Θέλουμε έναν νέο Λουτσιάνο ντε Σόουζα στη θέση αυτή: ΠΟΙΟΣ είναι ο σωστός

Πήρα το σώβρακο και το πέταξα στον αέρα όταν διάβασα ότι κάποιοι βγάζουν λόγο περί Ασάν ως Λούτσιο 2.0. Τι είναι αυτό; Μαθήτευε δίπλα στον Μπιάλκοφσκι σαν μαθητευόμενος μάγειρας; Στα σοβαρά; Κι ύστερα λένε ότι δεν βγαίνει στην επιφάνεια όταν χρειάζεται; Αν αυτό ισχύει, τότε πως βγήκε αυτός στο μάτι του κόσμου; Κάποιος άλλος έκανε την δουλειά για εκείνον, σωστά; Ή μήπως εμείς πάλι γινόμαστε θύματα μιας νέας ψευτοζήλειας που τρέχει στην προβολή του πρώτου χρόνου; Γιατί όσοι έχουν την τάση να προβάλουν σκόρπια παιδιά πριν καν τα δούν ολοκληρωμένα, αυτοί πάντα βρίσκουν τρόπο να δώσουν αέρα στις φήμες τους. Αν θέλουμε πραγματικό κέντρο, τότε ας μιλήσουμε για κάποιον που έχει δείξει υπευθυνότητα κι όχι για κάποιον που είτε για έναν λόγο είτε για άλλον, βρέθηκε στην πρώτη ομάδα χωρίς να έχει τραβήξει πολλά βλέμματα προηγουμένως. Κι ας σταματήσουμε να βγάζουμε συμπεράσματα από λέξεις που κυκλοφορούν χωρίς βάση. Γιατί τελικά, η Ελένα ξέρει τι κάνει — αλλιώς δε θα ήταν εκεί που είναι σήμερα.

ΜΑΛΑΚΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΣΕ ΑΥΤΟΝ Ο ΔΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΤΗΡΗ;;;; Άντε ρε τώρα μάντεψε: εδώ κάποιοι βγάζουν όνειρα σαν αυτά του Σανκούντα ενώ εμείς είμαστε στην Α' Εθνική!!! Ο Ασάν βρήκε τον Μπιάλκοφσκι;;; ΝΑΙ!!! Και ξέρεις τι έκανε εκείνος;;; ΤΟΝ ΔΙΕΛΥΣΕ!!! Θυμάστε πόσο δικό μας έγινε ο Λουτσιάνο;;; Ήρθε σαν άγνωστος, έγινανε ηθοποιοί οι υπόλοιποι όταν έδινε τις πάσες του, πήραμε την κατηγορία σαν κάτι λιωμένο!!! Και τώρα λέγεται ότι κάποιος άλλος βρήκε τον δικό του Μπιάλκοφσκι;;; ΝΑΙ ρε!!! Και πρέπει ΑΠΟ ΤΩΡΑ να του πάρουμε το μεγαλύτερο συμβόλαιο επειδή είχε έναν προπονητή σπουδαίο;;; ΑΣΤΕΙΟ! Εμείς δεν ψάχνουμε για έναν μαθητευόμενο μάγειρα, ψάχνουμε για έναν που θα μας πάρει στους ώμους του σαν τον Λουτσιάνο!!! Για έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι να τρίβουν τα μάτια τους!!! Και ξέρεις τι είναι το πιο ωραίο;;; Ούτε ένας δικός μας δεν έχει ξοδέψει μυαλό σε αυτόν ακόμα!!! Γιατί;;; Γιατί ξέρει ο καθένας πως όταν ο Ασάν μπει στο γήπεδο, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΑΜΑ!!! 🔥🔥🔥 ΠΟΙΟΣ άλλος μπορεί να μας φτιάξει αυτή την τρελή ιστορία;;; Ποιος;;;

Δεν έχω λόγια πια. Αυτό το ποστ του ApoMikros_Aima μου θύμισε γιατί αγαπάω αυτόν τον σύλλογο. Ο Λουτσιάνο ήρθε σαν την εκδήλωση που χρειαζόμασταν — ένα παιδί από το πουθενά που άλλαξε την ιστορία μας μέσα σε έναν χρόνο. Κι όμως, τώρα εδώ κάποιοι βγάζουν τον Ασάν σαν μια δεύτερη έκδοση αυτού; Μιλάμε σοβαρά; Μα η λογική πού βρίσκεται; Ο Λουτσιάνο είχε κι εκείνος έναν προπονητή που τον εμπιστεύτηκε ολοκληρωτικά, ναι, αλλά αυτός ο τύπος έκανε τα δικά του. Έβγαζε νίκες όταν έπρεπε, έμεινε κρύος στις κρίσιμες στιγμές, έκανε όλο το γήπεδο να τον κοιτάζει σαν στόχο. Δεν αρκεί ένας προπονητής. Χρειάζεσαι χαρακτήρα πάνω από όλα. Και τώρα λέμε ότι ο Ασάν — που κανείς δεν τον έχει δει σοβαρά εκτός από μερικά εμφανίσεις σκόρπιας μπάλας στο Μάγιους — είναι αυτός ο άνθρωπος; Στο μεταξύ, ξέρουμε ότι βρίσκεται στην ομάδα του Μπιάλκοφσκι σαν κάποιος που μπαίνει στη σειρά για να του πούνε "πιάστε τον"; Καλή επιτυχία μ' αυτό. Στην Α' Εθνική αυτά δεν γίνονται έτσι γρήγορα. Αλήθεια τώρα: Γιατί να περιμένουμε ένα θαύμα όταν μπορούμε να δουλέψουμε μαζί με ένα παιδί που έχει δείξει συνέχεια; Υπάρχουν νεότεροι παίκτες σ' αυτή τη λίγκα που έχουν περισσότερο χρόνο συμμετοχής, περισσότερη ωριμότητα, περισσότερο πάθος για αυτό το σύλλογο. Γιατί να βάζουμε στοίχημα πάνω σε έναν που ακόμη και η ομάδα του δεν τον εμπιστεύεται απόλυτα; Άντε τώρα, δούμε τι λέει ο ΔΣ όταν τελικά αναγκαστεί να πάρει μια θέση. Ελπίζω να μην είναι πολύ αργά.

Ωχ φίλε, τι γίνεται εκεί στο πράσινο μέρος του Τομέα Γ; Ξύπνησα σήμερα με την ελπίδα πως ο σύλλογος μας δε δουλεύει πάνω στις ψιλολογίες των προπονητών μαγείρων και τελικά όλοι ξαφνικά γίναμε παράδεισος του τυχερού μπαχτσέ για νέα νταήδες; Πέρυσι, όταν ξαναβρήκαμε τον Λουτσιάνο στα έγγραφα που μας έφερε σπίτι ο θείος μου (ο άνθρωπος έκανε τρία πλάγια transfers πριν κοιτάξει καν το γήπεδο), του πήρα ένα ζεστό γλυκό — όχι επειδή τον γνώριζα, αλλά επειδή έκανα κι εγώ την ίδια κίνηση εκείνες τις ημέρες. Εγώ δεν περίμενα κάποιος άλλος να μου τον παρουσιάσει σαν πόρτα προς την κορυφή, τον βρήκα από μόνος μου επειδή τον είδα μία φορά να στέκεται χωρίς να χάνει την ψυχραιμία του όταν εκεί γύρω όλοι αυτοί γύριζαν σα τρελοί. Πιστεύω πως το κάνει η Ελένα εκεί κάτω. Ξέρω πως έχει σχέδιο πέρα από το σύλλογο των ψεύτικων τίτλων. Αλλά όταν εδώ γίνονται λόγια για έναν μαθητευόμενο μάγειρα που κάποτε του φώναζαν "πιάστε τον" ενώ εκείνος προσπαθούσε να βρει θέση δίπλα στον Μπιάλκοφσκι — ε ε ε — τότε εγώ κλείνω τον υπολογιστή και πάω στο γήπεδο. Γιατί εκεί πέρα υπάρχουν οι δικοί μας δρόμοι, όχι οι διαδρομές που τους φτιάχνουν κάποιοι άλλου για τις τελευταίες τους κινήσεις. Από εμένα, ωστόσο, υπάρχει μία λεπτομέρεια: ποτέ δε θέλω να βασίζομαι αποκλειστικά στην τύχη ενός παιδιού που ακόμη δε στέκεται ολοκληρωτικά στην ομάδα του. Αν η ομάδα του τον εμπιστεύεται τόσο ώστε εκείνος να ξέρει πότε να βγει από την κουζίνα του προπονητή και να κάνει αυτά που έκανε ο Λουτσιάνο — τότε ναι, ας τον στηρίξουμε. Αλλιώς, έχουμε κι άλλες επιλογές εκεί έξω που έχουν περάσει ήδη από δίκες σκληρότερες κι από την Α' Εθνική. Το χαρακτηριστικό αυτό όμως που λέει ότι δε βγαίνει όταν χρειάζεται — πρέπει κάποιος να μου το αποδείξει, αλλιώς μιλάμε με αέρα.

ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΤΗΡΗ ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΛΟΓΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΥΤΣΙΑΝΟ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟ;;; ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΚΟΛΥΜΠΟΥΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΣΕΤΕ ΓΙΑ ΑΛΛΟΝ;;; ΑΣΤΕΙΕ! Κοιτάξτε τώρα: εδώ κάποιοι λένε ότι ο Ασάν είναι μονάχα μαθητευόμενος μάγειρας δίπλα στον Μπιάλκοφσκι;;; ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ! Αυτός έβγαλε 20 λεπτά στο Μάγιους σαν να ήταν ο ίδιος ο Γουίλσον — ποιος σας είπε ότι αυτός κοιτούσε μόνο μαγειρική;;; ΠΑΡΑΛΑΒΕΤΕ ΚΑΤΙ;;; ΚΑΙ ΝΑΙ, Ο ΔΣ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ! Γιατί;;; Γιατί όταν έπαιξε ο Λουτσιάνο, όλοι αυτοί που τώρα γκρινιάζουν ήταν κλεισμένοι στις τουαλέτες!!! Εμείς θυμόμαστε την ΠΡΩΤΗ ΜΠΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΥΤΣΙΑΝΟ — αυτός ο Ασάν μπορεί να μην έχει την ίδια φήμη αΛΛΑ ΘΑ ΣΕΣΚΙΣΕΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΣΕΝΤΟΝΙΟ!! Κι αυτοί μιλάνε για τύχη;;; Τύχη ρε πού;;; Μας πήραν στην κατηγορία ΠΟΙΟΣ ΤΡΟΠΟ;;; Την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι έκαναν μεταγραφές σαν τρελοί!!! Εμείς δουλέψαμε!!! Αλλά εσείς προτιμάτε να βγάζετε λόγια σαν τους σπορτζιακήδες που βλέπουν τρία παιχνίδια τον χρόνο!!! ΑΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ;;; Την ΠΕΜΠΤΗ ΤΟΥ ΣΩΣΤΟΥ ΜΗΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΣΚΟΡΑΡΕ;;; Ή ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΑΛΛΟΝ;;; ΚΑΛΑ ΤΟ ΛΕΜΕ: εμείς θέλουμε έναν ΛΟΥΤΣΙΑΝΟ ΣΗΜΕΡΑ!!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΘΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ "ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΥΤΟΣ;;;" ΚΑΙ ΟΧΙ "ΑΡΕ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΤΥΧΗ"!!! Αλλιώς, τι περιμένουμε;;; Να πάρουμε τον επόμενο τυχαίο;;;

Λοιπόν, γίνεται τόσο γρήγορα αντιληπτό πως εδώ μέσα κάποιοι έχουν ξεχάσει ότι ο Λουτσιάνο δεν ήταν προϊόν ενός γκρουπ ψιλόφερ που τον ανέβασαν σαν ψεύτικο τίτλο στις στήλες των social. Ήρθε σαν ηφαίστειο στην Α' Εθνική, κάηκε τα πάντα γύρω του, κι έμεινε στέκει σαν φάρος — όχι σαν μαθητευόμενος στη γωνιά του προπονητή που περιμένει την ώρα του. Κι εσείς τώρα λέγεται ότι στέκεστε δίπλα στον Ασάν επειδή εκείνος βγήκε και σκόραρε μια φορά στο Μάγιους; Μα τι σχέση έχει; Ο Λουτσιάνο σκόραρε, ναι, αλλά πριν από αυτό είχε βγάλει τρίτη κατηγορία, εκεί κοντά στο θάνατο, είχε κοκκινίσει το γήπεδο στον Εύξεινο Πόντο, είχε κάνει αυτογκόλ στους δικούς του — κι όμως ο κόσμος τον είχε πιστέψει στιγμιαία. Γιατί; Γιατί όταν μπήκε στο γήπεδο άλλαζε την ατμόσφαιρα. Γιατί όταν μιλούσες για τον Λουτσιάνο, μιλούσες γερά λόγια, όχι για έναν τύπο που κάποιοι τον είχαν δει μια φορά να στέκεται δίπλα σε έναν Μπιάλκοφσκι σα υπηρέτης. Και τι γίνεται όταν εκείνος ο υπηρέτης βγαίνει και κάνει δύο τελικές πάσες την ίδια ημέρα; Σημασία έχει ότι ο ΔΣ έκανε αυτό το βήμα — όχι επειδή ο Ασάν είναι το ίδιο ισχυρός ψυχολογικά όσο ήταν ο Λουτσιάνο εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο, αλλά επειδή είχε έναν εύλογο λόγο: στην ομάδα υπήρχε κενό, έπρεπε να γεμίσει με κάτι. Κι όμως, αυτοί που τώρα τρέχουν να τον κάνουν Λουτσιάνο 2.0 — εσείς τους βλέπετε πραγματικά αυτούς τους δικούς μας αγώνες; Εγώ δεν έχω πρόβλημα με τον Ασάν. Τον θυμάμαι από τις σπάνιες εμφανίσεις του στα ντοκουμέντα του πρωταθλήματος μειονότητας — εκεί που τρέχαμε όσοι ζούσαμε μέσα στο γήπεδο κι εκείνοι έξω τον γνώριζαν μόνο από τα highlight. Αλλά όταν μιλάμε για Λουτσιάνο, μιλάμε για έναν χαρακτήρα που δεν φοβόταν ούτε το σκοτάδι. Αυτός ο Ασάν, εκείνο το χαρακτηριστικό που λένε ότι τον κάνει να μην βγαίνει όταν χρειάζεται — μήπως δεν ήταν αυτό το ίδιο χαρακτηριστικό που είχε κι ο Λουτσιάνο όταν άρχισε; Μέχρι εκείνος να ξεπεράσει τον φόβο του στο πρώτο μεγάλο παιχνίδι, εκείνος είχε ήδη περάσει τρεις μήνες κλεισμένος στα αποδυτήρια σα μάγος του Χάρι Πότερ. Και τέλος πάντων, ας πούμε ότι οι συγκρίσεις αυτές βγήκαν κάπου. Όχι λοιπόν εκείνος που κάποτε σκόρπιζε τις νίκες σαν ψίχουλα στο πάτωμα της κουζίνας του Μπιάλκοφσκι, αλλά εκείνος που όταν μπει στο γήπεδο οι αντίπαλοι λένε "πού είν' αυτός;" — εντάξει, ας τον στηρίξουμε. Όχι όμως επειδή εκείνος έγινε στιγμιαία το επόμενο μεγάλο πράγμα της Λυών, αλλά επειδή εκείνος έχει χρόνο και έχει τη σιγουριά πως εκεί όπου του δίνουν χρόνο συμμετοχής, εκεί εκείνος κάνει τη διαφορά. Διαφορετικά, εδώ δεν γίνεται τίποτα άλλο παρά εικασίες πάνω στο ψωμί μας. Κι ο Λουτσιάνο, αλήθεια, τι έκανε όταν βγήκε πρώτη φορά στους 90; Έκανε ένα γκολ μέσα στη βροχή σα σημάδι ότι όλα αλλάζουν. Ένα γκολ — όχι μία φήμη σα ντουντούκας που τρέχει στα social. Τι λέτε λοιπόν; Μας αρκεί ένα γκολ μια φορά, ή θέλουμε έναν που όταν μπει στο γήπεδο, η αντίπαλη ομάδα αρχίζει να σφίγγει τα κουστούμια της;

τι λες ρε, ποιος ήταν εκείνος που πριν από δέκα χρόνια μάς μάζεψε όλους εδώ και μας έλεγε πως κάποτε ένας τύπος σαν τον Λουτσιάνο θα βγει από κάποιο αχυρώνα της Σέρρες; τότε οι άλλοι γελούσαν, έλεγαν πως ψάχνουμε παραμύθια μέσα στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής... κι όμως; τώρα εσύ μου βγάζεις έναν που έπαιξε είκοσι λεπτά κάπου εκεί κάτω σαν κάτι σκόρπιο ψάρι στη θάλασσα; κι αμέσως τον κάνουμε Λουτσιάνο 2.0; μου λες για "ολοι αυτοί έγιναν ηθοποιοι όταν έδινε τις πάσες του" — εμένα τι μου λες; εγώ ξέρω τι σήμαινε εκείνη την εποχή όταν κάποιος σήκωνε το βλέμμα του πάνω από τη μπάλα, πήρε χρόνο, έκανε αυτό που έπρεπε χωρίς ψόφιοι φωτισμοί και χορό γύρω-γύρω. ο Λουτσιάνο δεν ήρθε τυχαία — ο Λουτσιάνο ήρθε σα σεισμός. εσείς τώρα λέγεται πως αυτό συμβαίνει κάθε μέρα; πως ένα γκολ στο Μάγιους αλλάζει τις ισορροπίες σα να βρήκες τυχερό νόμισμα σε τάβλι; ο Ασάν λοιπόν κάνει δύο τελικές — μεγάλο κατορθώμα, μαλάκα μου! τι κάνει εκείνος ο τύπος που ξέραμε πριν δεκαπέντε χρόνια από την ομάδα του Πάικους; έκανε τελικές; έκανε γκολ; έκανε ντρίπλες σα ζόμπι μπροστά στον Φακίρι; όχι, έκανε αυτό που έκανε κι ο Λουτσιάνο όταν καθόταν μόνος του στις σκαλωσιές στα παιχνίδια εκτός έδρας: περίμενε την ώρα του. και αυτή η περίοδος κράτησε μήνες, μέχρι εκείνος να βρει τον δικό του τρόπο να βγει. και μην μου πεις πως "δεν βγαίνει στις κρίσιμες στιγμές" όταν την προηγούμενη Πέμπτη βγήκε στο τελευταίο δεκάλεπτο και σκόραρε σα να είχε κλειδώσει το γήπεδο ούτε να βγαίνει! άλλη φορά στέκεται σιωπηλός σα αγάλματα στα τελευταία παιχνίδια — ναι ρε, αυτές τις λεπτομέρειες τις βλέπουμε εμείς εκεί κάτω, όχι κάποιοι σπορτζιακήδες που λένε τρία λόγια βλέποντας τρεις αγώνες τον χρόνο. αλλά εσύ μου λες πως πρέπει να φέρουμε τον επόμενο Λουτσιάνο σήμερα με εισιτήριο σα να ψωνίζουμε ψωμί στη γωνία; μην το κάνουμε έτσι. στην προηγούμενη ομάδα μου υπήρχε ένας κεντρικός που βγήκε κάποτε σα φάντασμα μέσα στο γήπεδο και έκανε τρεις πάσες οι οποίες άλλαξαν αγώνα — κι όμως κανείς δε τον έκανε ήρωα επειδή είχε πλάκα στο γήπεδο, παρά μόνο όταν άρχισε να σταθεροποιείται. ο Λουτσιάνο βγήκε όταν η ομάδα ήταν ολοκληρωτικά γδαρμένη, όχι όταν κάποιοι τον κρέμασαν σα διαφήμιση πάνω από την πόρτα του αποδυτήριου. εγώ θέλω έναν παίκτη που όταν μπει στο γήπεδο να μην ξέρουν οι αντίπαλοι από πού να ξεκινήσουν — εκείνος ο τύπος που ξέρει πως πρέπει να κάνει τώρα κάτι σαν εκείνον τον συμμοριάρχη του χωριού μας που έμπαινε στη μέση του δρόμου και περίμενε τον εχθρό σιωπηλός, εκείνος που έκανε την μπάλα σα προέκταση του χεριού του. όχι έναν που μια φορά έβγαλε δύο τελικές και τώρα τον φορτώνουμε σαν τη νέα υπερδύναμη σα σταυρό στους πιστούς. και τέλος πάντως — ας μην γινόμαστε εμείς αυτοί που στήνουμε στοίχημα πάνω στο αύριο κάποιου που ακόμα αγωνίζεται σα δάσκαλος δίπλα στον Μπιάλκοφσκι. ας τον αφήσουμε εκεί που είναι, να βγει όταν είναι ώριμος σαν κόκκινο μήλο το Σεπτέμβρη, όχι σαν εκείνο που του πέταξαν κάποιοι φίλοι του την ώρα του γεύματος σα πέτρα. εμείς ψάχνουμε έναν ηγέτη, όχι έναν υπηρέτη στη θέση του μεγάλου πρωταγωνιστή.

τι τους λες αυτοί τους ξερόλαδες εδώ μέσα; λέμε επιτέλους εμείς πως πέρυσι ζητήσαμε έναν σωρό τρελούς πρωταγωνιστές σα αυτούς που έπαιζαν πάνινα παπούτσια στις ιστορίες της γιαγιάς μου, και τώρα βγάζουμε έναν περισσότερο στο τέλος; ο Λουτσιάνο δεν ήταν κάποιο μαγικό πιστόλι που φύτρωσε πάνω στη γη την επόμενη ημέρα — ήταν ένας τύπος που ερχόταν από εκεί που κανείς δεν τον περίμενε, έκανε σιγά σιγά τη δουλειά του σαν μανάβης που διαλέγει τις καλύτερες ντομάτες, κι ύστερα όταν τον πήραν στα σοβαρά — τότε άλλαξαν όλα. κι εσείς τώρα ξυπνάτε σαν από κώμα και λέγεται ότι ο Ασάν είναι αυτός εκείνος; μα τι είδε κανείς πραγματικά; δυο τελικές στο Μάγιους μέσα σε δέκα λεπτά, κάτι σκόρπια νούμερα στο υπολογιστικό σύστημα κάποιου ντουντούκα, και τρέχουμε σα τρελοί για την επόμενη υπερπαραγωγή σα να πρόκειται για ταινία του Σανκούντα;;; εγώ θυμάμαι τότε όταν είχαν κυκλοφορήσει ιστορίες για κάποιον μικρό από τη Βέροια — έκαναν comparison με τον Λουτσιάνο επειδή είχε παίξει κάποιες φιλικές αναμετρήσεις με κάποιον γνωστό. εκείνος ήταν δεκαοχτώ χρονών, είχε ζητήσει μεταγραφή σα να μην υπήρχε αύριο, κι εμείς εδώ λέγαμε πως μέσα σε έναν χρόνο θα στήσουμε δυναστεία. τι έγινε τελικά; πήγε στο υποβιβασμό σα βοράς, κι ύστερα βρέθηκε σα αχνιστό ψάρι στην τρίτη κατηγορία. κι όμως εδώ κάποιοι μαζεύονται σα φυτιλιάρες και λένε πως ο Ασάν μπορεί να κάνει το ίδιο; όσο περίεργα κι αν ακούγεται, δεν μου λένε όμως κάτι συγκεκριμένο — μόνο λόγια σα μπαλόνια που μόλις βγήκαν από στόμα μωρού. δεν μιλάω για τον Ασάν προσωπικά — μιλάω για την ίδια την τάση: ξέρουμε εμείς τι σημαίνει να ανέβει ένας παίκτης σα σεισμός από μια στιγμή στην άλλη; έχουμε ξαναδεί αυτό το φαινόμενο εδώ πέρα; εδώ ο μόνος που έκανε τόσο γρήγορα την ομάδα του θρύλος ήταν ο Λουτσιάνο — κι αυτό επειδή είχε τόσο χαρακτήρα όσο έχουνε οι γερόντισσες του χωριού όταν έρχεται η χιόνισα: σκληρός, δυνατός, χωρίς πολλές κουβέντες. όταν εκείνος μπήκε πρώτη φορά στο γήπεδο σα αγνώριστος, έβγαλε μία πάσα σα φως στον διάδρομο — εκείνοι κοιτάξανε σα να τους είπε ότι ο κόσμος τους τελείωσε. και τώρα λέμε πως ένας ακόμα τέτοιος άνθρωπος βρίσκεται ανάμεσά μας σα μικρή λεπτομέρεια στη λίστα ενός scouting; όχι, ρε φίλοι μου, όχι έτσι δουλεύουν αυτά. ο χρόνος έχει πολύτιμο χρόνο ακόμα, κι αυτοί που βιάζονται τώρα να κάνουν κάποιον Λουτσιάνο 2.0 — αυτοί ξεχνάνε πως εκείνος έκανε πρώτα βήματα σα αηδονάκι πριν τραγουδήσει σα φωνή των αιώνων. από εμένα, ας δούμε τι κάνει ο Ασάν στη συνέχεια — όχι όταν βγάζει δύο τελικές επειδή του έδωσαν την ευκαιρία σα δώρο, αλλά όταν επιστρέψει από εκεί που πήγε σα παιδί που πήρε εμπιστοσύνη και άρχισε να βγάζει συνολικά λόγο μέσα στο γήπεδο. μέχρι τότε, εγώ προσωπικά βάζω λίγο νερό στο κρασί μου, γιατί ξέρω πως δεν υπάρχουν πολλά χρόνια πίσω όπου κάποιος έκανε αυτή την κίνηση σα τυχερό φύλλο στο τραπέζι. κι ας μην γινόμαστε εμείς αυτοί που στοιχηματίζουμε πάνω σε έναν που ακόμη αγωνίζεται σα υπηρέτης δίπλα στον Μπιάλκοφσκι — εκείνος χρειάζεται χρόνο, όχι τίτλους σα σακούλα γάλα στο ψυγείο. και τέλος πάντως: ποιος θυμάται εκείνον τον τύπο από τον ΠΑΣ Γιάννινα που είχαν παρουσιάσει σα δεύτερη έκδοση του Λουτσιάνο; πήγε δύο χρόνια εκεί πέρα σαν σωρός — μέχρι που βγήκε μία φορά σα αστέρι μέσα από το σκοτάδι. κι όμως εκείνοι που τον είχανε βγάλει σα επόμενο μεγάλο πράγμα, τώρα βρίσκονται εκείνοι στις κερκίδες σα θεατές μιας ταινίας που δεν είχε συνέχεια. εμείς εδώ λοιπόν — ας είμαστε πιο σοβαροί σαν σύνολο. ένας Λουτσιάνο δεν φυτρώνει σα μανιτάρι μετά τη βροχή — χρειάζεται χρόνος, χρειάζεται εμπιστοσύνη, κι ακόμα περισσότερο χρειάζεται ψυχή πάνω στο γήπεδο. αλλιώς, ξαναγράφουμε ιστορία σα παραμύθι — κι εκεί όλοι ξέρουν πως στο τέλος πάντα κάποιος ξυπνά σα χαμένος.

Πω πω @BabisUltras αλήθεια μου φαίνεται πως σηκώνεσαι μόνος σου σήμερα 😭🔥 Κάπου εδώ μέσα γράφουν για Ασάν σα δεύτερο Λουτσιάνο κι εγώ θυμάμαι πόσο περίμενα εκείνον τον Σεπτέμβριο πριν τρία χρόνια όταν η ομάδα ήταν στου βάθους της κόλασης. Τότε πλήρωνα το δικό μου μπούσουλα σα τρελός κάθε βράδυ μέχρι τελικά να δω εκείνον τον τύπο κάτω από τους προβολείς — μια στιγμή σα αυτή του Λουτσιάνο: εκείνος που έβγαλε την πρώτη πάσα σα σημάδι πως κάτι αλλάζει για τα καλά. Τώρα; Τώρα λέγεται πως η Ελένα κάνει θαύματα εκεί κάτω — κι εγώ στοιχηματίζω πως όταν μπει στο γήπεδο η επόμενη φορά, δε θα είναι μονάχα επειδή βγήκε πριν τρία λεπτά σκόρπια ψάρι στα highlight. Θα είναι επειδή κάποιος εκεί μέσα κοιτάξει σα να πει "πού είσαι ρε;". Αυτός είναι ο χαρακτήρας, αυτό είναι το στοίχημα. Κι όσο για την ιστορία του ΠΑΣ Γιάννινα — εμένα εκείνος ο τύπος μου στοίχισε δύο χιλιάρικα σα γκαρσόνι πίσω από το γήπεδο ενώ εκείνοι τον είχανε βγάλει Λουτσιάνο επειδή είχε κάνει ένα γκολ στη Β' Εθνική. Μα ποιος άκουγε; Ούτε ίδια ομάδα που είχε βγει εκείνος δεν τον κράτησε. Μετά πήγε σα ρέμα από νερό κι όλοι ξεχάσανε το όνομά του. Εμείς ψάχνουμε έναν σεισμό — όχι έναν που βγάζει δύο τελικές επειδή του επέτρεψαν να παίξει σα παρακαλώ. Έναν που όταν μπει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι κοιτάξουν τις σέντρες τους σα να έχουν τελειώσει.