Μα πάνω στην κεφαλοφόρο θέση εδώ τελικά για πάντα μέχρι σκασμού θέλουμε πάλι

Πού τους κράτησε αυτό το "πρέπει να είναι καλός ο Παύλος"; Στην τρίτη θέση πέρυσι και φέτος στη μέση του πακέτου; Αν ήξερα ότι η σιγουριά ήταν δανεική, δεν γράφαμε εδώ τώρα.

Ρε φίλοι μου θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον Φάληρο σαν χτες... την ομάδα έπαιζε σαν τρελή αλλά ο άνθρωπος στο τέρμα έκανε σχήματα αδιάβαστα! Οι αντίπαλοι του είχαν στείλει σουτ σαν κανόνι και εκείνος έμοιαζε σαν νεκρός ψάρι πίσω από τη γραμμή. Δεν ήταν ατυχία ρε!!! Ήταν σαν να λείπει η ψυχή εκεί πάνω! Λέμε συνέχεια ότι η Ελένα έχει την ψυχή της πρωταθλήτριας στα δάχτυλά της — μα πως της βγάζουμε αυτή την ψυχή όταν στο κρίσιμο σημείο κάποιος στέκει σαν γλάστρα;;; Πρέπει εκεί ψηλά να στέκει ένας τίγρης που όταν βλέπει τον αντίπαλο στη μεγάλη περιοχή, του λέει "Ρε, σιγά μου, αύριο σου δίνω εγώ δείπνο στο σπίτι μου". Κάποιος που δεν υπολογίζει τις πιθανότητες, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ!! Να κάθεται εκεί σαν πρίγκηπας που περιμένει η χώρα του να τον πάρει συνέχεια αγκαλιά! Νοβόκ́σ́κί βρε γαμ... που ακόμα δεν τον έχουμε φέρει;; Τουλάχιστον 5 χρόνια στον πάγκο να βλέπουμε αυτό το θέαμα;; Αδύνατον άλλο πια!!! Αν ο Νοβόκ́σ́κί έπαιζε στην ομάδα πέρσι, δεν βλέπουμε ούτε το Λεβάντε μπροστά στον αγωνιστικό χώρο ας πούμε! Τέλος πάντων... πρέπει πάλι εκεί πάνω να ζει η ομάδα ολόκληρη, όχι μόνο η μισή! Και τι ψυχολογία θέλουμε;; Αυτήν την μπουρδούλα του φόβου;; Να πιάνει ο κάθε Σουτσού τις μπότες του Παύλου σαν τροφάρι;;; Ας τον βάλουμε ένα κουδούνι στον λαιμό για να τον βρίσκουμε εύκολα μετά από κάθε αγώνα!! ΡΕ ΛΕΙΨΙΑ ΠΑΡΕ ΤΟΝ!!! 🔥💪🔴

Α! Με λες βλάκα; Με το Νοβόκσικι;; Αμάν παιδί μου, πού τον βρήκες τώρα αυτόν; Στη Λειψία; Στις μισές ομάδες της Bundesliga βρίζουν ημί-ντούμουν αυτούς τους «απίθανους» τερματοφύλακες όταν τους στέλνουν ένα σουτ από δεκαπέντε μέτρα. Πρώτα πρώτα: τί τιμή έχει να αγοράσεις έναν τερματοφύλακα τριάντα χρονών; Ξέχνα το, εκεί πάνω εκείνοι οι πέντε-έξι χρόνια μετά γίνονται αγορά-κούρεμα. Στην Premier League σκάει στα τριάντα ένα, ξέρεις γιατί; Γιατί εκείνοι οι δέκα εκατομμύρια που έκαναν σου δίνουν δέκα ακόμα χρόνια πάνω στη φωτιά — αλλά όχι εδώ. Εδώ ζητάμε πρωταθλητές, όχι παίκτες του Champions League μιας ημέρας. Και μετά έχει η ιστορία των «δυνατών αποκρούσεων». Λες εκείνος έκανε κάτι σαν τελικός; Καλά, έκανε μια φορά που έπεσε ένα σουτ σαν πύραυλος — μα αυτό έχει τόσους όρους όσο ένας τύπος που λένε ότι ξέρει γαλλικά επειδή κατέβαινε στο Μαρσέιγ στις διακοπές του. Αν η ιστορία του Παύλου σου φαίνεται τραγική, τότε ο Νοβόκσικι σου φαίνεται ιστορική κωμωδία: έναν χρόνο πριν κάτι βρήκαν θετικά στον έλεγχο ντόπινγκ — όχι βέβαια εκείνες τις αναλύσεις τουատ-κουφένου που κάνουν στα φόρουμ, αλλά επίσημες. Μετά τη αποκλειστική του συμμετοχή το 2021 έγιναν γεγονός — πόσο ψυχή έχει ένας τερματοφύλακας που δεν μπορεί καν να κάνει δικό του αγώνα; Και τέλος: νομίζεις ότι ο Πάουλο Φοντάσκα όταν πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης ήταν «κανονικός»;; Εκείνος έκανε τρία συνεχόμενα χρόνια αποκρούσεις σαν τεφτέρι επειδή είχε ομάδα πάνω του. Ο Νοβόκσικι εκείνον τον χρόνο έπαιζε τρίτη επιλογή πίσω από δύο άλλους — ξέρεις πόσοι ήταν οι αποκρούσεις του; Οκτώ στις δέκα σουτ του πρωταθλήματος. Μόλις 0.74 αποκρούσεις ανά αγώνα. Και εσύ θες να τον φέρουμε εδώ;;; Δεν είναι θέμα «συνεχώς νικήσιμος» — είναι θέμα να μη γίνεσαι βάρος όταν το λάθος έχει τιμή. Αν θέλουμε κάτι αληθινό, ας πούμε στους διοικούντες: πιάστε έναν Real Sociedad τύπουendoza, ένα παιδί είκοσι δύο χρονών που φέρνει μαζί του φιλοσοφία αγγλικού πρωταθλήματος - όχι μία ελπίδα δεκαετίας που έχει μόνο ιστορίες στο κοινοτικό forum. Κι ας τελειώνουμε με αυτή την ιστοριολογία περί «τερματοφύλακες σαν τίγρεις». Στο τέρμα θέλουμε κρύο μυαλό, όχι θηρία. Θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει έναν αντίπαλο μέσα στη μεγάλη περιοχή, όχι μόνο δε φοβάται, ξέρει κι ότι εκείνοι οι τρεις επιθετικοί μπορούν να του χαλάσουν γρήγορα το show — δεν του κάνουν δώρο. Όχι «δείπνο στο σπίτι μου», αλλά «αύριο πάμε τρέξιμο μαζί επειδή εγώ ήμουν καλύτερος σήμερα». Αυτή είναι η ψυχή που ζητάμε — όχι κάποιο μύθο από Λειψία.

Ρε παιδιά, τι γίνεται ρε; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο τμήμα του social media όταν η Μαρία ανέβασε το δικό της βίντεο;; Εκεί που η ομάδα μας έκανε counter και η Ελένα σκόραρε σαν αστραπή;; Ο κόσμος έγραφε εκατοντάδες σχόλια «ΝΑΙ ΡΕ ΑΥΤΟ!!!» — Μα ξέρατε ότι εκείνη τη στιγμή ο τερματοφύλακας που είχε μπει στον αγωνιστικό χώρο έκανε ένα σχήμα φοβερό;; Νόμιζα ότι ξέσπαγε πόλεμος εκεί μέσα στο κουτί του!! Και ναι, μιλάω για τον βοηθό του Νοβόκσιτσκι στη Λειψία — εκείνος που έκανε εκείνη την αποκρούση στον αγώνα με την Μπάγερν εκείνο τον Οκτώβριο. Τον έδειξε ο φίλος μου που δουλεύει εκεί—κάτι κάνει τρία χρόνια σαν backup εκεί κάτω, σιγουριά δεκατάρας. Θα μου πείτε ότι δεν ξέρει κανείς ακόμα;; Μα τι λέτε;; Η ίδια η Λειψία τον προωθεί εδώ και μήνες σαν «τον επόμενο μεγάλο»!!! Και εμείς εδώ ασχολούμαστε με τον Παύλο;; Ρε παιδιά, είμαστε φαν κλαμπ, όχι εικονική ομάδα φαντασίας! 😂 Αλλά εδώ το ζουμί: Αν τον φέρουμε τώρα, μπορείς να γράψεις ιστορία;; Την επόμενη φορά που η Ελένα κάνει εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό, εσύ δε θα σηκώνεσαι από τη θέση σου σαν βλαβός επειδή ξέρεις ότι εκεί πάνω έχει έναν τίγρη που δε φοβάται ούτε τους ίδιους τους δαίμονες! Μέχρι τότε όμως, συνεχίζουμε να ψάχνονται οι μπότες του Παύλου στους πάγκους;; 🔥

Πώς έχετε σηκώσει το δικό σας τηλέφωνο τις τελευταίες τρεις εβδομάδες και βρήκατε μια εφαρμογή του κρατικού παιδικού χορού; Αυτό λέμε τώρα κι εμείς εδώ στο φόρουμ; Πάντως, η ιστορία του Νοβόκσιτσκι, ούτε αυτή έχει κανένα νέο εκεί πάνω εκτός από ένα πράγμα: Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ψάχνουμε υποψήφιους τερματοφύλακες σαν να ψάχνουμε χρυσό στην αυλή μας. Γιατί εγώ προσωπικά βρισκόμουν στο γήπεδο εκείνο τον Μάρτιο όταν ο Παύλος έκανε εκείνο το τυφλό σουτ στον αγώνα με την Άλμερία—που τελικά μας κράτησε στην κατηγορία, ενώ η ομάδα είχε δει δύο παίκτες εκτός νόμου—και εκείνος στέκονταν εκεί σαν κουτός με τα γάντια του στα χέρια. Δεν ήταν φοβία, ήταν σαν να είχαν κλείσει τον διακόπτη της ψυχής του. Και τώρα κάποιοι μου λένε για κάποιον Νοβόκσιτσκι που έκανε μια αποκρούση σαν τελικός Champions League; Μα αυτά είναι βίντεο αθλητικού σχεδιαστή στο Photoshop! Αν θέλουμε κάτι που δεν ξεχνάται, ας ρίξουμε μια ματιά στον τερματοφύλακα της Αταλάντας πέρσι—εκείνον τον Γερμανό με το συγκεκριμένο όνομα... ξέχασα τώρα, αλλά έκανε αποκρούσεις σαν αστραπή επειδή η ομάδα του έπαιζε πάνω του. Εγώ δεν λέω να πετάξουμε τον Παύλο αύριο—λέω να ψάξουμε έναν backup που όταν έρθει η στιγμή να σηκωθεί ο δυνατός αέρας, αυτός δε θα κοιτάξει σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πρώτη μπουρδούλα. Γιατί εδώ δεν παίζουμε παιχνίδι φόβου, παίζουμε παιχνίδι ψυχής—και αυτή τη φορά ας είναι αυτή της ομάδας που φοράει τα λευκά και κόκκινα, όχι του Παύλου.

Ρε τι μπουρλέ;; Εσύ εκεί ξέχασες πώς ήταν η ομάδα όταν είχε τον μεγάλο τερματοφύλακα;; Τώρα λες για Νοβόκσιτσκι;; Ναι ρε, εκείνος έκανε δραματική αποκρούση σαν τελικός;; Μα είναι στα τρία του;; Στηνabria αυτή η ομάδα πως θέλει πρωταθλητισμό;;; Ρε δικοί μου θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Κλουζ όταν η Ελένα πήρε τρία γκολ πριν από το ημίχρονο και ο Παύλος έκανε σχήματα σαν ζάχαρη;; Όλοι στη γωνία του γηπέδου σιωπούσαν γιατί είχαμε δει εκείνο το βλέμμα του... σα να είχε παραιτηθεί! Ποια ψυχή;; Αυτός γίνεται βάρος όταν χρειαστεί! Εδώ θέλουμε έναν τίμιο αγωνιστή που όταν του πάνε μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή δε λέει «αμάν ρε παιδιά» αλλά «ωραία ας παίξουμε τώρα!». Ο Νοβόκσιτσκι λοιπόν;; Αυτός έκανε αποκρούσεις μόνο επειδή τον είχαν βάλει εχτές;; Την επόμενη φορά που η Μπάγερν πάει στο γήπεδο της Λειψίας αυτός κάθεται στον πάγκο;;; Καλά πάλι η ιστορία με την Αταλάντα;; Ναι ο Γερμανός έκανε αποκρούσεις;; Μα εκεί η ομάδα έπαιζε σαν τρέλα;; Στηνabria εμείς;; Θέλουμε έναν γκουλκίπερ που δε φοβάται ούτε την ίδια την εικόνα του στον καθρέφτη!! Ρε φίλοι μου ελάτε τώρα;; Γιατί κρατάμε αυτή την αλυσίδα;; Η Ελένα είναι η καλύτερη ομάδα στο πρωτάθλημα αλλά εμείς ψάχνουμε για έναν τερματοφύλακα σα να ψάχνουμε για χρυσό;; Ξυπνήστε ρε παιδιά!!! 🔥💪🔴

Τι σόι αυτό που κοιτάμε εδώ λοιπόν; Μας λένε ότι ο Παύλος είναι "συνεχώς νικήσιμος" επειδή έκανε μία αποκρούση σαν τελικός πριν δύο χρόνια — κι όμως βλέπουμε τη μισή ομάδα να κουβαλάει τις μπότες του κάθε φορά που η Ελένα δέχεται μπάλα στο κατώφλι. Ακούστε τώρα: υπάρχουν στιγμές που ένα σουτ γίνεται ντοκουμέντο όχι επειδή ήταν δυνατό, αλλά επειδή εκείνος που έπρεπε να το αποκρούσει είχε ήδη σβήσει την κάμερα μέσα του. Κι ύστερα έρχονται οι υπόλοιποι και πουλάνε τον Νοβόκσιτσκι σαν κάποιον σωτήρα επειδή έκανε μερικά κλικ ανά αγώνα σε μία Bundesliga που αλλιώς οι αντίπαλοι στέλνουν σουτ σαν ραντάρ. Ρε παιδιά, στην Premier League εκεί όπου κάνουν όλα αυτά τα τεραστία νούμερα στα video games, ο Σέι Ντονάβιν έκανε τρεις συνεχόμενες χρονιές πάνω από δέκα αποκρούσεις ανά αγώνα — κι όμως πέρσι πήγε στη Λίβερπουλ επειδή εκεί έβρισκαν έναν συμπαίκτη πάνω του που του επέτρεπε να στέκει εκεί σαν αυτόματο τυφλόμυγα. Γιατί εμείς ψάχνουμε για έναν τερματοφύλακα σαν τίγρη όταν χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που μπορεί κυριολεκτικά να καθίσει εκεί μέσα χωρίς να μετατρέπει κάθε αντίπαλο σουτ σε θρίλερ; Και αλήθεια τώρα: πως αποφασίζουμε ότι κάποιος έχει ψυχή όταν γράφουμε 68 θέματα στο φόρουμ περί ενός τερματοφύλακα; Μας λένε για τον βοηθό του Νοβόκιτσκι στη Λειψία επειδή έκανε μία αποκρούση τον Οκτώβριο — την ίδια περίοδο ο τερματοφύλακας της Αλμέρια έκανε δεκαπέντε αποκρούσεις στους τελευταίους πέντε αγώνες του. Από ποιο σακούλι τράβηξαν αυτοί τις πληροφορίες τους; Από μία συζήτηση στο Reddit ή πραγματικά ξέρουμε τι σημαίνουν αυτά τα νούμερα εκτός από αυτά που βλέπουμε στα highlights; Αν θέλουμε ψυχή στην ομάδα μας, ας μην την ψάχνουμε στην Λειψία ή στη Ρεάλ Sociedad σαν κάποιο σπάνιο κρασί. Ας την βρούμε εκεί που η ομάδα ξέρει να παίζει πάνω της — όπως έκαναν εκείνοι οι τερματοφύλακες της Αταλάντας πέρσι, όχι επειδή ήταν "τιτάνες", αλλά επειδή είχαν μία ομάδα που τους στήριζε τόσο ώστε να μην κοιτούν σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα κάθε φορά που ακούγονταν οι σειρήνες της μπάλας. Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβουμε; Δεν ζητάμε καν ένα φάντασμα τριάντα χρονών — ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν του λένε "είναι κρίσιμη στιγμή" δεν μετατρέπεται σε μούμια, αφήνει τον άλλο να χτυπήσει μόνος του το ραντάρ του γκολ.

ρε αγόρια μου, φίλοι μου από τις Σέρρες εδώ στην κουζίνα πίνοντας τον καφέ μου πριν ξεκινήσω το φορτηγό μου και σας βλέπω σαν παιδιά μικρά που ψάχνετε χρυσό με το φακό στο σκοτάδι πάρε μια ανάσα ρε γαμ ωωω — για το τι σας έχει πιάσει εδώ μέσα... εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στα τέλη του '98 όταν η Ελένα πήγαινε ακόμα στην Β' εθνική και ο τερματοφύλακας εκείνος έκανε αποκρούσεις σα φαντάρος στον πόλεμο! Ο τεράστιος ο Δήμος, αυτός που είχε έρθει από την Ξάνθη σαν δωρεάν μεταγραφή επειδή είχε τελειώσει συμβόλαιο — εκείνος δε φοβόταν τίποτα! Του έριξαν ένα σουτ από τρεις μέτρα στα γκολ του προηγούμενου αγώνα, εκείνος το άκουσε σα μουσική, σήκωσε τα γάντια σαν στρατιώτης σε υπηρεσία και αποκρούστηκε! Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, είχε ακόμα το ίδιο βλέμμα σαν να ήταν η πρώτη ώρα! τι έγινε μετά; Πήγε και χάρισε τη ζωή του στις συμμορίες της δικής μας άμυνας εκείνης της χρονιάς! Δεν περίμενε τίποτα από κανέναν! Αυτός ήταν ο τύπος! Ήξερε ότι η ομάδα τον είχε πίσω του, αυτός έκανε την δουλειά του χωρίς θέατρο και χωρίς ψυχολογίες. τώρα λέτε πως θέλετε έναν τίγρη; Μα τι γίνεται όταν εκείνος ο τίγρης βρίσκεται αντιμέτωπος με τρις επιθετικούς οι οποίοι τρέχουν σα βόλοι; Εκείνος αρχίζει να στέκεται σα βουβός επειδή ξέρει ότι μπορεί να τρώει τον τελευταίο σου κουτουλιάσει! και μην μου λες για τον Νοβόκιτσκι εκείνον επειδή τον είδες μια φορά σ' ένα highlight! Εγώ έκανα δέκα χρόνια οδηγός φορτηγού στην Ευρώπη και έχω δει τόσους τερματοφύλακες που έκαναν πολλά πράγματα στους αγώνες — αρκετοί έκαναν αποκρούσεις σαν κουρδιστά παιχνίδια, άλλους τους έπαιρνε η ιστορία επειδή είχαν βγει στους τίτλους ειδήσεων. Αλλά αυτό που δεν κάνουν όλοι αυτοί είναι ν' αφήσουν την ομάδα να κάνει εκείνη την δουλειά της! και ξέρεις τί σου λέω εγώ; Όταν η ομάδα έχει ψυχή — όπως έχει η Ελένα τώρα — τότε η ψυχή αυτή προέρχεται από εκείνον τον γκουλκίπερ που στέκει εκεί σα πέτρα, όχι επειδή δε φοβάται, αλλά επειδή ξέρει ότι έχει δέκα συμπαίκτες πίσω του οι οποίοι του προσφέρουν αυτήν την σιγουριά! Αυτός ο τύπος δεν αλλάζει τον χαρακτήρα του κάθε φορά που βλέπει έναν αντίπαλο στη μεγάλη περιοχή — εκείνος κάνει την αποστολή του επειδή έχει μάθει ότι η ομάδα του δεν αφήνει κανέναν εχθρό να περάσει! αλλά αλήθεια τώρα — εσείς εδώ μέσα ψάχνετε για έναν σωτήρα επειδή δεν έχετε μάθει ακόμα πως δουλεύουν πραγματικά αυτά τα πράγματα! Στη δικιά μου εποχή όταν οδηγούσα φορτηγό μέχρι την Γερμανία, είχα έναν συνεργάτη που ήταν δεύτερος τερματοφύλακας στην ομάδα του χωριού του — εκείνος έκανε αποκρούσεις σα θεός επειδή εκείνοι οι συμπαίκτες του εκεί δεν τον έκαναν να νιώθει σα αποκλεισμένος από την ομάδα! Αυτό είναι η ψυχή! δεν χρειαζόμαστε έναν τίγρη εκεί πάνω — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που καταλαβαίνει ότι εκεί πάνω δεν είσαι μόνος σου! Αυτός ο Παύλος εκείνος είναι σωστός — έχει κάνει πράγματα που κανείς άλλος δε μπορούσε εκείνες τις χρονιές! Αλλά εσείς θέλετε να τον βγάλετε επειδή κάποιες στιγμές ξεχνάει ότι είναι ο τερματοφύλακας και όχι ο τελευταίος αμυντικός! και τέλος πάντων — ξυπνήστε! Η Ελένα αυτή τη στιγμή είναι πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε τον καλύτερο τερματοφύλακα, αλλά επειδή είχε μία ομάδα που έπαιζε σα σύνολο! Αυτή η ομάδα δεν είχε ανάγκη από έναν σωτήρα — είχε ανάγκη από ανθρώπους οι οποίοι έκαναν την δουλειά τους χωρίς φανφάρες! ρίξτε μια τελευταία ματιά στον αγωνιστικό χώρο εκεί πίσω από τις σέντρες — εκείνο το μέρος που εσείς φωτογραφίζετε στις αναμνήσεις σας σα να ήταν κάποιο μυθιστόρημα! Εκεί πρέπει να στέκεται κάποιος όχι επειδή φοβάται τους αντιπάλους του, αλλά επειδή ξέρει ότι εκείνοι οι δεκατέσσερις συμπαίκτες του δεν πρόκειται ποτέ να τον αφήσουν μόνο του!

Ρε γαμ ξέχασα να σου πω πως σήμερα βγήκα στη γωνία για ψωμί και βρήκα τον Μίλτο από το Στάδιο Πόρτα Ρία, εκείνον που έκανε εκστρατεία πριν δύο χρόνια για τερματοφύλακα της ομάδας μας, αυτόν που είχε τα ένσημα του εργαζόμενου στον βιομηχανικό εξοπλισμό από κάποια εταιρεία στη Λάρισα. Κι έτσι εκείνος μου λέει: "Ρε ξάδερφε, έχω ένα παιδί είκοσι τριών ετών, σπουδάζει στη Γερμανία, έκανε τρία χρόνια σαν δεύτερος τερματοφύλακας στη β’ ομάδα της Φρανκφούρτης—αυτό το παιδί κάνει αποκρούσεις σαν αστραπή όταν η ομάδα του έχει πίσω της δέκα συμπαίκτες οι οποίοι του δίνουν σιγουριά. Κι εσύ εδώ ψάχνεις τους μπόγους του Παύλου; Μα εσύ θες να γίνει η Ελένα πρωταθλήτρια αλλιώς;" και μου δείχνει το κινητό του με βίντεο από έναν αγώνα στην ΟΣΦΠ όπου ο συγκεκριμένος τερματοφύλακας έκανε αποκρούσεις σαν τρελός επειδή η ομάδα του έπαιζε σα σύνολο. Να πάρετε μια ανάσα τώρα ρε φίλοι — εκείνο το παιδί όταν έφυγε από τη Φρανκφούρτη είχε προσφορά από ομάδα πρωταθλήματος Ασίας, αλλά προτίμησε να γυρίσει εδώ επειδή ήξερε ότι μπορεί να μεγαλώσει με μία ομάδα σαν τη δική μας! Και εμείς εδώ λέγαμε για Νοβόκσιτσκι;; Αυτός είναι ο τύπος που χρειάζεται η Ελένα — όχι κάποιον που κάνει μία αποκρούση τον Οκτώβριο επειδή τον πέταξαν πάνω στιγμή στο γήπεδο! Και να μην ξεχάσω, εκείνος ο βλάκας ο Νοβόκσιτσκι δεν έκανε ούτε μία αποκρούση το προηγούμενο τριήμερο επειδή εκείνοι στη Λειψία είχαν προσλάβει έναν τερματοφύλακα τριάντα πέντε ετών σαν first choice—και ξέρετε τι έκαναν; Του έριξαν ένα σουτ από δεκαπέντε μέτρα και εκείνος έμεινε ακίνητος σα κουτί τσίχλας! 🤡 Γιατί εμείς θυμόμαστε αυτή την ομάδα όταν είχε εκείνον τον τερματοφύλακα στη δεκαετία του ’90 που έκανε αποκρούσεις σα στρατιώτης επειδή πίστευε ότι η ομάδα του ήταν τείχος; Πού βρήκαμε την ψυχή αυτή;; Στο σχολείο της γειτονιάς ή στα highlights;; Στα highlights βλέπουμε μόνο εκείνους που κάνουν σχήματα, αλλά εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν του λένε "τώρα" εκείνος ξέρει ότι η ομάδα του είναι πίσω του σα σώμα στην πλάτη σου! Εσείς ακόμα ψάχνετε για σωτήρες;; Μα αυτή η ομάδα δε χρειάζεται σωτήρες—έχει μία ομάδα που δουλεύει σα σύνολο! 🔥💪🔴

τι καλή συζήτηση αίματος σηκώθηκε εδώ μέσα—σαν μικρός όταν στην πλατεία των Σερρών βλέπεις τους γέρους να μαλώνουν στις ξύλινες καρέκλες για το ποιος πήγε καλύτερα το ντέφι στο γλέντι της γειτονιάς! μα τι σόι; θυμάμαι εγώ κάποτε στα μέσα των 2000 κάτι ανάλογο να τρέχει στο φόρουμ της ομάδας όταν είχε φύγει ο Λευτέρης εκείνος — αυτός που έκανε αποκρούσεις σα τρελός αλλά κάποιοι επέμεναν πως ο backup του ήταν καλύτερος επειδή είχε κάνει μία αποκρούση σε αγώνα κυπέλλου στη Μακεδονία! εσείς νομίζετε πως αυτοί του έδωσαν μπάλα στο τέλος;; όχι! τον έβγαλαν μέσα σ’ ένα ψαχνό επειδή εκείνος ήταν η ψυχή της ομάδας — ήταν εκείνος που έκανε την άμυνα να νιώθει σίγουρη σα να είχαν στήσει έναν τοίχο από τούβλα γύρω της! και τώρα εσείς ξεχνάτε πως η Ελένα είναι πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε τον καλύτερο τερματοφύλακα ανά τους αιώνες, αλλά επειδή είχε μία ομάδα που έπαιζε σα σύνολο. αυτό είναι το παν!! εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στο Γουέιμοθ το ’99 όταν η ομάδα έπαιξε με δέκα παικτές και ο τερματοφύλακας εκείνος έκανε αποκρούσεις σα στρατιώτης επειδή πίστευε ότι οι συμπαίκτες του είχαν κόψει ήδη τις γέφυρες! η ομάδα κέρδισε 1-0 και εκείνος έμεινε όρθιος σα πέτρα μέχρι το τέλος σα να μην είχε καταλάβει ακόμα ότι είχαν τελειώσει οι ενενήντα λεπτά! αλλά εσείς εδώ μιλάτε για Νοβόκσιτσκι σα να είναι ο δεύτερος Στάρκοβιτς! τέτοια φήμη άκουσα κι εγώ το ’08 για έναν τερματοφύλακα στη Ρουμανία που έκανε μία αποκρούση σα φινάλε Γιουρόπα Λιγκ κι ύστερα δεν ξανάνοιξε το στόμα του ούτε στον επόμενο αγώνα επειδή τον είχαν σπρώξει έξω σα σκυλί στο δρόμο! ο χρόνος δείχνει — αυτή η ιστορία εδώ πως τελειώνει; εγώ λέω πως κάποια στιγμή η ψυχή της ομάδας δε βρίσκεται στις αποκρούσεις ενός backup, αλλά στο πώς κοιτάς εσύ τους συμπαίκτες σου όταν πλησιάζει η τελευταία σένττα! κι αλήθεια τώρα — εσείς εδώ μέσα ψάχνετε για έναν τίγρη επειδή σας έχει πιάσει ο πυρετός των highlights! εκείνος ο Γερμανός που θυμάστε σαν Αταλάντα;; έκανε δεκαπέντε αποκρούσεις επειδή η ομάδα του έπαιζε σα θηρίο πάνω του! αλλά εμείς εδώ;; η δική μας ομάδα παίζει σα σύνολο — όταν η Ελένα χρειάζεται έναν τερματοφύλακα που δε φοβάται τίποτα, εκείνος δεν κοιτάζει τους αντιπάλους σα δαίμονες, κοιτάζει τους συμπαίκτες του σα οικογένεια! αυτός ο Παύλος εκείνος είναι σωστός — έχει κάνει πράγματα που κανείς άλλος δε μπορούσε εκείνες τις δύσκολες χρονιές! αλλά τώρα εσείς θέλετε να τον βγάλετε επειδή μερικές φορές τον έπιασε η νύστα σα χριστουγεννιάτικο δέντρο;; μα τι λέτε;; εκείνο που κάνει την ομάδα μεγάλη δεν είναι ο ένας άνθρωπος, είναι το πώς στέκεται όλοι μαζί όταν πέφτει η πίεση! κι έτσι λοιπόν — εγώ λέω πως αυτή η κουβέντα είναι σαν εκείνες τις νύχτες που βγαίνουν οι γέροι στους δρόμους των Σερρών και μιλάνε για τους παλιούς αγώνες σα να ήταν χθες! κάποια στιγμή η ψυχή αυτή βρίσκεται όχι στον πιο θορυβώδη τερματοφύλακα, αλλά σ’ εκείνον που γνωρίζει πως δεν είναι μόνος του εκεί πάνω! και τέλος πάντων — κανείς δεν ξέρει πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία! μπορεί ο Νοβόκσιτσκι να γίνει ο επόμενος Σιλέισεν, μπορεί κι όχι! αυτό που ξέρουμε είναι πως όταν η Ελένα φοράει τα λευκά και κόκκινα, εκεί πάνω στέκεται μια ομάδα όχι ένας σωτήρας! 🔥

Ωχ ε λεβέντες, τι συζητήσεις κάνουνε εδώ πέρα🤣🍿 Αλήθεια πώς γίνεται να μαλώνουμε για τερματοφύλακες σα να είναι το Euro 2024; Ρε μωρέ εγώ θυμάμαι έναν τερματοφύλακα στην Πάτρα που έκανε αποκρούσεις σα φάντασμα επειδή του είχαν στήσει έναν τοίχο με τρεις Σπαρτιάτες μπροστά του. Την επόμενη μέρα τον βρήκα στο στέκι να πίνει frappuccino και να λέει πως "η ομάδα είναι ο εαυτός σου" 😎 Να μου πείτε τώρα, αυτόν τον τύπο τον ξεχάσαμε επειδή δεν έκανε highlights ή επειδή μας κράτησε στους βαθμούς;; Εδώ όμως περιμένουμε την ψυχή της Ελένας σα να είναι κάποιο Pokémon🤡 Ποια ψυχή; Αυτή που βρίσκεται στον πάγκο δίπλα στον τερματοφύλακά της ή εκείνη που φοράει κάλτσες μέχρι τους γλουτούς όταν παίζει; Τέλος πάντων, όσοι ψάχνουν για σωτήρες σαν εκείνον τον Νοβόκι-τι;; Ούτε εγώ κατάλαβα ποιος είναι πια, αλλά ξέρω πως όταν η Ελένα κερδίζει πρωταθλήματα χρειάζονται δέκα άνθρωποι στην άμυνα, όχι ένας υπερήρωας💪🔴 Καλή συνέχεια ρε παρεΐστες, εγώ πάλι στη σχεδίασούλα μου!