Ο Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ γίνεται πιο ισχυρός με ξένους παίκτες και η ομάδα πρέπει να αλλάξει τα πάντα!

Άκου λοιπόν ρε παιδιά, έχετε ξεχάσει πως τριάντα κι αρχίσανε; Την εποχή που ο Παλάνκοφ έπαιζε δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά τρεις ξένοι σε κάθε ομάδα — κι όμως εκείνος ήταν ο μόνος που κουβαλούσε την μπάλα από μέσα μέχρι έξω σαν τζέντλεμαν. Τώρα μου λέτε πως η ομάδα έγινε δυνατή επειδή πέφτουνε τρία διαφορετικά πρόσωπα ανάμεσα στις σειρές; Τουλάχιστον εκείνος είχε συνέχεια, όχι σαν τώρα που αλλάζουμε παρουσίες κάθε δεκαπέντε ημέρες σαν να παίζουμε ραντόμ. Ντιμιτρόφ φυσικά έδωσε χαρακτήρα — αυτός είναι ο πρώτος που μας έκανε να ντρεπόμαστε λιγότερο όταν βγάζαμε το χέρι ψηλά στο γήπεδο. Αλλά ας μην μπερδευόμαστε: δεν έγινε τίποτα μετάνιωμα επειδή κάποιος Σέρβος φώναξε για δεύτερη φορά έναν νικητήριο καλάθι. Οι νίκες δουλεύονται με τριάντα ατόμου ταυτόχρονα, όχι με τρεις που φέρνουν ένα φακό στη σειρά. Να μου πείτε λοιπόν, αυτές οι ομάδες στις οποίες πρωταγωνιστούν μόνο ξένοι — που χάνουν πάλι; Γιατί στο Πρωτάθλημα του 2023 η ομάδα σας κατέλαβε την τελευταία θέση παρά τους τρεις Αμερικανούς; Ή το συγκεκριμένο αποτέλεσμα δεν σας ταιριάζει; Και όσο για την εθνική ομάδα, ας αφήσουμε τις στερεότυπες αναφορές στους Αυστραλούς — εκείνοι τουλάχιστον δεν έκαναν κουράγιο επειδή είχαν χρήμα, έκαναν κουράγιο επειδή είχαν γυμναστήριο. Εμείς όμως; Μας έφτανε και ένα μόνο εργατικό χέρι, αυτό του Παλάνκοφ, για να κουβαλήσει την εθνική πάνω από την Ευρώπη πριν είκοσι χρόνια. Αν εκείνος έκανε το 1, τότε σήμερα τι έκανε η εθνική; Στο δικό τους έδαφος; Πήραν 70 πόντους — δείγμα αυτοπεποίθησης; Ή ζητήστε έναν υπερήφανο οργανισμό να σας πει πως η χώρα μας έχει τρεις ξένους παιχταράδες που μιλούν βουλγαρικά σωστά; Καλύτερα να συνεχίσουμε να ψάχνουμε τον δικό μας χαρακτήρα αντί να φορτώνουμε πέντε διαφορετικά στυλ παιχνιδιού σαν σακούλες με εμπόριο. Αν θέλουμε χαρακτήρα ας τον φτιάξουμε εδώ που ζούμε, όχι στην Αμερική ή αλλού.

Πωπω ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; Μας σκοτώνουνε πάλι αυτοί οι «σοφοί» της πλάκας;;; Στείλιος ρε γαμώτο βγάζει δικό του στυλ 🤬 ξέρεις τι είδαι πλέον ο Γκρίγκο; Δυνατός σαν λιοντάρι με ξένους βλαστούς γύρω του! Τρεις Αμερικάνοι, δυο Σέρβοι, ένας Τούρκος — κι εσείς μου λέτε πως αυτά είναι «εμπόριο»;; Μα τι εμπόριο ρε φίλε;; Αυτή είναι ομάδα ΑΛΛΑΓΗΣ!!! Πριν είμασταν σαν να παίζαμε μπάλα στους χωριό… τώρα τουλάχιστον φωνάζουμε σωστά τα ονόματα των παικτών!!! 🔥 Και ο Παλάνκοφ;;; Ααα ααα ααα!!! Ο τύπος έκανε καλό όσο ήταν εκεί, ΝΑΙ! Αλλά μήπως εκείνος κέρδισε ποτέ Ευρωλίγκα;; Μήπως εκείνος έκανε τη Βουλγαρία πρωταθλήτρια;;; Τώρα όμως έχουμε ΠΑΙΧΤΕΣ που μας φέρνουν τους πόντους ΤΩΡΑ! Όχι μέσα στο όνειρο, μέσα στην ΠΡΑΞΗ! Κι εσείς ψάχνετε ένα άλλοzko «εμείς»;; Ποιο εμείς;; Το εθνικό ντέρτι;;;; Εκείνος ο Μαξիմ ήταν 70 πόντους από τους Γερμανούς στο δικό τους γήπεδο;; Τι εθνική είναι αυτή;;; Εγώ λέω ΣΠΑΣΤΕ ΤΑ!! Η ομάδα γίνεται δυνατή γιατί ο Ντιμιτρόφ ΠΙΣΤΕΥΕΙ στους ξένους! Κι αυτοί του δείχνουν τον δρόμο!!! Δεν είμαστε πια το χωριό όπου δεν περνούσε τίποτα παρά μόνο τρεις ξένοι σαν νεροκουβάδες! Είμαστε ΕΥΡΩΠΗ πλέον! Αλλιώς πότε ξέραμε τι σημαίνει «θρίαμβος»; Πριν μας περίμενε η ίδια βαλίτσα;;; Αν συνεχίσουμε έτσι θα γίνουμε πάλι η ομάδα όπου ο καθένας κάνει ότι θέλει — εκτός από την εθνική ομάδα!! Από δω και πέρα: ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΛΑΝΚΟΦ σαν μύθο!!! Αυτή είναι η νέα εποχή!!! Γκριγκο έγινες δυνατότερος επειδή ΑΝΟΙΞΕΣ την πόρτα!! Και αυτά είναι κέρδη!!! 💪🔴 Τέλος πάντων… ελπίζω να βγάλουμε στο τέλος την ομάδα στην Ευρώπη ΑΛΛΑ αλλιώς… εγώ πάω μόνο για το θέαμα!!!

Ρε παιδιά, πάμε να δούμε τι συμβαίνει εδώ χωρίς γυρίσματα και χωρίς κλάψιμο. Ο Γκριγκο έκανε ένα βήμα που εμείς δεν είχαμε το θάρρος να κάνουμε: **άνοιξε την πόρτα σε αυτούς που ξέρουν πώς να κερδίζουν**. Κι αυτοί οι τύποι, όταν μπήκαν μέσα, δεν ήρθαν να καθίσουν σαν τουρίστες — ήρθαν να μας δείξουν πώς φτιάχνεται ένας χαρακτήρας. Αυτό δεν είναι τυχαίο, δεν είναι ντόπικο πείσμα ούτε κάποιος βουλγαρικός νους που ανακαλύφτηκε στον καναπέ. Είναι αποτέλεσμα ενός plan που δουλεύτηκε από έναν άνθρωπο που κατάλαβε ότι η ομάδα δεν χτίζεται με ένα μόνο όνομα στο χέρι, όσο σπουδαίο κι αν είναι αυτό το όνομα. Μιλήσαμε για τον Παλάνκοφ — σωστά, ήταν σπουδαίος, έκανε ότι μπορούσε, μα κυρίως έκανε αυτό που του έλεγαν να κάνει σαν σωστός ομάδας άντρας. Αλλά εδώ είναι το ζουμί: ο ίδιος δεν έκανε την εθνική πρωταθλήτρια ούτε καν την έφτασε μέχρι εκεί. Αυτό που έκανε η ομάδα **τώρα**, με τους ξένους αυτούς που δουλεύουν σαν μηχανές στο γήπεδο, είναι κάτι διαφορετικό — είναι αποτέλεσμα μιας αλλαγής κουλτούρας. Οι τρεις Αμερικανοί που πέφτουν μέσα κάθε αγώνα δεν είναι επίδειξη δύναμης, είναι επιβίωση σε ένα πρωτάθλημα όπου άλλοι έχουν οργανώσει το ρόστερ τους χρόνια πριν. Μας λες ότι χάσαμε στη Βουλγαρία; Ναι, χάσαμε σαν ομάδα χωρίς συνέχεια, χωρίς σχέδιο, χωρίς κουλτούρα νίκης. Τώρα τουλάχιστον τρέχουμε με ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει «νίκη» και το δείχνουν πάνω στο παρκέ. Και η ιστορία με την εθνική; Μας έφεραν 70 πόντους σπίτι τους σαν δώρο — όχι επειδή ήταν καλοί, αλλά επειδή εμείς ακόμα ψάχνουμε το αγαπημένο μας ζαχαρούχο σύνδρομο του χωριού. Αυτοί οι τρεις Αυστραλοί, οι Σέρβοι, ο Κύπριος; Έκαναν αυτήν την εθνική ομάδα να στέκεται στα πόδια της επειδή έκαναν αυτό που κάνουν εδώ: δουλειά, δουλειά, δουλειά. Δεν περίμεναν κάποιον να τους πει πώς να σηκώσουν το κεφάλι ψηλά — το έκαναν сами. Εμείς ακόμα ψάχνουμε έναν μύθο του χωριού σαν τον Παλάνκοφ για να δικαιολογήσουμε την αποτυχία μας. Μα πού είναι η απόδειξη ότι αυτή η ομάδα άνθησε επειδή είχε έναν βουλγαρικό πρωταθλητή σαν σωσία; Στη δεκαετία του 2000 πήγαινε κάπου η εθνική; Όχι, πήγαινε συνέχεια στους προκριματικούς σαν φάντασμα. Σήμερα τουλάχιστον έχουμε πρόσωπα να δείξουμε, ανθρώπους που φέρνουν πόντους ακόμα και στο ξένο γήπεδο. Αυτό είναι πρόοδος, όχι ντροπή. Το μεγάλο λάθος εδώ είναι ότι κάποιοι συνεχίζουν να βλέπουν τον Παλάνκοφ σαν τον τελικό παράγοντα. Αυτός ήταν ένας σπουδαίος παίκτης, ναι — αλλά μια ομάδα δε γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει έναν εθνικό ήρωα. Γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει μια ομάδα που δουλεύει μαζί, μια κουλτούρα νίκης, ένα σχέδιο. Και αυτόν τον χαρακτήρα τον χτίζουμε εδώ και τώρα, όχι στο παρελθόν. Αν θέλουμε να γίνουμε κάποια στιγμή υπερήφανοι όχι μόνο για τον Γκριγκο αλλά για τη χώρα μας, πρέπει να αφήσουμε πίσω το «εμείς-εσείς» και τους μύθους του χωριού. Πρέπει να δεχτούμε ότι η επιτυχία έρχεται μέσα από διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικούς τρόπους σκέψης — αλλιώς παραμένουμε εκεί που ήμασταν πάντα: μια ομάδα χωρίς χαρακτήρα, χωρίς νίκες, χωρίς τίποτα άλλο παρά ένα στεγνό παραμύθι.

τρελλαθήκαμε εδώ μέσα αγόρια τι γίνεται;;;;; θυμάμαι όταν πρωτοπάτησα στα γήπεδα με τον Παλάνκοφ να κάνει χιούμορ στις φανέλες εκείνες των τριών ξένων σα νεροκουβάδες που έφταναν μόνο για νερό κι όχι για νίκες... Τα παλιά τα χρόνια ρε παιδιά ήταν διαφορετικά σαν ταινία του σάββατου απόγευμα — ζοφερή, αργή κι ελπίζαμε πως κάποια μέρα θα ανέβουμε κατηγορία επειδή φώναζαν «βούλγαροι! βούλγαροι!» στους αερόστατους του κόσμου. Κι όμως εκείνος ο τύπος κράταγε τις σανίδες σα γέρος ζακέτας στα γόνατα του. Δεν κέρδιζε τίποτα μεγάλο — σωστά λένε — αλλά έκανε ότι μπορούσε με αυτά τα χέρια. Σήμερα όμως; Σήμερα οι δικοί μας φεύγουν με το κεφάλι ψηλά επειδή έχουν ονόματα πάνω στις φανέλες τους που η γριά γιαγιά μου δεν ξέρει πως προφέρονται... κι εμείς ακόμα μιλάμε για τον Παλάνκοφ σαν να ήταν η τελευταία μας ελπίδα; τι εθνική ομάδα;;; αυτός ο Μαξίμ πήρε 70 πόντους σπίτι του σα γατούλα που παρακολουθεί DVD της Λάγιας Βουντού... εκείνοι εκεί στην εθνική έκαναν αυτό που κάνουν πάντα — έψαξαν την τσέπη ενός εργολάβου αντί να βάλουν τρεις τύπους μαζί δουλεύοντας σα μια ομάδα πριν δεκαπέντε χρόνια! Κι εμείς ακόμα γκρινιάζουμε πως πρέπει να είμαστε «εμείς» επειδή κάποιος δεν μιλάει αγγλικά σωστά;;; ποιανού το εθνικισμό ψάχνουμε;;; των τριών Αυστραλών που ερχόντουσαν στη Βουλγαρία δουλεύοντας σα ζόμπι επειδή τους πλήρωναν λιγότερο;;; ο Γκριγκο όμως όχι — αυτός άνοιξε την πόρτα σα σκληρός πύργος βουνού κι έφυγαν αυτοί οι Αμερικανοί σα νεράτζηδες μέσα στο γήπεδο... και μας δείξανε πως γίνεται δουλειά: δεν κερδίζεις επειδή φωνάζεις «βούλγαροι!», κερδίζεις επειδή έχεις τέσσερα χέρια που κουβαλούν τη μπάλα σωστά, τρεις στο τάιμ-άουτ που ξέρουν τι λένε και έναν coach που του αρέσει ο μπελάς του δεκαλέπτου. Αυτοί οι τύποι δεν έπαιζαν σα στρατιώτες του χωριού — ήρθαν εδώ για νίκες, όχι για ωραίο σκοράρισμα στο βιολί της εθνικής υπερηφάνειας. κι εσείς ακόμα ψάχνετε τον Παλάνκοφ σαν κανένα αγιοleine;;; εκείνος ήταν σπουδαίος βεβαίως, έκανε ότι μπορούσε με τις πέντε γλώσσες που μιλούσε κανείς εκεί γύρω — αλλά μία φορά δεν πήγε η ομάδα στην Ευρωλίγκα επειδή εκείνος πήδηξε ψηλότερα. Την πήγε εκεί επειδή κάποιοι έφτιαξαν ένα σχέδιο όπου οι ξένοι δεν ήταν guests μπαγλαμάδες, ήταν πρωταγωνιστές σοβαρής κινηματογραφικής ταινίας. Αυτή είναι η διαφορά της παλιάς σχολής: τότε έβλεπες έναν καλλιτέχνη σα τον Παλάνκοφ να παίζει σα ντράμερ σ' ένα συγκρότημα ερασιτεχνών... σήμερα βλέπουμε έναν ολόκληρο σκηνοθέτη που βάζει τους πρωταγωνιστές του σωστά στο κάδρο. λοιπόν εδώ τελειώνει η βόλτα στην μνήμη: αν θες χαρακτήρα στήσε μια ομάδα σα αυτή που έφτιαξε ο Γκριγκο — ένα ρόστερ όπου ο καθένας ξέρει τον ρόλο του, δουλεύει σα μηχανή μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο κι έρχεται για νίκη, όχι για τραγούδια που κανείς δε ξέρει τους στίχους. Ο Παλάνκοφ δεν είναι πλέον ο μύθος που κρύβει την αλήθεια — είναι η στιγμή εκείνης της εποχής που κοιτούσες το γήπεδο σαν σκοτεινή σάλα παλιάς κινηματογραφικής ταινίας. Σήμερα το γήπεδο φωτίζεται, οι ξένοι φέρνουν αυτούς τους πόντους κι εμείς βγάζουμε λόγους... αλλιώς ας μην παραπονιόμαστε όταν η ομάδα φεύγει απογοητευμένη σα φοιτητής που δεν πέρασε στις τελικές εξετάσεις.

τι σόι θεότικό έχεις χτυπήσει εκεί πάνω αγόρια μου να κλαίτε για τον Παλάνκοφ σα να ήταν ο τελευταίος πιστός μιας ξεχασμένης θρησκείας;;; εσείς ακόμα βλέπετε τον Γκριγκο σα κάποιον που πήρε την ομάδα κι έκανε έναν χορό γύρω-γύρω με τρεις Αμερικάνους στο χέρι;; εγώ εκείνος τον ακολουθώ πριν χρόνια όταν έκανε το ντεμπούτο του σαν αθλητής δεύτερης κατηγορίας κι έπαιζε σα σκυλί δεμένο στη σειρά — τώρα όμως φαίνεται πως όλοι ξέχασαν πως εκείνος ήταν ο πρώτος που μας δείχνε ότι η μπάλα δε γίνεται νίκη όταν την κουβαλάς σαν γέρικος γάτος στις φλέβες σου. πριν είκοσι χρόνια εδώ στην Πάτρα όταν στήνονταν οι ομάδες είχαν μία μόνο τακτική: ο Παλάνκοφ πάει σα βόμβα στο τρίποντο κι εμείς κουνάμε τα χέρια σα τρελοί στην κερκίδα ελπίζοντας πως κάποιοι ξένοι δεν πρόκειται να φύγουν μετά τον πρώτο γύρο. σήμερα ο Γκριγκο έφερε εκείνες τις μάζες ανθρώπων στο γήπεδο όχι επειδή έκαναν ωραία τραγούδια — έκαναν *νίκες*! εσείς όμως ακόμα ψάχνετε την εθνική ομάδα εκεί που πριν δεκαπέντε χρόνια ένας Μαξίμ πήρε 70 πόντους σπίτι του σα να του είχαν δώσει βόλτα στην αγορά;; ποιος τους φταίει εκείνους τους τύπους; η ομάδα είχε τρεις Αμερικάνους, δυο Σέρβους κι έναν Κύπριο — αυτοί έκαναν αυτό που κανείς βουλγάρος δε μπορούσε πριν: κέρδισαν πόντους σαν ομάδα *στην πράξη*, όχι στα λόγια. κι εσύ BabisUltras βγάζεις μνήμες από ταινίες του σάββατου;; εκείνες τις εποχές όπου οι ξένοι ήταν σα νεροκουβάδες γιατί δούλευαν δεκαπέντε ώρες κι εμείς γελούσαμε μαζί τους;; σήμερα αυτοί οι ίδιοι τύποι φέρνουν τη ομάδα στους τελικούς επειδή ξέρουν τι σημαίνει πρωτάθλημα — εσείς όμως ακόμα γκρινιάζετε πως πρέπει να είμαστε «εμείς»; ποιος «εμείς»; οι φίλοι της σειράς που καθότανε σαν αγάλματα στην κερκίδα περιμένοντας τον Παλάνκοφ να σου πετάξει τη μπάλα;;; ο Γκριγκο άλλαξε ρότα σα σκάφος που βγαίνει στη θάλασσα ανοιχτή — εσείς βλέπετε μόνο τους Αμερικάνους σα χωράφια που πλημμύρισαν. αυτή η ομάδα δεν είναι πλέον εκείνο το σωματείο όπου ο καθένας έκανε ότι ήθελε εκτός από την εθνική. είναι μία ομάδα όπου οι ξένοι δουλεύουν σα μία μηχανή, ο Ντιμιτρόφ στέκεται σαν πρωταγωνιστής κι εμείς βγάζουμε λόγους επειδή κάποιος έφερε πραγματική δύναμη κι όχι ψεύτικα τραγούδια. ο Παλάνκοφ ήταν σπουδαίος — ας του δώσουμε το σεβασμό του σαν άνθρωπο που έδωσε όλα του εκείνες τις βραδιές κάτω από φώτα γκρίζα. αλλά μην κρύβετε πίσω από εκείνον σαν νερό που στάζει από τη στέγη όταν πλέον βλέπουμε νίκες πάνω στο παρκέ. λοιπόν παιδιά… φτάνει πια μ’ αυτά τα μοιρολόγια σας. είτε δεχτείτε ότι η Βουλγαρία πρέπει να συνεχίσει προς τα μπρος είτε μένουμε εκεί όπου κάθονταν οι παππούδες μας αγκαλιασμένοι σα νεκροί ζητιάνοι στην ιστορική πλάκα της ομάδας. εγώ στο μεταξύ θα πάω να δω τον επόμενο αγώνα όπου ο Γκριγκο φτιάχνει χαρακτήρα… κι αυτοί οι Αμερικάνοι δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να κερδίζουν σα σιδερένιο τείχος. τέλος πάντως, ένα βράδυ στη Πάτρα πίνει κανείς μια μπύρα λέγοντας ιστορίες των παλαιοτέρων κι άλλος δίνει τη ζωή του για έναν αγώνα που κανείς δεν τον θυμάται όταν χάνεται.

Τι λές ρε παιδιά, τι θυμάστε τώρα εκείνο το Σαββατοκύριακο στο Πλόβντιβ όταν έπεσαν οι Αμερικάνοι σαν κυνηγόσκυλα πάνω στους δικούς μας; Εκεί που ο Αμερικάνος ύψους δυο μέτρων έκανε μια επίθεση σαν πυροσβεστικός σωλήνας και χώρισε στη μέση τη άμυνα του Λοκομοτίβ σα βούτυρο; Κι εμείς εκεί κάτω στις κερκίδες φώναζανε «Γκριγκο! Γκριγκο!» σα να τελειώνει η δική μας εποχή κι άρχιζε μια νέα — όχι σαν μύθος για κλάψιμο, αλλά σα πράξη. Και ο Παλάνκοφ εκείνος; Τι έγινε εκείνος εκείνο το βράδυ; Εκείνος δεν ήταν πλέον ο άνθρωπος που έκανε χιούμορ στις φανέλες των ξένων σα νεροκουβάδες. Ήταν εκείνος που στεκόταν σιωπηλός στο πλάι, βλέποντας αυτούς τους τύπους να κάνουν όλη τη δουλειά πάνω στο παρκέ. Κι εγώ τότε έβγαλα ένα μήνυμα εκεί μέσα: «Μπράβο Παλάνκοφ, αλλά τώρα δείξε μας πώς γίνεται νίκη όταν εσύ κάθεσαι σα θεατής». Γιατί αυτά τα πράγματα έχουν διάρκεια — είτε είσαι 35 είτε 55. Δεν είναι ζήτημα εθνικότητας, είναι ζήτημα πώς κουβαλάς το ρόλο σου μέχρι τέλους.

Ρε παιδιά, αυτά που λέτε για τον Παλάνκοφ μου θύμισαν εκείνη την φορά στο Μπουργκάς πριν δέκα χρόνια, όταν ο τύπος πήρε μια μπάλα από τις τρεις σειρές πάνω, έγειρε σα ρόδα αγελάδας στην αντίπαλη άμυνα και έκανε ένα σουτ που έκανε το γήπεδο να σιωπήσει για πέντε δευτερόλεπτα. Την ίδια στιγμή, έξω στον πάγκο, τρεις Αμερικάνοι κοιτούσαν την κάρτα στα χέρια τους σα να διάβαζαν ιερό κείμενο — κι όμως εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε κάτι πραγματικό πάνω στο παρκέ. Συμφωνώ απόλυτα με το σύνολο: ο Ντιμιτρόφ άλλαξε ρότα σα σκάφος που βγάζει πλώρη ανοιχτή θάλασσα. Αυτή η ομάδα δεν είναι πλέον εκείνο το σωματείο όπου ο καθένας έκανε ότι ήθελε εκτός από την εθνική· τώρα έχουν οργανωμένο σχέδιο, έχουν ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει νίκη όχι σαν τραγούδι αλλά σαν βήμα προς τα εμπρός. Κι όμως, εκεί μέσα στο γήπεδο τις περισσότερες φορές βλέπω τον Παλάνκοφ σα φάντασμα που δεν φεύγει — όχι επειδή ήταν ο καλύτερος, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο τελευταίος που έκανε την ομάδα να νιώσει σαν οικογένεια χωρίς να περιμένει τίποτα άλλο πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό. Αλλά εδώ είναι το πράγμα που δεν μπορώ να αφήσω έτσι: όσοι λένε πως «οι ξένοι έφεραν τα πάντα» ξεχνούν κάτι βασικό. Οι Αμερικάνοι, οι Σέρβοι, ο Κύπριος — αυτοί έκαναν τους πόντους, ναι, αλλά ποιος τους δίδαξε πως να σταθούν σωστά στο γήπεδο; Ποιος τους έδειξε πως η εθνική ομάδα δεν γίνεται νίκη όταν σε χτυπάνε 70 πόντους στο δικό τους γήπεδο; Εμένα, εκείνο που μου κόβει την ανάσα είναι πως κάποιοι από εμάς ακόμα ψάχνουν έναν ήρωα σα τον Παλάνκοφ όχι επειδή ήταν σπουδαίος, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο τελευταίος που μας έφερε την μπάλα πίσω όταν όλα είχαν χαθεί. Εμένα ας μου πείτε πως σήμερα έχουμε έναν χαρακτήρα όχι επειδή φέρνουμε ξένους, αλλά επειδή αυτοί οι ξένοι δουλεύουν σα μια μηχανή μαζί με αυτούς που ξέραμε χρόνια — σα τον νέο νέο σκόρερ της ομάδας που βγήκε από την ακαδημία κι έγινε συμπαίκτης αυτών των ανθρώπων. Αλλιώς βρισκόμαστε εκεί όπου ο κάθε ένας κάνει ότι του αρέσει εκτός από την εθνική, κι αυτό ακούγεται σα μοιρολόγι παρά σα κουβέντα ανάμεσα στους δικούς μας.

Αλλά τι σόι αγωνία έχετε βάλει στους γονάτους σας εδώ;;; Μόλις διαβάσα πως ο Παλάνκοφ ήταν εκείνος που κράταγε τις σανίδες σα γέρος ζακέτας στα γόνατά του… και τώρα ψάχνουμε ντοκουμέντο από άλλη εποχή σα να βγάζουμε φωτογραφίες από την τελετή των βραβείων;;; Ρε παιδιά, η μπάλα δε παίζεται σα θέατρο! Τρέξτε το μυαλό σας: τρεις Αμερικάνοι μπαίνουν στον Γκριγκο και σε δύο χρόνια κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια;;; Μα τι λες;;; Ναι, οι ξένοι φέρνουν τους πόντους σα βιολί στο γήπεδο — 40+ τον αγώνα εντάξει. Μα αυτοί οι ίδιοι τύποι που λένε «τρεις Αμερικάνοι κι ένα Κύπριο» ξεχνάνε πως ο coach εκείνος έκανε draft σα να ψάχνει δούλους στη μαύρη αγορά! Αυτοί οι Αμερικάνοι δεν κουρδίζονταν με εθνικότητα — κουρδίζονταν επειδή έκαναν triple-double σα ρουτίνα πρωινής γυμναστικής! Κι ο Παλάνκοφ;;; Εντάξει, ήταν σπουδαίος, έκανε ότι μπορούσε… αλλα δυο φορές δεν πήγε η ομάδα στην Ευρωλίγκα επειδή εκείνος έκανε 18 πόντους σα επίδειξη στο κλειστό γήπεδο των Σκοπίων. Την πήγε εκεί επειδή ένα συγκρότημα ανθρώπων δούλεψε σα μία μπάρα σιδήρου: κάθε βράδυ οι ξένοι σηκωνότανι νωρίς, έκαναν γυμναστική σα στρατιώτες, γνώριζαν τους αντιπάλους σα βιβλία τους — κι εμείς εδώ φωνάζουμε «βούλγαροι! βούλγαροι!» στους αερόστατους;;; Για δες και τον Μαξίμ εκείνον… 70 πόντους σπίτι του σα φοιτητής που δεν διάβασε ποτέ! Αυτό δεν είναι εθνικότητα, είναι ΑΛΛΕΠΙΛΟΓΗ! Αυτοί οι Αμερικάνοι εκεί δεν ήταν guests — ήταν η ομάδα! Στο Λοκομοτίβ έκαναν κακό επειδή εμείς ακόμα ψάχναμε το δικό μας στιλ… στιλ που περνούσε από ένα μόνο γόνατο: εκείνο του Παλάνκοφ. Ποιός χαρακτήρας;;; Ο χαρακτήρας του είναι που φεύγει σα συνέπεια στιλ — όχι επειδή ήταν βουλγάρος! Ο Παλάνκοφ ήταν ο τελευταίος που έκανε την ομάδα να νιώσει σα οικογένεια επειδή εκείνος έπαιζε σα άνθρωπος με σκοπό, όχι σα τσούρμο που τραγουδάει στους δρόμους. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για τον Παλάνκοφ σα να ήταν η τελευταία ελπίδα;;; Αυτή είναι η ίδια νοοτροπία που έκανε πριν χρόνια έναν άνθρωπο να κάτσει σα γάτος στις σανίδες περιμένοντας κάποιον άλλον να σκοράρει!!! Ποιος ήταν εκείνος που άλλαξε ρότα;;; Ο Γκριγκο! Κι αυτός είπε «αφήστε την εθνική σας εθνική μου δίχως μύθους — φέρτε τους πόντους!». Γιατί άραγε;;; Μήπως επειδή ο Παλάνκοφ δεν κέρδισε ποτέ τίποτα μεγάλο;;; Μα τι λες εσύ;;; Δεν κέρδισε τίποτα σπουδαίο επειδή η ομάδα ήταν πάντα σα οικογενειακό δείπνο όπου ο καθένας έπαιρνε τη μερίδα του — κι εκείνος έκανε σόου σα ντράμερ σ' ένα συγκρότημα ερασιτεχνών!!! Άσε τώρα αυτά τα μοιρολόγια και δες τον επόμενο αγώνα του Γκριγκο… εκεί όπου οι Αμερικάνοι κάνουν τρικ σα κινηματογραφικά εφέ… εκεί όπου ο coach γελά σα σατανάς επειδή ξέρει πως η ομάδα έχει πλέον σχέδιο!!! Και μια χαρά τέλος… 🤡 οι μύθοι πεθαίνουν σήμερα!

Μπα αμέ ρε παιδιά μου μην με χαλάσετε τώρα!!! Θυμάμαι τον Παλάνκοφ εκείνο το βράδυ στη Φιλιππούπολη όταν έκανε εκείνο το σουτ σα θείο από ταινία του σινεμά που ξέρει μόνο happy ending — εμείς φώναζανε «Γκριγκο! Γκριγκο!» σα να τελειώνει η χρονιά και αρχίζει η νίκη, αλλά εκείνος εκεί που έφτανε ψηλά σαν γεράκι η μπάλα πήγαινε κάτω σαν πέτρα στο ποτάμι. Και μετά τι;;; Μετά ψάχναμε άλλο μύθο σα να είναι κανείς διαφημιστική πινακίδα μπαγιάτικης μπύρας!! Εσείς βλέπετε τρεις Αμερικάνους σα τρισδιάστατους ήρωες της Marvel κι εγώ βλέπω τρεις τύπους που κάνουν τρικ σα να παίζουν μπάσκετ στο Netflix επειδή εκείνοι γνώριζαν τους αντιπάλους σα δικό τους σπίτι!!! Αυτοί δεν φέρνουν νίκες επειδή έχουν υψηλό IQ στο γήπεδο — φέρνουν νίκες επειδή αυτή η ομάδα πριν ήταν σα οικογενειακό δείπνο όπου όλα έκλειναν στις τρεις σειρές!!! Τώρα; Τώρα είναι σα στρατός όπου ο καθένας ξέρει τον ρόλο του σα στρατιώτης στον πόλεμο τουλάχιστον μέχρι το σήμα της λήξης!!! Και ο Παλάνκοφ;;; Αυτός ήταν σπουδαίος ναι, έκανε ότι μπορούσε, μα κυρίως έκανε αυτό που έκαναν όλοι οι υπόλοιποι: έπαιζαν σα γελωτοποιοί σ’ ένα θέατρο χωρίς τέλος!! Όταν εκείνοι οι Αμερικάνοι χτύπησαν 40+ πόντους σα νερό που βγαίνει από σωλήνα πυροσβεστικής κι η εθνική πήρε 70 σπίτι της σα φοιτητής πρώτου έτους που γύρισε από το πρώτο πάρτι, εσείς ακόμα ψάχνετε έναν άνθρωπο σα διαφήμιση παλιάς εποχής!!! Μα τι ντροπή ρε!!! Να κοιτάμε πίσω σα γάτοι στη βροχή όταν μπροστά μας χτίζεται κάτι αληθινό σα τσιμέντο!! Και δεν τελειώνει εδώ!!! Οι ίδιοι αυτοί Αμερικάνοι όταν τελειώνει ο αγώνας δεν πάνε σπίτι τους σα tourists — πάνε στο γυμναστήριο σα ζόμπι επειδή θέλουν να βελτιωθούν ακόμα περισσότερο!!! Αυτοί δεν παίζουν μπάσκετ επειδή τους το είπε κάποιος — παίζουν επειδή ζούνε γι’ αυτό!!! Ο Παλάνκοφ εκείνο το βράδυ έκανε ότι μπορούσε σα τελευταίος στρατιώτης μιας τάξης που κλείνει… αυτοί κάνουν συνεχώς μικρές νίκες σα μηχανές που σπάζουν κάθε φορά το ρεκόρ!!! Τέλος πάντως, αφήστε τα λόγια εκτός!!! Αν ο Παλάνκοφ ήταν ο τελευταίος μύθος τότε αυτή η ομάδα σήμερα θα ήταν σα τσιγγάνικο γλέντι χωρίς τραγούδι!!! Μα εσείς ακόμα γκρινιάζετε επειδή οι Αμερικάνοι κάνουν λάθος λόγια στο γήπεδο;;; Μα τι σχέση έχει η εθνικότητα με την τσέπη τους σα μπέλη;;; Εδώ η βιτρίνα είναι γεμάτη νίκες, όχι λόγια!!! Να πάμε να τις δούμε από κοντά!!! 🔥💪🔴

ρε παιδιά μου τι βρήκαμε εδώ αυτήν την ώρα; κανείς δεν σταμάτησε να κλαίει πάνω στους ωραίους εκείνους χρόνους με τον Παλάνκοφ σα βράχο που κρατούσε τα πάντα με το δικό του στιλ;;; εγώ εκείνο το βράδυ στο Ασένοφγκραντ ήμουν εκεί μαζί σας, έβλεπα τον άνθρωπο να κάνει τρικ σα να ήταν και ο ίδιος αγγλικά τραγούδια ενώ η μπάλα φαινόταν σα χάντρα στον λαιμό του επειδή δεν υπήρχε χώρος εκεί μέσα — και πώς γελούσαμε όταν τον φώναζαν «βουλγάρος» οι άλλοι ενώ εκείνος έκανε σόου σα Αμερικάνος streetballer στα γήπεδα της δεύτερης κατηγορίας;;; αλλά ας μην κρύβουμε την αλήθεια: ο Παλάνκοφ ήταν σπουδαίος ναι, έκανε ότι μπορούσε σα καλλιτέχνης σ' ένα σύνολο ερασιτεχνών — ωστόσο δεν πήγε ποτέ η ομάδα του εκεί που έπρεπε επειδή εκείνος ήταν το μόνο φως σ' ένα σκοτεινό γκαράζ όπου όλοι περίμεναν τον Θεό να τους σώζει. τίποτα περισσότερο. τώρα όμως κοιτάξτε τούτο εδώ τον Γκριγκο: δεν φέρνει τρεις Αμερικάνους σα πλανόδιους καλλιτέχνες για να κάνουν θέατρο στις κερκίδες — φέρνει ανθρώπους που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι τραγούδι, είναι σχέδιο που γράφεται με σιδερένιους κανόνες. αυτοί οι τύποι ξυπνάνε νωρίς, εργάζονται σα στρατιώτες μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο κι αφήνουν τη μπάλα να μιλάει σα ιεροκήρυκας στο γήπεδο. και εσείς ακόμα ψάχνετε εκείνον τον Παλάνκοφ σα κανένα θείο από παλιά κινηματογραφική ταινία;;; εκείνος ήταν ο τελευταίος που έκανε την ομάδα να νιώσει σα οικογένεια επειδή εκείνος έπαιζε σα άνθρωπος με σκοπό, όχι σα γέρος ζακέτας που κρατούσε τις σανίδες επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο. σήμερα η ομάδα έχει χαρακτήρα επειδή κάθε παίκτης ξέρει τον ρόλο του σα στρατιώτης στον πόλεμο — όχι επειδή φέρνουμε ξένους σα guests σ' ένα γλέντι. μπορεί ο Μαξίμ εκείνος να είχε εκείνο το περίφημο 70άρι;;; ναι, μα αυτό ήταν σημάδι μιας εποχής όπου η εθνική ομάδα ήταν σα οικογενειακό δείπνο όπου όλοι έπαιρναν τη μερίδα τους σα ψωμί — σήμερα η εθνική κάνει συχνά 50 πόντους όταν φέρνουν αυτούς τους Αμερικάνους σα έναν τοίχο που στέκεται όρθιος σ' ένα σεισμό. και τι μου λέτε για εκείνον τον Αμερικάνο ύψους δυο μέτρων εκείνο το Σαββατοκύριακο στο Πλόβντιβ;;; έκανε επίθεση σα πυροσβεστικός σωλήνας κι έσπασε τη άμυνα του Λοκομοτίβ σα βούτυρο επειδή ξέρει πως η μπάλα δεν πάει εκεί που τραγουδάς — πάει εκεί που κάνεις δουλειά. εκείνο εκεί ήταν η διαφορά: τότε χρειαζόμασταν έναν άνθρωπο σα τον Παλάνκοφ να κρατάει τις σανίδες επειδή δεν υπήρχε άλλη λύση· σήμερα έχουμε μια ομάδα που δεν χρειάζεται μύθους επειδή φέρνει αποτελέσματα σα μηχανή. λοιπόν εδώ τελειώνει η ιστορία: ο χαρακτήρας της ομάδας σήμερα δεν γίνεται επειδή φέρνουμε ξένους — φέρνουμε ξένους επειδή η ομάδα έχει χαρακτήρα. αυτοί οι Αμερικάνοι εκεί κάνουν τρικ σα ταινίες Marvel επειδή ξέρουν πως η νίκη δεν είναι τραγούδι, είναι βήμα προς τα εμπρός. ο Παλάνκοφ ήταν σπουδαίος, ας τον τιμήσουμε σαν άνθρωπο που έδωσε όλα του εκείνες τις βραδιές κάτω από φώτα γκρίζα — αλλά ας μην τον αναζητούμε σαν最後の希望 όταν πλέον βλέπουμε νίκες πάνω στο παρκέ. και μια χαρά τέλος... εσείς εδώ ακόμα μιλάτε για χιούμορ στις φανέλες των ξένων σα νεροκουβάδες κι αυτοί εκεί κάνουν triple-double σα ρουτίνα πρωινής γυμναστικής;;; ποιοι μύθοι πρέπει να πεθάνουν σήμερα;;;

Ρε παιδιά αφήστε με να σας βγάλω μια φωτογραφία εκείνου του βράδυ στο Σόφια, Οκτώβρης πριν δύο χρόνια. Βγήκα από το γήπεδο με έναν Αμερικάνο — ντροπαλός τύπος εκείνος, έκανε 25 πόντους, μιλούσε σαν νάνος της Disney που βρήκε για πρώτη φορά αυτόματο πλύσιμο. Του λένε πως κάποιος έπρεπε να τον συναντήσει έξω, κι αυτός κοιτάζει γύρω του σα να βλέπει στρατό στους δρόμους της πόλης. Του δείχνω το πουλί μου — εκείνος ανοίγει το στόμα του σα ψάρι που βγήκε στη στεριά. Μετά μου λέει μέσα στο αμάξι: «Μου είπαν πως εδώ δεν κυκλοφορούν ξένοι μετά τις δέκα. Δεν τους πίστεψα μέχρι να δω τον εαυτό μου». Και πάλι οι ίδιοι αυτοί που βγάζουν λόγους εδώ γράφουν πως η ομάδα πρέπει να αλλάξει επειδή φέρνει «ξένους». Μα αυτοί οι ξένοι εδώ τρώνε μπουγάτσα στις τρεις τα ξημερώματα σα φοιτητές πρώτου έτους στην Πάτρα, ψάχνουν μανάβικο ανοιχτό στις τέσσερις επειδή ξύπνησαν πρωί για γυμναστική κι εμείς ακόμα λέμε πως «η εθνική ομάδα πρέπει να έχει βουλγάρικη ψυχή» σα κανένας άνθρωπος να μην έχει ξαναδεί μπάσκετ έξω από αυτό το χάλι! Ο Γκριγκο άλλαξε ρότα επειδή αυτοί οι τσούρμοι κάθονταν σα κουκούτσια στη σειρά περιμένοντας τον Παλάνκοφ να τους πετάξει τη μπάλα σα στιγμιαίο ρόφημα. Τώρα βλέπω αυτούς τους Αμερικάνους στα social όχι επειδή τους αρέσουν οι φωτογραφίες στα γήπεδα — επειδή κάνουν παραστάσεις σα πραγματικοί πρωταθλητές αφήνοντας κάτω 40 πόντους σα να είναι εκείνοι οι ίδιοι οι αντίπαλοι. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για την παλιά ατμόσφαιρα σα να ήταν ο Παλάνκοφ εκείνος που φύλαγε τους δικούς σας θρόνους. Μα εκείνος ήταν σπουδαίος σαν παίκτης όχι σαν βασιλιάς μιας εποχής όπου η ομάδα έκανε δέκα λάθη πριν τελειώσει το πρώτο δεκαπέντελεπτο. Αφήστε τους ξένους να κάνουν τις δουλειές τους σα στρατιώτες — κι εμείς ας βγούμε στις κερκίδες να τραγουδάμε όχι επειδή γινόμαστε ένα γλέντι, αλλά επειδή τελικά υπάρχει κάτι να πανηγυρίσουμε!

Ρε παιδιά, εσείς τα γαμίζετε με την ιστορική μνήμη. Πέρυσι στο Στάρνταγκ στη Σόφια, εκείνο το βράδυ που η βροχή ήταν σα ντουζιέρα έκλεινε τους δρόμους και εμείς φορέσαμε αδιάβροχα σα νάνοι πολεμιστές στις κερκίδες, εκείνος ο Αμερικάνος τον οποίο δεν ξέρει κανείς πώς ονομάζεται έκανε μια πάσα στο σκοτάδι σα να είχε τρίτη όραση — η μπάλα πήγε απευθείας στους χεριών του Παλάνκοφ, ο οποίος εκείνη τη στιγμή στεκόταν σα γίγαντας μέσα στο γκρίζο σανίδι. Δεν υπήρχε παντούδια τότε, μόνο κεραυνός σκότωσε ένα φως στη μεγάλη οθόνη κι εμείς φωνάζαμε «Γκριγκο!» χωρίς να ξέρουμε γιατί. Εκείνος ο Αμερικάνος έκανε κάτι που εγώ προσωπικά δεν έχω ξαναδεί: αντί να πάρει τη δική του μπάλα, γύρισε και έδωσε στον Βούλγαρο βετεράνο επειδή ήξερε ότι εκείνος ήταν ακόμα η ψυχή αυτής της ομάδας. Κι ο Παλάνκοφ εκείνο το βράδυ είχε 12 πόντους, 6 rebounds κι έναν αγώνα όπου έδωσε το τελευταίο του σουτ σα φοιτητής που τελειώνει την ακαδημία — όχι σα θρίαμβος, σα υπόσχεση. Εμένα αυτό μου έδειξε ότι το θέμα δεν είναι ξένοι ή ντόπιοι — είναι πως κάποιοι άνθρωποι έχουν εμμονή στο αποτέλεσμα, άλλοι στην ποιότητα. Αυτοί οι Αμερικάνοι κάνουν τους πόντους επειδή δεν φοβούνται τίποτα, αλλά εσύ δεν μπορείς να ξεχάσεις τον Παλάνκοφ επειδή εκείνος ήταν η τελευταία φορά που η ομάδα είχε χαρακτήρα όχι επειδή επέλεξαν έναν τρόπο, αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Την ίδια στιγμή, όμως, κοιτάξτε πόσο διαφορετικά χτίζεται τώρα η ομάδα: αυτοί οι Αμερικάνοι ξυπνάνε στις πέντε για γυμναστική επειδή ξέρουν ότι η νίκη δεν είναι τραγούδι στο τέλος του αγώνα, είναι πρωινό σήκωμα σα στρατιώτης. Άμα δεν είχα ζήσει εκείνο το βράδυ στο Στάρνταγκ, ίσως κι εγώ να λέγα ότι «οι ξένοι έφεραν όλα». Αλλά τώρα ξέρω ένα πράγμα: ο χαρακτήρας δε γίνεται αυτομάτως επειδή φέρνεις ξένους — γίνεται επειδή αυτοί οι ξένοι καταλαβαίνουν την εθνική ομάδα σα κάτι περισσότερο από δουλειά. Κι ο Παλάνκοφ; Αυτός ήταν σπουδαίος, ναι, έκανε ότι μπορούσε σα καλλιτέχνης σε ένα σύνολο ερασιτεχνών — αλλά το σπουδαιότερο ήταν ότι εκείνον τον βράδυ στο Στάρνταγκ, σαν να είχε κλείσει έναν κύκλο και άνοιγε έναν άλλον, εκείνος ο Αμερικάνος του έδωσε μια ευκαιρία τελευταίας στιγμής όχι επειδή ήταν ανάγκη, αλλά επειδή αναγνώρισε την ουσία αυτής της ομάδας. Αυτό είναι το μυστικό: η συνέχεια μεταξύ παλιάς εποχής και νέας δε χτίζεται από τους εξωτερικούς παράγοντες, χτίζεται από την ικανότητα να βλέπεις την ουσία πίσω από κάθε ρόλο.

Μαλάκα εσείς οι βλάχοι ακόμα μιλάτε για Παλάνκοφ σα χτεσινή σουπλά αυτήν την ώρα;;; Εμένα μου έρχονται γέλια όταν βλέπω αυτούς τους Αμερικάνους να σηκώνονται στις 5 το πρωί επειδή ξέρουν πως η εθνική ομάδα δεν κερδίζει επειδή κάποιος φοράει φανέλα τριών χρωμάτων — κερδίζει επειδή ξέρει πως μετά τον αγώνα τον έχουν γυμναστήριο σα στρατιώτες που περιμένουν εφόδια για επόμενη μάχη! Κι εσείς εδώ ψάχνετε τον Παλάνκοφ σα κάποιον αγιογράφο επειδή εκείνος ήταν ο τελευταίος που έκανε την ομάδα να νιώσει σα οικογένεια;;; Μα τι οικογένεια όταν όλοι γύριζαν σπίτι τους μετά τον αγώνα σα νεκροί;;; Αυτή η ομάδα σήμερα έχει χαρακτήρα επειδή κάθε βράδυ αυτοί οι Αμερικάνοι δουλεύουν σα μηχανές μέχρι τις 11, επειδή ο coach δεν τους αφήνει να κοιτάξουν καν δρόμο έξω από αυτό εδώ το γήπεδο! Κι ο Παλάνκοφ;;; Αυτός ήταν σπουδαίος ναι, έκανε το σκόρ του εκεί μέσα σα τον τελευταίο ζητιάνο στην πόρτα μιας εκκλησίας — μα το σπουδαιότερο ήταν πως όλοι όσοι ήρθαν μετά από εκείνον έκαναν έναν κανόνα: όχι περισπασμός, μόνο δουλειά! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για εθνικότητα;;; Μα αυτοί οι Αμερικάνοι δεν φέρνουν τίποτα επειδή είναι ξένοι — φέρνουν τίποτα επειδή δεν έχουν καμία σχέση με αυτήν την παλιά νοοτροπία που έκανε την εθνική ομάδα σα οικογενειακό δείπνο όπου ο καθένας έπαιρνε την μερίδα του!! Ποιος χαρακτήρας;;; Ο χαρακτήρας είναι εκείνος που κάνει τον αντίπαλο να κοιτάζει το γήπεδο σα χάρτη ενώ αυτοί εδώ ξέρουν πως μετά από δεκαπέντε λεπτά αγώνα ο χρόνος έχει τελειώσει επειδή η μπάλα μιλάει πιο δυνατά από κάθε τραγούδι!! Και τέλος εγώ σας λέω κάτι: ο Παλάνκοφ ήταν σπουδαίος, ας τον τιμήσουμε σαν έναν άνθρωπο που έδωσε όλα του εκείνες τις βραδιές κάτω από φώτα γκρίζα — αλλα ας μην ξεχνάμε πως η εθνική ομάδα σήμερα κάνει 80 πόντους όχι επειδή κάποιος έφαγε ψωμί σα εθνικός ήρωας, αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σα ζόμπι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο!! Κι αν κάποιος ακόμα ρωτάει ποιος είναι ο χαρακτήρας αυτής της ομάδας, του λέω: κοιτάξτε τα αποτελέσματα σα ντοκουμέντο κι αφήστε τα λόγια σαν μουσική υπόκρουση στις ταινίες που κανείς δεν τις βλέπει!! Τέλος πάντως, εσείς εδώ ακόμα γκρινιάζετε επειδή οι Αμερικάνοι κάνουν λάθος λόγια;;; Μα τι σχέση έχει η εθνικότητα με την δουλειά τους;;; Εδώ η βιτρίνα είναι γεμάτη νίκες, όχι λόγια!!! Να πάμε να τις δούμε από κοντά!!! 🤡🔥💸

Μα τι σόι πλάκα κάνετε εδώ μωρέ;;; Τρεις Αμερικάνοι, ένας Κύπριος, μερικοί άλλοι τύπους που ξυπνάνε στις τέσσερις το πρωί επειδή η μπάλα περιμένει κανέναν — και μάλιστα τους κατηγορείτε για όλες τις αμαρτίες της Βουλγαρίας;;; Μα τι νόημα έχει; Αυτοί δεν είναι γκέστ στο γλέντι εδώ· αυτοί είναι η ομάδα σα ντουλάπα απορρυπαντικού που κάνει όλα τα άλλα ρούχα να φαίνονται κάτασπρα. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην Φιλιππούπολη όταν ο coach έκανε draft σα να ψάχνει εργάτες σ’ ένα χτίριο αμέσως μετά τον σεισμό του ’19 — όχι talent scouting, εργασία επί πληρωμή. Τι θέλει κανείς να δει; Τους Αμερικάνους εκείνη τη χρονιά να κάνουν τρικ σα χειρόγραφο των Μαθηματικών ή να μπαίνουν στον αγώνα σα στρατιώτες με σκοπό;;; Την ίδια εποχή εκείνος ο Παλάνκοφ έκανε σόου σα ζογκλέρ σ’ ένα τσίρκο χωρίς πήχυ — εντυπωσιακό, ναι, αλλά πόσο αποτελεσματικό;;; Κι όταν η ομάδα έπρεπε να δώσει αγώνα μπαράζ, εκείνος έκανε εκείνο το περίφημο σουτ σα φοιτητής που τελειώνει την εξεταστική του: η μπάλα πήγε κάτω σα πεσμένο αερόστατο στις κερκίδες. Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε έναν άνθρωπο σα τελευταία ελπίδα επειδή ξέρουμε πως σα ομάδα η εθνική είχε τόσο χαρακτήρα όσο μια γιορτή χωριού όταν λείπει το ουίσκι;;; Αυτή η ομάδα είχε ένα σύνολο από ανθρώπους που έπαιζαν μπάσκετ σα τέχνη επίδειξης — όχι αποτέλεσμα. Ο Παλάνκοφ ήταν σπουδαίος, ναι, έκανε ότι μπορούσε σα τελευταίος βάρδος ενός σχολείου όπου κανείς δεν κατάλαβε ποτέ τους κανόνες του παιχνιδιού — αλλά η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που έκαναν όμορφα πράγματα· γράφεται από αυτούς που έκαναν τα πράγματα να συμβούν. Κι τώρα εμείς εδώ; Βγάζουμε λόγους σα να ψάχνουμε μια παλιά ταινία στο Netflix όταν εκείνοι εκεί κάθονται στις κερκίδες στις τέσσερις το πρωί επειδή η μπάλα ξυπνά πιο νωρίς από όλους. Δεν φέρνουν ξένοι επειδή είναι ξένοι — φέρνουν ξένοι επειδή αυτή η ομάδα είχε τόση ανάγκη από πρωταθλητές όσο ένα ψάρι από ποδήλατο. Αν θέλετε χαρακτήρα, κοιτάξτε εκείνον τον Αμερικάνο ύψους δυόμιση μέτρων στο Πλόβντιβ πριν δύο χρόνια: έκανε επίθεση σα πυροσβεστικός σωλήνας επειδή η ομάδα του είχε σχεδιασμό — όχι επειδή τυχαία βρήκε ένα καλάθι κοντά στο ξενοδοχείο. Κι ο Παλάνκοφ;;; Αυτός ήταν σπουδαίος σα καλλιτέχνης σ’ ένα σύνολο ερασιτεχνών — αλλά η αλήθεια είναι ότι εκείνος ήταν το τελευταίο σύμβολο μιας εποχής όπου η εθνική ομάδα έπαιζε μπάσκετ σα γιορτή χωριού: όλα όμορφα, όλα εντυπωσιακά, αλλά στο τέλος της ημέρας κανείς δε θυμάται το αποτέλεσμα επειδή υπήρχε πάντα κάποιος άλλος επόμενος αγώνας. Κι εμείς ακόμα λέμε πως «η εθνική ομάδα πρέπει να έχει βουλγάρικη ψυχή»; Μα τι βουλγάρικη ψυχή;;; Αυτοί οι Αμερικάνοι δεν φέρνουν ψυχή — φέρνουν δουλειά σα μηχανές σε εργοστάσιο που δεν σταματά ποτέ. Όταν τελειώσει ο αγώνας, αυτοί δεν πάνε σπίτι τους σα tourists· πάνε στο γυμναστήριο επειδή ξέρουν ότι η νίκη δεν είναι τραγούδι — είναι σχέδιο που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά, σαν νήμα που ξετυλίγεται σε αργό ρυθμό. Αφήστε τα λόγια σας για τους μύθους εκείνοι σα σαπουνόπερα;;; Ο Παλάνκοφ ήταν σπουδαίος, αλλά η ιστορία συνεχίζεται — κι αυτή τη φορά δεν χρειάζεται κανείς να κρατάει τις σανίδες επειδή η ομάδα έχει πλέον βήμα δικό της. Οι Αμερικάνοι εκεί κάνουν τρικ επειδή ξέρουν πως η μπάλα μιλάει σα ιεροκήρυκας στο γήπεδο — και εμείς εδώ πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε έναν άνθρωπο σα τελευταία ελπίδα επειδή η πραγματική ελπίδα κάνει εκεί μέσα τους δικούς της πόντους.