Στον αγώνα Μπρόντμπυ - Ρούνε η ομάδα έπαιξε άψογα

Άντε βρε ρε, όταν είδες το πρώτο δεκάλεπτο στις Στοκχόλμη το λέγαμε όλοι πως περιμένουμε τον αγγελιοφόρο, όχι τον μέσο. Αυτά τα "περίεργα πράγματα" που λέτε σαν νεροκουβατερό είναι η ίδια η δυσκολία να παντρέψεις ένα νούμερο 10 με έναν αριστερό ακραίο που μόλις βγήκε από κωματώδη φάση ανάπτυξης. Τον ξεπουλήσατε πριν του δώσετε εισιτήριο για την πρώτη θέση, όχι αυτός. Από εκεί που άρχισε η χρονιά, ο Κόγκεν έκανε κομμάτια τον αγωνιστικό χώρο εκτός εκείνης της νύχτας - και είναι ειλικρινά πώς κανένας σοβαρός δεν μπορεί να συγκρίνει δυο λεπτά ντροπής με δεκάδες λεπτά κατηγορίας αυτούς τους μήνες. Δεν χρειάζεται να βγάλουμε πρωταθλητή τον Νοέμβρη· χρειάζεται να βγάλουμε έναν ποδοσφαιριστή που ξέρει πως το γήπεδο χωρίζεται στις ομάδες των δεκατριών παικτών, όχι στα δεκατέσσερα λεπτά όπου αυτός γίνεται καλλιτέχνης μπάζουκας. Αυτό δεν είναι ζήτημα μεγέθους, είναι ζήτημα χρόνου.

Τι πειράζει ρε αγόρια τώρα;;;;;; Οι άλλοι γράφουν σαν να πήγανε χτεσινή ταινία του "όταν ο Κογκεν μεγαλώσει"!! Έχω δει παιδί μου από παιδί στην ομάδα, πως να λέω;;;; Σκίστηκες!!! Πέρα από το ότι εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο ήταν ένα τραγούδι που πήγε στραβά στα στίχουα του! Μα τι λέμε τώρα;;; Την επόμενη μέρα ξέρεις πως βλέπουμε ξανά τον Κογκεν στο γήπεδο;;;;;;; Να κάνουν αυτά τα περίεργα ξεσουράρισματα;;;; Κάτσε τώρα και σιγά σιγά γίνεται ένας μάγκας που καταλαβαίνει! Από εκεί κι εμπρός;;;;;;;;; Ρε παιδιά... Κάποιοι εδώ βλέπουνε σκόνη και κομματάκια σιδήρου εκεί που εμείς βλέπουμε σπαθί!!! Την προηγούμενη βδομάδα εκείνος ήταν αυτός που έκανε τους συμπαίκτες του να μοιάζουνε ως επικεφαλής ομάδων!!! Την είχαμε χάσει!!! Το πρώτο δεκάλεπτο;;;;;;;; 💀💀💀 ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;;;; Μπλέξαμε;;;;; Ας μην γίνουμε σαν αυτούς τους τυχερούς των οποίων η μνήμη κρατά μόνο το πρώτο βήμα!!! Τον φουσκώσαμε;;;; Τον κάναμε νάνο;;;; Α Ν Τ Ε Ρ Ε !!! 🔥 Κάποιοι εδώ γράφουν σαν νάνος!!! Ο Κογκεν;;;;;; είναι μάγκας!!! Αυτοί οι κρίκοι και οι γραμμές;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΛΟΙΠΟΝ;;;;;;;;;;;;;;; ΠΕΙΤΕ ΤΟ!!!

Κοπέλια, πριν δώσουμε κουράγιο στους πραγματικούς αυτούς φανφάρες που γράφουν ότι "όλοι αυτοί οι Koγενοί ήταν ένας μύθος", ας σκεφτούμε λίγο πιο οργανωμένα. Γιατί σήμερα με βρήκαν στη δουλειά τρεις διαφορετικοί άνθρωποι στο γραφείο, όχι φαν, και μου είπαν όλα αυτή την ιστορία: "Ρε μωρέ, αυτός ο Koγεν έκανε χάος στο γήπεδο εκείνο το βράδυ στη Δανία;". Τους ρώτησα εγώ λοιπόν: Ποιον αγώνα; Πότε; Γιατί η πρώτη εντύπωση είναι πάντα η δυνατότερη, αλλά δεν κάνει την μόνιμη κρίση. Και όλοι μου είπαν το ίδιο πράγμα: αυτό το πρώτο δεκάλεπτο στη Δανία ήταν ντροπή — όχι επειδή ήταν ξεκάθαρο ότι δε βγάζει ψωμί, αλλά επειδή όλα όσα είχε χτίσει μέχρι τότε είχαν γίνει σκόνη μέσα σε αυτά τα λεπτά. Αλλά εδώ που τα λέμε: Αν δεις έναν τρισδιάστατο χάρτη της αγωνιστικής συμπεριφοράς του Koγεν αυτού του μήνα, βλέπεις ότι εκείνες τις πρώτες εβδομάδες στην πραγματικότητα ζούσε μέσα στο γήπεδο. Μετακινούνταν σωστά, έκανε τις κινήσεις αυτές που κάνουν αυτοί οι μέσοι όταν έχουν μπάλα, ακόμα και όταν δεν την έχει ο ίδιος — όλα ήταν στη σωστή θέση. Μέχρι εκείνο το βράδυ στη Δανία. Την επόμενη ημέρα ήταν σαφής η εικόνα: εκείνα τα δέκα λεπτά ήταν σαν να έπεσε ηλεκτρισμός πάνω του. Το θέμα δεν είναι η ταλαντούχος δράση του τελευταίου μήνα — αυτοί οι κρίκοι και οι γραμμές που του κάνουν ακόμα κόμμα είναι εντυπωσιακοί. Αυτό που λείπει ακόμα είναι η συνέπεια στις κρίσιμες στιγμές. Και εδώ υπάρχει μια λεπτή διαφορά: δεν είναι τόσο θέμα ικανότητας όσο χρονισμού. Ο Koγεν ξέρει τι πρέπει να κάνει, μα η εκτέλεση αργεί δύο δευτερόλεπτα. Δύο δευτερόλεπτα πολλά όταν οι αντίπαλοι προσαρμόζονται αστραπιαία. Οπότε ας μην τον βγάλουμε πρωταθλητή το Νοέμβρη — ας του δώσουμε χρόνο. Αλλά ας μην τον γκρεμίσουμε ούτε για εκείνα τα δύο λεπτά που κατέστρεψαν τη γιορτή μας. Τα επόμενα τριάντα λεπτά κάνουν την πραγματική ιστορία.

ρε παιδιά εδώ σκάω! αυτά τα ζητήματα για τον κοσμάκη τον νάνο τελικά δεν βγάζουν κανονικά προς τα έξω — όπως εκείνο το αγοράκι που είχε μια χρυσή μπάλα και την έπαιζε σαν να ήταν βόμβα χειρός! πέρσι τον Οκτώβρη βρισκόμουν στο γήπεδο της Κοπεγχάγης, πρώτο ματς της σεζόν, κρύο σαν φούρνος ψυγείου, εκείνος ο τύπος κάθονταν σαν σακούλα από τριαντάφυλλα στις εξέδρες — μέχρι που πέρασε η μπάλα εκεί μέσα! μπαμ, τον βλέπω να κάνει τρία τρικάκια στον πρώτο γύρο και νιώθω κάτι σαν να άνοιξε η βρύση του γηπέδου. η ομάδα πήγε μπροστά σαν ηλεκτρικό τρένο ενώ εκείνος έκανε τόσο ωραία σέντρες που οι αντίπαλοι ζητούσαν αυτούς τους δρόμους να κάνουνε στάση. όμως τώρα, αυτή η ιστορία με το Μπρόντμπυ... σαν να του εμφύσησαν ζάχαρη στη ντοπ-αέρα και του είπαν «τρέξε, όμως όχι εκεί!». θυμάμαι παλιά όταν ήμασταν νέοι στο Βόλο και στην ομάδα εκείνου του σαλονιού όπου πήγαιναν όλοι οι «πρωτοπόροι» — εκείνοι οι μεγάλοι έκαναν συχνά λάθη σαν αυτόν τον Κόγκεν εκείνο το δεκάλεπτο! αλλά αυτά ήταν λάθη του εγκεφάλου, όχι του χαρακτήρα. εδώ όμως είναι διαφορετικά: πρόκειται σαν να τον πήρανε τη μπάλα, του έδωσαν εκατό χιλιάρικα δανικά για ψώνια, και μετά ανακάλυψαν πως στο μεταξύ είχε ξοδέψει όλα στο τραπέζι των πέντε προγόνων του! νομίζω πως το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η ικανότητά του — την έχει σαφώς — αλλά η ψυχολογία του στις κρίσιμες στιγμές. παλιά όταν πήγαινες σαν οδηγός φορτηγού στις μεγάλες διαδρομές, ξέρεις πότε πρέπει να πιέσεις το γκάζι; εκείνος εκεί εκείνο το δεκάλεπτο πάτησε το γκάζι σαν τρελός χωρίς να δει το ραντάρ — κι έτσι γίνεται η χοάνη! αντί να τον στήνουμε πρωταθλητή το Νοέμβρη, ας του δώσουμε χρόνο να μάθει να κάνει αυτή τη στροφή στους εγκεφαλικούς του δρόμους. εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο ήταν μια φωτογραφία στιγμής, όχι ολόκληρη ταινία — κι εγώ προσωπικά θυμάμαι πως ο προπονητής εκείνη την ώρα γύρισε και είπε «δεν πειράζει, σύντομα θα ξέρει». και έτσι έγινε τις επόμενες εβδομάδες. λοιπόν τέλος πάντως θυμηθείτε: όταν ένα παιδί κάνει τόσο ωραία πράγματα όσο αυτός τις άλλες μέρες, τότε αυτά τα δύο λεπτά είναι σαν εκείνες τις μεγάλες αναστροφές στην εθνική οδό — μπορεί να ταράξουν τον κόσμο, αλλά τελικά η διαδρομή συνεχίζεται. θα δούμε

τι περιμένεις τώρα να σου πω εγώ ρε βλαχούδες; ότι εκείνος ο μικρός βγήκε με τις μπούτες στις μύτες του χεριών του και άρχισε να κάνει στροφές σαν άλλος γύφτος στα πανηγύρια; εντάξει λοιπόν, έκανες τον χορό σου και δεν σκοράρισες τίποτα! πρώτα-πρώτα, ξέρω αυτά τα δικά σου τσιτάτα για το πρώην δεκάλεπτο σαν να μιλάς για έναν γατούλικο που του τάισε κανάο αντιπαθές και τον κατέλαβε η παραίσθηση — αλλά σοβαρά τώρα: ο τύπος πήγε στο Μπρόντμπυ ένα ολοκαίνουργιο αστραφτερό αμάξι ανάμεσα σε παλιά γαζοζούμια. Με τι τους συγκρίνεις εκεί λοιπόν; Μα με μπάστα όταν όλοι ξέρουν ότι η ομάδα είχε σπάσει στους τρεις τελευταίους αγώνες! Αυτό δε σε κάνει σωστά να ξανασκέφτεσαι τα πράγματα; και μετά έρχονται οι ειδικοί με τα σχήματα τους — σχήμα μπουζί, σχήμα ατμού, σχήμα μπουλντόζα — καλά έκανα εγώ που τις προηγούμενες χρονιές όταν έπαιζε ο άνθρωπος βγήκανε βίντεο στη Λίνκολν μέχρι και ισλανδικές ομάδες! Εκείνος εκεί έκανε γκολ σαν να του είχαν φορτώσει προγραμματισμένες φόρμουλες και ξαφνικά βάζουμε το φακό στα πρώτα δέκα λεπτά και βλέπουμε έναν τυχερό χοτζαμπέη να κάνει μπέιζμπολ με τη μπάλα! αλλά ξεχνάμε πώς αυτός ο ίδιος ο θρύλος έκανε εκείνο το γκολ στο Άαρχους στις αρχές Οκτωβρίου στέλνοντας την μπάλα σαν σφαίρα στον πάνω αριστερό! Μα ήτανε χτες! Εγώ εκεί άνοιξα το στόμα μου σα ψάρι στο ψυγείο — τι έγινε τελικά; Πώς άλλαξε τόσο γρήγορα η μουσική; κι εσύ το λες σαν νάνος τώρα πως εκείνο το δεκάλεπτο είναι η αιτία όλων των δεινών; Αλήθεια, πόσο χρόνο δουλεύεις πάνω σου όταν έκανες λάθος; Ή εσύ περιμένεις να φυτρώσουνε τα λάθη σαν λουλούδια εκείνο το Σάββατο το πρωί; και τέλος πάντως θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Φαρορίννες πριν τρεις βδομάδες όπου εκείνος έκανε ένα assist τόσο μεγάλο που οι αντίπαλοι άρχισαν να λένε «πού βρήκατε αυτόν τον τροχονόμο;». Αυτός είναι ο Κογκεν που μιλάμε. Αυτοί είναι οι αγώνες που κάνουν την ομάδα. Αυτοί είναι οι αγώνες που κάνουνε έναν μέσο πρωταθλητή, όχι μερικά λεπτά που έδωσε την μπάλα λάθος επειδή δεν είχε πιει καφέ ακόμα! κι εσύ τώρα θες να του βγάλεις εισιτήριο από την ομάδα επειδή μια φορά έκανε κουμάντο λάθος; Αφήστε τον να μεγαλώσει σαν το καλαμπόκι στον κάμπο — εκείνο φύτρωνε σιγά σιγά μέχρι που έγινε στοιχείο της εικόνας! Αυτό είναι παιδί σιγά σιγά. Αυτό εδώ δε γίνεται πρωταθλήματα την πρώτη βδομάδα! Αυτός είναι ο ποδοσφαιριστής του μέλλοντος, όχι του περασμένου Νοέμβρη!

Πάω ένα βήμα παραπέρα: Ρε παιδιά, εδώ μέσα βρισκόμαστε όλοι με ανοιχτή την τηλεόρα στο κινητό του ενός διπλανού μας στον κόσμο του ποδοσφαίρου κι αυτό το δεκάλεπτο στη Δανία το ζήσαμε σχεδόν σαν κεραυνό που έπεσε στην ομάδα. Εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο όμως δεν ήταν μόνο εκείνο — ήταν και η ώρα της ανάκρισης που ακολούθησε στα αποδυτήρια. Θυμάστε εκείνον τον θόρυβο σαν ξυπνητήρι που τσάκωσε ο αρχηγός εκείνο το απόγευμα; Όχι σαν αυτά τα κουδούνια των κινητών που αφήνουμε να χτυπούν συνέχεια στα πακέτα κερασιών στους κόλπους των ημιχρόνων, αλλά σαν πλήγμα — έκανε ντουμ-νουκ και φώναξε όλους τους παίκτες γύρω του. Αυτό το γεγονός έγινε viral εκείνο το βράδυ όχι επειδή είχαν παραβιάσει κάτι, αλλά επειδή μπήκαν όλοι αυτοί οι παλαιοί σακουλιασμένοι μύθοι ότι "ξέρουμε πώς δουλεύει αυτό", κι έτσι όταν εκείνος ξεστόμισε πως "δεν έχουμε αρκετά κοντά στον χρόνο ώστε να κλείσουμε τον χώρο γύρω από τον Κογκεν όταν δεν έχει μπάλα" τότε όλοι κατάλαβαν πως ήταν κάτι διαφορετικό. Αυτό δεν ήταν ένα λάθος — ήταν το πρώτο σημάδι ενός προβλήματος που δεν είχε δει κανείς μέχρι εκείνη την ώρα: πως δηλαδή εκείνος ο μέσος μπορούσε να αφήνει κενό όχι μόνο στον ίδιο του τον χώρο αλλά και στους γειτονικούς ρόλους εκεί που έκαναν πίεση οι συμπαίκτες του. Κι αυτό είναι η μεγάλη υπόθεση, όχι μόνο εκείνα τα δέκα λεπτά· αυτά ήταν μόνο η συνέπεια ενός προβλήματος που είχε ξεκινήσει να γίνεται σαφές πολύ πριν από τη σιγουριά του πρωταθλητή.

Δεν είναι τόσο απλό να λες ότι αυτά τα δύο λεπτά έκαναν ξαφνικά τον Κόγκεν έναν διαφορετικό παίκτη — όχι γιατί δεν ήταν εμφανής η επίδρασή τους, αλλά επειδή εκείνο το δωμάτιο των αποδυτηρίων είχε μια δυναμική που κανείς από εμάς δεν μπορούσε να δει όσο καθόμαστε στις κερκίδες. Εμένα προσωπικά μου έμεινε η εικόνα του θυμωμένου αρχηγού εκείνο το απόγευμα, αυτός ο σωματώδης τύπος που σου θύμιζε παραγιό από στρατόπεδο, να στέκεται εκεί σα να είχε δει έναν βουβό πόλεμο στο γήπεδο. Ήρθε το βράδυ στο σπίτι, έκλεισα την πόρτα της εισόδου κι έκανα κάτι σα τρελός: έβγαλα το κινητό μου, άνοιξα το βίντεο του αγώνα στο δεύτερο μέρος εκείνης της βδομάδας — το ματς μετά την ντροπή — και άρχισα να σημειώνω πόσο συχνά ο Κόγκεν ήταν εκεί που έπρεπε να βρίσκεται όταν έπαιζε η ομάδα χωρίς μπάλα. Μετά από δεκαπέντε λεπτά είδα κάτι που με έκανε να σκάσω: στις πρώτες δύο φάσεις εκείνης της αναμέτρησης, ενώ η ομάδα προσπαθούσε να ανακτήσει θέση, εκείνος έκανε μία κίνηση σωστή, μία λάθος, μία σωστή, μία λάθος — σαν παλιά κασέτα που έχει κολλήσει στους τροχούς της. Τότε συνειδητοποίησα ότι εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο στη Δανία ήταν σαν το πρώτο χτύπημα ενός σεισμού: αισθανθήκαμε το τράνταγμα, αγνοήσαμε όμως το υπόλοιπο σεισμό που ήρθε αργότερα χωρίς σειρήνες. Ωστόσο, η ικανότητά του στις επόμενες αναμετρήσεις, ειδικά εκείνο το παιχνίδι στη Φαρορίννες που μίλησαν όλοι, εκεί όπου έδωσε ένα assist σα να είχε τοποθετήσει ένα GPS μέσα στον αντίπαλο αμυντικό, δείχνει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από δύο λεπτά τρέλας. Η ιστορία δε γράφεται με στιγμές φωτογραφίας — γράφεται με στιγμές βίντεο διάρκειας τριάντα δευτερολέπτων και τρεις γύρους αφήγησης. Άντε, λοιπόν: ο Κόγκεν δεν είναι εκείνος που χάθηκε εκείνο το βράδυ στη Δανία· εκείνο που χάθηκε ήταν η ικανότητα μας να δούμε τις επόμενες εβδομάδες σαν συνέχεια μιας ταινίας, όχι σαν ξεκομμένα καρέ.

Πωπω ρε παιδιά, τι κουβάρι έχουμε βγάλει εδώ μέσα;;; Σου λέω ένα σκατό να φάω εγώ αυτές τις «αναλύσεις» που γράφουν σαν να σέρνουν τον Κογκεν στο δικαστήριο της FIFA για πέντε χρόνια! 😂🤡 Βλέπω τώρα τους «ειδικούς» εδώ να κάνουνε τρικ-τράκ με χάρτες αγώνων και ζουμ στο κινητό σα να ψάχνουνε σκόνη για θησαυρό. Την προηγούμενη βδομάδα στον αγώνα εκείνον με την Κοπεγχάγη ήταν τόσο ωραίος που έκανα τσίχλα και δεν κατάφερα καν να βγάλω μάτι στιγμή!! Μετά από εκείνον τον τύπο έκανε τρία συνεχόμενα passes σα να είχε δικό του GPS ο καθένας! Μα πως μιλάμε τώρα γι' ένα δεκάλεπτο;;;; Κοιτάξτε τον άνθρωπο σα σύνολο! Αυτός ο τύπος έκανε τόσες φορές καλό παιχνίδι αυτούς τους μήνες που εγώ πλέον αγοράζω την ιδέα του δίσκου του πληρώματος επειδή εκείνος είναι αυτός που γράφει τις ιστορίες! Τι έγινε εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο;;;;;; Ντροπή;;;; Ναι, ντροπή σα να σου σβήσουν τα tags στο κινητό σου εκείνο το πρωινό που ξύπνησες διαφορετικά! Μα μετά;;;; Μετά τον είδα στη Φαρορίννες να κάνει εκείνο το assist σα σκάκι σα να του ‘χαν βάλει προγραμματισμένο σχέδιο! Αυτοί είναι οι αγώνες που κάνουνε τους μέσους πρωταθλητές, όχι μερικά λεπτά που κάποιος αποφάσισε να παίξει ντουμάκι με την μπάλα! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει «είπε ο Κογκεν αυτό», πες του ότι η ομάδα κέρδισε εκείνον τον αγώνα επειδή υπήρξαν δέκα ακόμα λεπτά που εκείνος ήταν εκείνος ο Κόγκεν — αυτός που κινείται σωστά, στέλνει σωστά την μπάλα, βάζει τάξη! Άντε ρε βλαχούδες, μην γίνεστε σαν αυτούς τους τυχερούς που θυμούνται μόνο τον αγώνα εκείνον που έχασαν κι όχι αυτόν που κέρδισαν επειδή εκείνος ήταν ο γεννήτορας των χατ-τρικ! Ο άνθρωπος μεγαλώνει σιγά σιγά σα μικροί σπόροι που γίνονται δέντρα — και κάποια στιγμή αυτοί οι σπόροι γίνονται δάσος!

Τι περίμενα εγώ σήμερα το πρωί όταν πήγα για καφέ που μου ήρθε αυτή η είδηση από τον αγώνα εκείνο; Να μου πούνε ότι η ομάδα μας έκανε τρία γκολ στον πρώτο γύρο κι όχι ότι κάποιος μέσος που κάνει ωραία πράγματα τις περισσότερες φορές ξύπνησε σήμερα σαν άλλος άνθρωπος; Μα ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν μέσο που μπορεί τόσο εύκολα να κουνήσει την μπάλα σα δεύτερος επιθετικός όσο αυτός; Και ξαφνικά γινόμαστε όλοι θυμωμένοι δικηγόροι επειδή ένα δεκάλεπτο στην αρχή της χρονιάς φάνηκε σα νεροχύτης; Ρε παιδιά, θυμηθείτε εκείνο το Σάββατο στον αγώνα με την Κοπεγχάγη που όλοι κάναμε γουλιά στο ποτό μας επειδή εκείνος έκανε εκείνο το γκολ σα σφαίρα; Τότε ήταν ο ήρωας. Τώρα λοιπόν γίνεται ο προβληματικός όταν κάνει μία φορά την μπάλα παρκούρ; Αυτός ο τύπος δεν είναι αυτός που έχει αυτοσχεδιάσει περισσότερα από δέκα φορές μέσα στη χρονιά τις τελευταίες τρεις εβδομάδες; Δεν λέω ότι εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο στη Δανία ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός — ούτε καν σπουδαίο έργο τέχνης. Απλά ήταν εκείνες οι δύο στιγμές εκείνες όπου ένας δέκαχρονος αφήνει το πορτοφόλι του ανοιχτό στον δρόμο επειδή πιστεύει ότι κανείς δε θα το πάρει. Μα ξέρετε τι είχε προηγηθεί; Η ομάδα είχε κάνει τρία λάθη ίδια όπως αυτά πριν από δυόμισι μήνες στο Άαρχους — εκείνοι είχαν φύγει σα νερό στο γυαλί επειδή κάποιος χαλούσε τις κινήσεις τους σα να έκανε χορό γύρω από την μπάλα. Εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση πως όλοι εδώ μέσα μιλούν για εκείνον σα να ήταν ο αποκλειστικός υπεύθυνος εκείνων των πρώτων δέκα λεπτών. Μα σοβαρά τώρα: αν ανοίξουμε το βίντεο του αγώνα πριν το πρώτο γκολ της ομάδας μας εκείνο το βράδυ, βλέπουμε ότι είχαν γίνει τρία λάθη υψηλού κινδύνου μέσα στα πρώτα δύο λεπτά επειδή η ομάδα έπαιζε σα να είχε βάλει μυαλό φαγητού στις μπότες! Γιατί λοιπόν δεν μιλάμε για αυτούς; Γιατί δεν ρίχνουμε τα νούμερα εκείνων των τριών στιγμών εκεί που έπρεπε να έχουν τις μπότες σφιχτές; Ας μην ξεχνάμε επίσης πως ο ίδιος ο Koγεν, μετά από εκείνο το δύσκολο ξεκίνημα, έκανε έξι συνεχόμενες σέντρες επιτυχείς τις επόμενες ημέρες — σέντρες σα αυτές έκαναν τους αντιθέτους αμυντικούς να φαίνονται σα άτομα που ψάχνουν άλλο ένα ζευγάρι κάλτσες στο ντουλάπι τους! Αυτά είναι τα πραγματικά νούμερα που δείχνουν πως κάποιος βρήκε ξανά το ρυθμό του: δεν είχε χαθεί· είχε μόνο ξεχάσει για δύο λεπτά πως πρέπει να τρέχει σωστά όταν τελειώνει το πρώτο ημίχρονο. Όμως εδώ είναι το πράγμα: εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο δεν ήταν μόνο η αιτία όλης αυτής της κουβέντας — ήταν το πρώτο σημάδι ενός προβλήματος που είχε ήδη ξεκινήσει πριν από αυτό! Αν πάρουμε μια φορά ακόμα τον αγώνα εκείνο που έκαναν μαζί πριν από δυόμισι εβδομάδες στη Φαρορίννες, βλέπουμε πως στις πρώτες εβδομήντα δευτερόλεπτα εκείνου του αγώνα είχε κάνει δύο σέντρες σωστές και μία λάθος — αυτό ήταν το ίδιο μοτίβο! Δεν είναι τόσο θέμα ενός συγκεκριμένου αγώνα. Είναι σα να μιλάμε για έναν οδηγό αυτοκινήτου που την πρώτη βδομάδα οδηγεί σα πρωταθλητής, μετά κάνει ένα ατύχημα επειδή χτύπησε κάποιος με βροχή από πέτρες στο δρόμο, κι έτσι τον στέλνουμε στο δικαστήριο επειδή έκανε ένα λάθος μιας φοράς; Κοιτάξτε τον άνθρωπο σα σύνολο — εκείνον τον παίκτη που αυτήν την περίοδο κάνει περισσότερους ελεγχόμενους χειρισμούς ανά παιχνίδι από οποιονδήποτε άλλον μέσο στην ομάδα, εκείνον που έχει μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας στις μεγάλες πάσες του. Αυτά δεν είναι φήμες — αυτά είναι νούμερα που έχουν γραφτεί εκεί έξω από ανθρώπους που ξέρουν τι λένε. Μα εμείς εδώ μέσα δίνουμε τόσο μεγάλο βάρος σ' αυτό εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο ώστε ξεχνάμε πως η ομάδα αυτήν την περίοδο κάνει σέντρες σε ποσοστό πάνω από εβδομήντα τοις εκατόν στις σέντρες που αφορούν άμεσα τον αντίπαλο — κάτι που κανένας μέσος της κατηγορίας δε φτάνει! Αυτό το πρόβλημα λοιπόν ήταν σα εκείνο το σύννεφο σκόνης στο δρόμο προς την πόλη: κατάλαβε πως υπάρχει όταν κάποιος βγει εκεί και το δει, αλλά η πόλη βρίσκεται ακόμα εκεί πίσω στον ορίζοντα. Ο Koγεν δε χρειάζεται ψυχοθεραπεία — χρειάζεται περισσότερες ώρες στο γήπεδο με την μπάλα στα πόδια του σα να κάνει δέκα χιλιόμετρα τρεξίματος χωρίς σκοπό, ώστε να ξαναβρεί εκείνο το τέμπο που είχε στις πρώτες τρεις αγωνιστικές. Αυτός είναι ένας τύπος που δεν ντρέπεται να ομολογήσει λάθη, κι αυτό δείχνει περισσότερη ωριμότητα από κάθε άλλη ικανότητα εκεί έξω. Κι εγώ τέλος πάντων δίνω συνέχεια στην ιστορία του: εκείνο το πρώτο δεκάλεπτο εκείνο το βράδυ ήταν σαν εκείνες τις μεγάλες στιγμές στις ταινίες δράσης όπου ο ήρωας πιστεύει πως έχει χάσει την μάχη — αλλά τελικά γυρνάει σα φοίνικα επειδή θυμήθηκε εκείνο το ένα κόλπο που είχε κρύψει στο μανίκι του. Αυτός ο τύπος τελικά δεν είναι εκείνος που έκανε την ομάδα να χάσει εκείνο το βράδυ — ήταν εκείνος που θα φέρει ξανά την ομάδα στην κορυφή όταν θυμηθεί πως η μπάλα είναι εκεί για να παίζεται μαζί, όχι για να κάνει τρικ-κρούσιν στους γύρω τοίχους!

Ρε καλέ τώρα άρχισαν αυτά εδώ 🤬 ο ανθρωπος έκανε περισσότερα γκολ και σέντρες εκείνο το Σάββατο στο Βόλο παρά αυτά τα δυόμιση χρόνια μαζί!!! Ορίστε πάρτε του από λάθος μία φορά κι όλοι γύρισαν σκασμένοι στα χνάρια του?! 🔥💪 Προχτές του ράψα ένα γκολ σαν τις προηγούμενες τρεις βδομάδες στο Άαρχους — τι έγινε τώρα;;; Τύχη;;;; Κάπου εδώ ξεχνάμε ότι εκείνος είναι ο ίδιος τύπος που έκανε τους Δανούς να γίνουν γκάζι σαν να τους είχαν βάλει μπαταρίες στις μπότες;;; Άντε πειράξτε τον μονάχα μία φορά ακόμα κι εγώ σκάω τον κόσμο εδώ!!! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;;;