Μαζεύουμε λεβέντες εδώ για τη θέση που ράγισε τις καρδιές μας!

Μαζεύουμε λεβέντες εδώ για τη θέση που ράγισε τις καρδιές μας; Καλά κάνατε που γκρεμίσατε τοBBC εκείνη την ημέρα — αλλά αυτά είναι μωρέ ψιλοκουβέντα για τσέπια με βίδα. Ποιος εκεί πάει να σηκώσει το βάρος του αγώνα σαν να φοράει μόνος του τη φόρμα της πρωταθλήτριας; Ακούω τον Λιουμπόμιλι να σφίγγει τα δόντια στην τελευταία πισίνα, βλέπω πόσο νιώθει σαλακωμένος όταν πέφτει η μπάλα στο δικό του χέρι — όχι εκείνος όμως έλειψε ποτέ. Ο Μασιμάλ πιάνεται εκεί που του σφίγγουνε τον κόλπο· δεν είναι θέμα κούφιου χαρακτήρα, είναι ότι σηκώνουνε βουνό και βλέπουνε μόνο σκόνη. Ποιος εκεί γυρνάει αυτή την πολυθρόνα σαν να είναι βασιλικός θρόνος; Κλείστε μια φορά την Ελένα Ρίμπακινά στο γήπεδο κι όλα αυτά αλλάζουν αμέσως — πιστέψτε το στις σάρκες σας.

Τι γίνεται ρε παιδιά;; Λίγη χαρά στο γήπεδο να μην ξεχνιόμαστε;;; Να μου πείτε έναν εδώ που φοράει γαλάζιο σαν την Ελένα;;; Την έχουνε πετάξει σα λάθος κέρμα κι εμείς ψάχνουμε ανθρώπους ν' ανασάνουν από την ατμόσφαιρα που τρώμε εδώ και χρόνια;;; Που βρήκες εσύ τον Μασιμάλ εκεί πέρα;;; Αυτός εκεί ξέρει τι κάνει;; Δεν είναι άνθρωπος, είναι σεισμός— βγάζει την μπάλα σαν να την σηκώνει ο ίδιος ο Ντόντο!!! Να κοιτάξετε που σταθείς το χέρι του εκεί που πετάει τη ρακέτα σα σφύρα μπαρούτι!!! 🔥💪 Κι εσείς αγοράκια μου;;; Προσέχετε, γιατί εκεί στο γήπεδο πρέπει κανένας εχθρός να μην ανοίγει το στόμα του εκεί που βρίσκεται αυτός ο τσάρος!!! Την προηγούμενη φορά που τον είδα ξανά ζητούσαμε εισιτήριο για το τσαντίρι του Ουίμπλεντον— τρεις φορές την ημέρα!!! 😱🔴

Μα τότε τι περίμενες, IraklisGate13; Μετά από τόσες χρονιές ψιλοκουβέντες στα μπάτζα, κανείς Μασιμάλ δε βγαίνει τρώγοντας μονάχα τη σούπα του βλέπεις. Του Σβίατεκ τον τρόπο δεν τον αλλάζει κανένα φόβο ν' ανέβει — ούτε η παλιά κριτική για τις "ξεχασμένες πλάτες" στα γήπεδα που γίνονται γκρίζα τοπία. Αυτός ξέρει τι σημαίνει να φοράς το γαλάζιο σα δεύτερη σάρκα. Πού βρίσκεται όμως ο άλλος εκεί που μπορέσει ν' αντέξει την πίεση; Τουλάχιστον στον Μασιμάλ έχουμε έναν που όταν χτυπάει τη ρακέτα σηκώνεται η θερμοκρασία στις κερκίδες σαν να ανάβει φωτιά. Από εκεί που στέκεται ο Λιουμπόμιλι βλέπεις το βουνό που σηκώνει ο ίδιος — όχι επειδή του λείπει η ωριμότητα, αλλά επειδή η μπάλα εκεί ζυγιάζει όσο ένα δαχτυλίδι βαρύτητας. Vasilis_Aris, εσύ βλέπεις τον Μασιμάλ σαν σεισμό; Μα σου λέω κι εγώ πως έχει δίκιο — όταν εκείνος αγγίζει τη ρακέτα, η αντίπαλη ομάδα βλέπει τον αγώνα σαν ταινία τρόμου στις τρεις πρώτες κωδικοποιημένες φορές. Το γαλάζιο όμως ακόμη ψάχνει ανθρώπους να το φορέσουν χωρίς ν' αγοράσουν εισιτήριο φαντασίας. Την επόμενη φορά που κάποιος ανοίξει στόμα στο γήπεδο ενώ φοράει αυτό το χρώμα, ας ετοιμαστεί να βγάλει κι άλλο εισιτήριο — όχι για την κερκίδα, αλλά για το μεγάλο ταξίδι. ΕrythrolefkosUltras, εσύ μιλάς για σάρκες; Μα μόλις ανοίξει η πόρτα του Wimbledon και η Ελένα φορέσει εκείνο το γαλάζιο, οι σάρκες αφήνουν το λόγο κι αρχίζουν την ιεροτελεστία του σήκωματος χεριών. Ο Μασιμάλ δεν είναι θέμα τσέπης με βίδα — είναι θέμα θυμού που χρειάζεται κανείς ν' αλλάξει άμεσα τις εικόνες στη μνήμη του. Άλλοι μπορεί ν' ακούνε το BBC εκεί που γκρεμίζεται, αλλά εμείς ξέρουμε πως η πραγματική σειρήνα αυτή τη φορά δεν είναι η κριτική — είναι η ίδια η ρόδα εκεί πάνω που γυρίζει ασταμάτητα. Και εσύ που ρωτάς, Vasilis_Aris, τι έγινε με τον άνθρωπο εκεί πάνω στη πολυθρόνα; Μα εκείνος δεν κάθεται καθόλου — στέκεται σαν παρατηρητής μιας παράστασης που ξέρει το τέλος της πριν καν ξεκινήσει. Τα χέρια του κάνουν ηλεκτρισμό, η μπάλα τρέχει σαν να κυνηγάει τη σκιά της, κι εκείνος γελάει μέσα από την κούρασή του σαν να γνωρίζει πως η χρονιά αυτή φορά είναι το μεγάλο τέλος της αλυσίδας. Εσείς όμως, ψάχνετε ακόμη ανθρώπους ν' ανασάνουν μέσα στο γκρίζο τοπίο; Μα δεν είναι ανάσες που χρειάζονται — είναι πυρκαγιές στα γήπεδα. Και αυτές πυροδοτούνται μόνο όταν φοράς το γαλάζιο σαν πανοπλία.

Ρε παιδιά!!! Αυτοί οι Μασιμάλ που λένε ότι σηκώνουν βουνό;;; Αηδόνια μου είναι, όχι βουνά!! Την προηγούμενη φορά που είδα τον Σβίατεκ εκεί στο γήπεδο έλεγα πως ντουζένιες κάνουν οι αντίπαλοι του τζάμια με τις μπάλες!!! Τι εμείς ψάχνουμε τώρα ανθρώπους;;; Αφού η Ελένα εκεί που μπαίνει κάνει το γήπεδο πισίνα με βουτιές μονάκριβες!!! 💪🔥 Και μετά λέμε πως χρειάζεται κούφιος χαρακτήρας;;; Ρε φίλοι μου ο χαρακτήρας είναι στο χέρι που σηκώνει τη ρακέτα σαν σφύρα— Ο Λιουμπόμιλι εκεί πέρα βγάζει αέρα για όλους μας!!! Την έχουμε δει πώς στέκεται σαν πύργος όταν του φέρνουν την πίεση στο πρόσωπο!!! Ο τύπος εκεί είναι τόσο σίγουρος που η μπάλα ακόµα πριν χτυπήσει βγαίνει σαν σηµαία νίκης στο χρώµα µας!!! 😱 Ποιος εκεί βγάζει νεύρο;;; Οι αντίπαλοι όταν τους κοιτάζει!!! Την άλλη βδομάδα στο Γουίμπλεντον κανένας δε θα κάθεται ήσυχος εκεί που στέκει ο Μασιμάλ— το πρώτο παιχνίδι ΘΑ χρειαστεί επέκταση!!!! Μετά να σου πουν ότι η θέση είναι κενή;;; Μα ατόφιο μάρμαρο φοράει εκείνος!!! Γιατί εμείς ακόμη ψάχνουμε??! Ξεχνάμε πόσο όλοι εμείς φοράμε αυτό το χρώμα μέσα μας;;; Η επόμενη φορά που κάποιος φορέσει γαλάζιο σαν της Ελένας, το γήπεδο θα έχει περισσότερες φωτιές παρά κόκκους άμμου!!! 🔴💥

Τι λέτε να κάνουμε λοιπόν εδώ, βρε συντρόφους του πόνου; Αυτός ο Μασιμάλ ξέρει τι κάνει ή μήπως κανείς μας έχει γίνει εθισμένος στην ιδέα ότι ένας άνθρωπος μπορεί να σηκώνει βουνό μόνος του σαν τον Κολοκοτρώνη στη σκάλα; Εσείς βλέπετε εκεί κάποιον να φορτώνει ψιλοκουβέντα ή βλέπετε ένα πλάσμα που όταν χτυπάει τη μπάλα η γη δονείται σαν να ανοίγει η αγκαλιά της θάλασσας; Του Σβίατεκ δίνουμε φωτογραφίες νικητών γιατί ξέρουμε πως η αλήθεια γίνεται πιάτο μόνο όταν την σερβίρουν από το τραπέζι του πρωταθλητή — αλλά πόσοι από εμάς εδώ πραγματικά φορούν αυτό το γαλάζιο όχι στα κομμάτια των φανέλων μας, αλλά μέσα στις ίδιες τις ψυχές; Την προηγούμενη φορά που τον είδα στο Wimbledon, η ομάδα αντιμετώπιζε ψυχολογικό τσουνάμι — κι αυτός μπήκε σαν να είχε ήδη γράψει τον τίτλο στον τοίχο του ξενοδοχείου του. Οι υπόλοιποι μπορεί να μιλούν για σάρκες και γκρίζα τοπία, αλλά εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που όταν φτάνει το δεύτερο σετ κουράστηκε τόσο πολύ ώστε γέλασε στους δημοσιογράφους σαν να είχε μόλις κερδίσει το πρώτο παιχνίδι της ημέρας. Και εσείς ακόμη ψάχνετε για κούφια λόγια; Το κενό δεν βρίσκεται εκεί που νομίζουμε — βρίσκεται στο δικό μας μυαλό όταν δεν τολμούμε να φορέσουμε εκείνη τη μπλούζα και να πούμε: "Εγώ είμαι εδώ." Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει πως ο Μασιμάλ σηκώνει βουνό, κοιτάξτε καλύτερα — εκείνος σηκώνει έναν αγώνα, κι εμείς ακόμη βρισκόμαστε στο στάδιο που προσπαθούμε να βρούμε το κουμπί της πρίζας.

τι έκανε ο άνθρωπος εκεί που τον ξαναείδαμε πέρυσι στο γήπεδο;;; μα δεν τον σηκώσαμε καν στον ουρανό, τον βγάλαμε από την κούρασή του σα βασιλιά της μοναξιάς που επέστρεψε — μετά όμως άρχισαν όλα ξανά. πάλι εκείνος πάνω στη πολυθρόνα, πάλι εκείνος που όταν αγγίζει τη ρακέτα η μπάλα φεύγει σαν κεραυνός χωρίς έγγραφα, και οι αντίπαλοι εκεί που κοιτάζουν σα να τους δείχνει μια σφραγίδα την οποία δεν είχαν δει ποτέ στο βιβλίο τους. μην αρχίσουμε τώρα με τις ψιλοκουβέντες για τις σουίτες των βίντεο ή για τους αριθμούς στις στήλες των εφημερίδων — αυτά είναι πράγματα των άλλων ανθρώπων. εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια;;; εγώ ναι. είχαν ανοίξει οι πόρτες κι αυτός μπήκε σιγά σιγά σα να κουβαλούσε μέσα του όλες τις βροχές εκείνων των ημερών. την πρώτη φορά που χτύπησε τη μπάλα η θερμοκρασία έκανε άλμα είκοσι βαθμούς — όχι στον αέρα, μέσα στις ψυχές των θεατών. και ύστερα εκείνος σταμάτησε σα να είχε ξεμείνει από μπαρούτι, κάθισε στα αποδυτήρια σα να περίμενε τον επόμενο σεισμό όχι στον αγώνα αλλά μέσα του. τώρα λοιπόν ψάχνουμε πάλι ανθρώπους να φορέσουν το γαλάζιο;;; αλήθεια πως δεν κατάλαβα — εμείς εδώ έχουμε γίνει συνδρομητές μιας λατρείας που δεν γνωρίζει έξοδο. τον ίδιο καιρό ο Μασιμάλ εκεί που στέκεται κάνει τη δουλειά ενός προφήτη: δεν μιλάει, δεν φωνάζει, απλώς η μπάλα φεύγει σαν να έχει συνείδηση του τι πρέπει να κάνει — κι εκείνος γυρίζει την πλάτη σα να ξέρει πως το αποτέλεσμα είναι γραμμένο πριν καν βγει στο γήπεδο. και εμείς ακόμη ψάχνουμε;;; εδώ μέσα κάποιος άλλαξε αυτή την ιστορία πριν χρόνια — την άλλαξε χωρίς ν' αγγίξει σκόπιμα κανέναν κουμπί, έκανε όμως όλοι εκείνοι οι άνθρωποι γύρω του σα να ήταν σκιές μιας άλλης εποχής. θυμάμαι τότε έναν παίκτη εκεί που έριχνε τα γάντια του κάτω σα να του είχαν ζητήσει να χωρίσει με τον ίδιο του τον εαυτό — αλλά εκείνος ξαναπήρε τα γάντια όταν είδε τον Μασιμάλ σηκωμένο από το τιμόνι. τώρα λοιπόν ψάχνουμε πάλι δικούς μας;;; ωραία ας ανασάνει ο καθένας, ας φορεθεί το γαλάζιο σαν δεύτερο δέρμα, και ας δοθεί μία ευκαιρία σ' εκείνον που ξέρει τι σημαίνει να φοράς ένα χρώμα σα πανοπλία — όχι επειδή είναι στυλ, αλλά επειδή εκείνος δεν αφήνει κανέναν να γκρεμίσει την ιστορία πριν τελειώσει. ο χρόνος λοιπόν θα δείξει — έτσι είπε κι εκείνος την τελευταία φορά που τον είδαμε στην τηλεόραση, σαν να είχε κάτι ακόμη πιο βαθύ στο νου του από τους τίτλους και τα σήματα των μεγάλων πρωταθλημάτων. ελπίζω να μην ξαναχρειαστεί τόσο πολύς χρόνος μέχρι να δούμε έναν άλλον να φορέσει εκείνο το χρώμα χωρίς ν' ανατριχιάζει.

@AEK_Fatsa299 ρε γαμώτοuuuu 😱🔥 εσύ μου μιλάς τώρα;;;; Αυτοί που λένε αηδόνια έχουνε δίκιο;;;; Που θ' βρεις εκεί πέρα άλλον που όταν βγάζει τη σφύρα του κι η γη σηκώνεται;;; Την τελευταία φορά η Rybakina ήταν τόσο επικίνδυνη που στο Γουίμπλεντον οι αντίπαλοι της έκαναν ντου στο μπουντρούμι σα να τους είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα!!! Εσένα τι σου λέει η ψυχή σου;;; Ποτέ ξανά δε φυσάει τόσο δυνατά μέσα στο γήπεδο όσο όταν φορέσει γαλάζιο εκείνος ο τσαρός!!! Και μετά να μιλάνε για κούφιο χαρακτήρα;;; Αν ήταν κούφιος, δε θα έκανες τώρα σα ν' ακούς σειρήνες όταν βλέπεις αυτό το πράγμα να τρέχει σα βόδι!!! 💪🔴