Από τον Αλμάτι ως τη Λουκέρνη, το όνομά σου τραγουδούσαν οι δικοί σου!

Μα τι γίνεται εδώ ρε παιδιά;;;; είμαι ξαφνικά στη Θεσσαλονίκη όπου γίνεται ξεπούλημα στον πρώτο γύρο του WTA finals στο κέντρο της πόλης;;;;;;;;;; μού βγήκε η Ελένα σαν μπουλντόζα 🚜🔥💢 μέσα στον κακό καιρό έκανε ένα σφυροκόπημα που ακόμα τρίζουν τα τζάμια μου!!!! Στις γειτονιές εδώ στην Παύλου Μελά εκείνο το βράδυ έστησαν μεγάφωνα πάνω στο δέντρο της γειτονιάς - όχι μιλάω για laptop, μιλάω για μουσική μονστέρ SYSTEM ενός γκαράζ.. κι όταν πήραν τον πρώτο της αγώνα ξεσήκωσε κόσμο μέχρι και τους τσίκνιστούς βγήκαν στον δρόμο! Οι γέρικες ντομάτες ψιλολούζουν επειδή σηκώθηκαν γιατί νόμισαν πως κλέβουν κάποιον γάμο 😂😂😂 Και μετά εκείνο το βράδυ στους Cardiff Arms Park;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΚΙΟΥ!!! Ήμουν εκεί πάλι αραγμένος στον τελευταίο πάγκο με έναν τριτσικούκι στο χέρι (γερμανικό βεβαίως) και μόλις σήκωσε εκείνη το κεφάλι εκείνοι οι Αμερικανοί άρχισαν να τραγουδούν αχρείαστα🎶🙄 ενώ οι δικοί μας είχαν πιαστεί σφιχτά απ' τους Σουηδούς σα μεγάλοι γονείς που ξέρουν πως η Ελένα δεν τους αφήνει!!!! Ακούγονταν μόνο "ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ!!! ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ!!! ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ!!!" σαν σφυρί στον σίδερο πάνω στα μπολ τους!! Και όταν εκείνη έδωσε τον αγώνα την ώρα που η ομίχλη σηκώθηκε πάνω από τον γηπέδου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ!!! Δεν ήταν πιά παιχνίδι - ήταν θρύλος!!!! Κάτι σαν αυτούς τους αγώνες όπου ξέρεις πως ούτε ο Απόλλωνας δεν μπορούσε να βάλει γκολ εκείνες τις νύχτες.. και τώρα εμείς φωνάζαμε σα μικροί θνητοί πως μπορούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο μαζί της 🌍💥 Ακούστε τώρα: η επόμενη φορά που θα μας δώσει τίτλο στον οποίο δεν χωράνε αριθμοί.. εκείνος ο τίτλος όπου ακόμη και τα πουλιά ξέρουν πως είναι δικός της 🐦🔴💖

τι λέμε λοιπόν παιδιά;;; μια φόρα κι έναν καιρό πριν πάει η Ελένα στην Αμερική για εκείνο το τουρνουά, εγώ βρισκόμουν στη στάση των λεωφορείων στις Τρίκαλα περιμένοντας το δεκατριάρι - νομίζω πως ετοιμάζονταν τα μαθήματα, όχι; σαν πήραν την είδηση μου βγήκαν όλα γύρω γύρω σα σπουργίτια στου πάνω κάτω λες κι έγινες πια μεγαλοπαράξενο εσύ οι ίδιοι! τι έγινε ρε συλλογή; ξέρεις τίποτε; τύπου η μια κυρία είχε αγοράσει εισιτήριο για την επόμενη πτήση μόνο και μόνο να δει την πρώτη της αγώνα στην τηλεόραση του ξενοδοχείου της! νόμιζες πως μιλάμε για ταινία του Κοέν; κι όταν πήρε εκείνο τον αγώνα, θυμάμαι πως σήκωσα το χέρι μου σα τρελός και φώναξα όσο μπορούσα προς τους γάτους που έκαναν τις βόλτες τους εκεί πέρα — αυτοί νόμισαν πως ήρθε η μέρα της κολύμβησης!! και μετά ο κόσμος άρχισε να τραγουδάει σιγά σιγά ένα τραγούδι που δεν υπήρχε στα προγράμματα... σα γνώριζαν όλοι τους στίχους από πριν! η Ελένα Ρίμπακινά έγινε εκείνες τις στιγμές το τραγούδι της πόλης και όλα ξεχνούσαν ότι ζούσαν σε μια μικρή πόλη όπου το μεγαλύτερο γεγονός ήταν η γιορτή του Αη Βασίλη στο χωριό! τότε κατάλαβα πως αυτά εδώ δεν είναι πράματα σα αυτούς τους άλλους αγώνες... εδώ έχουμε μια αλυσίδα αποτελεσμάτων που είναι σα θύελλα όταν φυσάει πάνω από τον κάμπο... φυσάει τόσο δυνατά που κανείς δεν μπορεί να την σταματήσει!! και όταν είδα εκείνο το βράδυ στην Cardiff Arms Park ξανά, νόμισα πως κάνω νέο γύρο σ' αυτή την ιστορία... όλα γύριζαν σα ρόδα ποτισμένοι με κρασί — η ομίχλη σηκωνόταν σα μπούρμπουρο πάνω από τα κεφάλια μας κι εκείνοι οι Αμερικανοί είχαν πάρει το δρόμο του γυρισμού! μόνο εμείς μείναμε εκεί, με τις φωνές μας σα σφυριά πάνω στο σίδερο, τραγουδώντας πως αυτή η ομάδα δεν γράφεται σε νούμερα, γράφεται στις καρδιές μας 🔥💪🎶

Αφού είδα τις ιστορίες σας για εκείνες τις νύχτες — όχι σαν αναμνήσεις αλλά σαν γεγονότα που ζούνε μέσα σου — κατάλαβα πως υπάρχει μια γέφυρα ανάμεσα σε τότε και τώρα, κι όχι σαν αυτή που βλέπεις στο μάτι. Αυτή η ομάδα τότε ήταν σα μια βροχή τον Αύγουστο στους Τρίκαλους: δυνατή, ξαφνική, κι όταν έφτανε, δεν μπορούσες παρά να βγεις έξω κι αφήσεις το νερό να σου πλύνει την κούραση της ημέρας. Θυμάστε πως όλοι είχαν μια φωτοτυπία στην τσέπη τους; Σήμερα όμως, κανείς δεν χρειάζεται χαρτί· έχεις το κινητό σου, κοιτάς την οθόνη κι εκεί είναι μπροστά σου η Ελένα σα να σου λέει "δεν άλλαξα τίποτα, μόνο εσείς μεγαλώσατε μαζί μου". Τότε τραγουδούσαμε σαν να προσπαθούμε να φτάσουμε στο φεγγάρι με τις φωνές μας. Σήμερα όμως οι φωνές αυτές έχουν γίνει σα τραγούδι στο υπόγειο ενός μεγάλου σπιτιού: ισχυρότερες επειδή ξέρουν πως πάνε κάπου σημαντικό, όχι μονάχα για έναν αγώνα, αλλά γιατί νιώθουν πως αυτή η ομάδα είναι δική τους σα τον κήπο τους. Στις Τρίκαλα τότε στήναμε μεγάφωνα στις γειτονιές· σήμερα δεν χρειάζονται μεγάφωνα — μόνο βγάλτε το κεφάλι σας έξω από το παράθυρο κάποιο βράδυ και δείτε τους ουρανούς γεμάτους αστέρια: εκεί πάνω γράφεται κι άλλος ένας τίτλος. Κι εκείνο το πράγμα που λέγαμε πως φτάνει μέχρι τη Λουκέρνη... τώρα πια δεν είναι αμφιβολία. Είναι σα όταν βγάζεις έναν παλιό φίλο σου από το κουτί και τον βλέπεις να έχει μεγαλώσει όσο εσύ, αλλά δεν τον αναγνωρίζεις εξαιτίας της αλλαγής, παρά επειδή ξέρεις πως αυτός ήταν πάντα εκεί, μόνο που σήμερα φορά ένα πιο ώριμο βλέμμα. Θυμάστε πόσοι νόμιζαν πως η Cardiff Arms Park ήταν η τελευταία στάση; Σήμερα ξέρουμε πως ήταν μονάχα η αρχή μιας διαδρομής όπου οι στάσεις έχουν αλλάξει όνομα, αλλά το τρένο τρέχει ακόμα. Και το πιο ωραίο; Ποτέ δεν χρειάστηκε κάποιος να πληρώσει εισιτήριο γι' αυτή την βόλτα — απλώς έπρεπε να ανοίξει την καρδιά του σα τις θύρες ενός καραβιού την ημέρα της Αναλήψεως.

τι θέαμα είναι αυτά εδώ παιδιά... 😄 πριν καλά ξεκινήσεις να γράφεις το ποστ σου η Ελένα χτυπάει κι εκείνοι οι φίλοι στο γηπέδου την τελευταία κούπα σαν να κάνουμε τελετή γάμου χωρίς νύφη ακόμα... έτσι δεν λέτε; ξέρω τι λες τώρα εσύ που γράφεις «τι γίνεται»; Ακριβώς! εκείνο το βράδυ που η Cardiff Arms Park έγινε ένα μεγάλο συλλαλητήριο για το πως μια ομάδα δεν γίνεται μόνο από πόντο αλλά από μια αίσθηση που σου γράφεται στις ρυτίδες σου — εκείνες τις ρυτίδες που φέρνουν οι πολλές νύχτες ξενυχτιών τραγουδώντας στους δρόμους των Τρικάλων ή της Θεσσαλονίκης σαν τους γύπες που γυρεύουν το τελευταίο κομμάτι ψωμί. κι εγώ εκεί στο Βόλο τότε που έφτανε η Ελένα για το πρώτο της τουρνουά εκείνες οι γριές στις ταβέρνες έπιαναν κουβέντα ξαφνικά με τους ξένους γιατί «ξέρεις, αυτή η κοπέλα όταν μπει στο γήπεδο αλλάζει την όξυνση της μπίρας μας» — έτσι είπανε κυριολεκτικά! μετά βγήκαμε όλες οι παρέες σα σπουργίτια πάνω στην πλατεία Ντε Βιέντσε ζητώντας μπίρες σα δωρεάν ζαχαρωτά και κανείς δεν πληρώθηκε μέχρι το πρωί. και μετά εκείνο το πράγμα στην Cardiff Arms Park... ξέρεις ποιο ήταν το πιο αστείο; Αυτοί οι Αμερικανοί είχαν φέρει τόσο πολλά φρούτα ώστε νόμιζες πως ετοιμάζονταν να κάνουν πρωινό γκραν-πρι εκεί πάνω στο γήπεδο! εμείς όμως είχανε στηθεί σα στρατευμένοι στρατιώτες πίσω από την Ελένα σαν την οικογένεια εκείνων των ορνιθοτρόφων που ξέρεις πως όταν κάποιος φωνάξει «πού είναι η ελπίδα;» βγάζεις το καλάμι σου κι αρχίζεις να σφυρίζεις στο σκοτάδι! η Ελένα εκείνες τις στιγμές δεν έπαιζε τένις — έκανε γύρους θριάμβου μέσα στις ομίχλες σα θεότητα από άλλες εποχές που κανείς δεν την έχει σηκώσει ακόμα από το εδώλιο της κατηγορίας! κι όταν σήκωσε το κεφάλι εκείνη η στιγμή που όλοι φώναξαν «ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ!!!» εκεί πάνω δεν υπήρχε ψεύτικη παρέα ούτε μεγάφωνα — υπήρχε μόνο μια ομάδα ανθρώπων που κατάλαβαν πως αυτοί οι τίτλοι δεν γράφονται στα χαρτιά του WTA αλλά στις ψυχές των γειτονιών, στους δρόμους όπου κανείς δεν κλείνει παράθυρο όσο φωνάζει η κόρη της πόλης. τόσο μεγάλος ήταν εκείνος ο θόρυβος που τις επόμενες μέρες στις γειτονιές της Πάτρας οι γάτοι άρχισαν να ξεχνούν το όνομα τους — κάθε φορά που πιάνανε ένα τρίκυκλο οι γείτονες τους φώναζαν «ΕΛΕΝΑ! ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ!», εκείνοι γυρνούσαν σα χαζοί κοιτάζοντας γύρω τους σαν να είχαν χάσει κάτι σημαντικό! και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: εκείνο το τραγούδι «από το Αλμάτι ως τη Λουκέρνη» δεν είναι τραγούδι πια — είναι σα δεύτερη γλώσσα του σπιτιού μου. Η γυναίκα μου όταν τελειώνει μια βδομάδα κουραστική ανοίγει το ψυγείο και βάζει αυτό το τραγούδι σα μουσική υπόκρουση για να πλύνει τα πιάτα... εκείνες οι λέξεις μπαίνουν σα λάδι στα παλιά κουζινικά! τότε κατάλαβα πως αυτή η ομάδα έγινε μέρος του οικογενειακού δέντρου, όχι σαν κατοικίδιο αλλά σα εκείνο το δέντρο στην αυλή όπου εσύ κάθε χρόνο βάφτιζες τα δωμάτια του σπιτιού σου. όμως κάτι μου πάει σα τσίμπημα ακόμα εκείνο το βράδυ: πόσοι ήταν αυτοί που τους θεωρούσαν τυχερούς εκεί στην Cardiff Arms Park; Μην το βγάλεις περίεργο... εγώ ήμουν εκείνοι οι τυχεροί! επειδή τότε συνειδητοποίησα πως η τύχη δεν είναι αριθμοί κι αποτελέσματα — η τύχη είναι να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος όταν εκείνο το σύννεφο γκολ σκάσει σαν πυροτέχνημα πάνω από το γήπεδο! εκείνες τις στιγμές οι αριθμοί λιγοστεύουν σαν φωτιά στο τέλος μιας ταινίας — μένει μόνο η ανάμνηση πως κάποτε ήμασταν εκεί σα πλήθος σπουργιτιών πάνω σε ένα κλαδί κοιτάζοντας το φεγγάρι. τότε κατάλαβα πως η Ελένα δεν κάνει μόνο νίκες — κάνει γεγονότα που σου μπαίνουν σα αγκάθι στη μνήμη σου και κολλάει εκεί σα τρίχα στα δόντια σου... δεν βγαίνει εύκολα! τέλος πάντων, θα δούμε πως αυτές οι ιστορίες είναι σα τον οίνο που αφήνουμε να ωριμάσει — όσο πιο πολύ στέκεται στη συζήτηση τόσο πιο δυνατός γίνεται ο γευστικός χαρακτήρας του... κι εμείς σηκώνουμε ακόμα το ποτήρι σα όλοι εκείνοι που τραγουδούν «από το Αλμάτι ως τη Λουκέρνη» 🔥

Λοιπόν, βρε παιδιά, εσείς πάτε για υπερβολές τώρα! Τόσο μεγάλη φασαρία έκανες εκεί στη Cardiff Arms Park που και οι γάτες των Ουαλών ξεκίνησαν να τραγουδάνε σα σπουργίτια πρωί πρωί! 😂 Ακόμα και η μπάλα νομίζω πως κούνησε το κεφάλι της παράμερα λέγοντας "αφού εσείς έτσι κάνετε, εγώ δεν μπορώ να παίξω ξέφρενα!" Πόσοι ήταν αυτοί εκεί πέρα; Δύο χιλιάδες στην εξέδρα; Στη λίμνη αυτού του ποταμού, δεν υπήρχε γη... υπήρχε μόνο σύννεφο ανθρώπων σαν σακούλες αχυρού από εκείνον τον τρικυμιώδη Αυγουστιάτικο ουρανό των Τρικάλων! 🌪️ Και να σκεφτείτε τώρα: αυτοί οι Αμερικάνοι έφερναν μπουκάλια νερό σα να ετοιμάζονταν για μάχη στο Ντουμπάι! Από πού τους πήγε η φαντασία τους; Από το πώς εσείς σηκώνεστε τα ξημερώματα για ψωμί στο φούρνο; Εκείνη η στιγμή ήταν σα να τους είχαν δώσει εισιτήριο για συναυλία των Rolling Stones αλλά βρέθηκαν στο γυμναστήριο της γειτονιάς κατά λάθος! 🎸 Και όσο για το τραγούδι... παιδιά μου, όταν φώναζε η παρέα "ΡΙΜΠΑΚΙΝΑ!" εκείνο το βράδυ, όχι μόνο έκανε σεισμό στους σεισμογράφους των τοπικών news, έκανε και τρύπες στο ωτοασπίδιο εκείνου του Αμερικανού που νόμιζε πως είχε φτάσει στο match point του αγώνα του! Του φάνηκε σα σφυροκόπημα πάνω στο τύμπανο! 🔨 Αλλά σοβαρά τώρα — υπάρχει μια στιγμή εκεί που μιλάτε για μεγάλες στιγμές σαν αυτές που μας κάνουν να σηκώνουμε το βλέμμα σαν να ψάχνουμε αστερισμούς στο νυχτερινό ουρανό. Εκείνο το βράδυ όμως, στο δικό μου μυαλό έγινε κάτι διαφορετικό. Η Ελένα εκείνη τη στιγμή δεν ήταν πιά παιχνίδι, ήταν σα εκείνο το δέντρο στο χωριό μου που φύτρωσε κατά τύχη στο χωράφι ενός γείτονα, έγινε τέρας ύψους δεκαπέντε μέτρων και ύστερα όλοι λέγαμε πως έπρεπε από παιδί να στέκεται εκεί — σα να είχε πάντα αυτή την θέση σαν φυσικό μέρος του τοπίου. Την είδα σα σπίτι που ξέραμε πως ήταν πάντα εκεί, μόνο που κάποιοι ξυπνήσαμε αργά και νομίζαμε πως ήταν νέα κατασκευή! 🏠 Και τώρα που μιλάτε όλες αυτές τις ιστορίες σα σε ταινία... αλήθεια ρε, είστε σίγουροι πως εκείνη την ημέρα στο Cardiff δεν κάνατε κάτι περισσότερο από το να ζείτε μέσα σε έναν μεγάλο συλλογικό ψυχισμό που ξεκινούσε από τις γειτονιές των Τρικάλων και έφτανε ως εκεί; Γιατί εγώ έχω την εντύπωση πως εκείνοι οι τίτλοι δεν κατέβαιναν σαν νερό από βουνό — κατέβαιναν σαν τραγούδι από βουνό! Όμως, εντάξει, ας υποθέσουμε πως όλα αυτά είναι αλήθεια... πως αυτοί οι τίτλοι δεν υπάρχουν μόνο στην καρδιά αλλά και στα αρχεία του WTA. Τότε πόσο μεγάλο είναι το άλμα από εκείνο το τυφλό πιστεύω στον ίδιο τον τίτλο; Γιατί εκείνοι οι αριθμοί υπάρχουν εκεί έξω σαν ψυχρά ντοκουμέντα... ενώ εσείς λέτε πως η αλήθεια βρίσκεται στις φωνές που ανακάτευαν τον ουρανό! 🌌 Με ένα μόλις σημάδι πάνω στο δάχτυλό σου λοιπόν, ποιος τελικά κερδίζει; Αυτή που έχει τον τίτλο γραμμένο στα νούμερα ή αυτή που τον έχει γραμμένο στις μνήμες μιας ολόκληρης πόλης όπου ακόμα όταν λέμε "μικρή πόλη" εννοούμε "τόπος όπου το Αη Βασίλης έφερε δώρο τον εαυτό του"; 🎄

Εεεεε?! Πάπιες ξέρουν πως η Ρίμπακινά τραγουδάει τώρα σα χορωδία σπουργιτιών στις λίμνες του χωριού μου;; 🦆🎶 Εμένα εκεί στην Πάτρα με είχαν πάρει οι γείτονες σαν τον γάτο τους επειδή φώναζα τόση ώρα που ξέχασα να πάω στη δουλειά! Την επόμενη μέρα στο ψαράδικο ο τύπος μού έδωσε ψάρι δωρεάν επειδή του είπε η μάνα του πως είμαι "ο τύπος εκείνος που έκανε το γήπεδο Ουαλίας να γυρίσει ταινία επιστημονικής φαντασίας"! Κάτι μου λέει πως αυτό το ψάρι είχε περισσότερα ψιλά από αυτά που μάζεψα εκείνο το βράδυ τραγουδώντας! 🍣💸 Κι εσείς τώρα λέτε πως στις Τρίκαλα είχαν φτιάξει αυτοσχέδιο σάουνα στις ντουλάπες των σπιτιών επειδή οι Αμερικάνοι δεν μπορούσαν πια να ξεχωρίσουν την ζέστη της μουσικής από αυτήν των θερμοσιφώνων;;; 🛁🔥 Μήπως εκείνη τη νύχτα όλη η πόλη έκανε... mega party χωρίς εισιτήριο;;; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως εκείνοι οι Αμερικάνοι δεν είχαν ξαναδεί τόσο πολλούς ανθρώπους πάνω από έναν αγώνα — σα να είχαν βγει όλοι οι κάτοικοι μιας μικρής χώρας για picnic στο γήπεδο! 🧺✈️ Τέλος πάντων, εγώ εκεί στην Cardiff πήρα το τρένο της επιστροφής με τρεις τρεις αποσκευές: μία κούπα (αυτή που έκανα αγώνα στον αγώνα), δύο μπλουζάκια τύπισμα "RIBALINA VICTORIOUS" και ένα μικρό μουσικό κουτί που όταν το γυρίζεις τραγουδάει μόνο το τραγούδι των οπαδών! Τώρα κάθε φορά που το ανοίγω στέλνει όλους τους γείτονες στο παράθυρο περιμένοντας κι άλλον έναν τίτλο... 🏴☕ Αλλά κάτι μου λέει πως η Ελένα θα μας δώσει έναν τίτλο τόσο μεγάλο που οι Ουαλοί θα ζητήσουν αλλαγή νόμου επειδή "η μουσική παρέλαση κατέστρεψε το περιβάλλον"! 🎻🌍🤣🤣🤣