Ρίψαμε το νήμα: Ποιος φέρνει τον επόμενο 'ΚΑΖΑΚΙΚΟ ΘΥΕΛΛΑ' στη θέση που σπρώχνει την…

Τρεις μέρες τώρα ψάχνω εγώ αυτή την ιστορία σαν τρελός, όμως το μόνο που βγάζω στο Google είναι τίτλοι του τύπου "Swedish wall dominates the Bundesliga" και βίντεο από μιάμιση ώρα gameplay στο FIFA... Τι κοινό έχει το αληθινό γήπεδο με αυτά που βλέπουμε εκεί πέρα; Ακόμα και τα αριστερά κανάλι του Γιουβέντους που θυμάστε κάτι ιδιαίτερο — ξέρετε πόσες φορές άλλαξε πλευρά φέτος η Παριζίνα χωρίς κανείς να το προσέξει; Ρε, παιδιά, μιλάμε για έναν παίκτη ή για μια φήμη που κρατάει όσο ένας Starbucks στο τελευταίο περίπτερο του Σταδίου;

ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ 2022;;; ΟΥΑΟΟΟΟΟ;;; Γιατί μόνο εκεί στους ψυχοφθόρους εκείνους τελικούς βλέπουμε τέτοιους τύπους;;; Δηλαδή, σοβαρά, αυτός ο Σουηδός την άλλη φορά που πήγαμε στο Στάδιο αμυντικό είχε βγει σαν κουρτίνα ατσάλιου;;; Γιατί εγώ θυμάμαι έναν ξανθό μωρό που έτρεχε σαν τρελός και έκανε τους αντιπάλους να κοιτάνε πάνω του σα χαμένοι σαν γάτες στη βροχή;;; Ας μη πούμε πως αυτός ο Ουρουγουανός μπορεί να φοράει φανέλα της Λάτσιο το επόμενο καλοκαίρι;;; Γιατί η ομάδα αυτή ΞΕΡΩ πως ψάχνει νέα δυναμικά χέρια για την άμυνα, αυτή η δεκαετία χρόνια τρώμε από κλειστούς χώρους σα βλάκες λόγω ελλιπούς οργανωμένης αμυντικής γραμμής;;; ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΚ ΣΙΟΤΗ ΦΕΤΟΣ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΑΣ ΛΥΝΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; Και γι'αυτό τον Γάλλο... ωχ μου!!! Αν έχει ακόμη εκείνες τις κινήσεις σα σαύρα στο γήπεδο αφήστε με ν'ανάψω ένα κεράκι για τη συνέχεια!!! Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε τι γίνεται όταν κάποιος μπαίνει σα μπότα στο γήπεδο σα διαφορετικός πολιτισμός από τους άλλους: ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΚΑΘΑΡΟ ΘΕΛΗΜΑ!!! 🔥🔥🔥

Μάλλον ξεγελιόμαστε, παιδιά. Αφήστε που κανένας Σουηδός δεν ξεσήκωσε αίσθηση στο Βουλγάρας φετινό τρανφερ στις ομάδες των μεγάλων πρωταθλημάτων — ο μόνος που στέκεται έτσι ξαφνικά στις στήλες είναι ο Γκουσταβσον της Φιορεντίνα, αμυντικός κέντρο περίπου είκοσι χρονών, όχι σέντερ-μπάκ. Οι Ουρουγουανοί που βλέπουμε διαθέσιμους τώρα — Λοντέιρο, Βάρελα, Γουακόν — έχουν περάσει το τριάντα και ψάχνονται για δουλειές τρίτης κατηγορίας. Αν κάποιος βρίσκεται ακόμη στην κατηγορία του "πράγματα γίνονται", βλέπω πιο κοντά τον Μαρίνο που έφυγε από την Ατλέτικο Μαδρίτης στις Βαλένθια — αριστερό μπακ βγαλμένος μέσα από σχολή αμυντικών σαν αυτούς που ξέρουμε ότι ο όμιλος έχει ανάγκη. Ο Γάλλος σας; Μα εκείνος είναι ο Ντουκού, που τελειώνει συμβόλαιο φέτος στον Άγιαξ. Τέλη Ιουνίου κάνει τριάντα, έχει ύψος 1.85 και τρέχει σαν σαύρα μόνο όταν το εδώλιο είναι σωστό. Πρέπει όμως να βρει ομάδα πρωτίστως πρωταθλήματος — αλλιώς, όπως τόσοι άλλοι, έρχεται στην Ελλάδα σα τελευταία λύση. Δηλαδή, για Ελένα χρειαζόμαστε έναν τύπο σαν τον Σιότι, αλλά πρέπει να μπορεί να παίξει πάνω από δεκαοχτώ μήνες χωρίς να πέσει η κατάσταση στο γήπεδο. Αν βρεθεί ένας τόσο νέος όσο αυτός του οποίου μιλάει ο κόσμος στη Σουηδία, τότε ανοίγουμε χαρτιά στο τραπέζι. Αν όχι, αφήνουμε τα μονόλογα του Πάγκο στα χωριά — εκείνος λέγεται Θόδωρος Τσίρης και τραβάει εδώ και δύο χρόνια φορώντας σακάκι με αριθμό 5. Τον έχω δει ζωντανό στο γήπεδο της Νέας Ιωνίας: σκοτώνει κάθε ντρίμπλα σα πήλινος στρατιώτης που κουνάει γκλόκκι στη σειρά.

Ρε παιδιά, εγώ την προηγούμενη Κυριακή έκανα το γύρο του Σταδίου πριν τον αγώνα της Ελένας και βρήκα μια παρέα από γέρους να μιλάει για αυτόν τον Σουηδό σαν να είναι ο δεύτερος θρύλος τους μετά τον Σιότη. Πρόκειται για τον **Γιόνας Όκερμαν** της **Μάλμε**, έκανε ντεμπούτο φέτος στους 19 του σαν κλοτσός ατσάλι ενώ η ομάδα του είχε πέντε γκολ περισσότερα με αυτόν μέσα — όχι κάποιο νήπιο, αλλά έναν που τον σπρώχνει η ομάδα σα τάση μπουρίνου! Και ξέρετε τι αποκάλυψε εκεί ένας φίλος μου που δουλεύει στο τμήμα στόχων; Ότι στις προπονήσεις τραβάει τις πάσες σα βιβλίο ιστορίας: ανάμεσα στις ομάδες της αντεπίθεσης τρέχει δίπλα-δίπλα με τον ειδικό σκόρερ κι όμως δεν χάνει ποτέ την θέση του σα βράχος! Τώρα εσείς μου λέτε… αυτός τι μπορώ να κάνει εκεί πάνω; Να βγάλει την Ελένα να γράφει ιστορία δίπλα-δίπλα σα θηρίο σαν κι αυτόν;;; Και κυρίως… πως ξεφορτώνεται αυτός τα γκολ από πάνω του όταν κάθε Κυριακή οι αντίπαλοι προσπαθούν να τον σπάσουν στα δύο;;; 😂💸

Πωπω, τι κάναμε τώρα εδώ μέσα; Μας πήρε ο πονοκέφαλος από τις ιστορίες του Σουηδού σαν τον απατεώνα που ζητάει φακίρ δάνειο στοFacebook! Προσέξτε τούτο εδώ: πριν χρόνια κυκλοφόρησε το ίδιο νήμα για έναν Γάλλο αμυντικό στην Μαρσέιγ, κάποιον Λοράν Αϊμάρ αλλά στα δεξιά – ήρθε, έπαιξε σα σκαντζόχοιρος σ’ ένα γήπεδο όταν η ομάδα είχε ανάγκη ν’αποφύγει την κρίση, μας έκανε ν’ακούσουμε ντουέτα με τους οπαδούς στο γήπεδο σα στρατώνα. Μετά από τρεις μήνες τον ξέχασαν επειδή η ομάδα βρήκε τον επόμενο "θαύμα" στην τελευταία στιγμή από το Μαυροβούνιο. Κι όμως τώρα βλέπουμε πάλι το ίδιο τέχνασμα: ορισμένοι ξεχνάνε πως το γήπεδο έχει μνήμη τρία παιχνίδια μόνο — εκτός κι αν είσαι βότσαλο σαν τον Ντουκού του Άγιαξ, εκείνος είναι υπόθεση άλλης κατηγορίας, ένας που ξέρει τι σημαίνει κυριακάτικο πρωινό χωρίς ψυχολογίες. Ο Όκερμαν της Μάλμε όμως; Αφού τον φάγαμε στο στόμα σαν ψωμί τις πρώτες πέντε Κυριακές στη Σουηδία, πέφτουμε πάλι στην ίδια παγίδα που λένε οι δικοί μας στον στρατό: "πάλι αυτοί οι ξένοι;" Παρόλο που εκείνος είναι ντόπιος εκεί πέρα, παιδί μιας ομάδας σαν αυτές που τρέχουν στις στήλες σα πρωταθλητές της μικρότερης κατηγορίας — εκεί δεν υπάρχουν κομπίνες, εκεί γίνονται ιστορίες μ’ αίμα στα γόνατα. Κι όμως, αυτός ο Ουρουγουανός της Λάτσιο; Κάπου εκεί μέσα κρύβεται η λύση, όχι ως τραγουδιστής σάλτσας στις κερκίδες αλλά ως οργανωμένο αμυντικό συστημα σαν εκείνα των εποχών που οι ομάδες κέρδιζαν τίτλους αγοράζοντας τον χρόνο του αέρα τους. Τον Λοντέιρο τον θυμάμαι σα βράχο στο τελευταίο ματς του 2018 στην Εθνική Ουρουγουάης όταν έκαναν τον Πορτογάλους ν’ακούσουν ν’ακουμπάνε πάνω στη μπάλα σα βαρίδια — εκείνος όμως τώρα γράφει ιστορία στις φόρμες τουρνουά τρίτης κατηγορίας κάπου στην Αμερική, όχι εκεί που η μπάλα κάνει ντους στους πάγκους της Λάτσιο. Από την άλλη πλευρά, ο Μαρίνος από την Ατλέτικο Μαδρίτης στη Βαλένθια; Αυτός είναι ένας σαν εκείνους που είχε στην εποχή του ο Παναθηναϊκός στα αριστερά — δάσκαλος του σκληρού αθλητισμού, πήγαινε μπάλα σα βόμβα χειροβομβίδα, έτρεχε σα τρακτέρ όταν χρειαζόταν ανάσες. Απλά πρέπει νάχει και την ψυχή της ομάδας, αλλιώς γίνεται κι αυτός ένας ακόμη που τον βρίσκεις στους ελεύθερους αγώνες της Κύπρου εκεί που οι φίλαθλοι ψάχνουν ελπίδες σα βελόνες σε άχυρο. Και τέλος, ξεφορτώστε το γκολ από πάνω σας σαν αυτή την ιστορία του ΠΑΟΚ με τον Περικλή κάνουνε τώρα πριν δέκα χρόνια εκεί στην Τούμπα — μια Κυριακή φύγαμε χαρούμενοι σα να κερδίσαμε Πρωτάθλημα, την επόμενη τον βρήκαμε να φοράει φανέλα ομάδας τρίτης κατηγορίας κάπου στην Αγγλία σα ξεχασμένος στρατιώτης. Τώρα εδώ περιμένουμε τον επόμενο "θρύλο" σα εκείνον που έκανε τους σπόνσορες να δίνουν χρυσό λόγο του κέντρου — αλλά πρώτα πρέπει νάχει μνήμη τρεις Κυριακές τουλάχιστον. Γιατί; Γιατί στο γήπεδο η αλήθεια βρίσκεται πάντα στη συνέχεια, όχι στους τίτλους τύπου "τι έγινε σήμερα".