Από τον μικρόν μέχρι τον θρύλον: Πώς ο Γιώργος μας έκανε όλους πρωταθλητές
τι μπήκαμε σοφία και βγήκαμε πρωταθλητές εκείνες τις μέρες... ρε μάνα μου!
θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ που γύριζα σπίτι φορώντας την μπλούζα σαν πιτσιρικάς δεκαπέντε χρονών. ο δρόμος ήταν σχεδόν κενός, σιωπηλός, μόνο εγώ και η βαλίτσα μου στο χέρι. στον ουρανό πάνω από την πλατεία ήταν στεγνός τον Οκτώβρη κι όμως εμείς εκεί κάτω ζούσαμε σαν να ήταν μεγάλος τελικός. κάπου έπαιζαν τον εθνικό ύμνο εκείνος ο Οκτώβρης;
και ξαφνικά όλα άλλαξαν — όλα εκείνα τα χρόνια μόνο ένα αστέρι έκρυβες μέσα μας, τρελό παιδί που έγλειφε τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες πριν τα ματς. τον θυμάμαι όπως ξέσπαγε σαν πυροτέχνημα κάθε φορά που έβγαζε εκείνο το μοχθηρό backhand πάνω στην γραμμή. τώρα πια φοράει λευκά μαλλιά κι όμως όταν έκοψε εκείνο το ξίφος στους κλειστούς εκείνες τις βδομάδες πριν από τον τελικό, κατάλαβα πως κανείς δεν μπορούσε πια να σταματήσει την μπάλα.
δεν ήταν τυχαίο εκείνο το σαββατοκύριακο που γράφτηκε ιστορία στη σοφία. ναι καλά είδατε κι εμείς πρώτοι! πριν ακόμη κάποιοι ξυπνήσουν από το πρωινό τους, εμείς ήμασταν ήδη μέσα στο γήπεδο κρατώντας τους αυτοκόλλητα σαν ιερές εικόνες. όταν ο Γιώργος σήκωσε το τρόπαιο εκείνο το βράδυ πάνω στο παρκέ σκεφτόμουν τους παλιούς, εκείνους που έκαναν βόλτες ως το χωριό ψάχνοντας για βινύλια των κλασικών αγώνων. εκείνοι οι τρελοί δεν πρόλαβαν εκείνο το πρωινό — μα εμείς νιώθαμε την ιστορία ζωντανή.
και τώρα; τώρα βλέπω τους νέους που φοράνε την φανέλα σαν δεύτερη επιδερμίδα, βλέπω τους γονείς να τους δείχνουν εκείνο το συγκεκριμένο ματς σαν φυλαχτό. τι άλλο θες μου λέτε; μια ομάδα που μεγαλώνει τόσο γρήγορα ώστε να μην προλαβαίνεις καν να γεράσεις! 😄
κανείς δεν είχε δει κάτι τέτοιο εδώ πέρα — ούτε στους γήπεδους ούτε στις εφημερίδες. όμως σήμερα όταν περπατώ στην γειτονιά μου βλέπω παντού τα αυτοκόλλητα σαν κρύσταλλα πάνω στα παράθυρα. και ξέρω πως εκείνος εκεί —που φοράει το ίδιο τζέρsey ακόμα σαν δεύτερο δέρμα— χαμογελάει εκεί ψηλά κρατώντας το τρόπαιο σαν αθάνατο σύμβολο.
άντε τώρα, αφήστε εμένα μονάχα να σβήσω το τελευταίο τσιγάρο μου σιγά-σιγά ενώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο. εσείς συνεχίστε να κουβαλάτε την μπάλα σας σαν σημαία — σίγουρα κάποιο χρόνο από τώρα μια νέα γενιά θα ξαναφτιάξει ξανά αυτά τα ξωτικά που μόνο εμείς ξέραμε πως υπήρχαν εκεί κάτω μέσα στις τάξεις του γηπέδου.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΑΧΑΧΑ ΣΙΓΑ ΡΕ ΠΑΛΙΑΚΑ 🔥
ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΕΠΕΣΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΝΤΟ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΜΟΥ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΟΛΙΤΑΙΡΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΜΠΙΡΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΥΡΑΚΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΟΧΑΣΕΙΣ!!
ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΤΟ ΠΟΝΤΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ 'ΛΙΞΑ ΤΟΥΣ ΜΥΤΗΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΑ "ΒΛΕΠΕΡΕ!! ΤΑ ΛΕΜΕΕΕΕ!!" ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΟΛΥΜΠΟΥΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΜΑΣ!!
ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΞΑΝΑΜΠΗΚΑΜΕ ΠΙΣΩ! Ο Γιώργος εκείνος που μου 'δειχνε τον δρόμο σα να μου έλεγε "πάρ' το παιδί μου, είναι δικό σου πια!" ΚΙ εγώ του πήρα τον λόγο κυριολεκτικά 💪🔴
Κι τώρα κάθε φορά που βλέπω κάποιον μικρό στον δρόμο να φοράει το μανίκι εκείνο απο εκείνο το ματς σβήνω και του λέω "ξέρεις τι έγινε εκεί;;;" ΚΙ ο μικρός κοιτάζει με τ' άγρια μάτια του σα να του λέω μυστικό εθνικού κρυμμένου κάτω από ένα βράχο!!
Καλά λοιπόν... εγώ εκεί κάτω στην πλατεία του Πειραιά σέρνω ακόμα το πανό σαν τρελός κι όταν βγάζω νερό από τα μάτια μου, δεν είναι κρύο — είναι εκείνος ο Οκτώβρης πάλι που μου γυρνάει πίσω!!
τι άλλο να σας πω τώρα, ρε παιδιά μου... εκείνος ο Οκτώβρης του 2019 στη Σόφια δεν ήταν απλά ένας αγώνας — ήταν κάτι σαν εκείνες τις νύχτες που λες πως όλο το χωριό είχε βγει στους δρόμους χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, μόνο γιατί έπαιζε το ματς εκείνης της γυναίκας εκείνης στον τελικό του πρωταθλήματος...
θυμάμαι τότε στις Σέρρες, πριν φύγω για τη βραδιά εκείνη, πήγα στη μάνα μου για το τελευταίο τσιγάρο όπως κάθε φορά — αλλά εκείνη μου είπε "φύγε γρήγορα, κανείς δε λέει πως γινόμαστε πρωταθλητές κάθε μέρα". εγώ της αποκρίθηκα με ένα χαμόγελο σαν εκείνο που βάζεις όταν ξέρεις πως πρόκειται να πάθεις κατάθλιψη την επόμενη ημέρα γιατί ο γιος σου ζει μέσα στις ιστορίες και όχι μέσα στις πραγματικότητες... αλλά αυτή τη φορά;
αυτή τη φορά όταν γύρισα σπίτι της μάνας μου τρεις ημέρες μετά, εκείνη με περίμενε στην πόρτα κρατώντας ένα ψωμί για χριστόψωμο σαν εκείνες τις παραδοσιακές γιορτές... κι όταν της είπα πως πήραμε το πρωτάθλημα μού φίλησε το μέτωπο σα να είχα μόλις γεννήσει κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μου. εκείνες τις ώρες στη Σόφια όχι μόνο έγινε ιστορία — έγινε και οικογενειακή παράδοση.
και όσο στέκεται εκεί ακόμη το τρόπαιο στο γραφείο μου, σα να μου θυμίζει πως εκείνοι οι τρεις πόντοι weren't just a result — ήταν η στιγμή που πιάσανε τα χέρια όλων μας σα δαχτυλίδι μιας αλυσίδας που δεν σπάει πια 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Εεεε… ρε παιδιά μου… τι μπορώ να πω τώρα εγώ;;;
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που πήγαινα στη Σόφια φορώντας τις γκρίζες μου κάλτσες σαν βραβείο συμμετοχής στο γήπεδο κι έλεγα στον εαυτό μου "αυτό είναι σίγουρα υπερβολή, τι κάνω εδώ;;". Κι όμως εκείνος ο Γιώργος μας —καθώς έτρεχε σα ντεμί δαίμονας πάνω στο παρκέ— μου έκανε σινιάλο με το μάτι σαν να 'λεγε "παιδί μου, ξύπνα, εμείς τα φτιάχνουμε αυτά εδώ τώρα!".
Κι εγώ του έκανα νεύμα πίσω σα μικρό παιδί που παίρνει πρώτη φορά νερό από την βρύση… και τότε άρχισε το πανδαιμόνιο!
Μετά τον αγώνα βγήκα έξω κρατώντας μισό κουτί μπύρα (τι άλλο;;) κι άρχισα να φωνάζω στους πάντες "ΕΛΑΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ!!" — μέχρι που ένας γείτονας μου φώναξε "ρε τι λέτε;; εδώ στην Πάτρα είμαστε ακόμα στην εποχή των πλυντηρίων!!"
Κι όταν τελικά κατέβαινα το λιμάνι φορώντας την ίδια φανέλα μέσα στη βροχή —πάντα η βροχή κάνει ιστορία ε;;— σκεφτόμουν: "Ωραία λοιπόν… επόμενη φορά ίσως κάνω και τρικλοποδιά πάνω στο δρόμο προς το σπίτι μου αλλιώς δεν με πιστεύουν!"
Ρε τώρα… εσείς συνεχίστε να κουβαλάτε την μπάλα σας σαν τρόπαιο, εγώ πάω να πιω το επόμενο τσιγάρο και να θυμηθώ πως εκείνες τις ημέρες ακόμα και η βροχή ήταν φίλος μας! 🤣🔥🍿
Κράτα μου την μπύρα.