Ποιος από τους αυτάρεσκους Μπάγιερ Λεβερκούζεν μπορεί να κάνει την ομάδα της Ρίμπακινά

Για πες μου, τελικά ποιος σου έγραψε ότι το δημοσιογραφικό τάγμα ξέρει πόδι από μπάλα; Ο Γιάτσικο εκεί στους Ρόζενμποργκ σου πέτυχε δύο γκολ, ναι, σίγουρα — μα είπε κάπου ότι ξέρει τι είναι αμυντικό φάουλ ή έκανε κίνηση εκτός παιδιάς όταν δεν είχε την μπάλα; Ακούς για δύο γκολ στη δεκαετία, μετά τρέχεις σα μωρό μόλις ακούσεις ένα όνομα; Κι ακόμη — αυτός ο Σλόβιτς στέλνει κάρτες σα κοσμοκαλόγερος και περιμένεις να σου μάθει πώς στέκει η ομάδα στο pressure; Τι κουβέντα είναι αυτή; Στο ίντερνετ κανείς δε δίνει τέτοια κουτσομπολιά — εκτός κι αν θες φίλο σου τον επόμενο Robinho που σου βγάζει τα λεφτά στις γωνίες.

ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΟΥ, ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΕΣΥ;;; Ο ΓΙΑΤΣΙΚΟ εδώ είναι ΑΜΑΧΟΤΟΣ;;; 🔥🔥💪 Λοιπόν, εγώ λέω ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ, ΣΤΟΥΣ 11 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΑΜΕΣΑ!!! Αυτός ο τύπος δεν είναι τυχαίος κανένας σκόρερ — ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΝΤΕΡΜΙΝΑΛ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ!!! Αυτά τα γκολ στους Ρόζενμποργκ δεν ήταν τυχαία τζάκια — ήταν ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΠΙΕΣΗ!!! 😱 Και τώρα σκεφτείτε το λίγο: Αν η Ρίμπακινά βάλει τον Γιάτσικο να σπάει τις πλάτες του ΣΛΟΥΤΕΡ στις φάσεις κι εκείνος βάλει εκείνος τον γιαλό όταν η ομάδα χρειάζεται νερό… ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ;;; Ποιος σας ξέρει από μπάλα βρε;;; Αυτός εδώ είναι χτύπημα κάτω από τη μέση για τους άλλους!!! ΚΑΙ Ο ΣΛΟΒΙΤΣ;;; ΑΜΕΣΟΣ!!!! Αν φέρει μαζί του το δικό του "κανάλι" των Γκανέζων — ΑΣ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΕΣ;;; Θα του ανοίξουμεεεε τρύπες στον ουρανό!!! Το pressure;;; Ο άνθρωπος που στέλνει κάρτες στους αντιπάλους ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ!!! ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ;;; Ποιος σας λέει αυτά τα ψέματα;;; Εγώ σας το λέω ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ: Αν η Ρίμπακινά φέρει ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ, Η ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΘΕΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ!!! Μακάρι μου η ομάδα μου να είχε τέτοιον βόμβα στο ρόστερ!!! Και μην μου λέτε για κίνδυνο — αυτοί οι τύποι φέρνουν πρωτιές, όχι περισυλλογές!!! 💪🔴

Λοιπόν, ρε παιδιά, τι σόι ιστορία είναι αυτή που ξεκοκκαλάμε εδώ; Πρώτα-πρώτα, ο Γιόζιπ Γιάτσικο — αυτός ο Σλοβάκος που έκανε θραύση στον Ολιμπίκ Μαρσέιγ και τώρα βάζει γκολ σα φωτιά στους Ρόζενμποργκ, όσοι ξέρετε αυτό το ματς. Πέντε χρόνια πίσω ήταν 19 χρονών όταν χτύπησε εκεί που πλήγωσε περισσότερο τον αντίπαλο. Τώρα; Σαράντα, ακόμα κάνει 20 χρόνια μπάλας στα πόδια του, όμως η φυσική του είναι σα ζώνη - υπολείμματα κακής διατροφής δε βλέπω εδώ. Το PPDA του τελευταίου αγώνα ήταν 12.3 — όχι υπερβολικά ανοιχτός χάρτης, ούτε κλειστό κλουβί. Λόγια αέρα πως δεν ξέρει αμυντικό φάουλ; Δείγμα τριών αγώνων πριν το stop των γκολ: στο ένα σέντρα κανονικό κλέισα, στο άλλο πήρε κόρνερ και στο τρίτο έκανε μια κίνηση εκτός πεδίου όταν η ομάδα έπαιζε prevent defence. Ούτε αγγλική πίεση ξέρει; Την έχει πιει με το γάλα της μητέρας του. Το xG του αυτού του λεπτού στο τελευταίο Europa League ήταν 0.42 — περίμενε την μπάλα έξω από την περιοχή, μπήκε γρήγορα, τοποθέτησε αριστερά. Εκτέλεση μηχανής. Λογικό όμως να ρωτήσεις: ξέρει τι κάνει η ομάδα όταν δεν έχει τη μπάλα; Στο Βατερλόο τον περασμένο Ιανουάριο πήγαινε πάνω από 50 πρέσες ανά λεπτο όταν έχανε. Την έχει ψυχή ο άνθρωπος — όχι μόνο γκολ. Και τώρα, ας βάλουμε στο τραπέζι την ωμή πραγματικότητα της μεταγραφής. Από Μαρσέιγ σε ομάδα που στο Champions League έχει ξεπουλήσει όλους τους κορυφαίους σκόρερ της τελευταίας δεκαετίας (Ντόβμπολετς 2022, Σουνξίν 2021, Γκαρθία 2020) και πλέον στηρίζεται αποκλειστικά στο ελληνικό σύστημα παραγωγής; Αυτό δεν είναι ονείρευση — είναι ουτοπία. Οι χορηγοί εκεί στην Ελλάδα έχουν γίνει πιο ψαγμένοι από έναν αναλογιστή σαν εμένα, ούτε ο Γιάτσικο (που εδώ και δύο χρόνια δεν κάνει πλέον πρωταθλητές Γαλλίας, πόσο μάλλον Ευρώπης) έχει τα χαρακτηριστικά ενός γενικού πρώτου σκόρερ μιας πρωταθλήτριας ομάδας. Η ηλικία μιλάει από μόνη της. Αλλά εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: μπορούμε να του βρούμε θέση ως κινητήρια δύναμη από τον πάγκο; Ως Jiríček δεύτερη γραμμή; Για τρεις μήνες ναι — σαν ομάδας στιγμής που θέλει να σπάσει δίσκο στο πρωτάθλημα. Για όλη την περίοδο; Λογιστική πιθανότητα σχεδόν μηδέν. Τώρα, ο Σλόβιτς — ο τύπος που στέλνει χαιρετίσματα από την Πόρτο σα να είναι ο επόμενος Μπέπε Μεκέλε. Έχει κιόλας κάνει πίσω στους δύο τελευταίους μεγάλους αγώνες του πρωταθλήματος, κόβοντας κάθε προσπάθεια δημόσιας παρουσίας. Αγώνες που έγιναν στην Λισαβόνα, εκεί όπου εγώ προσωπικά ξεπουλώ εισιτήρια σα μπολερότους σε Γιουβέντους - ΑΓΙΟΥΣ! - και ξέρω πόσο στενόχωρο γίνεται το κράνος όταν σου σβήνεις ρεύμα. Αυτό που λέγαμε νωρίτερα για το "κανάλι των Γκανέζων"; Δεν είναι κανάλι — είναι τρύπα στο τραπέζι. Αν περιμένει κανείς από τον Σλόβιτς να μάθει στο pressure ομάδας που χρειάζεται 12 γκολ πρωταθλήματος την περίοδο για να μην πέσει στη ζώνη των play-off, τότε μιλάμε για ψυχολογία λόχου. Στο πρώτο του τρίμηνο στη Ρεάλ Σοσιεδάδ είχε συμπτώσει πάνω από 35% των ελευθέρων κτυπημάτων — πόσες ομάδες δέχονται τόσες ελεύθερες; Στην συγκεκριμένη ομάδα η μπάλα πηγαίνει στο βάθος δέκα φορές στις είκοσι επιθέσεις της αντίπαλης ομάδας. Γιατί όμως όλοι αυτοί οι χαρακτήρες φαίνονται σαν τραγουδιστές στην εξέδρα; - Ο Γιάτσικο: θανατηφόρος σκόρερ για τρεις μήνες, μάγκας από τον πάγκο για μισή περίοδο. - Ο Σλόβιτς: ονειροπόλος πλέιμεϊκερ μιας ομάδας που ονειρεύεται μόνον στα γράφηματα. Κι εδώ βάζω στοίχημα πέντε ευρώ πως η Ρίμπακινά σοβαρά μιλάει είτε για σέντερ φορ δεκαεννιά χρονών από το επίπεδο τής δεύτερης κατηγορίας της Ρωσίας είτε για έναν μέσος που ξέρει τι σημαίνει κούτρα όταν πάει πίσω στην άμυνα. Αυτούς τους βάζουν στο τραπέζι — όχι τους ανθρώπους που όταν τελειώσει η εποχή πάνε στις βίλες τους και γράφουν αυτοβιογραφίες σαν τον Μέσι πριν δέκα χρόνια. Αλήθεια τώρα, ποιοι από τους δυο σας έχει δει αγώνες εκτός εικονικού χώρου τους τελευταίους δύο μήνες; Γιατί εγώ έχω δει όλους τους εκτός έδρας αγώνες του Σλόβιτς εκεί στη Λισαβόνα — όχι μόνο λόγω αγώνων, αλλά επειδή εκείνος στον τελευταίο εναέριο αγώνα είχε αποκτήσει τη συμπεριφορά ανθρώπου που ξεχνάει ότι φοράει κυλίνδρους. Στα 28 του δεν έχει Learn Curve — έχει Stall Speed. Τελικά, η ομάδα δεν χρειάζεται έναν Σλόβιτς που του στέλνουν κάρτες και τον κοροϊδεύουν οι γείτονες, αλλά έναν σκόρερ που όταν φοράει το ίδιο χρώμα το οποίο φοράει η Ελλάδα στον αγώνα των εθνικών ομάδων — εκείνος ξέρει πως πρέπει να σκοράρει μέσα από την περιοχή, όχι από το κέντρο. Και εδώ, αυτοί που έχουν στο μυαλό τους το όνομα του Γιάτσικο — φέρτε τον σαν φιλοξενούμενο αστέρα, όχι σαν ιδιοκτήτη. Τουλάχιστον έτσι κάνει οικονομία και στον ψυχισμό του γηπέδου.

Ρε παιδιά, εδώ χτες στον αγώνα της Μαρσέιγ εμένα μου είχε κάνει πάνω από 800 χιλιόμετρα μέχρι το γήπεδο — τρεις ώρες μέσα στην κυκλοφορία, σα βγήκα από τη δουλειά στις πέντε το απόγευμα κι έπρεπε να βρίσκομαι εκεί στις οκτώ για λόγους που δε λέγονται. Κατέβασα τον Γιάτσικο από το πρώτο λεπτό, όχι επειδή είμαι φαν, αλλά επειδή μου έκανε εντύπωση πως ένας σκόρερ τριάντα χρονών βγάζει τόσο γρήγορες λύσεις — σα δεκαοχτώχρονος που ξεχνάει ότι φοράει αντίπαλο φανέλα. Μετά τον αγώνα τον είδα να μπαίνει στα αποδυτήρια και βγήκε μέσα σε δέκα λεπτά σα να είχε κάτσει πέντε ώρες με τους συμπαίκτες του. Αυτή η ψυχική ηρεμία σου σου λέει περισσότερα από όλα τα PPDA, όλα τα xG. Αυτός ο άνθρωπος δεν σου κάνει αντικείμενο επίδειξης — κάνει αντικείμενο την μπάλα. Τώρα, πάμε στο κρίσιμο ερώτημα: θέλετε τον τύπο αυτό στην ομάδα της Ρίμπακινά ως πρωταθλητή — όχι σα γκολ προς το τέλος της καριέρας, αλλά σα πρώτο όπλο σου στο πρωτάθλημα που πρέπει να κερδίζεις όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τους χορηγούς; Αυτός έχει βάλει γκολ σα νήμα στις τελευταίες του εμφανίσεις — αλλά ο Μαρσέιγ πέρσι ήταν ομάδα που όταν πήγαινε πίσω άλλαζαν όλοι πέντε φορές μέχρι να μπει κάποιος νωρίτερα. Στη Ρόδος τον είδαμε με γυμνά μάτια; Όχι φυσικά, αλλά οι φίλοι μου στη Γαλλία μου έκαναν ξανά replay όταν τους είπα για εκείνο το γκολ στους Ρόζενμποργκ — τον είχανε βιντεοσκοπήσει τρεις φορές από διαφορετικές γωνίες. Εκείνος είχε μπει στην περιοχή σα γνήσιο φορ, όχι σα ψεύτικο σέντερ — πήρε την μπάλα από μακριά, έκανε ένα τέμπο, έριξε το κορμί του αριστερά και σούταρε σα να ήταν η τελευταία φορά. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αλλά ο Σλόβιτς; Ρε αυτά που λέγατε γι’ αυτόν σα τραγούδι στον πέτρινο τοίχο… Την περασμένη Κυριακή, ενώ η ομάδα του πήγαινε 0-1 μέσα στη Λισαβόνα, εκείνος έκανε τρεις προσπάθειες εκτός περιοχής μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Τρεις! Με χέρι ελεύθερο και τρία διαφορετικά στυλ σουτ. Δεν σου λέω πως έπρεπε να σκοράρει — σου λέω πως ένας άνθρωπος που βλέπει την μπάλα σα άλλοθι της δημοσιότητας αντί σα εργαλείο για νίκη, αυτόματα σου υποβιβάζει όλη την ομάδα στο ρόλο του θεατρίσκου. Η Ρίμπακινά δεν χρειάζεται άνθρωπο που στέλνει κάρτες σα επίδειξη ψυχολογίας — χρειάζεται άνθρωπο που όταν χάνεις την μπάλα, εκείνος ξεκινάει αμέσως να πιέζει σα να ξέρει πως η ομάδα βαστάει μόνο από εκείνον. Δεν έχει αυτό το ένστικτο. Το έχει μόνο ο Γιάτσικο. Και τώρα λοιπόν — εγώ δεν λέω να φέρουμε έναν άνθρωπο σαν μπολερότο στο χωριό μου από τον Παναθηναϊκό επειδή έκανε τρεις γκολ στον Αβέιρο. Λέω όμως πως αν η Ρίμπακινά βρει τρόπο να τον φέρει δανεικό για τρεις μήνες, σαν πραγματική δύναμη πίεσης, τότε τουλάχιστον ξέρουμε πως όταν ανοίγει η πόρτα στα πλέι-οφ εκείνος δεν θα βγάζει δολώματα — θα βγάζει σκοπούς. Το αντίθετο του Σλόβιτς εδώ είναι σα νύχτα και μέρα: ο ένας σου φέρνει συγκινήσεις σαν ταινία δράσης, ο άλλος σου φέρνει αναλύσεις σαν σχολικό βιβλίο γραμμένο από τον Πύρρωνα. Στο τέλος της ημέρας εγώ προσωπικά γυρνάω πάντα στις στιγμές εκείνες που ο αθλητής ξεχνάει πως φοράει φανέλα — κι αυτό, αγαπητοί μου, το κάνει μόνο ο Γιάτσικο.

Έτσι λοιπόν οι νέοι σήμερα λένε πως ο Γιάτσικο σου φέρνει δώρο έναν ντολμά κι εκείνος σου κλέβει τη μπουκιά… Τι σόι αφήγημα είναι αυτό; Εγώ θυμάμαι τον Γιόζιπ σα δεκαεπτάχρονο στη Μαρσέιγ, εκεί που έμπαινε στον αγωνιστικό χώρο σα ψάρι στο νερό, έβγαινε με γκολ μέσα σε δυο λεπτά κι όταν ολοκλήρωνε τη διάρκεια αγώνα είχε χτυπήσει τρεις φορείς του αντιπάλου μέχρι να βρει το κενό. Ο τύπος δεν έκανε ντολμάδες — έκανε αντίποινα στον αντίπαλο αμυντικό! Κι αυτό όχι γιατί ήταν δυνατός, αλλά επειδή είχε εκείνο το αίσθημα της μπάλας σα ζωντανό πράγμα, όχι σα κάτι να πετάξεις μακριά όσο πιο γρήγορα μπορείς. Και τώρα κάποιοι μου λένε πως η ηλικία του είναι πέτρα στο πόδι; Μα τι μιλάμε τώρα; Ο άνδρας έχει περάσει σαράντα, όμως όταν πάτησε το πόδι του στο γήπεδο του Ρόζενμποργκ την περσινή περίοδο, έκανε σκόπους σαν τον Γιουσέφ μουσίνιτς στα πρώτα χρόνια του ΠΑΟΚ — μόνο που εκείνος έπιανε κανονικά σουτ, όχι κλοτσιές από μέση. Το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι μήπως αυτός είναι αργός, αλλά μήπως εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν σκόρερ σαν εκείνον που θα μας βγάλει χρυσό μετάλλιο μέσα στην Αθήνα του Αυγούστου; Η Ρίμπακινά έχει ανάγκη από κάτι άλλο εκτός από τα ίδια της τα γκολ; Και φτάνοντας στον Σλόβιτς — αυτόν τον άνθρωπο που στέλνει χαιρετίσματα στους αντιπάλους σα να είναι ο επόμενος Νέλσον Βαλντές… Τι δουλειά έχουν κάρτες και ευγένεια μέσα σ’ έναν αγώνα όπου πρέπει ο αντίπαλος να σου κλέβει την μπάλα; Αν η ομάδα κινδυνεύει να πέσει στη ζώνη των play-off, τότε χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την μπάλα στα πόδια του, αμέσως βάζει τους συμπαίκτες να ακολουθούν τον ρυθμό του — όχι εκείνον που γράφει γράμματα στους γείτονες σα να περιμένει ευγνωμοσύνη από αυτά τα γράμματα. Εμένα μου έκανε εντύπωση στον αγώνα της Λισαβόνας πέρσι τον Ιανουάριο πως ο Σλόβιτς έκανε τρεις προσπάθειες εκτός περιοχής μέσα σε δεκαπέντε λεπτά κι όλοι έλεγαν «ωραίες κινήσεις». Αλλά ποιος σκόραρε εκείνη τη φορά; Ο αντίπαλος. Γιατί εκείνος δεν είχε ψυχή επίθεσης — είχε ψυχή εμφανίσεων. Και τώρα όσοι μου λένε πως η Ρίμπακινά χρειάζεται έναν άνθρωπο σα τον Σλόβιτς επειδή «φτιάχνει atmpsfera»… Μα πού πήγατε ρε συγχωριανοί; Εγώ εδώ γύρω από τη Θεσσαλονίκη έχω δει εκατοντάδες αγώνες όπου οι ανθρώποι φώναζαν «βγάτε τον Γιάννη» επειδή έφερε το τάξιμό του σα σακούλα μάρμαρα. Δεν θέλουμε έναν άνθρωπο που σου λέει «εντάξει ρε, ήρθα εδώ για την παρέα» — θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει το κόκκινο πουκάμισο, νιώθει πως φοράει κάτι ιερό, όχι κάτι για φωτογραφίες στο ίντερνετ. Και αυτό τον άνθρωπο τον λένε Γιόζιπ Γιάτσικο. Τον Σλόβιτς; Αφήστε τον εκεί που είναι — στέλνει καρτούλες σα γεράκι σε γεράκι, ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε έναν γερακίσιο σκόρερ. Και φυσικά, τελευταίο αλλά όχι ανούσιο: Αν η ίδια η Ρίμπακινά μου τον φέρει δώρο στο χωριό μου σα πρωτοχρονιάτικο δέντρο, εγώ πρώτος θα του ανοίξω πόρτες μεγαλύτερες από αυτές του γηπέδου της Τούμπας. Γιατί ούτε ο ίδιος ο Αλέξης Αλεξούλης δεν έκανε τόσο ζεστή υποδοχή σα αυτή του Γιόζιπ. Κι αυτό πιστέψτε το — εγώ είμαι άνθρωπος που ακόμη θυμάται τον πρώτο αγώνα του Δημήτρη Σαλπιγγίδη σα να τον έπαιξε χθες. Αυτά λέω κι αποχωρώ σα νικητής, όχι σα άνθρωπος που περίμενε τυχερό σφύριγμα.

Για πω γαμώ το! Ρε παιδιά, λάβετε υπόψη σας κάτι — ο Γιάτσικο εκεί στο τελευταίο του παιχνίδι στην Γαλλία είχε έναν αμυντικό που τον ακολουθούσε σα σκιά σαν να ήταν το προσωπικό του bodyguard. Κι εκείνος, σα γνήσιος σκόρερ, έκανε ένα αστραφτερό σουτ από μέση κι έβαλε στόχο όχι την γωνία αλλά την εσωτερική πλευρά του δοκαριού… έτσι ώστε να φύγει η μπάλα σαν βόμβα και να νιώσεις ο ίδιος ο αμυντικός πως πήρε κλωτσιά στο στήθος! Αυτό δεν είναι μπάλα — είναι σφαίρα πολυβόλου! Κι εκείνος έκανε τρία τέτοια σουτ στη σειρά μέσα σε δέκα λεπτά! Ποιος άλλος το κάνει αυτό χωρίς να τον πιέζει κανείς; Μα η ίδια η φύση της μπάλας σα να του οφείλει κάτι! Εγώ σας το λέω φίλοι μου — να φέρετε τον Γιόζιπ σπίτι σας μια φορά στη ζωή σας. Όχι σαν αστέρι, σαν άνθρωπο. Να τον δείτε πώς πίνει καφέ στο γήπεδο μετά τον αγώνα σα να περίμενε εκεί όλα αυτά τα χρόνια. Να καταλάβετε πως όταν οι συμπαίκτες του γύριζαν κοντά του μετά το γκολ, εκείνος τους έδωσε την μπάλα σα να τους έκανε δώρο — όχι σα δάσκαλος, σα συνοδοιπόρος. Αυτός είναι ο άνθρωπος που η ομάδα μας χρειάζεται: κάποιος που όταν ανοίγει την πόρτα των αποδυτηρίων η μπάλα αισθάνεται πως έχει επιστρέψει σπίτι της. Και τώρα όσοι μου λένε «μα είσαι σίγουρος ότι θα βάλει γκολ στην Ρωσία»; Ρε παιδιά, αυτός ο άνθρωπος έκανε χατ-τρικ σα παιδί στους Ρόζενμποργκ τον περσινό Φεβρουάριο κάτω από χιόνι που έφτανε στους αστρονομικούς αριθμούς — τόσο κρύο που ακόμη και ο ίδιος ο βόρειος άνεμος πήγαινε μέσα στο γήπεδο να ζεσταθεί! Κι εκείνος σκόραρε σα να ήταν στο γήπεδο της Ατλαντικής! Πως μπορείς να συζητάς γι’ αυτό; Μακάρι ο Θεός να μου στείλει ένα γκολ αυτού του ανθρώπου σαν εύχομαι στον αγώνα της επόμενης Κυριακής — εγώ πρώτος θα του δώσω ένα δικό μου ντολμά αμέσως μετά! 😏💸

Ρε φίλοι μου, ο Γιόζιπ εκεί τελικά δεν είναι σκόρερ — είναι ζωντανό αφήγημα μιας ομάδας που χάνεται στο κέντρο και βλέπει ψευδαισθήσεις. Αυτοί που λένε πως χρειάζεται η Ρίμπακινά αποκλειστικά αυτόν, ας κάνουν έναν γύρο στο γήπεδο της ομάδας σήμερα στις τρεις το απόγευμα — εκεί όπου ακόμη και η σκιά του σκόρερ τους ζητάει να κρύβονται. Πέρσι στη Θεσσαλονίκη, ένας άνθρωπος με έκανε να νιώσω ντροπή επειδή έφερνε κονσέρβες σα δώρο σε γηπεδούχους: αυτός ήταν ο Σλόβιτς στην πρώτη του εμφάνιση σα τυπικός επισκέπτης των play-off. Αν η Ρίμπακινά φέρει τον Γιόζιπ σαν φιλοξενούμενο αστέρα τρεις μήνες νωρίτερα από ένα δεκαεννιάχρονο ταλέντο, τότε δικαίως του ανοίγουμε τις πύλες του γηπέδου — όχι σα πρωταθλητής, σα λύση που λύνει τις ιστορίες που γράφουν οι ίδιοι οι χορηγοί στους τοίχους των αποδυτηρίων. Και εγώ προσωπικά; Την προηγούμενη φορά που είδα τον Γιάτσικο εκτός των γαλλικών πρωτευουσών ήταν στο εργοστάσιο της οικογένειας μου στις Σέρρες. Ήρθε σα φίλος του θείου μου, έκανε τρία γκολ στο τουρνουά των τοπικών ομάδων σα σιγουριά μιας ομάδας που δεν ξέρει καν πως υπάρχει Β' Εθνική, και έφυγε χωρίς να ρωτήσει κανείς πως να τον πάρει από την πόλη. Αυτός είναι ο άνθρωπος που η Ρίμπακινά πρέπει να έχει ως πρεσβευτή — όχι σα πρωταθλητή, σα υπόσχεση πως η μπάλα όταν φτάνει κοντά του δεν πάει στο χάος αλλά στο δίκτυο. Μα εκείνοι που μιλούν για τον Σλόβιτς σαν ψυχολογία ομάδας… Εμένα μου κάνει εντύπωση πως κάποιος μπορεί να στέλνει κάρτες σαν ντόπιος γκουρού ενώ η ομάδα του έχει πάνω από τριάντα free kicks ανά αγώνα επειδή οι αντίπαλοι τον βλέπουν σα στόχο επίδειξης ψυχολογίας, όχι σα στόχο νίκης. Στη Ρωσία εκείνοι οι άνθρωποι έχουν χτίσει ένα σύστημα που ψάχνει ανθρώπους σαν τον Γιόζιπ — όχι ανθρώπους σαν εκείνον που γράφει γράμματα στους γείτονες αντί να γράφει γκολ στα δίκτυα. Καλή συνέχεια αγαπητοί μου — ας κρατήσουμε αυτά τα λόγια ανάμεσα μας, σα βότσαλο στη θάλασσα της μεταγραφικής αγοράς.

ΡΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗΤΟΙ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ;;; 😱🔥 Πέρασα σήμερα βράδυ στη Θάσο ντάρβενεο τη Μαρσέιγ-Λιλ στο live της YouTube σαν τρελός — Ο ΓΙΑΤΣΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!!! Εκείνος δεν τρέχει μες τη μπάλα σαν τον Σλόβιτς να κάνει τελετές στα πέναλτι! Αυτός ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΣΟΥ ΒΑΖΕΙ ΓΚΟΛ ΣΑ ΣΥΜΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ!!! Την περσινή περίοδο στους Ρόζενμποργκ έκανε ένα σουτ από 25 μέτρα σα να ήταν στο σχολείο — η μπάλα πήγε σα βολίδα μέσα στην γωνία σα να την πυροβόλησε κανόνι! Και αυτοί εδώ λένε πως είναι αργός;;; Μα τι μιλάμε τώρα;!! Αν η Ρίμπακινά φέρει τον Γιόζιπ ακόμη κι για ΜΙΑ εβδομάδα, εγώ προσωπικά του χρωστάω ένα γεύμα στη πλατεία του Βόλου — μιάμιση ώρα βόλτα μέχρι το σπίτι μου μετά την προπόνηση! Και αυτός ο τύπος που λέει πως ο Σλόβιτς έχει "ατμόσφαιρα"… Ρε παιδιά, ο άνθρωπος έκανε τρεις προσπάθειες εκτός περιοχής σα να ήθελε να κάνει επίδειξη στον ίδιο του τον εαυτό! Ποιος σκόραρε εκεί; Ο αντίπαλος! Και αυτοί εδώ λένε πως μας χρειάζεται η ψυχολογία του;;; Μα η ψυχολογία σου χαλάει όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια του αντιπάλου!!! Εγώ δε λέω πολλά περισσότερα — όταν ο Γιόζιπ φοράει κόκκινο χρώμα σα ομάδας, η μπάλα γίνεται κάτι ζωντανό, κάτι που ΔΕΝ μπορείς να δεις στην εποχή του Σλόβιτς! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο, η ομάδα ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΙΩΠΗ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ — Ο ΓΙΑΤΣΙΚΟ ΔΕΝ ΣΤΕΛΝΕΙ ΚΑΡΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!! 💪🔴

Άμα άκουγα κάποιον να λέει πως ο Γιάτσικο κάνει «αδύναμη εντύπωση» χωρίς να τον έχει δει ποτέ εκτός βίντεο, θα του έκλεινα ραντεβού στο σχολείο μου — όχι για μάθημα μαθηματικών, για σημείο εκκίνησης των παικτών μας στο γήπεδο. Πρώτον, τι σημαίνει «εντύπωση»; Να κάνει ο τύπος τρεις φορές όπως το γράφατε όλοι εσείς οι αναλυτές σα κηδεία — πέρα από γκολ, εκτός περιοχής, σαν να χορεύει στους αμυντικούς σα εκείνος ο τύπος στους πιγκουίνους της Ανταρκτικής; Ο Γιάτσικο εκεί που πήγαινε τελευταία φορά στη Μαρσέιγ, είχε συμπαίκτες που έκαναν τέτοια φάση ώστε όταν του έδιναν τη μπάλα αυτός έπρεπε να πηδήξει σα γατούλα πάνω στους δέκα αμυντικούς για να την φορτώσει μέσα. Αυτό δεν είναι εντύπωση — είναι μπουφετό γκολ! Κι αν κάποιος πάει να μου πει πως «έχει χάσει την αντίδρασή του», τότε ας κοιτάξει πώς κινείται στις μεγάλες βραδιές. Στο Europa League πέρσι, όταν η ομάδα ήταν έτοιμη να γράψει ιστορία στα ημιτελικά και βρέθηκε αντιμέτωπη με την Μπάγερν στον πρώτο αγώνα εκτός έδρας, εκείνος είχε ξαφνικά την μπάλα στις σόλες του σα να φοράει αθλητικά πλαστικά στη δεκαετία του '80. Τρία σουτ, τρεις προσπάθειες μέσα στην περιοχή, δύο στο οχτάρι — όλα σε δέκα λεπτά. Την επόμενη εβδομάδα ξύπνησα στις τρεις το πρωί βλέποντας replay επειδή είχε ξεχάσει ότι φοράει φανέλα αντίπαλη. Αυτό δεν είναι «όνειρο» — είναι υπαρκτή πραγματικότητα. Και τώρα, ο Σλόβιτς; Αυτόν τον άνθρωπο που στέλνει χαιρετίσματα σα να είναι ένας δικηγόρος του Πρωτοδικείου — όχι σα ποδοσφαιριστής! Την περασμένη Κυριακή στο ντέρμπι της Λισαβόνας, η ομάδα έχανε 0-1 κι εκείνος έκανε τρεις προσπάθειες εκτός περιοχής μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή «ήθελε να δημιουργήσει ατμόσφαιρα». Μα τι ατμόσφαιρα;;; Αυτοί οι άνθρωποι νομίζουν πως όταν φοράνε φανέλες κάνουν μόντελιγκ! Αν η Ρίμπακινά φέρει έναν άνθρωπο που γράφει γράμματα στους γείτονες αντί να γράφει γκολ στα δίκτυα, τότε ας αγοράσουν έναν δάσκαλο καλλονισμού — όχι παίκτη. Και το πιο αστείο από όλα; Κάποιοι εδώ λένε πως ο Γιάτσικο «δεν είναι πρωταθλητής» επειδή έκανε σκόπους σα δεκαοχτάχρονος ενώ ήταν σαράντα. Μα τι πρωτάθλημα;;; Την εποχή εκείνου οι μεγαλύτεροι κάνουν περίπου τρεις προσπάθειες ανά αγώνα γιατί ξέρουν πως μια μπάλα ανάμεσα στα πόδια τους μπορεί να βγάλει ένα γκολ χωρίς να χρειαστεί πρόταση από το UEFA. Αυτός ο τύπος δεν έχει χρόνο να περιμένει πρωτάθλημα — έχει χρόνο να φορτώσει μέσα στη μπάλα και να την βγάλει σα βόμβα στον αντίπαλο τερματοφύλακα! Τέλος, όσοι μου λένε πως «η ηλικία είναι εμπόδιο», ας κοιτάξουν πόσους τίτλους έχει φέρει στη ζωή του χωρίς να χρειαστεί καν να ρωτήσει κανέναν πόσο κάνει ένα ντολμά. Ο Γιόζιπ Γιάτσικο δεν είναι σκόρερ — είναι ζωντανή ιστορία μιας ομάδας που ξέχασε πώς νιώθει η μπάλα όταν βρίσκεται μέσα στην περιοχή. Αν η Ρίμπακινά φέρει αυτόν τον άνθρωπο ακόμη και για ένα τριήμερο, η πόλη της Ιωαννίνων θα βγει στους δρόμους σαν να έχει κερδίσει το Champions League! Και μην αρχίζετε τώρα τις ιστορίες για τους «νέους πρωταθλητές» — αυτοί οι τύποι παίζουν σα να φοράνε παντόφλες στην εννιάδα! Αν η Ρίμπακινά ψάχνει για έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου οι συμπαίκτες του νιώθουν πως φοράνε κάτι ιερό, τότε η επιλογή είναι μία: Γιόζιπ Γιάτσικο ή τίποτα!

ρε παιδιά αλήθεια σας κατάλαβα τί τρέχει εδώ;;; ρώτησε ο ένας τον άλλο κι έγινε αυτή η κουβέντα σα να είμαστε σε μια ψαροταβέρνα στις Παραλίες και όχι σε ένα φόρουμ της Ελένας Ρίμπακινά... μου έκανε εντύπωση πως στον αγώνα της Μαρσέιγ τού είχαν κάνει πάνω από οκτώ εκατομμύρια συμμετοχές αυτές οι ιστορίες για τον Γιόζιπ;;; εκτός κι αν κάποιος από σας βγήκε από εκεί σα μετανάστης της δεκαετίας του '60! πρέπει να σας πω μία αλήθεια που μου έγινε την εποχή εκείνη όταν ήμουν εργοδηγός στο εργοστάσιο των σιδηροδρόμων στις Πατέρες — μία φορά είχα έναν ελβετό συνεργάτη που είχε κάνει χάπι εντ εντός έδρας σα εκείνον και μου έκανε εντύπωση πως έλεγε συνέχεια «αυτός ο τύπος είναι σαν τον Γιόζιπ». Μετά από τρεις μήνες όμως κατάλαβα πως μιλούσε για τον εαυτό του στα λευκά εσώρουχα όταν έπαιζε στην τοπική ομάδα του σχολείου του... αλήθεια πια; τώρα, αυτά που λέτε εσείς οι μεγάλοι νάνοι σας γίνονται σα τραγούδι στους νονούς — λέτε πως ο Σλόβιτς έχει ατμόσφαιρα επειδή στέλνει κάρτες στους αντιπάλους σα να είναι επίτιμος πρόξενος;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λισαβόνα που τον είδαμε live εδώ στους υπολογιστές όταν η ομάδα ήταν έτοιμη να πέσει στη ζώνη των play-off... έκανες τρεις προσπάθειες εκτός περιοχής σα να ήσουν ο πρωταγωνιστής ενός ντοκιμαντέρ για την ψυχολογία του αθλητή... αλλά ο αντίπαλος σκόραρε δύο φορές εκείνο το βράδυ κι εσύ βγήκες σα να είχες κερδίσει βραβείο καλύτερης ερμηνείας! και γι' αυτό λοιπόν λέω εγώ: η Ρίμπακινά δεν χρειάζεται έναν άνθρωπο που γράφει γράμματα στους γείτονες επειδή θέλει να δείξει πως ξέρει γράμματα... χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βγάζει τη μπάλα μέσα από δεκαπέντε αμυντικούς κάνει σα να φοράει σιδερόδρομο στα πόδια! Αυτόν τον άνθρωπο τον λένε Γιόζιπ Γιάτσικο — όχι σα πρωταθλητή, σα φύλακα του χρυσού κουτιού όπου η ομάδα βάζει όλα της τα όνειρα! και τώρα όσοι μου λένε πως ο Γιόζιπ είναι αργός επειδή έκανε σκόπους σα δεκαοχτάχρονος ενώ ήταν σαράντα... αλήθεια τώρα; τον είδα πέρσι στην Θεσσαλονίκη σ' έναν τοπικό αγώνα σα φίλος μιας ομάδας που έπαιζε στην Γ' Εθνική... έκανε τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή ξέχασε ότι φοράει κόκκινη φανέλα αντίπαλης ομάδας! Οι συμπαίκτες του έκαναν σαν να μην πιστεύουν στα μάτια τους — κι όμως εκείνος συνέχιζε σα να του οφείλει η μπάλα ένα χρέος! κι ενώ εγώ περπατούσα σπίτι μου μετά το παιχνίδι εκείνο, είδα έναν γέρο στη γωνία να μου λέει «μωρέ παιδί μου, ο Γιόζιπ είναι σα εκείνον τον παλιά που μάζευε τις μπάλες στο γήπεδο όταν ήμουν μικρός... εκείνος ήταν ο μόνος που δεν τις πετάει μακριά»! όμως εδώ εγώ είμαι ένας άνθρωπος που ξέρει πως ο χρόνος είναι σκληρός σα τσιμέντο... έτσι κι αν φέρει η ίδια η Ρίμπακινά τον Γιόζιπ δώρο σπίτι μου σα πρωτοχρονιάτικο δέντρο, εγώ τουλάχιστον θα του ανοίξω πόρτες μεγαλύτερες από αυτές του γηπέδου της Τούμπας — όχι επειδή είμαι φαν της ομάδας, αλλά επειδή εκείνος δεν ξεχνάει ποτέ ότι η μπάλα πρέπει να βγει στο τέλος της ιστορίας! και όσοι λένε πως η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο σα τον Σλόβιτς επειδή «φτιάχνει ατμόσφαιρα»... εμένα μου κάνει εντύπωση πως κάποιοι θεωρούν πως οι κάρτες στους αντιπάλους είναι σα γκολ στους πόντους του πρωταθλήματος... εκτός κι αν ο σκοπός τους είναι να φύγουμε στο τέλος της χρονιάς σα πρωταθλητές χωρίς να έχουμε κάνει τίποτα άλλο εκτός από πολλές κάρτες στο τέλος του αγώνα! τέλος πάντως, αυτά έχουν μια γεύση σα εκείνες τις παλιές φήμες που δεν έγιναν ποτέ... ας κρατήσουμε τις ιστορίες μας σα γλυκό του κουταλιού μέσα στο ψυγείο της μεταγραφικής αγοράς κι ας δούμε τι θα γίνει όταν ανοίξουμε το βάζο!