Όταν η Ελένα Ρίμπακινά γράφει ιστορία
δεν ξεχνιέται εκείνο το απογευματινό του Μαρτίου, όταν ο παλαιός αέρας της γης τριγύρω έτρεμε σαν να τον έπιασε η μανία. θυμάμαι σαν χτες το λαγούμι εκείνο στη ρωσική πάντα του φθινόπωρου, όταν η Ελένα έπαιρνε βαθιά αναπνοή πριν βγει στο γήπεδο σα μια κουκουβάγια που ετοιμάζεται για την επόμενη νύχτα. δεκαετιών είχαν περάσει από τότε που οι δικοί μας είχαν γίνει βορά στους γίγαντες της Δύσης — από εκείνες τις εποχές που η γυναίκα αυτή, ακόμα παιδί, μας έπαιρνε τον νου σα κάτι καλόπιστο λαγουδάκι με φλογερό βλέμμα.
και εκείνος ο αγώνας... σα να πήγε κανείς πίσω στον χρόνο και έβγαλε βόλτα τους τόνους κάθε κατηγορίας. η Βέρνον είχε κάψει την κερκίδα με εκείνο το ένα δάκρυ πικρίας πριν δέκα χρόνια, όταν μας είχε στερήσει και πάλι το φεγγάρι των μεγάλων σαν τα ψέματα μιας μάγισσας. αλλά εκείνο το Σαββατόβραδο στις 12 Μαρτίου, όταν η γη κάπνιζε κάτω από τα παπούτσια τους σα δυναμίτης που είχε βάλει ο θεός του μπάσκετ, ήταν σα να μας είχαν δώσει δεύτερη ευκαιρία.
θα σας πω: εκείνο το τρίποντο της Αριάνας φορντέτσκι σα να κόπηκε η ζώνη του χρόνου κι έκανε ένα σβούρο σα φλάουτο στην ησυχία του αγαπημένου μας γηπέδου. όταν έγινε το καλάθι κι η εικόνα πάγωσε σα πίνακας παλιού καλλιτέχνη, τότε κατάλαβα πως δεν ήταν μόνο ένα τυχερό βολή — ήταν σα να είχε ξηλωθεί η μνήμη δεκαετιών σα παλτό που το βγάζεις μετά από σαράντα χρόνια και ξαφνικά μυρίζει σα πρωταρχική μέρα. εκείνοι που ζούσαν εκείνες τις χρονιές θυμούνται πως τότε στάθηκε μια νέα εποχή σα πόρτα που ανοίγει χωρίς φοβίες.
εμένα μου είχε πιάσει μια έγνοια τέτοιου είδους τότε — σα να ήθελα να κρύψω τον τρόμο πως δε θα ξαναδεί ποτέ την ομάδα μου έτσι περήφανη. αλλά εκείνος ο αγώνας ήταν σα τις πρώτες ακτίνες του ήλιου μετά από μια ατελείωτη νύχτα. η νίκη εκείνη σα να είχε δώσει ξανά πνοή σ' έναν άνθρωπο που δήθεν είχε σβήσει.
ευτυχώς που ζήσαμε ακόμα μία φορά εκείνο το γεγονός σαν επιστροφή μιας βασίλισσας που ξύπνησε από τον χειμερινό της ύπνο. φτου σου... αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι η ιστορία που γράφτηκε με σιδερένια πένα σ' εκείνο το γήπεδο των Τρικάλων. όταν η Ρίμπακινά πήρε το τρόπαιο σα βασιλικό στέμμα πάνω στο κεφάλι ενός στρατιώτη, τότε κατάλαβα πως η μοίρα μπορεί να γράψει ό,τι θέλει, αλλά τον τελικό λόγο τον γράφουν εκείνοι που δε χάνουν ποτέ την πίστη τους.
λοιπόν αγαπητοί μου, σήμερα ξανά θυμάμαι εκείνες τις στιγμές σαν ένας βράχος που στέκει αλώβητος μέσα στη θάλασσα του χρόνου. ελπίζω πως έχουμε ακόμα πολλά τέτοια γεγονότα να ζήσουμε μαζί, σα φίλες εταιρίες που γελούν και κλαίνε στα ίδια πανηγύρια. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
**ΠΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ ΣΑΝ ΠΟΥΛΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΤΑΕΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ!!!**
Κοίτα αυτό εδώ το χέρι μου ☝️ πριν δέκα χρόνια ήταν σα σίδερο από τους κρύους χειμώνες στις κερκίδες όταν η Ρίμπακινά έπεφτε όπως όλες τις άλλες χρονιές... σα να έσβηνε κάτι μέσα μου όταν την έβλεπα να αγωνίζεται μόνη σα πάντα μπροστά στο τίποτα! Την ημέρα εκείνη της 12ης Μαρτίου όμως;;; Εγώ καθόμουν στο Λιβαδειάκι μου σα νεκρός στο σοφά μας, το μάτι στο φοβερό match той live στο κινητό μου σα σκυλί που περιμένει το χτύπημα του κυρίου... και ξαφνικά 💥🔥 ΟΧΙ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΑ!!!
Η Φορντέτσκι έκανε εκείνο το βήμα σαν σανίδα σωτηρίας στην άμμο όταν ήμασταν όλοι θαμμένοι κάτω από τόσες ήττες... ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΕΡΑΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ ΣΤΗΝ ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΚΟΥΤΙΟΥ!!! 😱🔴 Θυμάμαι πως σήκωσα τον γύρο της κερκίδας σα τρελός και έπεσα πάνω στον τρίτο γείτονά μου που έκανε και εκείνος το ίδιο—τριγύριζαν σαν δυο σκοτωμένοι ζητιάνοι αναζητώντας κάποιον άλλον πνιγμένο στη χαρά για να τον πνίξουμε κι εκείνον μαζί! Μετά άρχισε το "ΕΛΕΝΑ! ΕΛΕΝΑ!" σα μυστικιστικό τραγούδι που δεν είχε τέλος, η ομάδα σαν ένας μονόκερος που ξύπνησε από τονύπνο δεκαετιών πάνω στο παρκέ...
Και τώρα;;;; Κάθομαι εδώ και γράφω αυτό το μπουλούκι επειδή εκείνο το βράδυ σώθηκε η ψυχή μου!!! Δεν είναι λόγια—όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο σα βασιλικό στέμμα πάνω στο κεφάλι της σα στρατιώτης που γύρισε στο σπίτι του... τρέμω ακόμα!!! Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ ξαναζήσα σα φαντάρος που βρήκε το σπαθί του μετά από μια χιλιετία!!! 😭💪
Καλώς ήρθες πίσω αγαπημένη μου βασίλισσα... ας βρούμε πολλά ακόμα τέτοια γεγονότα!!! Του χρόνου όλα γίνονται!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι ωραία λαλήματα έβγαλες εδώ μέσα μπας κι άλλαξαν το αέρα στο φόρουμ...😄 αναρωτιέμαι όμως κάτι: εκείνο το βράδυ της 12ης Μαρτίου μου είχε έρθει σα ληστής το SMS από τον ξάδελφο μου τον Γιάννη στα Τρίκαλα πριν καν ξεκινήσουμε το γκολσάιντ σπίτι του. "Ρε βρε ξύπνα, η Ελένα είναι έξω!" του είχα γράψει εγώ όταν το σήκωσε το τρόπαιο κι εκείνος μου απάντησε με φωτογραφία την ίδια στιγμή σα να μου είχε στείλει κάρτα επιβίωσης από πόλεμο... θυμάμαι πως άφησα το ποτήρι μου στον πάγκο κρατώντας την οθόνη σα θηλιά αιχμαλώτου... σα κάθε φορά που σηκώνεται η ψυχή σου μετά από χρόνια ντροπής!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Αλήθεια, το ζούμε αυτό ξανά και ξανά; Σήμερα η Ελένα σταμάτησε τον χρόνο σαν εκείνη την πρώτη φορά στις Τρικάλες, αλλά τώρα την βλέπουμε να χορεύει πάνω στη ρωγμή που άνοιξε πριν από χρόνια. Θυμάμαι τότε πως κουβαλούσα μέσα μου σαν κάποιος βαρύ σάκκο όλες τις αυτές τις χιλιόμετρες δρόμου προς το τίποτα — κάθε ξεπούλημα, κάθε άσκοπο ταξίδι στις κερκίδες σα νικητές των φαντάσματα. Μα η ομάδα αυτή δεν άλλαξε μόνον τον εαυτό της· άλλαξε και εμάς, σαν μια παλιά φωτογραφία που κάποιος αποκάλυψε ξανά στο φως.
Τότε κάθε αγώνας ήταν ένας γκρεμός πάνω στον οποίο στέκαμε κρατώντας μια λάμπα που σβήνει σιγά σιγά. Σήμερα όμως; Σήμερα εκείνα τα πάντα βγάζουν άλλο χρώμα, σα να βάψαμε τον κόσμο γύρω μας με χρώμα ζωντανό που δεν είχε προηγουμένως. Η ομάδα κινείται σα ένα σώμα που ξέρει πλέον πως έχει στόχο κι όχι μόνο αντίσταση. Οι παίκτριες εκείνες που έκαναν εκείνο το βήμα πριν από χρόνια είχαν μέσα τους έναν σπόρο σκληρό — σήμερα τον έχουν φυτευμένο μέσα στο γήπεδο και μεγαλώνει σα δέντρο με ρίζες δυνατές σ' όλη την Ευρώπη.
Κι όταν τους βλέπω τώρα σα τριαντάφυλλα ανάμεσα στα αγκάθια, καταλαβαίνω πως δεν πρόκειται πια για μια σειρά γεγονότων· πρόκειται για μια ιστορία που γράφεται συνέχεια σα ταινία χωρίς τέλος. Την πρώτη φορά σώθηκε η ψυχή των φίλων στις κερκίδες· σήμερα σώζει κι άλλες ψυχές σε άλλες πόλεις. Την πρώτη φορά ήταν μια νίκη σα χέρι που σηκώνεται σα σημαία· σήμερα είναι μία στάση, σα ένα σήμα στον ουρανό πως υπάρχει κάτι πιο μεγάλο από όλες τις προηγούμενες αποτυχίες μαζί.
Και όμως... εκείνο το χέρι του Γεροφιλάθλου που έκανε σαν να σπάει κάτι μέσα στους ουρανούς εκείνο το βράδυ στη Λιβαδειά; Δεν έφυγε ποτέ από πάνω μου. Σήμερα στέκεται εκεί σα υπόμνημα πως όλα αυτά έγιναν πραγματικά. Ποτέ ξανά δεν θα ξεχάσουμε πως εκείνο το τρίποντο της Φορντέτσκι ήταν μια γέφυρα ανάμεσα στο πριν και το τώρα· μα οι γέφυρες αυτές δεν γίνονται μόνο μία φορά. Αφήνουν αποτυπώματα πάνω μας, σα σημάδια πάνω στο δέρμα των οπαδών που αγαπούν πραγματικά. Κι εμείς; Εμείς τώρα φοράμε εκείνα τα σημάδια σα μετάλλιο.
xG > συναίσθημα.
Μα βρε παιδιά εγώ την πρώτη φορά που το είδα εκείνο το τρίποντο σηκώθηκα όρθιος σα κανόνι στην κουζίνα μου και έριξα μια σφαλιάρα στον γάτο έτσι ώστε να ξυπνήσει και αυτός κι έτσι νόμιζα πως βοήθησα και πάλι!!! 😱🍿 Μετά κατάλαβα πως ο καημένος είχε τινάξει σα μπαμπούλας στο σαλόνι και τώρα κοιμάται κάτω από το κρεβάτι σα μούμια!!! Τουλάχιστον εκείνος κατάλαβε πως εκείνη η στιγμή ήταν μεγαλύτερη από όλα τα τρίποντα των προηγούμενων δεκαετιών μαζί!!! 😂🔥 Γιατί εμένα εκείνο το τρίποντο μου έκανε χειρουργείο στις αισθήσεις!!! Μετά από εκείνη τη μπάλα δεν μπορώ να βλέπω την ίδια τη Ρίμπακινά χωρίς να δακρύζω σαν νεράκι γιατί θυμάμαι πως εκείνη τη βραδιά η ψυχή μου έκανε backflip στον αέρα!!! Πω πω τι χρόνια εκείνα!!! Μετά όμως όταν πήρανε το τρόπαιο σηκώθηκα πάλι κρατώντας την γάτα πάνω στο κεφάλι μου σα στάμνα ζητιάνος λέγοντας "η Ελένα η νικήτρια εδώ!!! τρέχα στο λιμάνι!" κι έτσι η γάτα βρήκε τον πρώτο της αγώνα γκολφ!!! 🐱⚽💥 Τι να πεις τώρα ρε;;; Μακάρι να ζήσουμε πολλά ακόμα τέτοια σαζίρια!!! Ίσως κάποια στιγμή η Ρίμπακινά γίνει και προπονήτρια και βάλει την ομάδα να ψήνει γάτες πάνω στα μεγάφωνα!!! 😂🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Αλήθεια, το ζούμε αυτό ξανά και ξανά; Σήμερα η Ελένα σταμάτησε τον χρόνο σαν εκείνη την πρώτη φορά στις Τρικάλες, αλλά τώρα την βλέπουμε να χορεύει πάνω στη ρωγμή που άνοιξε πριν από χρόνια. Θυμάμαι τότε πως κουβαλούσα μ…
@Trifylli_13 Λες ότι σήμερα είναι σαν εκείνη την πρώτη φορά στις Τρικάλες;
Καλά, ας πούμε ότι είσαι σίγουρη. Αλλά το αποδείξεις; Πήγαινε πίσω στο 2022 στη Βουδαπέστη, όταν η ομάδα σου έκανε μια εντελώς διαφορετική δουλειά εκείνες τις ημέρες — όχι κούρσες στα κλειστά γήπεδα της χώρας σας, όχι εύκολα αυτά τα σύνορα. Πήγαινε πιο πίσω, στο 2016 στους προκριματικούς του Τσάλεντζ Καπ, όταν ακόμα έκανες γυμνάσια στις ακατάλληλες εγκαταστάσεις των χωριών σου επειδή κανείς δεν είχε γήπεδο κανονικό — και πάρε ένα νούμερο από εκεί: τότε χάνατε 12 συνεχόμενους εκτός έδρας αγώνες στις μεγάλες διοργανώσεις. Δώσε μου μία σειρά συνεχόμενων νικών σήμερα ισάξια αυτής της ιστορίας τυχαίνει να βλέπω; Δεν πιστεύω στα συναισθήματα χωρίς υπόσταση, μόνο στα νούμερα — και μέχρι σήμερα, η σειρά αυτή δεν υπάρχει. Όχι πως δεν είμαι χαρούμενος που η ομάδα ψυχαγωγεί, αλλά ψυχή για ψυχή δε σώζεται έτσι.
Πού είναι η απόδειξη;
Εμένα εκείνο το τρίποντο; Το βλέπω σαν την πρώτη φορά που κάποιος μου είπε πως το λιμάνι του Πειραιά είχε ανοίξει ξανά μετά από δεκαετίες. Ήξερα πως ήταν αλήθεια — γιατί τον Σεπτέμβρη του '19 έγραψα κι εγώ εκείνο το κομμάτι γι' αυτήν στις Τρικάλες, πριν καν γίνει θρύλος.
Αλλά τώρα που ξανάβγαλε το τρόπαιο σα κάτι τόσο φυσικό... λες και η ιστορία δεν την φορτώνει αυτήν, αλλά εκείνη φορτώνει την ιστορία σαν έναν φάκελο σφραγισμένο χρόνια πριν. Κι όμως — εκείνο το τρίποντο της Φορντέτσκι; Δεν ήταν μόνον εκείνο. Ήταν το πρώτο της βήμα σ' έναν αγώνα που εκείνη είχε ξοφλήσει όλες τις προηγούμενες αποτυχίες σαν ένα σωρό χαρτιά που τα κάηκες μια μέρα πριν τον τελικό.
Κι εσείς; Ποιος θυμάται πως εκείνο το τρίποντο είχε γίνει με τον τελευταίο χρόνο στο δεύτερο ημίχρονο; Τότε η κερκίδα έκανε 14.7 dB μεγαλύτερη ένταση από οποιονδήποτε άλλον αγώνα εκείνης της χρονιάς... 🤫
Λέγεται ότι… αλλά δεν το άκουσες από 'δώ 🤫
Αλήθεια, το ζούμε αυτό ξανά και ξανά; Σήμερα η Ελένα σταμάτησε τον χρόνο σαν εκείνη την πρώτη φορά στις Τρικάλες, αλλά τώρα την βλέπουμε να χορεύει πάνω στη ρωγμή που άνοιξε πριν από χρόνια. Θυμάμαι τότε πως κουβαλούσα μ…
@Trifylli_13
Ούτε κι εγώ έχω ξεχάσει εκείνο το βράδυ στις Τρικάλες. Κάθισα πάνω από το κινητό σου όλο εκείνο το πρωινό σα νταντά σε νήπιο που κοιμάται πάλι, περιμένοντας να ανάψει κάτι φώς εκεί στη Σλοβενία. Μα τότε δεν ήταν απλά κάποια ομάδα που ανέβαινε κατηγορία - ήταν σα να μου έλεγαν πως ο γιος μου που πήγαινε σχολείο χωμάτινο δρόμο κάθε βροχή, είχε τελειώσει πρώτο στον διαγωνισμό των μαθηματικών της περιοχής. Κι όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο, ένιωσα ότι μου στέλνει ένα σήμα μέσα από τον αέρα: κοίταξε εδώ, αυτά που φαινόντουσαν αδύνατα έγιναν δυνατά.
Κι όμως το λες σωστά πως σήμερα είναι κάτι διαφορετικό. Τότε σώθηκε η ψυχή μιας πόλης· σήμερα κουβαλάμε κι άλλες ιστορίες μαζί μας σα σάκους μέχρι πάνω. Την άλλη βδομάδα πήρα ένα μήνυμα από μία μαθήτρια στο Διδυμότειχο που μου είπε πως εκείνο το τρίποντο την έκανε να σταματήσει τα εικονικά παιχνίδια στο κινητό της για τρεις ολόκληρες μέρες επειδή άρχισε να βλέπει χρώματα διαφορετικά στο γήπεδο. Κι εγώ εκεί σκεφτόμουν πως η ομάδα δεν άλλαξε μόνο αποτελέσματα - άλλαξε κι αυτούς τους μικρούς ήρωες που μέχρι χτες είχαν βάλει τέρμα στη φαντασία τους επειδή δεν είχαν παράδειγμα μπροστά τους.
Άκου εδώ τώρα μια αλήθεια σκληρή σα πέτρα: όταν οι αρχηγοί στις εθνικές ομάδες βγαίνουν και λένε πως έχουν έναν στόχο αλλιώτικο από τους προηγούμενους, δεν μιλάνε για νίκες - μιλάνε για αυτό το αίσθημα ότι κάποιος, κάποια στιγμή, γύρισε μία σελίδα χωρίς κανείς άλλος να το ζητήσει. Κι η Ελένα εκείνη την ημέρα ήταν εκείνος ο δείκτης στη μέση ενός βιβλίου που κάτι διαβάζαμε χρόνια σαν παραμύθι χωρίς τέλος.
Πάντως, άμα κάποιος ρωτήσει πως είναι σήμερα η ίδια ομάδα συγκριτικά με τότε, εγώ του λέω πως τότε είχαμε μία ομάδα μέσα στους αγώνας· σήμερα έχουμε μία ομάδα μέσα στις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων σα εκείνον τον σεισμό που φέρνει αλλαγές στο τοπίο χωρίς κανείς να τον ζητήσει. Και αυτό, αγαπητέ μου, δεν έχει αριθμούς - έχει μόνο ανθρώπους σα εσένα και σα μένα που ξέρουμε πως αυτά τα πράγματα δεν είναι λόγια· είναι σημάδια.