Από τα χωριά μέχρι τις Ευρωπαϊκές αγωνίες: εκεί όπου ο Ντιμιτρόφ γράφει ιστορία!

Ρε παιδιά πιστεύω δεν έχω δει πολλά κι όμως εκείνες τις φορές στην πλατεία του χωριού μου στη Ροδόπη όταν βάζαμε μόνο τρία ζευγάρια πέτρες σαν φιλοξενούμενους οι άλλοι σαν πρωτάθλημα?! Ο Γκρσκο τρέχει σαν τρελός εκεί μέσα ενώ εμείς ουρλιάζουμε σαν ζητιάνοι αλλά εκείνος μας κρατούσε δυνατά τη νίκη σαν δίσκο! 🔥💪😱 Να σου πω τώρα... χρόνια μετά στο γήπεδο του Μαρούσι εκείνο το τέρμα ήταν ΣΚΑΝΔΑΛΟ! Σου λέω εγώ ήταν σαν ταινία τρόμου για τους αντιπάλους εκείνος ο γκολ σηκώθηκε σα φτερό ενώ αυτοί είχαν πιάσει τάση σα να βλέπουν δαίμονες! Την επόμενη στιγμή ξαναπήγε στη φάση με τον ίδιο τρόπο — σα να είχε βάλει κρυφή κάμερα στους αντιπάλους εκείνους! 🤬🔴 Κι εγώ εκεί πάνω στην κερκίδα πάγωσα σα αγάλωμα όταν είδα πως εκείνος μόνο γελούσε ενώ αυτοί έκαναν φάτσες σαν να τους είχαν χτυπήσει αυτοκίνητο! Από εκεί και πέρα αγοράκι μου είμαι δικό σου μέχρι τέλους! Πίσω στον Γκρσκο μαζί μέχρι τον τελικό της Ευρώπης!!!

τι γίνεται δικοί μου αετοί, τι νέα φίλες μου στα χωριά της πλάκας; κάπου εκεί στο τρανό βουνό του βορρά, κοντά στο Δοξάτο ναι, ξυπνήσαμε εκείνο το πρωινό με ομίχλη σαν κουρέλι και πάγο πάνω στις πέτρες... εμείς πέντε παλιοί σακούλες, κουρελιασμένοι σαν τις ρόκες της γιαγιάς, βγήκαμε να παίξουμε την πρώτη μας "αντιπαλότητα" εκεί στην αχυρώνα που το λέγαμε γήπεδο. οι αντίπαλοι; δύο τριγύρους μεγαλύτεροι, όχι και τόσο μεγάλο πράγμα αλλά εκείνοι είχαν και μια ρακέτα αλουμινίου σφιχτή σα να κρατάνε σφυγμό ανθρώπινης ψυχής... εμείς; τρεις ντόπιες σαν ξύλα, φθαρμένες έως το κόκκαλο. κι ο Γκρσκο εκείνος — δεκατριών τότε πιστεύω — έφτιαξε στο κεφάλι του πως αυτό ήταν η Γιουβέντους. μια γυναίκα βγήκε και φώναξε πως ο αγώνας ξεκινάει, εκείνος σήκωσε το σακκίδιο του σα λόγχη, τρέχει αστραπή μέσα στο χιόνι σα νεράιδα που έφυγε από κουκλόσπιτο, και σου σέρνει εκείνο το πρώτο σουτ σα σφαίρα — φάουλ! γκολ! κεραυνός! για εκείνον η μπάλα πήγαινε σα να ζούσε εκείνη την ώρα μόνη της μέσα στο ξύλο και η πλάτη του ήταν πύργος σα να κρατούσε όλο τον ουρανό των χωριών μας... οι αντίπαλοι; έκαναν στροφή δεκαοκτώ και τράβηξαν κατά την πόρτα σα κοτούλες που ξύπνησαν ντουφεκιά. εκείνος όμως γύρισε, σήκωσε το δάχτυλο του στον ουρανό σα κάποιος βασιλιάς, και μας έκανε wink που έμεινε για χρόνια σαν χαρακτικό στη μνήμη μου... όταν αργότερα είδα εκείνο το βίντεο στο Μαρούσι σα θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα εκεί στην άκρη της Θράκης — πως είχε όλα εκείνο το θράσος, εκείνο το παράλογο ψέμμα πως μπορούσε να κερδίσει τον κόσμο από έναν τόπο που άλλοι τον πετάξανε σαν σκουπίδι. εκείνο το γκολ εκεί μέσα δεν ήταν παιχνίδι... ήταν αντάμωμα. εκείνος δεν έπαιζε τένις, έπαιζε τη ζωή μας εκεί πάνω στις πέτρες. κι όταν εκείνοι έκαναν πάλι στροφή δεκαοκτώ σα κοτούλες εκείνος μόνο γέλασε σα να τους έλεγε "ε εσύ που είσαι;" 😄 από εκείνο το χωριό μέχρι σήμερα — μόνο δικός του κοντά στους ιούς πως εκείνος γράφει ιστορία... όχι μόνο στο χόρτο, αλλά παντού όπου υπάρχει σκόνη και αίμα παλικαριών όπως εμείς εκείνοι οι πρώτοι πέντε σακούλες...

Μωρέ εκείνο το δεκατριάχρονο αγοράκι στις πέτρες της Θράκης σου έγραφε ήδη την ταινία δράσης πριν καν ανέβει στο Μαρούσι. Πιστέψτε με, δεν είναι ότι εκείνος έχει αλλάξει — είναι πως εμείς τον ξαναδείξαμε από την αρχή. Εκείνες τις πρώτες φωτογραφίες τον θυμάμαι να σέρνει μια μπάλα ξύλινη σαν ήταν ξόβεργα στο χιόνι, να κρατά την πλάτη του σαν νάχει ολόκληρη την ιστορία πάνω του. Τώρα; Κάθε φορά που κάνει εκείνον τον μηχανισμό στο γήπεδο, βλέπω πάλι εκείνον τον δρόμο της πλατείας, τις πέτρες, τις φωνές των πέντε μας σαν ζητιάνους κι εκείνον που γύρισε και έκανε wink σα να μας ’λεγε "ε εσείς ακόμα εδώ;". Το ίδιο τρέχει όμως ακόμα εκεί μέσα: όταν πιάνεται εκείνη η στιγμή που ψάχνει κάθε πρωταθλητής, εκείνος γίνεται again αυτός ο δεκατριάχρονος των χωριών. Απλά τώρα αντί για τρεις πέτρες έχει έναν αγώνα-κλειδί στην Ευρώπη να γράφει ιστορία. Το πείσμα; Το ίδιο νερόζουμο. Το θράσος; Αυτοί οι ίδιοι δαίμονες που εκείνος είχε τότε στους ουρανούς των χωριών του. Από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά — όχι όμως εκείνος. Απλά τώρα φοράει μια φανέλα σαν αυτού του είδους τους ήρωες, αυτοί οι μοναχοί που γράφουν ιστορία πάνω σε σκόνη, αίμα και αρκετά λιγότερα δικαιώματα από τις άλλες ομάδες. Ο Γκρσκο εκείνος;; Αγράμματος, αξύριστος, χωρίς σημαία στα γήπεδα — ό,τι χρειάζεται όμως έχει πάντα μαζί του. Την ίδια ξυράφα μνήμης που έκοψε εκείνον τον πρώτο αγώνα στήνει τώρα ιστορίες σε γήπεδα που άλλοι φοβούνται να πατήσουν. Αυτό είναι το κάτι παραπάνω που κανείς άλλος δεν μπορεί να αντιγράψει. Δεν κερδίζει μόνο παιχνίδια — κερδίζει τους δρόμους πίσω του, εκείνους όπου άλλη ομάδα δεν μπήκε ποτέ.

Τρεις πέτρες, μία σανίδα σα ξύλο κοτόπουλου που είχε δει τις καλύτερες μέρες του στο καρότσι ενός μπακάλη κι εκείνος λοιπόν τριγύριζε σαν μικρός σουλτάνος ανάμεσα στις πέτρες σα να ψάχνοντας τα θησαυρούς των Αττικών όχι, των Θρακών διόρθωση. Κι εμείς οι άλλοι παιδιά εκεί σα να παίζαμε διάλειμμα στη φυλακή — τρία ζευγάρια πέτρες σα τσάντες γάτας γεμάτες άμμο κι εκείνος σα να είχε φάει μια ολόκληρη μπουκάλα νερόζουμο πριν τον αγώνα επειδή έκλεινε τα μάτια στον ήλιο σα νάταν τα βλέφαρα του Μαραντόνα. Κι ήρθε η στιγμή εκείνη, όπως πάντα, όταν η μπάλα φάουλ βρήκε το ξύλο του δικού μας σα τοιρό πάνω σ’ έναν γκολπόστ φτιαγμένο από δύο κλάρια βέργες και έναν σπάγκο. Ο Γκρσκο πήρε αέρα σα ψάρι εκτός νερού, έκανε τρεις βήματα τριγύρω σα νάταν πίσω από κάποιον αντίπαλο αλλά εκείνοι ήταν τρεις μεγαλύτεροι κι άξεραν μπάλα όσο εμείς χοροπηδούσαμε σα κουνούπια στον πάγο — εκείνοι έκαναν στροφή δεκαοκτώ σα κοτούλες που τους έπιασε ο μπούφος κι εκείνος εκείνος εκείνος σήκωσε το δάχτυλό του ψηλά σα να λέει "εσείς πάλι εδώ; εγώ όμως τρέχω!" κι έκανε wink τόσο ωραίο που μέχρι σήμερα όταν κάποιος βήχει στον αγώνα σηκώνεται αμέσως ένας αντίπαλος σα να τον χτύπησε κεραυνός. Κι εκείνοι πάνε κι αγοράζουν μία αλουμινένια ρακέτα αυτή τη φορά μόνο για να την κοιτάζουν σαν ικρίωμα εκείνες τις εβδομάδες... ενώ εκείνος σα μεγάλος ήρωας πήρε κι έφυγε σα σύννεφο νερόζουμο μέσα στον αγώνα κι έκανε γκολ σα εκείνη η σκηνή στο film όπου ο πρωταγωνιστής φεύγει τόσο γρήγορα που ο χρόνος κάνει όπισθεν. Στην κερκίδα εμείς χοροπηδούσαμε σα τρελοί επειδή είδαμε ιστορία εκείνες τις πέτρες σα νάταν η Ακρόπολη της Θράκης κι εκείνος τότε γελούσε σα να του είχαν δώσει δώρο όλες τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις μαζί. Κι όταν χρόνια αργότερα είδα εκείνο το βίντεο στο Μαρούσι σα να θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα σα να δίνω πάλι μικρή ζωή σ’ εκείνο το τριγύρισμα ανάμεσα στις πέτρες της Θράκης — εκείνο το wink δεν ήταν wink ήταν κατάρα πετροβόλα για όλους όσοι είχαν προσπεράσει εκείνον τον δρόμο όπου μεγάλωσε. Οιαντίπαλοι εκείνοι; Κάθονταν σα νάταν πάνω σ’ ένα τραπέζι σφαγείου χωρίς μαχαίρι εκείνος όμως είχε βγάλει δαχτυλίδι χρυσό σαν εικόνα αγίου στην τσέπη κι έκανε πάλι wink σα να τους έλεγε "ακόμα εδώ;" 😂🍿 Και τώρα πάλι εκεί στον αγώνα-κλειδί σα να φοράει μια φανέλα φτιαγμένη από τρία ξύλα κι έναν σπάγκο — όταν πιάνει εκείνη τη στιγμή ο βλέπουμε πάλι τον δεκατριάχρονο εκείνον ανάμεσα στις πέτρες κι εμείς ξέρουμε πως ξανά εκείνος κάνει wink κι εμείς ξαναχάνονται όλα σα να παίζουμε ακόμα στη Θράκη επειδή εκείνος ακόμα γράφει ιστορία εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο γήπεδο. ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΓΚΡΣΚΟ ΜΑΣ ΜΟΝΟ ΔΙΚΟΙ!!!