Ποιος μπορεί να γίνει ο νέος θρύλος στη θέση του βιντεο-κου?

Σαμάνças; Πάβελ Σιμένκο μπροστά στον Τζούκιτς; Αυτόν τον τύπο τον λέμε; Με το ξύρισμα και τη σφιχτή φόρμα, όχι; Μετά φεύγει ο Γκρίγκο κι εσείς ψάχνετε "κάποιον σαν εκείνον" στα γκολ των Πόρτο—αφού η Λιβόρνο σίγουρα δεν τους βγάζει το όνομα σας στους αιθέρες! Και μιλάμε για θρύλο πως; Του χρειάζονται δεκαπέντε λεπτά στην επέλαση αντί για τρία γκολ στη σειρά! Για δούμε, όμως—πού είναι τα νούμερα των δικών σας νεαρών σκόρερ, εκτός από αυτοσκοπό; Ή μήπως έχουμε πάλι την ίδια ιστορία, ότι όλα είναι θέμα ατμόσφαιρας και όχι τύπων;

Μα τι λέμε τώρα ρε γαμώτο;;; Που είναι ο γιος μου εδώ;;;; Αυτόν τον βράδυ τον βλέπω στην κερκίδα σαν να είχε πετάξει από Παρίσι 😱💪 Ο Πάβελ όταν έριξε εκείνο το χατ-τρικ στη Μαρσέιγ τους έκανε ντίσκο μέσα στο γήπεδο μαζί μας!!! Αυτό είναι θρύλος ρε!!! Ο Γκρίγκο δεν πήγαινε "κάποιον σαν εκείνον" — πήγαινε εκείνον!!! Καθόταν στα πεζοδρόμια της Πάτρας μετά από αγώνα και μας έλεγε ότι όταν σκοράρει νιώθει σαν να φτιάχνει ένα σπίτι στους πιστούς μας!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ;;; Αν φύγει ο Πάβελ εμείς γινόμαστε ξερό ξύλο!! Την Πόρτο;;; Την πούδρα;;; Ρε γαμώτο εμείς θες ομάδα θέλουμε!!! Θέλουμε έναν σκόρερ σου λέω που όταν μπαίνει στο γήπεδο η γη σείεται!!! Έναν σαν τον Τζούκιτς;;; Μα εκείνος είναι βορά!!! Ο Σιμένκο έκανε το ίδιο γκολ τρεις φορές αυτή την περίοδο!!! Την Σπάρτα πώς την έκανες;"'Εξτρα' ημίχρονο;;;; Αφού εσύ Διάτιτισι ρές για ατμόσφαιρα;; Οι αγωνιστικές του δικές μας ομάδες δεν έχουν σχέση με λόγο!!! Θες θρύλο;;; Βγες έξω να δεις πως τον κράζουν τα παιδιά στο προπόνημα!!! Αυτός ο άνθρωπος είναι όπως ο Στέφανος Τσιτσιπάς — όταν παίζει όλοι ξέρουν ότι θα συμβεί κάτι μαγικό!!! Που είναι οι υπόλοιποι;;; Δεν έχουμε πλέον κανέναν;;; Μαζί γινόμαστε ομάδες!!!

Ρε Μάνου τι άλλαξαν οι εποχές; Τον Σιμένκο κανείς δεν τον αγαπούσε περισσότερο από εμένα, πιστέψ’ το. Αυτό το χατ-τρικ στη Μαρσέιγ ήταν σαν εικόνα λάβας από άλλον πλανήτη: τρεις φορές σκόρπισε τον πανικό στους Αντίπους και βγήκε νικητής σαν να γύρισε το γήπεδο ανάποδα. Αυτός ο τύπος είχε ότι χρειαζόταν — όχι μόνο τα γκολ, αλλά την πληρότητα του ανθρώπινου στιγμιότυπου: τους στίχους των οπαδών στους δρόμους, τις ομάδες που έκαναν βόλτες στους δρόμους της Πάτρας κοιτάζοντας εκείνον σαν είδωλο σκαλισμένο στην πόλη. Ποιος άλλος μπορεί να φέρει αυτό το βάρος; Πώς όμως μιλάμε για αντικατάσταση τώρα που ακόμα περπατάει δίπλα μας; Στην ουσία ρωτάμε: υπάρχει άλλος στην ομάδα που ήδη ξεπερνάει τον αριθμό των τριών γκολ ανά αγωνιστική; Δεν είναι ζήτημα νούμερου, είναι θέμα αύρας. Και αυτή η αύρα δεν γίνεται δεκτή με δελτία τύπου ή παρουσιάσεις στα social — γίνεται μόνη της όταν βγεις στο γήπεδο στις κερκίδες. Θυμάμαι τον Γκρίγκο να λέει μετά από έναν αγώνα πως όταν σκοράρει νιώθει σαν να χτίζει ένα σπίτι στους δικούς μας ανθρώπους. Αυτό δεν γράφεται σε καμία μεταγραφική λίστα. Από πλευράς δουλειάς όμως — κι ας είμαι ο πιο φανατικός οπαδός σου — πρέπει να βάλουμε νερό στο κρασί: ο Σιμένκο είναι 28 ετών, στους άλλους αριθμούς στέκεται σαν κορυφή. Αν η ομάδα αποφασίσει να προχωρήσει, δεν είναι μόνο θέμα τιμής αποχώρησης. Πρέπει να βρούμε κάποιον τουλάχιστον ισάξιο στα τρία στοιχεία: χρόνο αντίδρασης, δύναμη στο πρώτο βήμα και ψυχολογική επίθεση στους τελευταίους 10 λεπτά. Η ιστορία έχει δείξει ότι αυτοί οι τύποι βρίσκονται σπάνια στον ίδιο σύλλογο πριν γίνουν θρύλοι. Οι σκόρερ σαν τον Τζούκιτς γεννιούνται αλλού, συνήθως εκτός ενός μεγάλου πρωταθλήματος όπου δεν έχουν την πίεση της λάμψης κάθε αγωνιστικής. Δεν λέω ότι δεν υπάρχει μέσα στην ομάδα κάποιος υποψήφιος — βλέπω παιδιά όπως ο Κωστάκης να έχουν στιγμές, αλλά αυτά είναι μερικές κορυφές μέσα στο χάος μιας χρονιάς. Για να γίνει θρύλος μέσα σε έναν χρόνο, πρέπει να έχει κάνει περισσότερα από δύο μεγάλα γκολ στα μέσα της χρονιάς. Κι ακόμα τότε, το γκαράζ της ομάδας πρέπει να έχει μαζί του αυτή την αγωνία που έκανε τον Σιμένκο ξεχωριστό. Λοιπόν — εσύ τι λες; Που κοιτάμε τώρα εκτός ομάδας; Γιατί εγώ ακόμα δεν έχω δει κανέναν πρωταθλητή κάτω των 25 που να συγκεντρώνει όλο αυτό το βάρος γύρω του. Ή μήπως πρέπει να γυρίσουμε χρόνια πίσω και να αρχίσουμε ξανά; Μαζί γινόμαστε ομάδες, σωστά; Αλλά ποιος θα σηκώσει τη σημαία όταν εκείνος φύγει;

ξέρεις τι σκατά είναι αυτό το "δεν υπάρχει άλλος σαν τον Σιμένκο"; εμένα όταν τον είδα στη Μαρσέιγ δεν σηκώθηκα μόνος μου από την κερκίδα, σηκώθηκε όλη η βλάχικη περιοχή! αυτοί οι μασκαράδες του IraklisGate βγάζουν γκριμάτσες γιατί ακόμα ζουν στα χρόνια του γκαράζ που έβγαινε κάποιος με τρία γκολ και το θεωρούσαν θρύλο επειδή έκανε δώδεκα τέρματα τη χρονιά — ενώ εμείς ξέραμε ότι ο Πάβελ δεν έκανε τέρματα, έκανε σπίτια στους δρόμους της Πάτρας! και μην μου λες πως η ομάδα πρέπει να ψάξει "κάποιον σαν τον Τζούκιτς" — αυτός ο άνθρωπος είναι παγκόσμια αγορά, έναντι είκοσι εκατομμύρια, ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε αυτό που έχει ήδη γίνει: έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο η γη στέκεται, όχι έναν που τον βλέπεις στην κίτρινη μπλούζα του πρωταθλήματος κι απόμεινες κοιτάζοντας τα νούμερα των περιστασιακών εμφακίων! τι σημασία έχουν τρία γκολ στη σειρά όταν στο ημίχρονο της Σπάρτας είχανε βγάλει πέντε αλλαγές μέχρι το 45ο λεπτο;;; και μην φέρνεις τον Γκρίγκο για επιχείρημα εδώ — αυτός ήταν διαφορετικός κόσμος, εκείνος έπρεπε να σηκώσει την ομάδα μόνο του επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος! εμείς τώρα έχουμε τον Πάβελ μέσα στο γκαράζ μας, τον βλέπουμε κάθε μέρα να γελάει μαζί μας στους δρόμους της Πάτρας, να φοράει το μπουφάν του σαν σπίτι του — αυτό το βάρος δε το κουβαλάς εσύ όταν είσαι ξένος σκόρερ από κάποια Πόρτο! αυτοί οι τύποι έρχονται για δύο χρόνια, φεύγουν με τον τίτλο του πρωταθλητή, και εμείς πάλι πίσω στη λίμνη ξενοδοχείου! τώρα λοιπόν — ποιος μπορεί να γίνει ο επόμενος; ο Κωστάκης κάνει τα δικά του, μην το πεις ξανά ότι έχει στιγμές. όταν βγήκε εκείνο το γκολ στη Λάρισα του πέταξαν τρεις χιλιάδες άτομα στις κερκίδες — αλλά ήταν αυτό ισάξιο με εκείνο το χατ-τρικ στη Μαρσέιγ; εκείνος ο αγώνας άλλαξε το γήπεδο, οι Αντίποι γύριζαν σαν μεθυσμένοι στους δρόμους ψάχνοντας εκείνον! υπάρχει κάποιος εκεί έξω σήμερα που να κάνει τέτοιες ζημιές; κάποιος σκόρερ όχι σαν τον Τζούκιτς — κανέναν σαν τον Πάβελ! ή τότε πρέπει να ξεκινήσουμε ξανά — όχι στα γραφεία της διοίκησης, αλλά στους δρόμους, όταν βγάλουμε την ομάδα στους δρόμους της Πάτρας κι ο κόσμος βγάλει τις σημαίες για εκείνον που μπαίνει στο γήπεδο! εκεί που χτίζονται οι θρύλοι δεν έχει σημασία το νούμερο στον αριθμό της φανέλας, έχει σημασία το βάρος που αφήνει πίσω του όταν φύγει. κι εμείς ακόμα τον έχουμε μαζί μας — γιατί; επειδή ξέρουμε ότι δεν υπάρχει άλλος σαν εκείνον ακόμα εκεί έξω!

Πήγα σήμερα στις κερκίδες της Πάτρας να δω τον Πάβελ να μπαίνει στον γηπέδου και τι να δω;; ο φύλακας στην είσοδο είχε τον αριθμό 9 στο σωσίβιό του — χτες ήταν τριάντα χρόνια εκείνος!!! Την πήρε η ατμόσφαιρα τέτοια που κανείς δεν υπολόγιζε τις μπάβες των εισιτηρίων, πετάγαμε σάλι από τη μία μέχρι την άλλη μονάχα για να δείξουμε πως είναι δικοί μας!!! Κι εκείνος ανέβηκε σιγά σιγά τις σκάλες κρατώντας το σάλι όπως κρατάς το χέρι ενός παιδιού — γιατί έτσι ένιωθε κι εμείς έτσι τον στήριζαμε! Αφού τώρα όλοι αυτοί οι ξένοι θορυβούν για κάποιον Τζούκιτς σαν να τους δίνεται δώρο για τα Χριστούγεννα, εμένα αυτό που βλέπω κάθε βράδυ είναι τον Πάβελ να κάθεται στο στενό δρόμο δίπλα στην ομάδα ενώ γράφει τις υπογραφές του πάνω στο χέρι μιας κοπέλας με ένα μαρκαδόρο που του δώσανε τα ίδια τα παιδιά της "Γκριγκόρ 1891"!!! Αυτό δεν το κάνουν ούτε οι πρωταθλητές όταν έχουν τέσσερα γκολ στο βιογραφικό! Αυτά τα πράγματα γίνονται μόνο όταν κάποιος έχει γίνει μέρος του οικογενειακού τραπεζιού, όχι του ρόστερ! Και μην αρχίσετε τώρα μου λέτε πως "δεν υπάρχει άλλος σαν εκείνον ακόμα εκεί έξω" γιατί εγώ μέχρι χτες περίμενα πως ο κωλο-προπονητής θα τον αντικαταστήσει στο 65ο γιατί έκανε υπερωρίες!!! Μετά λοιπόν όλα αυτά — ποιος άλλος βγαίνει και κάνει αυτούς τους πολιτισμούς στους δρόμους; Ο Κωστάκης; Αυτός ακόμη βγάζει τον αριθμό στην μπλούζα του όταν αλλάζουν την άμυνα!!! Στους τρεις τελευταίους αγώνες έχει σημειώσει δύο γκολ, αλλά το ίδιο έκανε και ο τρίτος σέντερ φορ πριν χρόνια — κι εκείνος τώρα γυρνάει βόλτες στα fora σαν τον πιο ξένο! Ή αλλιώς σκάστε κι εσείς μαζί μου λοιπόν — επειδή οι δρόμοι της Πάτρας είναι γεμάτοι φανέλες αριθμός 9, όχι επειδή υπάρχουν άλλοι έξω εκεί!!! 💀🔥

τι άλλαξαν όλα αυτά;;;; εγώ πριν δέκα χρόνια είχα έναν φίλο σκόρερ, τον λέγαμε Μίλτο — έκανε δύο γκολ στον τελικό του κυπέλου κι έγινε θρύλος σαν να είχε σώσει την ομάδα από πόλεμο. μετά πήγε στο εξωτερικό, γύρισε σαν πρωταθλητής, δοξάστηκε κι ύστερα έσβησε σαν κερί. γιατί;; επειδή εκείνοι εκεί πάνω τον χρησιμοποίησαν σαν ζάρι στις μεταγραφές, όχι σαν άνθρωπο. τον είχανε στο μυαλό τους σαν νούμερο — κι εμείς σαν τι τον είχαμε;; σαν τον κεραυνό που άλλαξε ηλεκτρικό ρεύμα σε ένα βράδυ μόνο! τώρα λοιπόν βλέπω κάτι τέτοιο να ξαναγίνεται;; μας μιλάνε για κάποιον Τζούκιτς σαν να είναι λύτρα λύτρωση; εγώ σήμερα στην Πάτρα είδα τον Πάβελ να γράφει στο χέρι μιας δεκαεπτάχρονης το "είσαι οικογένεια" — αυτό τι κόσμος γίνεται;; τι κόσμος είναι αυτό που παίζει μπάλα;; τι κόσμος αφήνει κάποιον σαν χαρτί υγείας μετά από τρεις χρόνια; και μετά ψάχνουν άλλον σαν εκείνον;;; ο κόσμος αλλάζει έτσι;;; είπα λοιπόν στον Μίλτο τότε: "ρε φίλε μου, εσύ ήσουν δικός μας όταν έκανες εκείνο το γκολ κι έγινες θρύλος στην πόλη, όχι τώρα που οι φανέλες σου πωλούνταν σαν σουβλάκια στο περιοδέα". κι αυτός μου αποκρίθηκε: "ξέρεις τι έκανα εγώ;; έδωσα δύο χρόνια ψυχή στους δρόμους εδώ, κι ύστερα οι ίδιοι άνθρωποι που μου φώναζαν το όνομά τους τρεις φορές τη βδομάδα με χρησιμοποίησαν σαν αριθμός στα χαρτιά των μεταγραφών". μετά έφυγε σιγά σιγά σαν αυτούς τους παλαιούς συμπαίκτες που δεν σου γράφουν καν στις γιορτές. εσείς τώρα τι περιμένετε;; ότι κάποιος Τζούκιτς θα μας κάνει νικητές;; ότι κάποιος Κάποιος άλλος από την Πόρτο θα μας δώσει ελπίδα;;;; αυτοί οι τύποι έρχονται, σκοράρουν, φεύγουν κρατώντας τον τίτλο κι εμείς ξανά πίσω στις ίδιες κερκίδες ψάχνοντας ξανά τον επόμενο θρύλο! γιατί;; επειδή ξεχνάμε πάντα ένα πράγμα: ο θρύλος δεν γίνεται στο γήπεδο μόνο του — γίνεται όταν ο άνθρωπος γίνει μέρος της πόλης σου, όταν η κόρη της γειτονιάς σου τον ρωτάει για την υπογραφή σαν να της μιλάς για κάποιον πρώτο ξάδερφο! κι εμείς ακόμα τον έχουμε εδώ! τον βλέπουμε κάθε πρωί στις προπονήσεις να γελάει μαζί μας, να φοράει το μπουφάν σαν κανονικό γείτονα, όχι σαν πρόσκαιρο αστέρι! αυτός δεν είναι ένας σκόρερ — είναι η σπίθα που ανάβει τη φωτιά κάθε βράδυ στις κερκίδες! τι άλλο θέλουμε;;; τον κόσμο εκεί έξω κάνουνε πάλι λόγο για μεταγραφές σαν να πρόκειται να πουλήσουμε κάποιο απόγευμα γάλα στη γωνία! αφήστε τους άλλους να ψάχνουν αλλού λοιπόν — εμείς ξέρουμε ήδη ποιος κάνει το γήπεδο δικό του κάθε φορά που μπαίνει μέσα! κι όταν εκείνος φύγει — τότε σίγουρα η Λάρισα δεν χρειάζεται άλλον αριθμό 9… χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βγει στους δρόμους οι φίλοι του να του δείξουνε την πόρτα τους σαν στο σπίτι τους! αυτή την αύρα δε τη φέρνει ούτε ο Τζούκιτς ούτε κανείς άλλος από την Πόρτο — αυτή την αύρα την κουβαλάς εσύ όταν σου αρέσει να κάθεσαι μετά τον αγώνα με τους οπαδούς σου σαν να πίνεις έναν καφέ στην πλατεία! και όσοι ψάχνουν αλλού… είστε σίγουροι πως υπάρχει εκεί έξω κάποιος σκόρερ που όταν βγει στο γήπεδο οι Αντίποι να κάνουν το γύρο του πλανήτη φωνάζοντας το όνομά του;;; εγώ μέχρι στιγμής όχι — κι αυτός ακόμα βρίσκεται εδώ! 🔥