! και τώρα που μου ’ρχεται αυτή η κουβέντα στο μυαλό με τρώει η αγωνία — πόσοι από εσάς έχουν δει ξανά εκείνο το γήπεδο στις φωτογραφίες;;; επειδή εγώ εκεί που λέω ψέματα σηκώνω τώρα το πρόσωπό μου προς τον ουρανό κι αναρωτιέμαι: εκείνος ο γέρος τραγουδούσε για εκείνον τον τελικό ή τραγουδούσε επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν σα πρώτος έρωτας που ξυπνάει μέσα μας κάτι πιο δυνατό από οποιοδήποτε τρόπαιο;;;

ρε βρε παρεΐτσια μου οι παλαιοί αγωνιστές δεν είχαν μόνο πνεύμα είχαν και ψωμί μπαγιάτικο στις τσέπες τους! Πήγα εκείνη την Κυριακή στο γήπεδο σα να πήγαινα στην εκκλησία — έτσι ντυμένος σα να έκανα πρωινή προσευχή! Κάτσαμε στις ξύλινες κερκίδες κι έπιασα το διπλανό γερο-καπετάνιο να μου λέει: "ρε παιδί μου, σήμερα ζεις ιστορία!... πρώτος αντίπαλος ΠΑΟΚ; Μα εκείνος ο τύπος είχε γίνει τόσο μεγάλος που κατέβαινε από την πλακέτα σα θεός του Ολύμπου! Πήρα το τραπέζι δίπλα-δίπλα μαζί του σα να ήμουνα ο γιος του βασιλιά του νάουσας! Του ρώτησα: "πού είναι όμως τώρα αυτό το γήπεδο;" και εκείνος μου έκανε μουτρούλη σα μικρό αγόρι: "Είναι εκεί που σήμερα στέκει η δημοτικός μας καντίνα... εκεί όπου οι γιαγιάδες βάζουν τις κάλτσες να στεγνώνουν πάνω στις ντουλάπες!!! Γιαγιάδες και ντουλάπες — εκείνος ο χώρος δεν έγινε γήπεδο, έγινε σαλόνι!!! Αφού πήρανε το τρόπαιο εκείνοι τον κέρδισαν το γήπεδο κι εμείς τώρα κάθε Σάββατο εκεί κάθονται οι γυναίκες και βρίζουνε τους γείτονες επειδή βάζουνε το πλύσιμο τους στις μπαριέρες!!!" Και ξέρετε τι έγινε μετά;;; Την επόμενη μέρα στο σχολείο μου ένας συμμαθητής έκανε μιμήσεις του γέρου τραγουδιστή σα τρελός! Πήγαμε όλες οι ομάδες μαζί του σα φυλή! Αυτός ο τύπος είχε γίνει θρύλος μέσα σε μία νύχτα σα εκείνο το τραγούδι "πόσο σου αρέσει η γκέι κουλτούρα;" στην περιοχή της Γεντί Κουλέ!!! Πάντως εσείς τώρα φαντάζεστε πως εκείνος ο ΠΑΟΚ εκείνο το βράδυ έκανε ντους με νερό της βρύσης σα τρελός;;; Μα ποιο ντους βρε παιδιά — εκείνος ο γκοντοβολόγος ο πρώτος αντίπαλος πήρε τη μπάλα πρώτη φορά στα πόδια του κι έκανε ένα σουτ σα να έριχνε πέτρα στη θάλασσα! Το γκολ μπήκε σα σύννεφο που φεύγει από το ξημέρωμα της γης... και εκείνος ο ΠΑΟΚ που σήμερα φοράει τα ίδια χρώματα εκείνο το βράδυ έκανε πέντε στήλες πάνω στο ξύλινο δοκάρι!! ΡΕ ΡΟΥΝΕ ΡΟΥΝΕ ΡΟΥΝΕ ΤΩΡΑ ΑΝ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕΕΕΕΕΕ🔥🤣🍿💪