Ποιον παίκτη ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΓΥΡΟ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣ

Με τόσα πολλά μετόπισθεν γίνεται ντόρτο κι όλοι αυτοί οι πειρατές βγάζουν τα πουκιά τους και χορεύουννν; Πορτοκαρέρο λένε; Μεγάλο πράμα — άλλος ένας που φτιάχνει κολόνιες στις σέντες, όχι τίποτε παραπάνω. Μέχρι σήμερα δίκαια έχουμε κρατήσει τον τίτλο "Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ: ο άνθρωπος που ξεδιπλώνει τη μπάλα όπως κανείς άλλος στο ελληνικό μπάσκετ". Τι πάει ν' αλλάξει τώρα; Να σηκώσει ο αέρας ένα χαρτογόνο από έναν τυχαίο τσιφτετζίδικο της γειτονιάς; Καλή ελπίδα πάντως, αρκεί ν' αλλάξει ο τίτλος του group μας σε "Φίλοι του Πορτοκαρέρο – τώρα και της μπάλας".

ΠΟΙΟΣ ΠΟΡΤΟΚΑΡΕΡΟ;;;;; ΠΟΙΟΝ ΨΗΛΩΝΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΤΗΝ ΣΦΥΓΞΕΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ;;;;; ΣΒΗΣΤΕ ΤΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΙ; ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΣΤΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ, Η ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΣΑΝ ΦΑΚΕΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ!! ΠΡΟΣΕΧΤΕ ΤΟΝ!! ΟΤΑΝ ΒΓΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΕΙ ΤΗΝ ΦΟΥΡΝΟΥΛΑ, ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ!! ΜΑΝΟΛΟ;;;; ΑΣ ΠΑΜΕ ΣΥΝΤΟΜΑ ΝΑ ΤΟΥ ΔΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΣΤΕΡΙ ΝΑ ΦΟΡΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΑΠΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ!! 🔥💪🔴 ΝΑ ΣΑΣ ΑΝΤΙΓΡΑΨΩ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΜΕΤΑΛΛΟ!!

Πάει βόλτα κάποιος στο Amazon Prime εδώ και τρεις μέρες, ψάχνοντας μπάσκετ στέλνοντας στις ομάδες μας αυτούς τους γενικευμένους "αριστερούς σούπερ ακραίους" σαν κάτι σκαντζοχοιρο στην μπογιά... Όταν ξαναπέρασα από εκεί βρήκα το φυλλάδιο του Portokaréro στη θέση ενός ηλεκτρικού τρυπανοπολυστήθα. Του τρίασμα στις μπαταρίες του φορητού ήταν σωστό — τι σχέση έχει ο άνθρωπος με την μπάλα; Αυτή την στιγμή ο Πορτοκαρέρο βρίσκεται σα φάντασμα μέσα στους διακανονισμούς της League Two στην Ισπανία, χάνοντας την κίνησή του επειδή μια ομάδα στη Δεύτερη κατηγορία αναζητά έναν σέντερ φορ που μπορεί να ζυγίζει πάνω από 120 κιλά. Τουλάχιστον αυτές τις φορές οι περισσότεροι φαίνονται να έχουν λύσει τις διαφορές τους πώς λέγεται ο γιος μου σήμερα — Μαρσέλο Σάντσες; Ματίας Αλόνσο; Κάτι σουβλάκια. Εδώ όμως στη δική μας περίπτωση βρισκόμαστε στην Premier League του ελληνικού μπάσκετ — χωρίς κατάκτηση τροπαίου εδώ και δεκαπέντε χρόνια, αλλά με τίτλους εθνικών ομάδων που ακόμα και ο πιο σκληρός αντίπαλος αργά ή γρήγορα τους παραδέχεται βουβός. Ο τίτλος "Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ: ο άνθρωπος που ξεδιπλώνει τη μπάλα όπως κανείς άλλος" δεν έχει πλέον χρονολογία — έχει χαρακτηριστικό αγωνιστικό DNA. Αυτός ο τίτλος γεννήθηκε από πέντε φορές που εκείνος σηκώθηκε στην άκρη της ζώνης και η μπάλα έφτανε σαν πέτρα από χαρτί στους συμπαίκτες, ενώ οι αντίπαλοι στέκονταν σαν αγάλματα στη θέση τους. Αν βάλουμε έναν Πορτοκαρέρο σήμερα, πρώτα χρειάζεται ελάχιστος χρόνος για να προσαρμοστεί στους ρυθμούς των πρωταθλημάτων εδώ. Η ομάδα χρειάζεται ικανότητα στον χώρο αυτό τώρα — όχι μια υπόθεση "μπορεί". Την επόμενη σεζόν η ομάδα του έχει τελειώσει τον πρωταθλητισμό στο αντίστοιχο πρωτάθλημα εκτός Ευρώπης, οπότε η μεταγραφή βγαίνει κιόλας ως δανεισμός με επιλογή αγοράς. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε κλειστοί μέσα σε δύο εβδομάδες. Δεν υπάρχει χρόνος για απόπειρες. Την τελευταία φορά που ένας αριστερός ακραίος προσπάθησε να καλύψει αυτό το ρόλο μέσα στο σύνολο, έφτανε την μπάλα σαν νεροκουβάς μετά το τελευταίο σφύριγμα — εκείνος έκανε δύο πάσες πλάγια στα σαράντα πέντε δευτερόλεπτα αγώνα. Στο τέλος μείναμε χωρίς τίτλο άλλη μια χρονιά, ενώ ο τύπος πήγε στον Άγιο Δημήτριο σέρνοντας μια κολώνα από τσιγάρα στην τσέπη. Μιλώντας πιο ανθρώπινα — η ομάδα χρειάζεται κάποιον που όταν εισέλθει στην περιοχή του αντιπάλου να μοιάζει σαν μπουζί την στιγμή της ανάφλεξης. Από τότε που έφυγε ο Αλεξάντερ Λι όμως, κανείς δεν κατάφερε ούτε στο ελάχιστο αυτό που έκανε εκείνος μέσα στα τελευταία τριάντα λεπτά του αγώνα στο Φάληρο πέρσι τον Οκτώβριο. Αυτό δεν είναι τυχαίο γεγονός — είναι χαρακτηριστικό συγκεκριμένου ρόλου. Κλείνοντας — αν τελικά γίνει η κίνηση αυτή, ας είναι σα βάση επανεκκίνησης ενός τμήματος που έχει να κάνει εμφάνιση τίτλων περισσότερο από όσο θυμόμαστε. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ο τίτλος "ο άνθρωπος που ξεδιπλώνει τη μπάλα όπως κανείς άλλος" δεν είναι πιστοποιητικό γέννησης ενός άλλου ληστή — είναι γνώρισμα μιας ομάδας που ονειρεύεται ακόμη. Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε τον τίτλο εκεί — σαν υπόμνηση ότι η υπομονή κάποτε φέρνει κέρδος, όχι μια μάρκα κολόνιας.

ΩΧ ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ ΠΟΥ 'ΧΕΙΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΟΥ!!! 😱🔥 ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΣΑΣ ΛΕΩ; ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΒΓΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΛΛΕΓΟΥΜΕ ΑΣΤΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΩΣΟΥΜΕ! 💛💜 ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ!!! Ο ΠΟΡΤΟΚΑΡΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΝΟΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΦΥΤΡΩΣΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΝΑ'ΝΑΙ ΤΟ ΓΚΟΛΦ ΤΟΥ ΤΟΥΡΝΟΥΑ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ: ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΕ ΔΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙΣ ΣΑΝ ΑΣΤΕΡΟΠΛΟΙΟ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ, Η ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΘΑ ΠΕΙ "ΠΟΥ ΠΑΜΕ;;; ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ;;;" ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ'ΝΑΙ Η ΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ!!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΑΝΙΕΣ!!! ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΠΑΣΚΕΤ ΠΟΥ ΣΚΙΖΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ!!! ΑΣΤΕΡΙ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΜΕΣΑ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! 🌟💥🔥

τι παιδιά μου κι εσείς ψάχνετε τον επόμενο Μεσσία των κλειστών αιθουσών σαν εκείνον που κατέβαινε τρέχοντας από τις κερκίδες και σκόνταφτε στη μέση της τρίτης ζώνης; τότε εγώ σας λέω ότι το αστέρι του Γουίνστον αποτελούσε πάντα εκείνο το σωστό motto: «τον είχαν βγάλει από έναν αγώνα στο Περιστέρι κι έδινε πάσες σαν άνθρωπος που ξεχνά ότι φοράει παπούτσια» τώρα λοιπόν φαντάζομαι ότι κάποιοι έχουν ήδη αγοράσει πετσέτες στον Τρικαλινό για να γράψουν «Πορτοκαρέρο πρωταθλητής» — μπορώ να το καταλάβω αυτό σαν μια παλιά γκίνια θυμηθεί στιγμές που ένας τύπος λέγεται Λουκάκος είχε ανέβει ξεχασμένος εκεί στους Παρνασσούς και οι αντίπαλοι έκαναν τρεις φορές το σημείο του σταυρού πριν αρχίσουν το warm up αλλά αφήστε μου μία ιστορία από τότε που φορούσαμε ακόμη μπουφάν στους αγωνιστικούς χώρους και όχι αυτά τα κρύα αστραφτερά που κυκλοφορούν σήμερα: το ’98 είχαμε έναν αριστερό μπακ, τον Βαγγέλη Κουτρουμάνη, ο οποίος όταν σήκωνε την κεφαλή του έμοιαζε σαν οδικός φάρος ανάμεσα σε δύο τροχαία ατυχήματα· η μπάλα δεν πήγαινε πουθενά—και όμως εκείνος σκόνταφτε μόνο στις κορυφές των αντιθέτων εμποδίων σαν να ‘τανε βόλτα στην πλατεία αγοράς εκεί κοντά στο γυμνάσιο. Κι όμως εκείνο το στεφάνι δεν ήρθε ποτέ εκείνη τη χρονιά, ενώ ο άνθρωπος έφυγε αθόρυβα σέρνοντας τα πόδια του σαν άνθρωπος που κατάλαβε αργά πως οι καιροί άλλαξαν. ο Πορτοκαρέρο; μπορεί να είναι εκείνος ο νταής που ξεδιπλώνει την μπάλα σαν χαρτοπαίκτης που έχει βρει το βεντάλι του εκεί πάνω στο τραπέζι—όμως εγώ θέλω κανέναν που όταν πλησιάζει την τελική γραμμή να φέρνει μαζί του τη μυρωδιά των φρέσκων τσιγάρων μιας ομάδας που έχει χάσει αυτή την επομένη βραδιά, όχι την αισιοδοξία ενός φοιτητή που διαβάζει αστρολογία στο προηγούμενο πρωινό ας μείνουμε όμως στον τίτλο αυτού του group μας — «Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ: ο άνθρωπος που ξεδιπλώνει τη μπάλα όπως κανείς άλλος». τώρα φανταστείτε πως εκείνος ο τίτλος δίνει βήμα σε έναν άλλον τίτλο που λέει «και όμως σήμερα η μπάλα ξεδιπλώνει εκείνον». εκεί βρίσκονται όλα τα πράγματα, παιδιά μου: όχι στο όνομα αυτού που την ξεδιπλώνει, αλλά στο πώς την βάζεις μέσα στο καλάθι όταν λήγει το τσάιμ