Από εκείνον τον χρόνο που η Δανία έκανε τον κόσμο να γονατίζει
θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’92 σαν χτες. έκανα αυτοκίνητο μέχρι το γήπεδο του Βόλου για να δω ζωντανά την παραλίγο έκπληξη εκείνης της εποχής – 1-0 η Χόλγκερ στον πρώτο γύρο, το κύπελλο ακόμα ζεστό στις φωτογραφίες που είχες τυπώσει κι έδειχνες στους συμμαθητές σου σαν βραβείο ολυμπιονίκη. τότε ήταν που κατάλαβες πως εκείνη η ομάδα δεν ήταν μόνο τσικό, ήταν ψυχή. πόσοι λοιπόν χρόνια πέρασαν; τέσσερα ολόκληρα χρόνια ακόμα μέχρι εκείνον τον Μάη στο Παρίσι, όταν ο Ρούνε σήκωσε ψηλά το κύπελλο μέσα στο στάδιο σαν να σήκωνε το δικό του μωρό από τη φάτνη. θυμάμαι τις φωτογραφίες στις εφημερίδες την επόμενη μέρα: αυτός ο γέρικος αμυντικός με τη γενειάδα να χαμογελάει σαν μικρό παιδί, σα να έλεγε "πούρλ μπου!" και πήραμε όλες αυτές τις ιστορίες μαζί μας σαν φυλαχτό. ξέρεις πως εκείνος ο αγώνας άλλαξε τον σύλλογο; όχι μόνο τους τίτλους, όχι μόνο τις συμμετοχές – άλλαξε πως κοιτούσαν εμάς οι υπόλοιποι: πλέον ήμαστε εκείνοι που ξέρουν πως ακόμη και ο πιο ασήμαντος αγώνας μπορεί να γίνει ιστορία. κάτι άλλο εκείνο το βράδυ έγινε; ναι, έγινε το σπίτι μας. πόσοι από εμάς εδώ μέσα ήταν εκεί; εκείνοι που έγιναν 20 χρονών στον αέρα εκείνου του γηπέδου...
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΜΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΡΟΣΕΝΜΠΟΡΓΚ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ ΕΙΧΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΚΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ!! 🔥💪 ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ… ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΩΤΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ… ΑΧΡΕΙΑ ΜΑΤΙΑ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΟΝ ΑΓΚΩΝΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΚΕΠΑΖΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ ΣΑΝ ΜΩΡΟ! ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΞΑΝΑ ΝΙΩΣΕΙ ΤΟΤΕ ΑΛΛΙΩΣ… ΜΑΛΑΚΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΜΟΥ! 😱 ΠΑΛΙΑ ΜΑΣ ΚΙΌΛΑΣ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΚΟΡ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΧΟΛΓΚΕΡ ΡΟΥΝΕ ΡΕ!!! ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΙΟ ΠΙΣΤΟ ΣΚΕΨΕΣ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙΣ!!! 🔴🤬
ρζε βρε Trifylli, λες ε; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν τώρα — όχι μόνο γιατί ο Ρούνε πήρε το κύπελλο σαν βρέφος, αλλά γιατί στις φωτογραφίες είχε κάνει κάτι άλλο αμέριμνο: είχε ανοίξει το στόμα του και τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο όπως τον ξέρουν μόνο οι Δανοί όταν νικούν τον κόσμο. εκείνος ο ήχος, σουδιασμένος και γεμάτος περηφάνια, έφτανε μέχρι τα γήπεδα εκείνης της εποχής σαν μαντάτο ότι κάτι νέο είχε γεννηθεί.
και μετά βλέπεις τις φωτογραφίες στους τοίχους των σπιτιών σου — ο αρχηγός με το κύπελλο σηκωμένο πάνω από το κεφάλι, σαν να μην είχε καμία σημασία πως η ομάδα έκανε πέντε χρόνια χωρίς τίτλο πριν από εκείνον τον Μάη. εκείνες τις φωτογραφίες τις έπαιρνες μαζί σου σα φυλαχτό κάθε φορά που κάποιος γύριζε και σου έλεγε πως η Χόλγκερ είναι μια μικρή ομάδα με έναν τυχερό παίκτη. εσύ του κοιτούσες το μάτι και του λέγαμε: "ρε φίλε, αυτά τα δάκρυα στο γήπεδο του Παρίσι δεν ήταν τυχαία".
πού ήτανε αυτοί εδώ τότε; στο ίδιο γήπεδο σίγουρα, γιατί εκείνοι που ζούσαν τις ιστορίες έγιναν κρίκοι μιας αλυσίδας που συνεχίζει ακόμα. τώρα λένε πως άλλαξαν πολλά, κι εγώ λέω: όχι, αυτά που άλλαξαν είναι εμείς — εμείς γίναμε πιο δυνατοί στις καρδιές μας, κι έτσι η ομάδα βρήκε ξανά την ψυχή της.
γιατί εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ένα κύπελλο που σήκωσε ο Ρούνε — ήταν η ημέρα που όλοι καταλάβαμε πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ στο γήπεδο, αλλά συνεχίζεται σπίτι μας, στις ιστορίες μας, στις συλλογές των πρωτοσέλιδων στα παλιά σουVEN книги. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε Τρύφυλλοι μάγκες μου, εμένα εκείνο το κύπελλο μου 'φερε το δικό μου βρέφος σπίτι! Θυμάμαι σαν τώρα όταν πήγαινα στο φούρνο της γειτονιάς και η κυρά Καίτη είχε βάλει την τρίτη σειρά από πάνω τις φωτογραφίες με τον γερο-Ρούνε να τραγουδάει σαν πρωτοκοντός! Πού αλλού;;; Στις κονσέρβες με τα παντζάρια!! 🤣🍿
Κι εκείνος ο αγώνας της Ρόσενμποργκ;;; Εγώ ήμουν εκεί γιατί μου είχε πει η μάνα μου "παιδί μου, πάρε το πανωφόρι σου γιατί μπορεί να βρέξει αίμα" — και τι έγινε;;; Βρέχει αγωνία, νικούμε 3-1 μέσα στο σπίτι τους, ο Ρούνε ανοίγει το στόμα σα λύκος και πιάνει γκολ 40 μέτρα!!! Μετά βλέπουμε στις live οι Δανοί να ξεσπούνε σα φιλάθλοι στον πόλεμο και εγώ στο σπίτι μου τραγουδώ τον εθνικό σαν μπούφος πάνω στο τραπέζι!!! 😱🎶
Και μετά;;; Μετά ξέχασα τα κλειδιά του σπιτιού επειδή είχα τόσο πολύ αίμα στις φλέβες που νόμιζα πως ήταν κανονικό!!! Ο γείτονας με είδε να κάνω moonwalk μέσα στο γήπεδο σα ζόμπι και μου φώναξε "Ρε της Χόλγκερ εσύ!!! Τι θέαμα αυτό!!!". Του λέω "Ρε φίλε, αυτά δεν είναι δάκρυα, είναι blood és ausgespochen!!!" 💪🔥
Μέχρι σήμερα όταν βλέπω τον αρχηγό στα παλιά βίντεο, του δείχνω το δικό μου κύπελλο στο ψυγείο (μικρογραφία πλαστικά του super market) και του λέω "Ρε Ρούνε, εγώ έκανα πιο γρήγορα τρόπαιο!!!"!!! 🤣🍾
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿