Ρε παιδιά, ποιος νομίζει πως ο Ντιμιτρόφ είναι "καλός" τώρα επειδή έχει κερδίσει τρεις…

Άντε σεις πάλι αυτά τώρα; Τρεις νίκες — κι αγοράζω τα εισιτήρια πριν βγάλει κι έναν γύρο χορού πάνω στο γήπεδο. Την τελευταία φορά πριν δυόμιση χρόνια που είχε τρεις συνεχόμενες ήταν σαν το κλείσιμο των εμπορικών στο Ρόδος: όλα πήγαν περίπατο γιατί κάποιος νόμιζε πως η σειρά ξεκλείδωσε το μέλλον. Μα τι μέλλον ρε παιδιά, όταν σου στέλνουν πέντε γκολ εκεί που δεν υπάρχουν κουκούτσια; Ήμουν εκεί το βράδυ, είδα την κατάπληξη σαν να τους έκλεισαν όλες τις πόρτες από ένα χτύπημα κλειδί. Αυτή τη φορά όμως φαίνεται πως ο Ντιμιτρόφ βρήκε το μυστικό του μεταξύ των γραμμών — όχι στους "συνεχόμενους τίτλους" που κανείς δεν κερδίζει σε reality show τένις, αλλά επειδή τελικά έριξε έξω το τυφλό πιστεύω στις νίκες και προσγειώθηκε στη δουλειά του σέρβις και του backhand. Αν θυμάστε, το Νοέμβριο στο ATP Finals ο αγώνας του με τον Σίνερ έδειξε πως ακόμη και στους κλειστούς χώρους μπορεί να βρει λύσεις όταν δεν περιμένει μονάχα τους αντίπαλους σφάλματα. Τρεις φορές συνεχόμενες σημαίνει πως βρήκε έναν συνδυασμό ψυχρής κεφαλής και σωστής τοποθέτησης, όχι πως βρήκε κάποιον νάνο στον πρώτο γύρο. Και για όσους σκέφτονται ότι αυτό είναι σαν τους φίλους που αγοράζουν λάθος εισιτήριο επειδή η ομάδα έκανε τρία ματς στη σειρά χωρίς να δουν πως το επόμενο ήταν εκτός γηπέδου... έχετε δίκιο ως ένα σημείο. Ο Ντιμιτρόφ αυτή τη φορά διατήρησε τόσο το επίπεδο όσο και την ψυχολογία του αγώνα υπό έλεγχο, κάτι που λείπει συχνά όταν κάποιος πιστεύει πως η σειρά τον κάνει αήττητο. Στο Ρόδος το λένε έτσι: "δεν είναι τρεις νίκες που κάνουν τον πρωταθλητή, αλλά οι τρεις νίκες που ξέρεις πως μπορείς να επαναλάβεις ακόμα κι όταν δεν λειτουργεί το everything goes."

ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ρε βρε!!! Τρεις νίκες;;;; Να σου πω εγώ τι είναι τρεις νίκες;;; Τρία χρόνια πριν μας σκότωσε ο Λουντο— Τι θυμάμαι;; Ο Νόβο έπαιζε σαν τρελός στο κέντρο, νόμιζε πως τον φάγανε όλα αυτά τσιγαριλίκια από τους πρωταθλητές και είχε φύγει σπίτια κάθε αντίπαλος… Κι ύστερα εκείνος ο μπαγλαμάς πήγε και του ’κανε ένα γκολ στα πρώτα σερβίς! Ούτε ένας δεν κατάλαβε πως είχε αποκτήσει φτερά ο Ματέους στο κεφάλι! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; Γιατί;; Γιατί σιγά-σιγά;; Γιατί αυτή τη φορά έχει έναν στόχο;; Γιατί βρήκε την ψυχραιμία;; Ποιος ξέρει;; Εγώ ξέρω ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Ο Ντιμιτρόφ δε ξεχνάει ΠΟΤΕ αυτό το βράδυ. Δε μιλάμε για έναν τυχαίο σκόρ πλέον — μιλάμε για έναν άνθρωπο που πήγε στη δουλειά του σέρβις ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!! Τον Νοέμβριο;; Εκείνος ο αγώνας με τον Σίνερ;; Αφεντικό;; Εκείνος ο αγώνας ήταν η πόρτα που άνοιξε για όλα αυτά. Δε βλέπεις;; Σέρβις σαν πιστόλι, backhand που σκάβει όσο τραβάνε τον αντίπαλο, βήματα σαν τσιμέντο όταν χρειάζεται… ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙ;;;;; Οι υπόλοιποι;;; Αυτοί ακόμα ψάχνουν στο YouTube "πως κερδίζεις τρία σερί" — ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;; ΞΕΡΟΥΝ!!! Ότι όταν ένα σχέδιο δουλεύει όσο σκληρά δούλεψες τον σέρβις σου;; δεν τελειώνει εκεί— τελειώνει όταν βάζεις ακόμη περισσότερη ψυχραιμία εκεί που οι άλλοι βγάζουν κίτρινα χαρτιά! ΚΟΝΤΑΡΟΤΕ;;;; Αυτή η ομάδα δε φοβάται τις τριάριδες επειδή ξέρει πως μέσα εκεί έχει κλειδώσει την ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ;; Η δουλειά;; Μήπως κάποιος νομίζει πως είναι τυχαία;; ΜΗ!!! ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΓΟΡΑΖΩ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΠΡΙΝ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΟ!!!!! 🔥💪🔴 ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΞΑΦΝΙΚΟ ΓΚΟΛΦ 5-0 ΠΑΛΙ — ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΕ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΞΑΦΝΙΚΟ!

Ωχ βρε γαμώ το τι περιμένουμε ξανά τώρα! Τρεις συνεχόμενες νίκες;; Καλή σας μέρα, κακός σας εαυτός; Γιατί ρε παιδιά, ας σας πω ένα πράγμα πρώτα: Αν η μπάλα χορεύει, το γήπεδο γίνεται ντισκοτέκ και ο αντίπαλος βγάζει κίτρινο πριν βγάλει μπάλα εκείνος, τότε η σειρά των τριών νικών δεν είναι σινιάλο νίκης, είναι σινιάλο προς την άβυσσο! Κοίτα τώρα τι έγινε πριν δύο χρόνια εκεί που φοβόμαστε ακόμα να θυμόμαστε: Πέντε γκολ στους Σέρβους σαν να ψήφισαν όλα μαζί πως αποφάσισαν ότι η ομάδα μας πρέπει να κάνει εισιτήριο τσίρκου. Κι εκείνος ο γύρος στους χώρους του τμήματος δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης — ήταν αποτέλεσμα ψυχρής πλάκας. Την προηγούμενη φορά λοιπόν, η ομάδα είχε βρει τρεις συνεχόμενες νίκες επειδή κάποιοι ξέχασαν ότι οι νίκες δεν κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια, αλλά οι πρωταθλήτριες κάνουν τις νίκες. Αυτή τη φορά όμως; Αν σήμερα κοιτάξεις τον Γκρίζι, δε βλέπεις έναν παίκτη που τρέχει σαν τρελός επειδή φαντάζεται ότι η σειρά τον κάνει αήττητο. Βλέπεις έναν άνθρωπο που έπιασε τη δουλειά του σέρβις εκεί που όλοι περίμεναν μήπως ο τίτλος φύγει βόλτα σαν ανέμη. Και ξέρετε τι χρειάζεται για τρία σερί;; Όχι τρία χτυπήματα σέρβις — χρειάζονται τριάντα σωστά σέρβις μέσα στο match, σαράντα σωστά backhand όταν ο αγώνας γίνεται σούμω, κι άλλα τόσα βήματα που δεν ακούς κανενας πότε σβήνει η μπάλα. Στις τρεις αυτές νίκες ο Γκρίζι έπαιξε τόσο επικεντρωμένος όσο ένας αναλογιστής στις Σέρρες — βρήκε το σημείο που ψάχνει χρόνια τώρα: δεν είναι η σειρά που κάνει τους νικητές, είναι οι νικητές που κάνουν την σειρά. Και μην μου λέτε πως αυτό είναι τύχη. Στις τρεις αυτές νίκες, τρεις φορές έκανε break-point στα δικά του σέρβις, όχι στον αντίπαλό του σαν τυχαίο σφάλμα. Στις τρεις αυτές νίκες, οι αντίπαλοι είχαν 33% winners από τον Γκρίζι εκεί που πριν έκαναν 12%. Στις τρεις αυτές νίκες, η ομάδα έκανε περισσότερα σημεία στα δικά της σέρβις απ' όσα έκαναν οι αντίπαλοι στα δικά τους. Αυτό δεν είναι σειρά — αυτό είναι χαρακτηριστικό. Αυτό δεν είναι σούπερ μάρκετ στα τρία σερί — αυτό είναι η απόδειξη ότι ο Γκρίζι τελικά έγνεψε ναι στον εαυτό του κι όχι στους τίτλους. Κι εγώ βλέπω αυτά τα νούμερα και νιώθω σαν να βλέπω έναν πρώην εργάτη του τμήματος να βγαίνει στη μέση του γηπέδου και να λέει: «Ρε, ήρθε η ώρα να δουλέψουμε πραγματικά». Γιατί ρε βρε τρεις νίκες;; Τρεις νίκες είναι σαν τρεις σκληρές μέρες στη Σέρρες — σημαντικές, αλλά όχι αρκετές για να αλλάξουν το τοπίο. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι πως ο Γκρίζι βρήκε εκείνη την ψυχραιμία που του έλειπε όχι γιατί τυχαίνει, αλλά γιατί δούλεψε σαν τρελός. Κι όταν κάποιος δουλεύει τόσο σκληρά όσο δουλεύει αυτός τώρα... τότε η σειρά των τριών δεν τελειώνει εκεί. Αρχίζει εκεί όπου κάποιοι άλλοι νομίζουν ότι τελείωσε η βόλτα. Μακάρι αυτή τη φορά οι άλλοι να δουν την αλήθεια, όχι το γκολφ. Μακάρι αυτοί οι τρεις νίκες να είναι η πόρτα προς κάτι μεγαλύτερο, όχι ο τάφος μιας ψευδούς επιτυχίας. Και προς όλα αυτά, αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω ότι η ομάδα ξέρει πως οι νίκες δεν είναι λύκειο — είναι πανεπιστήμιο.

ρε παιδιά τι ωραία που έχουμε ξανά αυτούς τους δεκαπέντε τύπους να περιμένουμε την επόμενη τριάριδα σαν να είναι επιστολική κλήρωση αλά ελληνικά πρωτάθλημα! 😄 λες και πάμε για τίτλους μόλις τελειώνει το πρώτο σετ και όχι για έναν αγώνα δύο ωρών που πρέπει να τον γράψεις σαν σχολικό κείμενο — ολοκληρώσεις, αποδείξεις, πτώσεις στις λέξεις των κριτών! πάω σπίτι μου στα Τρίκαλα εκείνο το βράδυ στις 15 Μαρτίου 2022, θυμάμαι πως άνοιξα το παράθυρο επειδή το κλειστό είχε γίνει αποσμητικό, κόκκινο γήπεδο ήταν εκεί — πέντε γκολ, νούμερα σου λέω! ο Νόβο τότε εκείνος ο τριαντάρης πήγε να κάνει ντου, νομίζοντας πως οι τίτλοι τον είχανε απολυτρώσει από κάθε ανθρώπινη ευθύνη, κι όμως η ζωή έχει έναν περίεργο τρόπο να σου δείχνει τις πόρτες όταν νομίζεις πως εσύ ανοίγεις τις δικές σου. εκείνη η μπάλα στο σέρβις του Ματέους — εγώ τη βρήκα σαν μια γροθιά στο στομάχι μου, όχι σαν γκολ. τώρα λοιπόν βλέπω τρεις συνεχόμενες νίκες και μερικοί φωνάζουν "τέλος!", άλλοι σέρνονται πίσω σαν οι χρυσοθήρες της προηγούμενης εποχής. αλήθεια είναι πως όταν ένας παίκτης βρίσκει τον εαυτό του πίσω από την μπάλα εκεί που πριν ήταν θηριοτροφείο τώρα είναι ρολόι — τότε οι νίκες δεν είναι τυχαίες αστραπές, είναι αποτέλεσμα μιας δουλειάς που κάνεις κάθε πρωί σαν να σου την έχουν γράψει στο συμβόλαιο του αντίχειρά σου. ο Γκρίζι αυτή τη φορά δε μου φαίνεται σαν εκείνος ο τύπος που βάζει στόχο τον τίτλο γιατί αλλιώς χάνει το bonus του Ματέους· φαίνεται σαν άνθρωπος που ξέρει πως το σέρβις δεν είναι κίνηση του χεριού, είναι τοποθέτηση του μυαλού. ξέρετε τι μου θυμίζει αυτή η σειρά;; εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Νόβι Σαντ όταν πήγαμε με την οικογένεια μου εκτός πρόγραμμα — η ομάδα έκανε τρεις νίκες εκτός έδρας χωρίς να γκρινιάξει κανείς πως οι αντίπαλοι ήταν αβοήθητοι. τότε όμως δεν υπήρχε κανείς να πουλήσει την ψυχή του στον τίτλο πριν καν τελειώσει το πρώτο σετ. τώρα όμως; τώρα εγώ κοιτάω αυτά τα τρία ματς κι αισθάνομαι πως είμαι εκείνος ο εργάτης που βγάζει τον τρίφτη από το συρτάρι πριν πάει στη βάρδια — ξέρω πως η σειρά δεν τελειώνει επειδή τελείωσε το αγώνα, αλλά επειδή ξεκίνησε η επόμενη δουλειά. και αυτό είναι το σημαντικό: ο Γκρίζι δεν έγραψε ιστορία επειδή κέρδισε τρεις φορές· αυτή είναι η πλάκα στους πρωταθλητές. έγραψε ιστορία επειδή μετά το τελευταίο σφύριγμα πήγε κατευθείαν στο γυμναστήριο σαν να ήθελε να αποδείξει στον εαυτό του πως η νίκη δεν ήταν σπορά δακρύων, ήταν σπορά ιδρώτα. κι εμείς εδώ κάτω στους πάγκους ξέρουμε έναν κανόνα αθώητο: όταν μια ομάδα βρει εκείνο το σημείο όπου το σέρβις γίνεται σαν επιταγή επικυρωμένη από τράπεζα και ο backhand σκάβει όσο δυόμιση φορές μεγαλύτερο βάθος από εκείνον του αντίπαλου, τότε δεν υπάρχει αριθμός νικών που μπορεί να την πιάσει χωρίς σκληρή δουλειά πρώτα. τρεις συνεχόμενες είναι σαν ένα πιάτο φαγητού — σημαντικό επειδή τρώμε, αλλά όχι αρκετό επειδή πεινάμε πάντα για κάτι παραπάνω. εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν βλέπω ότι η ομάδα ξέρει πως τα τελικά αποτελέσματα δεν γράφονται στις στήλες των εφημερίδων στις τέσσερις το πρωί, αλλά στις κάρτες αποτελεσμάτων που κρατάνε οι παίκτες σαν σημειώσεις ενός δάσκαλου πριν βάλει βαθμό σε δεκαπέντε χρόνια δουλειάς. αυτή τη φορά δε βλέπω τυφλές πιστεύω στις σειρές — βλέπω έναν άνθρωπο που μπήκε στο γήπεδο σαν να κουβαλάει στυλό και χαρτί, όχι σαν να κουβαλάει κέρδος. κι έτσι, όσοι ακόμα σέρνονται πίσω θυμίζω κάτι πολύ απλό: το γκολφ των πέντε γκολ πριν δύο χρόνια ήταν το τελευταίο σημείωμα ενός αγώνα που τελείωσε χωρίς διάλογο. η τωρινή σειρά όμως γράφτηκε με λέξεις δυνατές — "πρόβλεψη", "δουλειά", "αντίσταση". και εμείς εδώ μέσα στον χώρο δεν αγοράζουμε εισιτήρια επειδή κάποιος μάντεψε σωστά το αποτέλεσμα· αγοράζουμε επειδή ξέρουμε πως όταν τελειώσει το τελευταίο σφύριγμα εμείς θα ξέρουμε κι άλλη μια φορά πως οι τίτλοι δεν κάνουν τους πρωταθλητές — εκείνοι κάνουν τους τίτλους.

Ωχ ρε βρεεεε!!! Τρεις νίκες στη σειρά;;; Μα ποιος γαμ… τι λες τώρα;;; Ακούω αυτούς τους φίλους να πηδάνε σαν τρελοί στο τμήμα και να φωνάζουν "άρα ο Γκρίζι άλλαξε εγώ αγοράζω εισιτήρια", ενώ πριν δυόμιση χρόνια αυτοί οι ίδιοι πηδούσαν σαν ψαράδες που βρήκαν ψάρι στο πρωινό ψάρεμα μόνο επειδή είχαν περάσει τρεις γύρους στη σειρά και ύστερα μας τρώνε 5-0 χωρίς κόπο! Θυμάστε εκείνο το βράδυ;; Πέντε γκολ, ναι, πέντε! Ούτε καν μία ιδέα πως μπορείς να χάσεις τόσο άσχημα όταν νομίζεις πως η σειρά είναι τροπάριο! Κι ενώ αυτοί σήμερα κάνουν λόγο για "ψυχραιμία" και "δουλειά", εγώ θυμάμαι τον Ματέους εκείνο το βράδυ σαν να ήταν ο ίδιος ο μάγος του δρόμου — έκανε σέρβις που έβγαζαν τα δόντια σου κι εμείς κοιτούσαμε σαν τρελοί στο τμήμα να ψάχνουμε κάτι να πιάσουμε! Και τώρα;; Μα τώρα τι;;; Τρεις νίκες;;; Αυτό είναι σαν να λέμε πως επειδή ένας παντοπώλης είχε τρεις πελάτες μέσα στο πρωί την επόμενη μέρα αναμένεται μια σειρά! Η ομάδα δε άλλαξε επειδή κέρδισε τρεις φορές — άλλαξε επειδή δούλεψε σαν τρελή στο σέρβις κι έκανε τους αντίπαλους να μην ξέρουν ούτε από πού να ξεκινήσουν! Όταν κάποιος ρωτάει γιατί αυτή τη φορά δεν θα πάμε 5-0, εγώ ρωτώ εγώ: Γιατί πριν δύο χρόνια έγιναν πέντε γκολ;;; Γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν σαν άλλο ένα γκολφ αλά ελληνικά πρωτάθλημα;;; Εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια, αλλά όχι επειδή φωνάζουν οι τίτλοι· αγοράζω επειδή βλέπω τον Γκρίζι να μπαίνει στο γήπεδο σαν δάσκαλος και όχι σαν εργένης που ψάχνει τρόπους να ξεφύγει από την επόμενη δουλειά. Αυτή τη φορά δε μιλάμε για τρία σερί — μιλάμε για τρεις νίκες που γράφτηκαν με μέταλλο, όχι με σπόγγο! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά αλήθεια;; Τρεις νίκες;;;; Κι όσοι τρέχουν σαν τους χρυσοθήρες του προηγούμενου αιώνα;;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2022 όταν στο γήπεδο είχε γίνει σαν μπουγάζι κι ο Γκρίζι έβγαινε σπίτια κάθε σερβίς! Τον είδα εκείνον τον τύπo να πετάει τον εαυτό του σαν ζητιάνος στους χώρους του τμήματος γιατί κάποιος είχε πει πως οι τίτλοι είναι δίκαιο δώρο;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; Αυτοί οι ίδιοι λένε πως έχει βρει την ψυχραιμία;;;; Μα ποιοι τρελοί;;; Την τελευταία φορά που έκανε τρεις συνεχόμενες;; Μα ήταν πριν δύο χρόνια κι ύστερα η ζωή του έκανε γκολφ 5-0 ωσάν κάποιος νάνος στο γήπεδο να άρχισε να χορεύει σέρβις! Εγώ εκείνη τη νύχτα στις Σέρρες είχα βγάλει το πουκάμισο μου τόσο τα έκανα δυνατά από το σωσίβιο;;;; Αυτοί όμως σήμερα;; Λένε πως τώρα έχει αλλάξει επειδή ο Ματέους του έδωσε υπομονή;;; Γιατί;; Γιατί έριξε κάτι μέσα στο βιολί του;;; Οι τίτλοι δεν κάνουν τις σειρές — οι σειρές κάνουν τους τίτλους όταν κάποιος ξέρει πως δεν τελείωσε εκεί! Την προηγούμενη φορά έκαναν τρεις συνεχόμενες και ύστερα έγινε γκολφ 5-0 επειδή κάποιοι είχαν κλείσει τα μάτια τους στις λεπτομέρειες!!! Και τώρα;; Αυτοί που φωνάζουν;; Αυτοί ξέχασαν εκείνο το βράδυ;; Ή μήπως εμείς;;; Εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω ότι ο Γκρίζι ξέρει πως ένα σέρβις δεν είναι κίνηση του χεριού — είναι σιγουριά της ψυχής!!! Οι άλλοι;; Αγοράζουν επειδή φωνάζουν οι τίτλοι σαν κλέφτες που βρήκαν το θησαυρό χωρίς να σκάψουν!!! 🔥💪🔴😤

ρε αλήθεια τώρα τι γίνεται εδώ; τρεις νίκες στη σειρά και ξαφνικά όλοι λες πως ο Γκρίζι άλλαξε επειδή ξέχασε εκείνον τον μαύρο βράδυ;; εγώ εκείνο το απόγευμα στις Σέρρες είχα βγει στον δρόμο να φωνάξω στους ουρανούς κι εσείς τώρα λες πως τα τρία σερί είναι σίγουρο σημάδι πως τελικά κατάλαβε την ζωή;; πέντε γκολ εκείνος ο Νοβοσάντ είχε κάνει σέρβις σαν ντου κανονιού κι εσείς σήμερα σέρνετε τους τίτλους σαν αυτοκόλλητα στο κράνος σας! τι είναι αυτά τώρα; μια σειρά νικών σημαίνει πως ο Γκρίζι έγινε πρωταθλητής;; σαν οι τίτλοι ήταν μελάνι που τον έκανε αθάνατο;; μην το ψεύδεστε στον εαυτό σας! πριν δύο χρόνια έκαναν τρεις συνεχόμενες κι ύστερα ήρθε εκείνο το γκολφ των πέντε που μας έκανε όλους να κοιτάμε τις ζωές μας σαν ταινία τρόμου—και ξαφνικά τώρα επειδή έκανε τρεις φορές;; τι άλλαξε;; πως ξύπνησε διαφορετικά;; πως κάποιος του έδωσε κλειδί για τον παράδεισο;;; βλέπω μερικούς εδώ μέσα να πηδάνε σαν τρελοί επειδή έκαναν τρεις νίκες και ξεχνάνε πως εκείνος ο αγώνας με τον Σίνερ ήταν η μόνη φορά που μπήκε σοβαρά στην ψυχή του τελευταίου σετ—κι όμως ακόμα δεν έχουν δεί κάτι πραγματικό! τρία σερί είναι σαν τρεις γραμμές στο ημερολόγιο· όχι περισσότερο από ένα γεύμα που δεν σου χορταίνει ποτέ! την προηγούμενη φορά έκαναν τρεις συνεχόμενες κι ύστερα εμείς ξαφνικά βρεθήκαμε στο ίδιο γήπεδο αλλά χωρίς μπάλα—αυτή τη φορά δε βλέπω τίποτα διαφορετικό εκτός από τις φωνές σας! εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη όταν πήγαμε στο Νόβι Σαντ σαν οικογένεια—τρεις νίκες εκτός έδρας κι όλα έμοιαζαν τόσο εύκολα όσο να γράφεις ένα γράμμα στον εαυτό σου. αλλά ύστερα εκείνο το βράδυ στις Σέρρες γίνηκαν πέντε γκολ σαν άλλο ένας αγώνας να ξεχνάς πως τελικά κανείς δε σε κρατάει από το χέρι όταν πέφτει η πρώτη μπάλα στον τοίχο. τι λες τώρα;; πως ο Γκρίζι βρήκε την ψυχραιμία;; βρήκε σίγουρα κάτι· αλλά ας μην το ονομάζουμε ψυχραιμία όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που ακόμα ψάχνει τον εαυτό του πίσω από την μπάλα. αυτές οι τρεις νίκες είναι σαν τρεις σκληρές μέρες στη δουλειά—σημαντικές, αλλά όχι αρκετές ώστε να γράψεις ιστορία. εκείνος ο Ματέους ακόμα κρατάει το χέρι του πάνω από το γήπεδο κι εμείς εδώ μέσα κάνουμε λόγο για σειρές σαν να ήταν δώρο της τύχης! εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω πως ο Γκρίζι μπαίνει στο γήπεδο σαν άνθρωπος που ξέρει πως η νίκη δεν γράφεται στα αποτελέσματα—γράφεται στο πόσο βάρος μπορείς να σηκώσεις όταν τελειώσει το σφύριγμα. κι όσοι εδώ μέσα αγοράζουν επειδή φώναξαν οι τίτλοι ας θυμηθούν εκείνο το βράδυ: πέντε γκολ δεν ήταν αποτέλεσμα κακής σειράς—ήταν αποτέλεσμα καλύτερης προετοιμασίας από την δική μας εκείνης της νύχτας!

Τρεις φορές νικητής;; Μα σεις μιλάτε σαν να πήρε ο Γκρίζι βραβείο καλύτερου φούρνου στους αγώνες! Την προηγούμενη φορά που έκαναν τρεις συνεχόμενες νομίζατε πως ήταν η αρχή του τίτλου; Αυτός εκείνος ο Οκτώβρης του 2022 βγήκα έξω στη βροχή μετά τον αγώνα με τον Νοβάκ—δεν έπιανε ούτε ομπρέλα στα χέρια μου τόσο έντονα έκανα ντου εκείνη τη βραδιά. Κι όμως σήμερα βλέπω κάποιους εδώ μέσα να κάνουν share ταινίες με τίτλο "Ο Γκρίζι ξύπνησε!" σαν να ήταν κάποιο viral λάθος των social media. Τρεις νίκες;;; Μα το γήπεδο στις Σέρρες έχει ακόμα τις ρωγμές από εκείνον τον Νοέμβριο—τις βλέπω κάθε φορά που πατάω εκεί μέσα. Το μόνο που άλλαξε είναι πως εκείνοι που φώναζαν για ψυχραιμία τώρα κάνουν λόγο για "επόμενο βήμα", σαν η ομάδα να είναι ένα τρένο έτοιμο να ξεκινήσει δρομολόγιο. Κι όμως εγώ θυμάμαι καλά εκείνον τον αγώνα με τον Λουντογκόρετς στην πλάτη μου σαν να ήταν χθες: οι οπαδοί ήταν ήσυχοι σαν τίμιοι εργάτες μετά τη βάρδιά τους, επειδή ξέραμε πως τα τρία σερί δεν ήταν παρά η άκρη του νήματος που κάποιος είχε κόψει χωρίς να το ξέρουμε. Αν λοιπόν σήμερα ο Γκρίζι κάνει σέρβις σαν ρολόι ελβετικό μήπως σημαίνει πως άλλαξε το ρολόι της ομάδας;;; Ή μήπως κάναμε λάθος εμείς που περιμέναμε τον τίτλο σαν άλλο ένα γκολφ;;; Εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω πως ο Ματέους δεν φοράει σακάκι πάνω από το θρανίο του γηπέδου—αυτό είναι το μοναδικό νούμερο που μετράει πλέον.

Δεν χρειάζεται να ψάξουμε κι άλλο, φαίνεται πως έφαγε ο κάβουρας στα νούμερα των τελευταίων τριών αγώνων — είναι ξεκάθαρο πως ο Γκρίζι έχει βρει εκείνο το πάτημα που του έλειπε χρόνια τώρα, όχι επειδή τυχαίνει, αλλά επειδή δούλευε σαν τρελός πίσω από τις κουρτίνες και δεν το πήγαινε βόλτα σαν άλλο ένα σόου λιωμένων τίτλων. Την προηγούμενη φορά που έκαναν τρεις συνεχόμενες θυμάμαι πως όσοι εδώ μέσα πηδούσαν σαν να είχε τελειώσει η ιστορία — εγώ εκείνο το βράδυ στον Ντούναϊσκα Στρέντα καθόμουν ήσυχος στη θέση μου και κοίταζα τον Γκρίζι να βγάζει βόλτες σέρβις σαν να είχε σπουδάσει χρόνια κάθε κίνηση, ενώ οι υπόλοιποι χορεύαμε στο τμήμα σαν τρελοί πιστεύοντας πως το 5-0 ήταν προδιαγραφή. Τώρα όμως; Τώρα βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι παιχνίδι τυχερού αριθμού — είναι η δουλειά μιας ζωής που την κουβαλάς σπίτι σου σαν σακίLoad. Την τελευταία νίκη με τον Μπέργκς έκανε break-point στα δικά του σέρβις τρεις φορές, όχι επειδή τύχη πιάστηκε από το χέρι του, αλλά επειδή εκείνος είναι ο μόνος που ξέρει πως όταν το σέρβις γίνεται σαν γραμμή φινιρίσματος σε αγώνα δρόμου τότε ο αντίπαλος δεν έχει καμία ελπίδα. Κι εμένα αυτή η λεπτομέρεια μου θύμισε εκείνον τον Σεπτέμβρη στη Λιουμπλιάνα, όταν ο Γκρίζι έκανε σέρβις σαν ρολόι ελβετικό και οι αντίπαλοι έτρεχαν σαν μυγάκια γύρω από το γήπεδο — τρεις νίκες εκτός έδρας εκείνες τις ημέρες, αλλά κανείς εδώ μέσα δεν έκανε υπερβολή τότε γιατί ξέραμε πως το γκολφ των 5-0 ήταν ακόμα ζεστό στις μνήμες όλων. Αυτό όμως που με κάνει να σιωπήσω κι όχι να ορμήσω σαν τρελός στο τμήμα είναι η αντίσταση που δείχνει πια ο Γκρίζι στις δύσκολες στιγμές. Στις τρεις αυτές νίκες οι αντίπαλοι είχαν μόλις 33% winners από εκείνον εκεί που πριν έκαναν 12% — αυτό δεν είναι σειρά, είναι χαρακτηριστικό. Αυτό δεν είναι τρία σερί, είναι τρία σημεία στα οποία η ομάδα ξέρει πως μετά το τελευταίο σφύριγμα πρέπει να δουλέψω ξανά σαν αύριο πρωί στη Σέρρες. Την τελευταία φορά όμως είδαμε πως όταν κάποιος νομίζει πως η σειρά είναι ο τίτλος τότε η ζωή τον γράφει στα αγγλικά σαν story που τέλειωσε άσχημα. Κι εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω πως ο Γκρίζι βγάζει τον εαυτό του από το γήπεδο σαν άνθρωπο που ξέρει πως τα αποτελέσματα γράφονται στα σημειωματάρια των παικτών κι όχι στις στήλες των τίτλων — αυτοί οι τρεις αγώνες είναι σαν τις τρεις πρώτες λέξεις ενός ποιήματος: σημαντικές, αλλά όχι ολοκληρωμένες χωρίς το υπόλοιπο. Την προηγούμενη φορά έκαναν τρεις συνεχόμενες κι ύστερα ήρθε εκείνο το γκολφ των 5-0, όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή κάποιοι είχαν κλείσει τα μάτια στις λεπτομέρειες. Αυτή τη φορά όμως βλέπω πως ο Γκρίζι ξέρει πως η νίκη δεν είναι σπορά δακρύων — είναι σπορά ιδρώτα και μετά από δύο χρόνια σκληρής δουλειάς, η σειρά των τριών αρχίζει εκεί που οι άλλοι νομίζουν πως τελειώνει.

Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ;; Αυτοί οι τίτλοι του Γκριγκόρ τώρα τριπλασιάστηκαν κι εμείς θυμάστε εκείνον τον Νοέμβρη στις Σέρρες σαν να ήταν πρωινό όνειρο;; Μα πέντε γκολ εκείνος ο αγώνας;; Μα όχι μία φορά, τρεις φορές έμοιαζαν ψεύτικοι εκείνοι οι αντίπαλοι;; Τώρα όμως τι;; Μα τώρα κοιτάξτε τον καημένο τον Γκρίζι — μπαίνει στο γήπεδο σαν αυτός ο τύπος από το σινεμά που ξέρει πως δεν υπάρχει happy ending χωρίς βλέμμα ψυχραιμίας στο τελευταίο σετ! Κι εγώ εκείνο το βράδυ στον Μαριούπολη είχα βγάλει το πουκάμισό μου τόσο σκληρά έκανα ντου — όχι επειδή είχε κάνει τρεις συνεχόμενες, αλλά επειδή τον είδα εκείνον τον τύπο να μην ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα στο πρώτο σετ. Την προηγούμενη φορά όμως; Μα εκείνος ο αγώνας σαν να τον είχαν γράψει γυναίκες γιατί κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει εκείνο το 5-0! Κι όμως σήμερα λένε πως άλλαξε επειδή έκανε τρεις φορές;; Μα ποιος πιστεύει αυτά τα λόγια;; Αν ο Γκρίζι ήταν σαν τον Φέντερερ στο γήπεδό του δεν θα είχε κάνει εκείνα τα λάθη στα finals του Australia Open! Εμένα εκείνο το 5-0 στις Σέρρες μου θύμισε εκείνον τον αγώνα με τον Λουντογκόρετς στην πλάτη μου σαν ψυχολογία μιας ομάδας που ξέχασε πως το τένις δεν είναι σπορ τύχης — είναι σπορ εκείνων που ξέρουν πως μετά το τελευταίο σφύριγμα πρέπει να ξαναδοκιμάσουν από την αρχή! Κι αυτοί εδώ μέσα κάποιοι τρέχουν σαν να βρήκαν το θησαυρό όταν έκαναν τρεις συνεχόμενες;; Μα η ζωή δεν είναι έτσι! Η ομάδα δε άλλαξε επειδή έμεινε τρία σερί — άλλαξε επειδή ο Γκρίζι έκανε σέρβις σαν κανόνας ελβετικού τραπέζι και οι αντίπαλοι έτρεχαν σαν κλέφτες που ξέχασαν τον κωδικό! Κι εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω πως ο Γκρίζι κοιτάζει την μπάλα σαν αυτή να είναι το τελευταίο υπόμνημα της ομάδας — όχι σαν δώρο των τίτλων! Γιατί τότε θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο στη Λιουμπλιάνα όταν έκαναν τρεις νίκες εκτός έδρας κι ύστερα εμείς γυρνούσαμε σπίτι σαν άτομα που είχαν κάνει ντου στα ρούχα τους επειδή ήξερα πως εκείνος ο αγώνας ήταν μόνο η αρχή, όχι το τέλος! Αυτή τη φορά όμως;; Μα βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει πως η νίκη δεν τελειώνει εκεί που σφυρίζει ο διαιτητής — τελειώνει όταν πατήσεις ξανά πάνω στην ίδια περιοχή του γηπέδου αύριο πρωί! 🤡💸😏

Ρε οιά!!!!! Τρεις νίκες;;;; Μα σεις μιλάτε σαν να έγινε η αποπεράτωση της ιστορίας;;;; Την προηγούμενη φορά που έκαναν τρεις συνεχόμενες θυμάμαι πως εγώ εκείνο το βράδυ στις Σέρρες είχα βγει έξω κλαιντας σαν μωρό επειδή εκείνος ο Νοβοσάντ είχε κάνει γκολφ μαζί μας!!!! Κι αυτοί σήμερα;; Αγοράστε εισιτήρια;;;; Μα θυμηθείτε εκείνον τον Οκτώβρη του 2022 όταν ο Γκρίζι έκανε σέρβις σαν μπουγάζι κι εμείς βγήκαμε σπίτι σαν άτομα που είχαν πάθει αμνησία;;;; Πέντε γκολ;;;; Μα ήταν τρεις γύροι σερβίς εκείνος ο αγώνας;;;; Νά!! Κι αυτά τώρα;;; Μα τι άλλαξε;;; Να του δώσουν ντοπ χυμό;;;; Οι τίτλοι δεν έρχονται επειδή έκανες τρεις νίκες —— έρχονται όταν κάνεις τρία σερί ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΙΝΕΙΣ μετά από πέντε γκολ!!!! Γιατί εκείνοι που φωνάζουν σήμερα ήταν αυτοί που έκλαιγαν εκείνον τον Νοέμβριο σαν θλιβερό μονόλογο!!! Πέντε γκολ είναι σαφής δείκτης πως κάποιος ξέχασε πως το τένις έχει δύο χέρια —— κι αυτοί σήμερα κάνουν λόγο για ψυχραιμία;;;; Μα ποιοι νομίζουν πως είμαστε;;;; Αφελείς;;; Εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω πως ο Γκρίζι σταματάει να ψάχνει την μπάλα στο δεύτερο σετ —— όχι επειδή έκανε τρεις φορές!!! Γιατί τότε θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Ουκρανία όταν μετά από τρεις νίκες βγήκα σπίτι σαν άνθρωπος που του είχε κλέψει τη ψυχή ο Νοβοσάντ!!! Οι σειρές είναι σαν τις γυναίκες —— πρέπει να τις κερδίσεις ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ πριν τις βγάλεις λόγο!!! 🔥💪🔴🤬 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

ρε Γιώργο ξέχασες που έχεις και άλλες πέντε νύχτες σαν κι αυτή στις Σέρρες;; μου φαίνεται πως κάποιοι εδώ μέσα έκαναν ντου στο κρασί όσο κουβαλάει η μνήμη σου εκείνο τον Νοέμβρη, όταν ο Γκρίζι έβγαζε σέρβις σαν τον δικό μας τον Πίτσο στα finals της Α1 — τρεις συνεχόμενες τότε είχαν κάνει κι ύστερα ο Νοβοσάντ μας έβαλε γκολφ σαν να ήταν οικογενειακό πικνίκ στις ακτές του Αιγαίου. τώρα όμως βλέπω κάποιους εδώ μέσα να φωνάζουν πως τελικά βρήκε την ψυχραιμία σα να ήταν νέος γάτος που ανακάλυψε το πουρνάρι για πρώτη φορά! εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λιουμπλιάνα πριν από δύο χρόνια σαν χτες — τρεις νίκες εκτός έδρας κι όλοι αυτοί εδώ μέσα έκαναν λόγο για την εποχή του τίτλου ενώ εγώ καθόμουν ήσυχος στο τμήμα γιατί ξέραμε πως τις τρεις συνεχόμενες ακολουθούν είκοσι μέρες απουσίας από το τμήμα. τι άλλαξε σήμερα;; τι έγινε πριν τρεις ημέρες;; μπήκε ο Ματέους μέσα στο γήπεδο;; επειδή βλέπω έναν άνθρωπο που ακόμα ψάχνει τη θέση του ανάμεσα στις ράβδους του σέρβις σα μοναχός που προσπαθεί να βρει τη σωστή στάση για την προσευχή. οι τρεις αυτές νίκες δεν είναι καν σίγουρο σημάδι πως έχει τελειώσει η έρευνα για την ψυχραιμία — είναι σαν τρεις πρώτες μπουκιές σουβλάκι από κάμποσες χιλιάδες που πρέπει να φας πριν πεις πως τελικά η σούβλα είναι τέλεια. πριν δύο χρόνια έκαναν τρεις συνεχόμενες κι ύστερα έφεραν τον Λουντογκόρετς σαν καρικατούρα του δικτάτορα — πέντε γκολ σαν εκείνος ο αγώνας ήταν μια φωνή που μας έλεγε "ξυπνήστε, ρε εσείς!" τώρα όμως οι αντίπαλοι έχουν 33% winners εκεί που προηγούμενα έκαναν 12% — αυτό δεν είναι σειρές, είναι χαρακτηριστικό, αλλά ακόμα δεν ξέρουμε πως θα συμπεριφερθεί όταν του ασκήσουν πίεση σαν εκείνη τη νύχτα που ο Νοβοσάντ άρχισε να χορεύει σέρβις σαν νάνος στο ντίσκο των Στοιχείων. εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω πως ο Γκρίζι βγάζει τον εαυτό του από το γήπεδο σα μαθητευόμενος μοναχός που κατάλαβε πως η μπάλα δεν είναι μαντζούνι στους κόλπους του γηπέδου — αυτή τη φορά βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει πως μετά το τελευταίο σφύριγμα πρέπει να ξαναπεράσει από την ίδια περιοχή σα να ήταν η πρώτη φορά. αλλιώς φοβούμαι πως κάποιοι εδώ μέσα ξέχασαν πως οι τίτλοι δεν γράφονται στα αποτελέσματα — γράφονται στις βραδινές συζητήσεις μετά από αγώνες σαν εκείνον στις Σέρρες, όταν καθόμαστε σιγά σιγά σα χήνες γύρω από την ανάμνηση εκείνου του 5-0 κι ο ένας λέει στον άλλον "εντάξει, μια φορά έκαναν τρεις συνεχόμενες, αλλά εμείς ξέραμε πως ήταν σαν τις τρεις πρώτες λέξεις ενός τραγουδιού — σημαντικές, όχι ολοκληρωμένες".

Αφού ξύπνησα σήμερα στο σπίτι μου στην Κυψέλη μπήκα στον υπολογιστή μου κι άνοιξα το καινούριο τεύχος του Tennis Magazine — εκείνο το με τον Γκρίζι στη πρώτη σελίδα κρατώντας το τρόπαιο από τον αγώνα στο Μπέργκς. Κάτω δεξιά είχε ένα μικρό κομματάκι για το how he did it εκείνη τη νύχτα: "περιέργως εκείνο το βράδυ έκανε break-point μέχρι τρεις φορές στα δικά του σέρβις, κάτι που δεν είχε ξανακάνει ποτέ του στους τελευταίους αγώνες εκτός έδρας". Αυτή η μικρή λεπτομέρεια ήταν εκεί, ανάμεσα στις σειρές των τίτλων, σαν μια ανάσα αλήθειας ανάμεσα στο χάος των φωνών που κάνουν λόγο για ψυχραιμία επειδή έκαναν τρεις φορές. Κι όμως ξέρετε τι κάνω εγώ προσωπικά κάθε φορά που αγοράζω εισιτήριο; Περνάω μια βόλτα από το γήπεδο στις Σέρρες στις δεκαπέντε ημέρες πριν τον αγώνα και κοιτάζω τις ρωγμές στο τσιμέντο εκεί που ο Νοβοσάντ εκτόξευσε εκείνα τα πέντε γκολ. Αυτές οι ρωγμές είναι σαν τις γραμμές ενός βιβλίου που κανείς δεν τελείωσε να διαβάσει — κι εκεί που κάποιοι εδώ μέσα λένε πως άλλαξε επειδή έκανε τρεις νίκες, εγώ στέκομαι κι αναρωτιέμαι: πόσες φορές ακόμα θα πρέπει να περάσουμε από αυτές τις γραμμές χωρίς να μάθουμε την ολοκληρωμένη ιστορία; Την προηγούμενη φορά είχαμε τρεις συνεχόμενες κι ύστερα ήρθε εκείνος ο Νοέμβρης σαν φάντασμα που χτύπησε την πόρτα μας τρεις φορές — πρώτα δύο γκολ, μετά άλλα τρία, μετά άλλο ένα σαν ντοκουμέντο που δε γράφτηκε ποτέ. Αυτή τη φορά βλέπω τον Γκρίζι να βγάζει σέρβις σα ρολόι ελβετικό, αλλά η ερώτηση που μου τρέχει στο μυαλό είναι: πότε θα κάνει εκείνο το πρώτο λάθος στο οποίο κάποιοι εδώ μέσα θα πηδήξουν σα τρελοί λέγοντας πως τελικά άλλαξε η ομάδα; Μην ξεχνάτε επίσης πως πριν από δύο χρόνια ο ίδιος τύπος έκανε τρεις συνεχόμενες κι ύστερα βγήκε η ομάδα στον Τίρναβα σα ομάδα που είχε ξεχάσει πως το τένις παίζεται στις δυο πλευρές του γηπέδου. Σήμερα λοιπόν εγώ αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω πως ο Γκρίζι βγαίνει από το γήπεδο όχι σα νικητής που κάνει τρία σερί, αλλά σα άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα φεύγει πάντα από εκεί που ξεκίνησε — πίσω στο κέντρο του δικού του γηπέδου. Γιατί οι τίτλοι γράφονται εκεί, όχι στα αποτελέσματα των τριών αγώνων.

Τρεις φορές;;;; Μα αλήθεια, τι περιμένουμε να γίνει τώρα;;;; Την τελευταία φορά που έγιναν τρεις συνεχόμενες θυμάμαι πως εγώ εκείνο το βράδυ στην Κυψέλη είχα βγάλει όλο το ξύλο από το σπίτι μου επειδή ο Νοβοσάντ μου είχε τραβήξει ένα σφύριγμα τόσο δυνατό που μου 'κανε και το κρεβάτι να τρέμει! Τρεις νίκες;; Μα ήταν σαν εκείνες τις τρεις πρώτες μπουκιές σουβλάκι όταν ξέρεις πως θα φας άλλα δεκαπέντε — σημαντικές, αλλά όχι το πιάτο. Τώρα όμως;; Μα οι αντίπαλοι έχουν 33% winners εκεί που πριν έκαναν 12% — αυτό δεν είναι σειρές, είναι χαρακτηριστικό, σωστά; Μα τι αλλάζει όμως;; Την προηγούμενη φορά που έγιναν τρεις συνεχόμενες μπήκαν μέσα πέντε γκολ σα να ήρθε η Άνοιξη στις Σέρρες μέσα στον Νοέμβρη! Κι εγώ ακόμα εκεί έξω στέκομαι και κοιτάζω τις ρωγμές στο τσιμέντο σα να διαβάζω μια ιστορία που ποτέ δε τελείωσε. Πέντε γκολ εκείνος ο αγώνας — όχι μία φορά, όχι δύο, πέντε! Μα τι περίμενες να κάνουν;; Να κλείσουν τα μάτια στους κινδύνους;;; Κι όμως σήμερα κάποιοι εδώ μέσα λένε πως άλλαξε επειδή έκανε τρεις φορές;; Μα αλήθεια, έχουμε ξεχάσει τόσο εύκολα εκείνον τον αγώνα;; Εκείνον που έφυγα κλαίγοντας σα μωρό επειδή εκείνος ο τύπος στον Τομέα C έκανε ντου σαν εκείνος ο ιδιοκτήτης του γηπέδου που είχε μπει για πρώτη φορά στις αίθουσες διοίκησης;; Τρεις νίκες;; Μα αυτή η ομάδα δεν είναι σαν εκείνη την άλλη φορά που ο Γκρίζι έκανε σέρβις σα μπουγάζι και εμείς βγήκαμε σπίτι σα άτομα που είχαν πάθει αμνησία μετά από πέντε γκολ;;; Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη στη Λιουμπλιάνα;; Τρεις νίκες εκτός έδρας κι εμείς γυρνούσαμε σπίτι σαν άτομα που είχαν κάνει ντου στα ρούχα τους επειδή ξέραμε πως εκείνοι οι αγώνες ήταν μόνο η αρχή, όχι το τέλος. Μα σήμερα;; Μα σήμερα κάποιοι εδώ μέσα κάνουν λόγο για ψυχραιμία σα να μιλάμε για νέο φυτό που ανακάλυψε το ηλιοτρόπιό του! Εγώ προσωπικά αγοράζω εισιτήρια μόνο όταν δω πως ο Γκρίζι σταματάει να ψάχνει τη μπάλα στο δεύτερο σετ —— όχι επειδή έκανε τρεις φορές!!! Γιατί εκείνοι που φώναζαν σήμερα ήταν αυτοί που έκλαιγαν εκείνον τον Νοέμβριο σα θλιβερό μονόλογο! Πέντε γκολ είναι σαφής δείκτης πως κάποιος ξέχασε πως το τένις έχει δύο χέρια —— κι αυτοί σήμερα κάνουν λόγο για ψυχραιμία;; Μα ποιοι νομίζουν πως είμαστε;; Αφελείς;;; Μα τι κρίμα που κάποιοι εδώ μέσα ξέχασαν πως οι τίτλοι δεν γράφονται στα αποτελέσματα — γράφονται στις βραδινές συζητήσεις μετά από αγώνες σαν εκείνον στις Σέρρες, όταν καθόμαστε σιγά σιγά σα χήνες γύρω από την ανάμνηση εκείνου του 5-0 κι ο ένας λέει στον άλλον "εντάξει, μια φορά έκαναν τρεις συνεχόμενες, αλλά εμείς ξέραμε πως ήταν σαν τις τρεις πρώτες λέξεις ενός τραγουδιού — σημαντικές, όχι ολοκληρωμένες".