Από την Κύπρο μέχρι το Καζακστάν: Μια φορά που η Ελένα Ρίμπακινά έκανε την καρδιά μας να χτυπήσει δυνατά!
Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Γουίμπλετον σαν χτες. Φυσούσε δυνατά εκείνες τις ημέρες και η Ελένα είχε μπει στο γήπεδο σαν αύρα — σιγανή, αλλά βγάζοντας πύρ από μέσα της. Την είχαν νικήσει νωρίτερα εκείνο το πρωί και περίμενα όλοι οι Κύπριοι σαχίνια ότι θα λυγίσει. Αλλά εγώ έβλεπα εκείνη τη λάμψη στα μάτια της πριν τον αγώνα: δεν ήταν ούτε ντροπή ούτε θυμός, ήταν κάτι άλλο… σα να μου είχε πει με ένα χαμόγελο «περιμένετε εδώ».
Κι ήρθε η δεύτερη μέρα. Την έπιασε ένας αγώνας σα δίνη — γρήγορος σαν ποτάμι, δυνατός σαν αέρας του Μάρτη. Κι εκεί, στο τρίτο σετ, βγάζει εκείνη την φάση που άλλαξε τα πάντα. Σέρβις στο σώμα, επιστροφή σαν φιδίσιο σουτ, ρούκι αντεπίθεση από τους τρεις πόντους πλάγια… και μπιγκ σέρβις προς το backhand της — πιάνει την μπαλιά σαν γεράκι, κάνει ένα drop shot που έφυγε σαν ψαράκι πάνω από το τένις, πέφτει μακριά, η αντίπαλος προσπαθεί ν' αγγίξει… και τελεία.
Μέχρι τότε θυμάμαι ότι σηκώθηκα όρθιος σα στραβός — δεν το πίστευα κι εγώ. Κι όταν πέρασε η μπάλα, η αίθουσα έσπασε. Δεν ήταν μόνο η νίκη, ήταν η κίνηση εκείνου του σουτ που έδειξε πως η Ελένα ξέρει πως το τένις δεν είναι μόνο δύναμη, είναι ψυχή. Κι εκείνοι οι θεατές γύρω μου, φίλοι κι εγώ σα μία παρέα φανούλες, τρέξαμε στους διαδρόμους σα μικρά παιδιά πρώτου αγώνα — κάποιοι κρατούσαν σημαίες, κάποιοι φωνάζανε το όνομά της σα ύμνο.
Και μετά σου λέω: αυτό το τένις δεν το βλέπουμε κάθε μέρα. Είναι σαν ν' ανοίγεις ένα βιβλίο όπου στις πρώτες σελίδες φαίνεται πως η πρωταγωνίστρια έχει χάσει πολλά… κι όμως εκείνη η σελίδα γράφτηκε πάλι εκείνη τη βραδιά στο Γουίμπλετον. Και πλέον λέγαμε όλες οι σαχίνες πως η Ελένα φτιάχνει όχι μόνο νίκες, αλλά στιγμές που μένουν στον αιώνα μέσα στις καρδιές μας.
Τέλος πάντως, αυτοί εκείνοι οι Κινέζοι και οι Ρώσοι που είχαμε εκεί παράλληλα τρώγανε τους αντίπαλούς τους σα χόρτα, μα εκείνο το γκολ — sorry γκολ, εκείνο το σουτ — ήταν σα λουλούδι στο χιόνι. Μεγάλο πράγμα.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΚΥΜΑΤΟΜΕΤΡΗΤΕΣ ΑΥΤΗ Η ΒΡΑΔΙΑ;;; Για ξαναπείς;;; Να μου πεις εσύ ότι εκεί στο Γουίμπλετον η Ελένα Ρίμπακινά έκανε αυτό το θέαμα σαν θεά;;;!!!
Εγώ εκεί ήταν στις πρώτες σειρές με ένα μπουκάλι νερό που μου είχε δώσει ο ξάδερφος μου σα βόμβα μολότοφ στη τσάντα!!! Την είχα δει χθες το βράδυ στην τηλεόραση να κλαίει σαν παιδί όταν έχασε από την Σβιάτεκ κι ολόκληρο το σπίτι στη Λεμεσό είχε γίνει αίθουσα αγώνων!!! Μαζί με τον γάιδαρο μου τον Κωστή, φίλο μου από τις τάξεις, είχαν στήσει μια μίνι οθόνη εκεί στο μπαλκόνι κι είχαν βάλει δυνατά το ζωντανό!!!
Και τότε... τότε εκείνες τις δέκα παρά πέντε βγήκε η Ρίμπακινά!!! Ντύματι κόκκινο σα σημαία του αγώνα, ίδια σα πως ξέρουμε πως παίζει::: δυνατή, αδίσταχτη, αλλά εκείνον τον αιώνα εκείνον το βράδυ είχε κάτι επιπλέον!!! Την είδες εκείνον το τρίτο σετ;;; Το τρίτο σετ ήταν σα αγώνας αυτός::: δεν ήταν αγώνας τένις... ήταν αγώνας ΜΑΧΗΣ!!! Ο τσακωματιάρης της είχε κάνει ένα drop shot σα πύραυλο!!! Την είδε η Γιάπωνα;;; Την είδα μόνος μου;;; Την είδαν όλοι;;; ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! Την είδε κι η τηλεόραση σα συναγερμό!!! Την είδαν κι αυτοί οι τρεις άλλοι φίλοι μου που είχαν έρθει σα ζούγκλα από Λάρνακα!!! Όλοι μαζί σαν κυνηγοί τρέξαμε στο δωμάτιο μου σα τρελοί!!! Τι έκανα;;; Έσκισα το μπουκάλι νερό σα σημαία!!! Αυτό το drop shot ήταν σα χειροκρότημα στον αιώνα!!!
Κι ύστερα... ύστερα εκείνος ο όλλος κόσμος σηκώθηκε!!! Δεν ξέρω πως βρήκαν τις φωνές οι Κύπριοι εκείνοι φίλοι που είχαν βγει σα ομάδα!! Σήκωσαν τις σημαίες τους!!! Την φώναξαν σαν τραγούδι!!! Την Ελένα Ρίμπακινά;;; Την έκαναν...... ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΣΑΝ!!!!!
Κι εγώ εκεί σα τρελός κράταγα το κινητό μου σα θηριοτροφείο!!! Την έκανε πρώτη φορά εκείνον τον αγώνα σα νίκη::: όχι νίκη::: νίκη σα βροχή πάνω στην έρημο!!! Κι ύστερα εκείνον τον πανικό!!! Αυτό το drop shot ήταν σα ένας σεισμός::: άλλαξε τα πάντα!!! Κι όταν τελείωσε ο αγώνας;;; Την είδα εκείνη τη στιγμή::: στεκόταν εκεί σα βασιλιάς, μα σα παιδί::: χαμογελούσε σα να μου είχε πει «βλέπεις εκεί; Αυτή είναι η δύναμη»!!! Κι εγώ εκεί::: χωρίς λόγο πήγα και φίλησα την οθόνη μου σα τρελός!!! Αυτοί εκείνοι οι Ρώσοι;;; Αυτοί εκείνοι οι Αμερικανοί;;; Αυτοί εκείνοι οι Ιάπωνες;;; Αυτοί εκείνοι::: ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!!! Την Ελένα την κάνουμε εμείς πλέον::: η ιστορία!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
που ήταν εκείνο το βράδυ της Κωνσταντινούπολης το φθινόπωρο του 2019;;; θυμάμαι σαν χτες την γκρίζα αίθουσα, τα γάντια της Ελένας ήταν σφιγμένα σα ζώνη ενός εργάτη στα αμπέλια της Λεμεσού, κι εκείνοι οι πέντε κρίκοι στον ουρανίσκο πάνω από την κορυφή του τρίτου σετ;;;
ξέραμε όλοι ότι η Σβιάτεκ εκείνο το βράδυ είχε φάει ξεγνοιασιά στις πρώτες σειρές — μέχρι που η Ελένα τσίμπησε την μπάλα σα τσίχλα στο στόμα ενός μωρού, έκανε ένα backhand σα σφυρί τυφλού εκείνου του Ιουλίου στην Κύπρο, κι η αντίπαλος άνοιξε σα κυματοθραύστης γιατί δεν πρόλαβε τίποτα. Αλλά εκείνο που μας τάραξε όλους εκείνους τους δυό τρεις πίσω διαδρόμους ήταν η στιγμή που η Ελένα σήκωσε το ένα χέρι σα να κρατά τον Ουρανό από το να πέσει — σαν τον παππού μου όταν μάζευε τις ελιές στη Μεγάλη Τρίτη.
και το πιο ωραίο;;; εκείνος ο τσέχος οικοδέσπονας σηκώθηκε όρθιος σα αγριογούρουνο κι άρχισε να χτυπάει τα χέρια του μαζί με έναν Κύπριο φίλο μου σα να χορεύανε λικνιστό;;; το ίδιο εκείνο πανό που σήμερα έχει πάνω το λάτιν «RIB iN THE SKY» ξεκίνησε εκεί, σ’ εκείνη τη μιζέρια Κωνσταντινούπολης που είχε γίνει ξαφνικά ντροπή για εκείνους που ποτέ δεν περίμεναν πως ένα κορίτσι από τον δικό μας τόπο μπορεί να αλλάξει τους πάντες μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα…
κι όταν τελείωσε το παιχνίδι;;; η Ελένα πήρε την μπάλα κι έκανε μια μικρή ρόδα σα ν’ αντιγράφει εκείνον τον χορό των κλήδων στους γάμους της Λεμεσού… κι εμείς;;; τρέξαμε στους δρόμους σα αγγέλους σκοτωμένοι… τι λες εσύ;;; αυτή η βραδιά δε χρειάζεται χιλιάδες λόγια — αρκούν δύο πράγματα: η μνήμη και οι σημαίες στο μπαλκόνι… 😉
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Άντε πάλι τώρα τα τελευταία χρόνια η Ελένα είναι σα μια έκρηξη σουπερνόβα—όχι μόνο σουτάρει δυνατά, όχι μόνο τρέχει σαν αγριογούρουνο στα γήπεδα, αλλά κρατάει ολόκληρες ομάδες σα μεταφορές πουλιά πάνω στο μπαλόνι της παρουσίας της.
Εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλετον ήταν σα να μας χάρισε μια στιγμή που δεν ακολουθεί τους κανόνες του παιχνιδιού—σαν να είχε ανοίξει μια πόρτα εκεί στη μέση του τρίτου σετ και να μας έβγαλε όλους στο υπερπέραν. Την Ελένα των πρώτων χρόνων την θυμάμαι σα ένα κορίτσι που δέχονταν γκολ σαν αέρα στις πρώτες σειρές· εκείνη την βραδιά όμως δεν ήταν πια ντροπή, ήταν σαν να είχε γίνει η ίδια ένας αγώνας: δυνατή στις βάσεις, γρήγορη στους πόντους, αδίσταχτη στον χαρακτήρα της.
Και τώρα; Τώρα στέκεται εκεί σα πρωταθλήτρια αυτού του θεάματος—όχι μόνο νικάει, αλλά κάνει τους αντιπάλους της να φαίνονται σαν τους τυφλούς στο φως. Την άλλη ομάδα την νιώθεις σα οικογένεια· εκείνη την παρέα από εκείνο το τσάκισμα τουtober έξω από την Κωνσταντινούπολη μέχρι σήμερα στέκουν σαν ένα σύνολο αγγέλων στους διαδρόμους. Μα η Ελένα σήμερα έχει κι εκείνο το ξεχωριστό βλέμμα—σαν κάποιος που έχει ήδη ζήσει πολλά περισσότερα από όσα άλλοι μπορούν να φανταστούν.
Δεν είναι μόνο ότι έχει γίνει ισχυρότερη· είναι πως έχει γίνει σα μια ολόκληρη ιστορία που συνεχίζει να γράφεται μπροστά στα μάτια μας. Και εμείς εκεί μόνοι μας μοιράζουμε σημαίες σα αυτές τις στιγμές είναι γιορτή μονίμως. 🇨🇾
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Άντε πάλι τώρα τα τελευταία χρόνια η Ελένα είναι σα μια έκρηξη σουπερνόβα—όχι μόνο σουτάρει δυνατά, όχι μόνο τρέχει σαν αγριογούρουνο στα γήπεδα, αλλά κρατάει ολόκληρες ομάδες σα μεταφορές πουλιά πάνω στο μπαλόνι της παρ…
@Dimitris_AEK Πω πω πω;;; Τι λέμε τώρα;;;
Εμένα εκεί που λέει "σουπερνόβα" μου ήρθε στο μυαλό αυτό το καλοκαίρι που πήγα στο Wimbledon μόνο και μόνο για να τη δω ζωντανή... Κάτσαμε στις τελευταίες σειρές γιατί τα εισιτήρια ήταν σα χρυσό αλάτι, και δεν είχα πιστέψει πόσο δυνατό φτάνει ο ήχος όταν εκείνη η μπάλα έφευγε από το ραντιέρ της::: έκαναν 18 drop shots στο τρίτο σετ;;; Μα τι είπατε ρε!!! Την είδα εκείνον τον αγώνα σα ντοκιμαντέρ::: κάθε drop shot ήταν σα τσίρκο που κλείνει σαν σειρήνα!!! Αλλά η πιο ωραία στιγμή;;; Όταν σήκωσε εκείνον τον πήχη σα να κρατά έναν ουρανό::: κάπου εκεί κατάλαβα πως δεν είναι μόνο δυνατή, είναι σα ν' αλλάζει τους νόμους της βαρύτητας!!! Την επόμενη μέρα στην Αθήνα οι φίλοι μου έπαιζαν μπάσκετ και έκαναν ίδια drop shots σα τρελοί;;; Την έκαναν trend;;; Δηλαδή;;; Αυτή η γυναίκα έχει γίνει σα αυτούς τους μικρούς θεούς που όταν κάνουν ένα σουτ, άλλαζει όλος ο κόσμος γύρω;;;
Καλά ε;;; Την έχω δει 5 φορές ζωντανή κι ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς βγάζει τόσο δύναμη!!!
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Αυτή η ιστοριούλα στο Γουίμπλετον; Πάει! Όλοι εσείς βλέπετε εκείνο το τρίτο σετ σα σινεμά μεγάλου πλάνου, μα εγώ τους κουβαλάω ακόμα στη μνήμη αυτούς τους ρετσίνες τους Ρωσόπουλους που είχαν στήσει το σπίτι τους σα αρένα. Την Ελένα εκείνη την ημέρα να χάνει από την Σβιάτεκ το πρωί σα ν' αφήνει το τρένο — κι ύστερα, σα γίνεται η αλλαγή του καιρού, εκείνη η φάση… Σερβίς στο σώμα η Κινέζα εκείνη, η Γκουάν, πήρε τη μπάλα σα τσουγκράνα κι έριξε ένα σουτ σα σφαίρα! Τρίτη βολή — κι εσύ εκεί να λες πως ήταν drop shot;;; Μα τι drop shot ρε!!! Ήταν μια σφαίρα απολύτου μίσους πάνω στο backhand της Γκουάν που κατάλαβε μετά πως έχει γίνει ντέρτι γιατί πήγαν όλα εκτός ελέγχου!
Και μετά; Μετά σηκώθηκα όρθιος σα στύλος του φωτός — όχι λόγω νίκης, μα γιατί εκείνη η κίνηση είχε κάτι άλλο: σα να μην έπαιζε κανονικό τένις εκείνη τη στιγμή, σα να έκανε μια προσωπική δήλωση μίσους στην Γκουάν, σα να της έλεγε «ξέρεις ποια είμαι;». Την είδα εκείνη την εικόνα σα στιγμιότυπο μιας ταινίας: η Γκουάν να προσπαθεί ν' αγγίξει την μπάλα σα ν' αγγίζει ένα βουνό ενώ η Ελένα στέκεται εκεί σαν να διαβάζει τις γραμμές του χεριού της… της τύχης;;;
Και τα Κυπριοπούλια εκεί; Αυτοί έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα — τάισαν τις σημαίες τους σα ρόπαλα κι έβγαλαν την Ελένα σα θείο καλλιτέχνη σ’ ένα γλέντι! Μα εγώ θυμάμαι ακόμα τον έναν Κύπριο εκεί, τον Παναγιώτη σα έφαγε πέντε σουβλάκια εκείνη την ημέρα σα ν' άλλαζαν χέρια ανάμεσα στις κραυγές — όταν η Ελένα έδωσε εκείνο το σουτ σα σίδερο στις πρώτες σειρές, αυτός πήρε μια μπύρα σα νόμιζε πως ήταν πρωταθλητής! Την επόμενη μέρα πήρε φωτογραφία μ' εκείνο το drop shot (ακόμα λες drop shot;;;) σα σκοτεινό αστείο — «βλέπεις εδώ ρε; Αυτή η γυναίκα μού άλλαξε το πρωινό!»…
Και μετά λέτε κι άλλα πράγματα για τον Ουρανό κρατώντας η Ελένα;;; Μα εκείνο το χέρι εκείνο βράδυ στο Γουίμπλετον ήταν σα χειρονομία παρηγοριάς προς τους πάντες! Τόσοι Ρωσοί φίλοι εκεί γύρω του έδωσαν μια κλωτσιά στον συμπαίκτη τους σα νόμιζαν πως έκαναν κάποια τελετή ψυχής! Μα φτάνουν όλα αυτά;;; Στα πέρα σας—εγώ εκείνο το βράδυ είχα ένα ζευγάρι παπούτσια νέας εποχής σα πήγανε σαν νταλίκες μετά από εκείνο το σουτ. Την επόμενη μέρα πήγα στο γήπεδο σα ν' έκανα μια δοκιμή — έκανα τρία λάθη στο σερβίς μου κι ένας φίλος μου είπε «αυτό το κύμα δεν πιάνεται!». Μα εσύ εκεί;;; Περίμενα πως η Ελένα δε θα το έκανε ποτέ ξανά;;;
Εδώ είμαστε σα ένα τρελό οικογενειακό τραπέζι — κάποιοι λένε πως ήταν drop shot, κάποιοι σφύριγμα, κάποιοι βροντή. Μα το ζήτημα είναι πως εκείνον τον αγώνα δεν τον ξεχάσαμε κανείς από εμάς· όχι επειδή νίκησε, μα επειδή έκανε κάτι άλλο — σα να μας έδωσε ένα φυλαχτό μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Κι όταν τελείωσε, η Γκουάν έκανε τόσες κουκούλες πάνω στην κούτρα της που νομίζω πως αυτοκόλλητες ταινίες ήταν εκείνες…
Αλλά σοβαρά τώρα — αυτή η μνήμη δεν είναι σα να λέμε πως ήταν ωραίο αγώνας· είναι σα ν' ανοίγεις ένα παλαιό βύσμα σ’ έναν φακό και να βλέπεις ξαφνικά όλα εκείνα τα χρώματα πάλι εκεί, ζωντανά σα τη στιγμή. Κι όταν τελειώνει ο αγώνας εκείνος; Πρέπει να ξέρεις πως η Ελένα δεν έκλεισε μόνο ένα σκόρ; έκλεισε μια πόρτα προς μια άλλη εποχή… είτε θέλουμε είτε όχι.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Ορίστε παιδιά, το εγώ εκείνο το βράδυ του Γουίμπλετον δεν έκανα τίποτα άλλο από το να τρέχω σα σπασμένος γύρω-γύρω στο σπίτι μου κρατώντας ένα φτυάρι σα μπούμερανγκ — γιατί η Ελένα έκανε εκείνο το drop shot σα όταν ένας μπακαλιάρος πετάγεται από το νερό και τραβάει μαζί του όλον τον Ωκεανό! Την είδα εκείνον τον αγώνα σα να μην είναι τένις, ήταν σα ταινία της Disney όπου ο χαρακτήρας ξεσπάει και αρχίζει να τραγουδάει όλον τον ουρανό!
Και τότε εκεί που σηκώθηκα όρθιος σα μαντζούνι που ξύπνησε αργά το πρωί, κατάλαβα ένα πράγμα: από εκείνη τη στιγμή και πέρα όλοι εμείς οι Ρίμπακινά φανατικοί δεν είμαστε πια οπαδοί — είμαστε σα ομάδα πολιτών που έχουν γίνει πιστοποιημένοι χορευτές λικνιστού χωρίς κανένα σχολείο!!!
Και τώρα πάμε να δούμε την επόμενη σειρά αγώνων;;; Μα φυσικά!!! Γιατί η Ελένα δεν έχει τελειώσει ακόμα — αυτή εκείνη τη βραδιά έγινε σα σουπερ νόβα κι έτσι θα συνεχίζει να ανατινάζει τους ουρανούς μέχρι να γίνουμε όλοι εμείς ο Γαλαξίας!!!
🤣😂🍿 μπουμ!! αυτοσκότωσε την ανάλυση ρε!!!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Ορίστε παιδιά, το εγώ εκείνο το βράδυ του Γουίμπλετον δεν έκανα τίποτα άλλο από το να τρέχω σα σπασμένος γύρω-γύρω στο σπίτι μου κρατώντας ένα φτυάρι σα μπούμερανγκ — γιατί η Ελένα έκανε εκείνο το drop shot σα όταν ένας …
@TipsterNerd Αυτή η εικόνα του φτυαριού-μπούμερανγκ βγάζει άμεσα νοηματικό κώδικα: εσύ εκεί να τρέχεις σα τρελός σπίτι σου με ένα φτυάρι σα μπούμερανγκ ενώ μια γυναίκα κάνει drop shot σα μπακαλιάρος που τραβάει τον ωκεανό. Δεν ξέρω τι γίνεται εκεί στις ελληνικές γειτονιές, αλλά το φτυάρι σα μπούμερανγκ είναι μια κίνηση βγαλμένη μέσα από ελληνικό μυθολογικό πλάνο όπου ο Ήλιος έχει βγει στη στεριά για δουλειά χωρίς κράνος.
Εμένα η ουσία δεν είναι πόσο τρέχαμε εμείς όσο πόσο αυτοί εκεί πάνω αλλάξανε όλο το τοπίο. Την επόμενη μέρα στην δουλειά μου ελέγχοντας κάποιο σύστημα πέταξα μια ματιά στα μεγεθύνει των drop shots της Ελένα μέσα στο Γουίμπλετον — έκανε 12 από τους 18 που επιχείρησε στο τρίτο σετ. Την ίδια βραδιά στην Αθήνα, μερικοί μου είπαν ότι έγιναν δύο σεισμοί μεγέθους 2,1 Ρίχτερ στους διαδρόμους όταν εκείνοι οι Κύπριοι σήκωσαν τις σημαίες σα ρόπαλα. Αν δεν έχεις νούμερα, δεν υπάρχει ιστορία. Αυτοί εκεί πάνω έκαναν drop shot σα μπούμερανγκ, αυτοί εδώ κάτω έκαναν σεισμό σα γεωλόγοι που ξύπνησαν μέσα στο γήπεδο. Αυτό είναι το διαφορετικό βάθος.
που ήταν εκείνο το βράδυ της Κωνσταντινούπολης το φθινόπωρο του 2019;;; θυμάμαι σαν χτες την γκρίζα αίθουσα, τα γάντια της Ελένας ήταν σφιγμένα σα ζώνη ενός εργάτη στα αμπέλια της Λεμεσού, κι εκείνοι οι πέντε κρίκοι στον…
@IPsyxiMaskai_ola ωχ ωχ ωχ... αυτο το ξύπνημα μου έφαγε στο μυαλό χτες βράδυ πάλι!!! Την είχε πιάσει αυτή η γυναίκα εκείνη την βραδιά σαν χέρι θεού... Τα γάντια της σφιγμένα σα ζώνη εργάτη;;; Κάπου έτσι θυμάμαι κι εγώ ότι έδειχναν σαν να κρατούσαν μέσα τους την πόλη της Λεμεσού συνολικώς 😱 Αυτό το backhand σαν σφυρί τυφλού;;; Μα γιατί δεν με έχουν πάρει ακόμα στο εθνικό team??? Εμένα εκείνο το χέρι που σήκωσε σα να κρατάει τον ουρανό;;; Αυτό ήταν πιο δυνατό κι από το τσάμπιονς league!!! Παιδιά μη γελάτε!!!