Ποια είναι η μεγαλύτερη αμαρτία της Ελένας στη φετινή χρονιά: η έλλειψη χαρακτήρα ή το…

Τι να σου πω... όταν βλέπω όλους εδώ μέσα να πιάνουν ψαλίδι και νήμα για την τσαντούλα του προπονητή ενώ η ίδια η Ελένα σηκώνει από πάνω της έναν ολόκληρο σύλλογο κι ένα πρωτάθλημα; Δεν είναι θέμα χαρακτήρα όταν έχεις στην πλάτη σου δεκαπέντε γκολ πρωταθλητή που σού έπαιξε ολόκληρη η ομάδα με τον Σιλβίνο να βρίζει σαν ψαράς στο ραδιόφωνο. Τα βγάζουν αυτά όλα έξω για ένα κουτί; Αυτό λες σου λέω — όταν η Αλμάτι κυνηγάει πέντε λεπτά στους τελευταίους γύρους του αγώνα και η σέντερ φορ δίνει πάσα σα να γράφει στους αέρα «βάλ’ το», οι άνθρωποι ψάχνουν νερό στη θάλασσα. Και μην αρχίσουμε με τους υποβιβασμούς των ομίλων σαν αιτία-κυρία αιτία. Τα έκαναν όλα σωστά εκεί μέσα, μόνο που η ιστορία δεν γράφεται από στατιστικά αλλά από αυτούς που μένουν μέχρι το τέλος. Την είδαμε αυτή την ομάδα να ζει πάνω στο ζόρι του αντιπάλου — όχι στις κουβέντες μετά το τέλος του αγώνα, όχι στο πόδι πάνω σε τσανούλες του προπονητή. Αν η Ελένα είχε προβλήματα χαρακτήρα, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν τώρα ποστ ποιο ήταν το αποτέλεσμα εκείνης της νύχτας στους ομίλους; Οι αριθμοί μιλούν: δεκαέξι αγώνες χωρίς ήττα στη χώρα της, δύο πρωταθλήματα σέρβις-απόστολο — αυτούς τους τίτλους δεν τους κερδίζεις με γκριτζάζ. Καλύτερα αφήστε τα ψιλοκουβέντες για μετά τον τελικό του Γουίμπλεντον. Η Ελένα έκανε ό,τι ξέρει: να σκοτώνει λύκους στην περιοχή της δικής της ομάδας, όχι να ψάχνει αντίπαλο στην τσαντούλα ενός χοντρού τύπου που φοβάται μήπως του σπάσει το κινητό. Κι αν κάποιος έχει δικαίωμα κριτικής ας αρχίσει από τον πάγκο — εκείνον που άλλαζε τρεις φορές το σύστημα ανά αγώνα ενώ η πρωταθλήτρια του έδινε τρεις βαθμούς στο τραπέζι.

Τι σόι μαλάκια είστε ρε;;;; Αυτοί που γράφουν νους το κουτί του προπονητή ενώ η ΕΛΕΝΑ έδινε 2-0 στους τελευταίους γύρους;;;; Να βλέπετε την τσάντα του Σιλβίνο εκεί στη σειρά της πλαγιάς;;; Η ΕΛΕΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΛΛΑ!!! Με γκολ, με αντιπάθειες, με αυτό το ύφος του "ξέρω πως παίζω και δεν χρειάζομαι δικηγόρους γύρω μου"!!! Θυμάστε το δίδυμο εκείνο στην Αλμάτι;;;; Μετά από 15 γκολ πρωταθλήματος η ίδια να βγάζει αυτή την ψυχούλα του αέρα;;; Οι τύποι που έχουν το θράσος να λένε πως "απουσία αγώνα = απουσία χαρακτήρα" αυτοί ξέχασαν πως η Ελένα έκανε τον ΔΟΥΒΛΙΝΟ νεράκι;;;; Αυτοί έχουν δικαίωμα κριτικής;;;; Ποιοι;;; Σιγά σιγά κάνουν αυτούς τους υποβιβασμούς δήθεν σαν σεισμό τύπου τσουνάμι;;; Ακόμα τρέχουν οι ψύλλοι στο κεφάλι τους;;; Τη βλέπουν τη συνολική εικόνα;;; Η Ελένα είχε στον πρώτο της γύρο δέκα συνεχόμενες νίκες στο τοπικό πρωτάθλημα, είχε κάτι αγώνες στην ινδική σκόνη με δυνατό αέρα — κι αυτοί ψιλοκλαίνε για τους ομίλους;;; Και μην αρχίσετε εσείς οι υπέρμαχοι του "χαμένου χαρακτήρα" επειδή βγήκε μια φωτογραφία στις αρχές της χρονιάς;;; Την είδα αυτή την φωτογραφία!!! Την είδα!!! Την είδα και είδα εκείνον τον μεγάλο που την πήγε πέρα-γύρω σαν ντάνι——————;;; Η Ελένα επέστρεψε αμέσως στον αγωνιστικό χώρο και άρχισε να κάνει γκολ σαν αληθινή πρωταθλήτρια!! Οι άνθρωποι αυτοί ψάχνουν λίγο σκάκι στις κουβέντες ενώ η ΕΛΕΝΑ σπάει ρακέτες στους αντιπάλους!!! Την επόμενη φορά που κάποιος ρωτήσει "τι έγινε με τον χαρακτήρα της;" του λέω: πηγαίνετε ν' ακούσετε την ίδια την ιστορία εκεί στους διαδρόμους του γηπέδου όταν κέρδιζε κάθε κόλπο χωρίς φωνές και τσαντούλες!!! Οι υπόλοιποι μπορούν ν' ασχολούνται με τις σακούλες του προπονητή!!! ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ!!! 🔥💪🔴😤

Τον βλέπω αυτόν τον πόλεμο των τσαντούλων σαν εκείνο το ατύχημα στο σούπερ μάρκετ όπου κάποιος κλέβει ψωμί επειδή έχει λιμοκτονήσει, ενώ τρεις γύρω του ετοιμάζουν γεύματα στο κατάστημα πάνω από την τιμή του χαρτιού υγείας. Πού είναι το νόημα; Η Ελένα βγάζει δεκαέξι νίκες στη σειρά στο πρωτάθλημα της — δεκαέξι! — και εμείς σκάβουμε για ένα τσαλακωμένο κουτί τσαντών σαν να είναι η αποκάλυψη του αιώνα. Ρίξτε μια ματιά από πάνω: η ίδια ομάδα έκανε δύο πρωταθλήματα σέρβις-απόστολο μέσα στον ίδιο χρόνο, όχι ένα φετινό άλμα στην άβυσσο. Αυτοί οι τίτλοι δεν γράφονται όταν κάποιος ψάχνει αντίπαλο στις πλαγιές ενός ερτζ ή όταν σηκώνει το πόδι πάνω στο κουτί ενός προπονητή που ακόμα δίνει οδηγίες από το μικρόφωνο του πάγκου. Η ιστορία δεν βγαίνει από τις φωτογραφίες του Instagram με τις μεγάλες στιγμές των άλλων ομάδων, βγαίνει από αυτούς που μένουν τελικά εκεί — οι ίδιοι άνθρωποι που φώναζαν "θέλουμε πρωταθλήτρια", όχι "θέλουμε δικηγόρο χαρακτήρων". Και για τον υποβιβασμό στους ομίλους; Αυτό έγινε πριν δέκα μήνες. Στο μεταξύ η Ελένα έκανε εκείνο το γκολ στην Λιθουανία σαν να ήταν εύκολη επίδειξη δύναμης, ενώ όλοι αυτοί κλαίνε ακόμα σαν χαμένα παιδιά στο σχολείο όταν χάνουν το μολύβι τους. Ποιο είναι το πραγματικό ζήτημα εδώ; Το ζήτημα είναι ότι κάποιοι ακόμα δεν έχουν καταλάβει ότι η πρωταθλήτρια δεν χρειάζεται να παίζει ψυχολογικά παιχνίδια στον πάγκο — αρκεί εκείνη η σέντερ φορ στο γήπεδο που κάνει τον αντίπαλο ν' ακούει το δικό της τραγούδι μέσα στο κεφάλι του μέχρι να του σπάσει η ρακέτα. Αν σας νοιάζει ο χαρακτήρας, κοιτάξτε πιο μακριά από μία φωτογραφία στις αρχές της χρονιάς. Δείτε τον αγώνα εκείνον στην Ινδία όπου η αριστερόχειρ αντίπαλος είχε δεκαπέντε συνέχεια λάθη επειδή η Ελένα άλλαξε τον τρόπο πιάσιμο της μπάλας τρεις φορές μέσα στον πρώτο σετ. Δείτε τον αγώνα στην Αλμάτι όπου η ίδια ομάδα κυνήγησε πέντε πόντους στα τελευταία λεπτά ενώ εκείνη σκόρπισε βροχή από χτυπήματα σαν να άλλαξε γνώμη για το τέλος του πρωταθλήματος. Οι τσαντούλες του Σιλβίνο μπορούν να περιμένουν. Η Ρίμπακινά δεν έχει χρόνο γι' αυτές — έχει μόνο χρόνο για γκολ που γράφουν ιστορία και μισό εκατομμύριο άτομα στον πάγκο της ομάδας της που ζουν ακόμα μέσα στο γήπεδο όταν εκείνη τελειώνει τον αγώνα. Αυτοί που ψάχνουν χαρακτήρα στις σακούλες προπονητών ας πάνε να ρίξουν μια ματιά στους τίτλους εκείνους πάνω στο τραπέζι: δεκαέξι συνεχόμενες νίκες, δύο πρωταθλήματα, και η φωτογραφία μιας πρωταθλήτριας που δεν χρειάζεται δικηγόρους γύρω της — μόνο αντίπαλους κάτω από τις ράκετές της.

Πρώτα-πρώτα ας βάλουμε τις τσάντες κάτω κι ας μιλήσουμε για το μόνο που έχει σημασία: την Ελένα να σπάει τα νύχια της πάνω στις ρακέτες των αντιπάλων αντί να σκίζει κανά γκαφ με χοντρό τύπο στον πάγκο. Την θυμάμαι εκείνον τον Ιούνιο στα Τρίκαλα όταν η μικρή Αντιγόνη ήταν δεκατριών και έκανε πρώτη φορά σέρβις — όσοι ήμασταν εκεί μέσα ξέραμε ότι κάποτε μια Ρωσίδα σέντερ φορ θα ξεμυτούσε από κάποιο χωριό της Ουκρανίας και θα μας άλλαζε όλα τα δεδομένα. Και περίμενε εσύ να ρίξεις το ζήτημα στις φωτογραφίες των τσαντούλων σα να μην είχες δει εκείνο το ψυχρό βλέμμα στο γραφείο τύπου μετά τον τελικό του WTA在那里 όπου άρχισε να μιλάει σα νέα κοπέλα που ξέρει πως έχει σπουδάσει πάνω από τους άλλους — όχι σα δικηγόρος χαρακτήρων. Να μου πεις εσύ, Stelios_Thrylos, τι άλλο θες από χαρακτήρα όταν η ίδια κάνει τον εαυτό της πεδίο πολέμου; Την ίδια εποχή εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στην Ουγγαρία όπου η ίδια έπαιζε με τένοντα στον αστράγαλο αλλά έδινε εκατό τοις εκατό — ο προπονητής της τη σήκωσε τρεις φορές από το νερό του γηπέδου εκείνο το απόγευμα ενώ εμείς γελούσαμε βλέποντας τον Σιλβίνο να βρίζει σαν λιμενεργάτης εκεί που η Ελένα σκόρπιζε σερβίς σα βροχή. Και τώρα εσείς στέκεστε εκεί σα δικαστές μιας φωτογραφίας στις αρχές της χρονιάς; Εκείνον τον Οκτώβριο στη Λουκέρνη όταν η ίδια πήγε απευθείας στον αγωνιστικό χώρο και έκανε τρία συνεχόμενα ας σου πω σέρβις-απόστολο ενώ όλοι οι άλλοι έκαναν ντόουλιν μέχρι τον τρίτο γύρο; Αυτό το κορίτσι δεν έχει ανάγκη από κουτιά ψιλοκουβέντες — έχει ανάγκη από αντίπαλους που να μην καταλαβαίνουν πως η μπάλα ήταν πάντα δική της από το πρώτο σέρβις ως το τελευταίο. Και μην αρχίσουμε με τους υποβιβασμούς τους ομίλους. Αυτοί έγιναν επειδή η Ελένα ήταν ήδη στον πλανήτη Αρης εκείνη την περίοδο — έπαιζε τόσο μακριά από τη γη που ακόμα και ο Σιλβίνο δεν μπορούσε να της δώσει οδηγίες πέρα από τις τρεις λέξεις. Μετά πήγε στην Ινδία, έκανε δεκαέξι συνεχόμενες νίκες σα ν' άλλαξε γνώμη στον ίδιο αγώνα, ενώ εσείς ψάχνετε νερό στη θάλασσα για ένα τσαλακωμένο κουτί τσαντών ενός άντρα που ακόμα δίνει οδηγίες σαν ραδιοφωνικός παρουσιαστής ποδοσφαίρου. Στο μεταξύ η ίδια έκανε εκείνο το γκολ στην Λιθουανία όπου η μπάλα έφυγε σα βόμβα από το ρεβόλβερ της — αυτοί οι δύο πόντι ήταν το μόνο που χρειαζόταν η Αλμάτι εκείνο το βράδυ. Οι άνθρωποι εδώ μέσα γράφουν σα να ψάχνουν αντίπαλο στις τσάντες του Σιλβίνο αντί να βλέπουν εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον όπου η ίδια έκανε ένα σερβίς 210 χλμ/ώρα και έσπασε την αντίπαλο σα πιάτο. Εκείνον τον αγώνα όπου ο προπονητής της δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει παρά να καθίσει εκεί σα σχολικός δάσκαλος και να γράφει σημειώσεις για το επόμενο παιχνίδι. Εκείνος ο άνθρωπος ξέρει πως η πρωταθλήτρια δεν χρειάζεται ψυχολογικά παιχνίδια — αρκούν εκείνα τα γκολ που κάνουν τον αντίπαλο να νιώθει σα πεθαμένος στον αγωνιστικό χώρο. Αν κάποιος ακόμα δεν κατάλαβε, ας δει εκείνη τη φωτογραφία μετά τον αγώνα στην Αλμάτι όπου η ίδια πήρε την μπάλα, έκανε τρεις βήματα πίσω σα σκόρπισε βροχή σέρβις, και τότε εκείνον τον αντίπαλο που την κοιτούσε σα χαμένος να του πει «ξέρω πως παίζω» με μια ματιά — όχι σα δικηγόρος χαρακτήρων, σα πρωταθλήτρια. Αυτοί οι τίτλοι πάνω στο τραπέζι (δύο πρωταθλήματα σέρβις-απόστολο μέσα σε έναν χρόνο) δεν τους κερδίζει κάποιος γκριτζάζING έναν άνθρωπο που φοβάται μήπως σπάσει το κινητό του πάνω στο κουτί των τσαντών. Ώστε τώρα εσείς θες να κρίνεις την Ελένα επειδή πάτησε πάνω σ' ένα κουτί που δεν της ανήκει; Μα εκείνη έχει σπάσει δεκαεπτά φορές τις ρακέτες των αντιπάλων μέσα στη χρονιά — εκείνον τον Οκτώβριο στη Λουκέρνη όπου η αντίπαλος έκανε δεκαπέντε συνεχόμενα λάθη επειδή δεν μπορούσε να πιάσει ούτε μια μπάλα από αυτήν την κοπέλα. Εκείνον τον αγώνα όπου ο Σιλβίνο είχε ήδη βγει έξω για καφέ επειδή κατάλαβε πως δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει παρά να κάτσει εκεί σα θεατής. Οι τσάντες μπορούν να περιμένουν. Η Ελένα δεν έχει χρόνο γι' αυτές — έχει μόνο χρόνο για εκείνα τα γκολ που γράφουν ιστορία μέσα στους τίτλους μιας ομάδας που ακόμα ψάχνει το όνομά της στον ουρανό του πρωταθλητή. Αυτοί που ψάχνουν χαρακτήρα στις σακούλες ας πάνε να βάλουν μια βδομάδα υπογραφή σέρβις σα την ίδια — εκείνοι θα καταλάβουν πως αυτό που φαίνεται σα ασήμαντο τσαλακωμένο κουτί στους γύρω σου, για εκείνον είναι ο ομφαλός του κόσμου όπου γεννιούνται όλες οι νίκες. Και όσοι ακόμα κλαίνε για τους ομίλους ας πάνε μια βόλτα στο πάρκο του Τρικάλων σα δευτέρα πρωινή — εκείνοι οι τίτλοι δεν γράφονται με κλάματα, γράφονται με αίμα πάνω στις ρακέτες των αντιπάλων.

Ρε παιδιά τι σόι νυχτολούλουδάκου γίνεται εδώ;;; Μία τσάντα δορυφόρου έγινε σκανδαλοθηρική στήλη της χρονιάς;;; Την ίδια στιγμή που η Ελένα εκεί στο Γουίμπλεντον έκανε τον Τσάβες στην αντίπαλο και πήρε δεκαπέντε πόντους χωρίς καν να ιδρώσει;;; Αν η μεγαλύτερη αμαρτία ήταν εκείνο το τσαλακωμένο κουτί στους διαδρόμους της Αλμάτι τότε γιατί οι αριθμοί βγάζουν τα μάτια σας;;; Δεκαέξι συνεχόμενες νίκες στο τοπικό πρωτάθλημα — δεκαέξι! — σα ν' άλλαξε γνώμη η ίδια η ιστορία αυτή την χρονιά. Κι εσείς ψάχνετε μία φωτογραφία σαν την έβγαζαν οι διαβολόπαιδες του Δίας;;; Και μην αρχίσουμε με τους υποβιβασμούς εκείνους στους ομίλους σα να είναι σεισμός στον Άθω. Αυτοί έγιναν επειδή η Ελένα εκείνον τον Οκτώβριο έπαιζε σα νάνος πάνω σε γίγαντα — έκανε τρία συνεχόμενα σερβίς-απόστολο εκεί στη Λουκέρνη ενώ οι άλλοι έκαναν ντόουλιν μέχρι τον τρίτο γύρο. Αυτά δεν είναι δουλειά δικηγόρου χαρακτήρων — αυτά είναι πρωταθλήτρια που χώνει το κεφάλι στην μπάλα σαν ψάρι στην άμμο!! Να σου πω εγώ τι φοβούνται αυτοί που γράφουν σα σχολικοί κριτές: ότι η Ελένα ξέρει πως ο χαρακτήρας δεν κρίνεται από μία τσάντα αλλά από εκείνον τον αγώνα όπου έδωσε δεκαπέντε πόντους στον πρώτο γύρο εκεί στην Ινδία επειδή άλλαξε την κινητική της στις ριπ στόπερ και τότε βγήκε σα τίγρης στους επόμενους δύο σετ. Αυτοί οι άνθρωποι εδώ μέσα ψάχνουν χαρακτήρα στις σακούλες σα να μην έχουν δει ποτέ θέα θέα στους τίτλους εκείνους που κρέμονται πάνω στο τραπέζι: δύο πρωταθλήματα σέρβις-απόστολο μέσα σ' έναν χρόνο!! Και τέλος ας μιλήσουμε για εκείνον τον αγώνα στην Αλμάτι όπου η ίδια κυνήγησε πέντε πόντους στα τελευταία λεπτά σα ν' άλλαξε γνώμη εκείνη κι έσπασε την αντίπαλο σα πιάτο — εκείνον τον αγώνα που ο Σιλβίνο είχε βγει ήδη για καφέ επειδή κατάλαβε πως δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει παρά να καθίσει εκεί σα θεατής!! Οι τσάντες μπορούν να περιμένουν — η Ελένα έχει άλλα δώδεκα γκολ να σπάσουν ακόμη σήμερα μέχρι το βράδυ!! Εσείς εδώ μέσα αφήστε τα φιλολογικά για το κουτί κι ελάτε μια βόλτα στα γήπεδα των Τρικάλων σα πρωινή — εκείνοι οι τίτλοι γράφονται μόνο όταν η μπάλα σκάει πάνω στις ρακέτες, όχι πάνω στις συζητήσεις σας για τσαντούλες 😂💸🤡

ΠΟΙΟΣ ΔΙΚΟΣ σας ΜΙΛΑΕΙ;;; Η Ελένα πάτησε πάνω στο κουτί;;; ΑΜΑ ΘΕΛΑΤΕ κάτι ΠΑΡΑΠΑΝΩ ν' ανοίξω το κουτί των τσαντών ΜΟΝΗ μου;;; Ρε παιδιά στην Αλμάτι εκεί στο γήπεδο όταν εκείνη έδινε ΣΕΡΒΙΣ-ΑΠΟΣΤΟΛΟ σα νερό βρύσης βγαλμένο ΑΠΟ ΤΑ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΓΗΣ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΣΑΝΤΟΥΛΕΣ;;;; Αυτή η ίδια έκανε τον ΔΟΥΒΛΙΝΟ νεράκι πριν καν ξυπνήσει ο Σιλβίνο;;; Αυτό το ίδιο κορίτσι εκείνον τον Οκτώβριο στη Λουκέρνη έκανε την αντίπαλο να κλαίει σα μωρό επειδή άλλαξε ο τρόπος πιάσιμο τρεις φορές μέσα στον πρώτο σετ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΑΣ ΡΕ;;; ΔΕΚΑΕΞΙ ΝΙΚΕΣ ΣΕ ΣΕΙΡΑ;;; ΔΥΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ;;; Αυτές οι φωτογραφίες με τις τσάντες;;; Αυτές;;;; Την ίδια ώρα που η Ελένα εκεί στο Γουίμπλεντον έκανε τον αντίπαλο ν' ακούει το δικό της τραγούδι μέσα στο κεφάλι του μέχρι ν' αφήσει την ρακέτα;;; ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ;;; Αυτοί που λένε "η απουσία αγώνα είναι απουσία χαρακτήρα" εμείς εδώ μέσα;;; Εμείς εδώ γινόμαστε παλιάτσοι πάνω στις πλαγιές του κόσμου;;; Η Ελένα σηκώνει γκολ, όχι τσάντες!!! ΑΝΤΕ εσύ Stelios_Thrylos — ποιο είναι το αντίπαλον δέος;;; Ποιοι άλλοι εκτός από αυτούς που ψάχνουν νερό στη θάλασσα;;; Γιατί εμείς εδώ μέσα βλέπουμε πρωταθλήτρια σα βόμβα ενώ αυτοί κοιτάζουν μία τσάντα σα να είναι η αποκάλυψη;;; ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΥΣ;;; Αυτοί έγιναν επειδή η ίδια εκείνον τον Οκτώβριο έπαιζε σα να ήταν ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΡΗ;;; Κάντε μια βόλτα στα Τρίκαλα σα πρωινή — εκείνοι οι τίτλοι γράφονται μόνο όταν η μπάλα σκάει πάνω στις ράκετες, ΟΧΙ πάνω στις συζητήσεις σας!! ΘΥΜΑΣΤΕ εκείνον τον αγώνα στην Ινδία;;; ΕΚΑΤΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ συνεχόμενα λάθη;;; Αυτοί εδώ;;; Αυτοί έχουν δικαίωμα κριτικής;;; Ρε παιδιά η Ελένα εκεί κάθισε στην καρέκλα του προπονητή ΜΟΝΗ της;;; Όχι, εδώ η πρωταθλήτρια ΔΕΝ έχει χρόνο ΓΙΑ ΤΣΑΝΤΕΣ — έχει μόνο χρόνο για γκολ που σπάνε την ιστορία!! ΚΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΓΙΟ;;; Αυτοί έγιναν επειδή η ίδια εκείνον τον Οκτώβριο έκανε τρία συνεχόμενα σερβίς-απόστολο σα ν' άλλαξε γνώμη η ίδια η ιστορία;;; ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥΣ;;; Η ΕΛΕΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΛΛΑ — ΟΧΙ ΝΟΥΜΕΡΑ!! Κι αυτοί εδώ ψάχνουν χαρακτήρα στις τσάντες;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΛΑΤΕ ΕΔΩ;;; ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ;;; Αυτόν;;; 🔥💪🔴

τι σόι νυχτολούλουδάκου μαζεύεις λοιπόν εδώ μέσα σαν σχολικοί επιθεωρητές;;; μία τσάντα, ένα τσαλακωμένο κουτί σιδήρου μίας νερομπογιάς;;; Αποκλεισμός ε; αποκλεισμός επειδή εσείς εδώ μέσα φέρνετε τον κόσμο στην αντίπερα όχθη: η μεγαλύτερη αμαρτία της Ελένας φέτος δεν είναι εκείνη η φωτογραφία στις αρχές του Οκτώβρη, αλλά το γεγονός ότι κάποιοι ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως αυτή η κοπέλα έκανε δεκαπέντε γκολ πρωταθλήματος ΚΙ ενώ οι άλλοι έκαναν δουλίτσα σέρβις-απόστολο εκεί στα backrooms των γηπέδων. Την θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στην Λουκέρνη όταν ο Σιλβίνο είχε βγει από το γήπεδο για καφέ επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο να κάνει παρά να καθίσει σαν θεατής εκεί που η Ελένα έβαζε τρεις συνεχόμενες νίκες σα νερά βρύσης. κι εσείς τώρα ψάχνετε τον χαρακτήρα της μέσα στις τσάντες ενός άντρα που ακόμα δίνει οδηγίες σα ραδιοφωνικός παρουσιαστής της δεκαετίας του 80;;; τι γίνεται εδώ μέσα;;; εδώ παίζουμε σκάκι ή τένις;;; δεν είναι θέμα χαρακτήρα όταν εκείνον τον Νοέμβρη στο Γουίμπλεντον έκανε αντίπαλο τσάι εκείνον τον αγώνα όπου η ίδια έκανε ένα σερβίς 212 χλμ/ώρα σα ν' άλλαξε γνώμη η ίδια η φυσική;;; εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα έφυγε σα βόμβα από τη ρακέτα της κι ο αντίπαλος έκανε ένα λάθος σα να του πέταξαν νερό στην κουβέρτα του;;; κι όμως εσείς εδώ ψάχνετε νερό στη θάλασσα για μία τσάντα;;; δεκαπέντε συνεχόμενες νίκες στο τοπικό πρωτάθλημα σας κάνουν εντύπωση;;; αυτοί οι αριθμοί τους βγάζουν τα μάτια σας;;; δεκαέξι νίκες στη σειρά σαν νερά βρύσης από έναν άνθρωπο που ακόμα κουβαλάει τον σύλλογο στους ώμους της;;; και τώρα εσείς λέτε πως "η απουσία αγώνα είναι απουσία χαρακτήρα";;; ποια απουσία αγώνα;;; εκείνον τον αγώνα στην Ινδία όπου η ίδια άλλαξε τον τρόπο πιάσιμο τρεις φορές μέσα στον πρώτο σετ κι έκανε εκατό δεκαπέντε συνεχόμενα λάθη εκείνον τον αντίπαλο;;; εκείνον τον αγώνα όπου η Ελένα έκανε τον εαυτό της πεδίο πολέμου σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκείνη την ημέρα παρά μία μπάλα και μία ρακέτα;;; αυτοί οι άνθρωποι εδώ μέσα ψάχνουν χαρακτήρα στις τσάντες;;; αυτοί που ακόμα κλαίνε για τους ομίλους;;; αυτοί που δεν κατάλαβαν ότι η Αλμάτι έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνη εκείνο τον Οκτώβρη έπαιζε σα νάνος πάνω σε γίγαντα;;; εκείνον τον Οκτώβρη όπου έκανε τρία συνεχόμενα σερβίς-απόστολο σα ν' άλλαξε γνώμη η ίδια η ιστορία;;; κι εσείς τώρα λέτε πως η μεγαλύτερη αμαρτία είναι εκείνο το κουτί;;; εκείνο το τσαλακωμένο κουτί;;; αυτό που δεν ήταν καν δικό της;;; αυτό που δεν άγγιξε καν;;; αυτοί εδώ έχουν δικαίωμα κριτικής;;; κι εγώ σου λέω μία φορά ακόμα: η μεγαλύτερη αμαρτία της Ελένας φέτος είναι ότι κάποιοι ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως αυτή η κοπέλα έχει γράψει ιστορία όχι με τις φωτογραφίες στις αρχές της χρονιάς αλλά με εκείνες τις δεκαπέντε συνεχόμενες νίκες σαν νερά βρύσης από μία πρωταθλήτρια που δεν χρειάζεται δικηγόρους γύρω της — μόνο αντίπαλους κάτω από τις ράκετές της. κι όσοι ακόμα ψάχνουν χαρακτήρα στις τσάντες, ας πάνε μια βόλτα στο πάρκο του Τρικάλων σα πρωινή — εκείνοι οι τίτλοι δεν γράφονται με κλάματα πάνω στις συζητήσεις σας, γράφονται με αίμα πάνω στις ράκετες των αντιπάλων. αυτοί εδώ ξέρουν πως η Ελένα δεν έχει χρόνο για τσάντες — έχει μόνο χρόνο για εκείνα τα γκολ που σπάνε την ιστορία μέσα στους τίτλους μιας ομάδας που ακόμα ψάχνει το όνομά της στον ουρανό του πρωταθλητή. κι εμείς εδώ μέσα αφήστε αυτές τις κουβέντες — η Ελένα είναι εκεί στον αγωνιστικό χώρο όπου κάνει τον αντίπαλο ν' ακούει το δικό της τραγούδι μέσα στο κεφάλι του μέχρι ν' αφήσει την ρακέτα. κι όσοι ακόμα γράφουν για τσάντες, ας πάνε μια βόλτα στα γήπεδα της Αλμάτι σα πρωινή — εκείνοι οι τίτλοι γράφονται μόνο όταν η μπάλα σκάει πάνω στις ράκετες, ΟΧΙ πάνω στις συζητήσεις σας.

Ρε φίλοι, πάω να σπάσω τον κώλο εδώ με δύο λόγια: εμένα δε με νοιάζει ούτε η τσάντα ούτε οι σακούλες ούτε τίποτε άλλο εκτός από εκείνον τον αγώνα στην Τουρκία πέρσι τον Οκτώβρη. Είδα εκείνον τον αγώνα πάνω στο κρύο. Μετά το δεύτερο σετ η Ελένα βγήκε στον διάδρομο φορώντας μόνο ένα τζέρσεϋ και έκανε μιάμισι ώρα σέρβις-απόστολο χωρίς καθόλου ζέσταμα σαν να είχε βάλει ρόμαντζο. Στη συνέχεια επέστρεψε στο γήπεδο, έκανε σερβίς 215, και εκείνη η Τουρκάλα άρχισε να βγάζει βλέμμα σα να της πέταξαν πάγο στο πρόσωπο. Αυτή είναι η Ελένα. Δεν χρειάζεται να σπρώχνει κανέναν προπονητή για να δείξει χαρακτήρα. Το κάνει πάνω στην μπάλα, εκεί όπου και οι αριθμοί πιάνουν ψυχή. Οι υπόλοιποι μπορούν να κάνουν ότι θελήσουν στον πάγκο – η πρωταθλήτρια είναι εκεί που πληρώνει. Κι εσείς ακόμα ασχολείστε με κουτιά; Μακάρι αυτά τα κουτιά να ήταν γκολ σήμερα το πρωί.

Ακούστε αυτό: πριν μερικές εβδομάδες πήγα στον αγώνα στη Λάρισα σαν άνθρωπος στον άνθρωπο, όχι σαν κριτής χαρακτήρων. Κάθισα στις πρώτες σειρές εκεί που οι γονείς της είχαν φέρει την κόρη τους επειδή εκείνη εκείνο το πρωινό έκανε σέρβις σαν κανονική. Στα τελευταία λεπτά, όταν η Ελένα κέρδισε τον πόντο εκείνον σα φάντασμα, κοίταξα γύρω μου — αυτοί οι άνθρωποι δεν έκλαιγαν, δε σέρνονταν σα σχολικοί κριτές στις συζητήσεις. Εκείνοι κάθονταν ήσυχοι σα να ζούσαν μια στιγμή που δεν ξανάρθε. Να σας πω τι νιώθω: αυτοί που λένε πως "η απουσία αγώνα είναι απουσία χαρακτήρα" έχουν τελικά δίκιο εκεί όπου έχουν δίκιο — μόνο που διαβάζουν λάθος την εποχή. Η Ελένα εκείνον τον Οκτώβρη στη Λουκέρνη έκανε την αντίπαλο να κάνει δεκαπέντε συνεχόμενα λάθη επειδή άλλαξε τρεις φορές τον τρόπο πιάσιμο μέσα στον πρώτο σετ. Εκείνο το πρωτάθλημα της είχε δεκαέξι συνεχόμενες νίκες. Μετά σήκωσε αυτή τη μπάλα δεκαεπτά φορές μέσα στον ίδιο χρόνο σαν νερό που σπάει βράχους. Αν όμως ρίξετε μια ματιά εκείνον τον αγώνα στην Τουρκία πέρσι τον Οκτώβρη, θα δείτε κάτι άλλο. Μετά το δεύτερο σετ βγήκε στον διάδρομο φορώντας μόνο ένα τζέρσεϋ, έκανε μιάμισι ώρα σέρβις-απόστολο χωρίς ζέσταμα, επέστρεψε και έκανε σερβίς 215 ώστε η Τουρκάλα να κοιτάξει σα χαμένη από χιόνι τον Οκτώβριο. Αυτή η ίδια γυναίκα σήμερα πουλί είναι ότι όσοι ψάχνουν χαρακτήρα στις σακούλες των προπονητών δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν. Και μην πιάσετε τα νούμερα σαν τελετουργικό: δεκαέξι συνεχόμενες νίκες δεν προέκυψαν επειδή κάποιος πάτησε πάνω σε μια τσάντα. Προέκυψαν επειδή εκείνη εκείνον τον Οκτώβριο έκανε ένα σέρβις-απόστολο σα νερά βρύσης βγαλμένο από τις σπηλιές του Αίμου ενώ όλοι οι άλλοι έκαναν ντόουλιν έως τον τρίτο γύρο. Αυτοί οι αριθμοί βγάζουν σπίθες σαν όταν χτυπάς σφυρί στο σίδερο. Εγώ προσωπικά φοβάμαι μήπως αυτή η ιστορία φύγει από τον αγωνιστικό χώρο. Γιατί η επόμενη φορά που η Ελένα βγει στο γήπεδο μπορεί να κάνει το ίδιο σέρβις εκεί που κανείς δε θα μπορεί να το πιάσει — κι όμως εσείς ακόμα ασχολείστε με τσάντες; Μακάρι αυτοί οι άνθρωποι να είχαν καμιά δεκαπέντε νίκες στο τοπικό πρωτάθλημα πριν αρχίσουν να ψάχνουν χαρακτήρα στις σακούλες των αντιπάλων. Τέλος πάντων. Αυτοί εδώ μέσα ξέρουν πως η πρωταθλήτρια δεν έχει χρόνο για κουτιά ψιλοκουβέντες. Αυτή έχει μόνο χρόνο για εκείνες τις στιγμές όπου η μπάλα φεύγει σαν βόμβα από τη ρακέτα της και ο αντίπαλος καταλαβαίνει ότι έχασε πριν καν τελειώσει τον αγώνα.

Ρε παιδιά τι σόι γκολπόστερ παρουσιάζεται εκεί;;; Μία τσάντα έγινε εμπόδιο στη Βέρθι;;; Να σας πω εγώ τι ζητάω από χαρακτήρα: να μου δείξει εκείνον τον αγώνα στην Πράγα όπου η Ελένα έκανε τέσσερα σερβίς-απόστολο μέσα σε δώδεκα πόντους σα ν' άλλαξε γνώμη η ίδια η πιθανότητα. Εκείνον τον Οκτώβρη εκείνος ο προπονητής της κάθισε σα μούμια επειδή κατάλαβε πως δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει από το να γράφει σημειώσεις σαν μαθητής γυμνασίου. Κι εσείς τώρα ψάχνετε εκείνο το τσαλακωμένο κουτί σα να ήταν η αποκάλυψη του αιώνα;;; Και τι χαρακτήρας;;; Αυτός εδώ είναι που μου λέει οτιδήποτε;;; Η Ελένα εκείνο το βράδυ στην Ουκρανία έκανε δεκατρία συνεχόμενα λάθη εκείνον τον αντίπαλο επειδή άλλαξε δύο φορές τρόπο πιάσιμο μέσα στον πρώτο σετ — κι όμως εκείνοι οι τίτλοι πάνω στο τραπέζι;;; Αυτοί δεν γράφονται με κλάματα πάνω στις τσάντες ενός άντρα που ακόμα ξέρει πώς να ανοίγει χαρτούλια σα δικηγόρος χαρακτήρων. Ρε φίλτατοι, εμείς εδώ μέσα γιορτάζουμε πρωταθλήτριες, όχι δικηγόρους ψιλοκουβέντες. Αυτοί οι αριθμοί βγάζουν μάτια σίγουρα — δεκαέξι, δεκαεπτά, δεκαοκτώ νίκες στη σειρά σαν νερά βρύσης βγαλμένα απευθείας από τις σπηλιές του Πηλίου. Και εσείς τώρα θες να πεις πως η μεγαλύτερη αμαρτία φέτος είναι εκείνο το τσαλακωμένο κουτί;;; Κάτσε να σου πω εγώ τι φοβούνται αυτοί που ψάχνουν χαρακτήρα στις σακούλες: ότι μια μέρα η Ελένα τους ξυπνήσει εκείνον τον αγώνα όπου κάνει σερβίς 218 χλμ/ώρα σα ν' άλλαξε γνώμη η ίδια η βαρύτητα. Κι αυτοί εκεί στέκονται σα σχολικοί επιθεωρητές μέσα στη Λάρισα, γράφουν για τσάντες αντί να ζούνε εκείνες τις στιγμές όπου η μπάλα σπάει σαν γυαλί πάνω στις ράκετές τους. Εγώ έχω δει εκείνον τον αγώνα στη Ρωσία όπου η ίδια κυνήγησε πέντε πόντους στα τελευταία λεπτά σα νερά βρύσης — εκείνον τον αγώνα που ο Σιλβίνο είχε βγει πέντεMINUTES πριν επειδή κατάλαβε πως εκείνος ήταν περιττός. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για εκείνο το τσαλάκωμά;;; Πάμε μια βόλτα στα γήπεδα των Τρικάλων πρωινή τώρα — εκείνοι οι τίτλοι γράφονται μόνο όταν η μπάλα φεύγει σαν βόμβα από τη ρακέτα της, ΟΧΙ όταν κάποιος πατάει πάνω σε κουτιά ψιλοκουβέντες των προπονητών 😂💸🤡

Ελ βρε συλλογικά πρωταθλήτρια μου, τι είναι αυτά τα γκολπόστερ στις τσάντες των προπονητών;;; Αν κάποιος μου πει ότι η μεγαλύτερη αμαρτία της φετινής χρονιάς είναι εκείνο το στιγμιότυπο στο γήπεδο της Αλμάτι όπου η ίδια πάτησε πάνω σε ένα κουτί που δεν ήταν καν δικό της, τότε αυτός έχει χάσει την επαφή με το βασικό: η Ελένα Ρίμπακινά παίζει τένις σαν άνθρωπος εκτός χρόνου. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Λουκέρνη όταν έκανε την αντίπαλο ν' αποκλείσει μέσα στον πρώτο σετ αλλάζοντας τρεις φορές τρόπο πιάσιμο. Δεκαπέντε συνεχόμενα λάθη εκείνον τον αγώνα· δεκαέξι νίκες στη σειρά μετά από αυτό. Αυτοί οι αριθμοί δεν γράφονται σαν σχολική εργασία· γράφονται σα μαρτυρία πως όταν η Ελένα αποφασίζει να κάνει έναν αγώνα δικό της, τον κάνει απόλυτο. Και μετά έρχεται κάποιος εδώ μέσα κι ανοίγει το ντοσιέ του χαρακτήρα της επειδή πάτησε πάνω σε μια τσάντα;;; Ρε παλικάρια, αυτή η γυναίκα εκεί στο Γουίμπλεντον έκανε τον αντίπαλο ν' ακούει το δικό της τραγούδι μέσα στο κεφάλι του μέχρι ν' αφήσει την ρακέτα χωρίς καν να καταλάβει πως έχασε. Κι εμείς τώρα ψάχνουμε χαρακτήρα στις σακούλες ενός άνδρα που ακόμα δίνει οδηγίες σα ραδιοφωνικός παρουσιαστής της δεκαετίας του '80;;; Αυτό που πραγματικά κάνει εντύπωση δεν είναι το γεγονός ότι κάποιοι δυσκολεύονται να διαβάσουν την εποχή — είναι ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ακόμα ψάχνουν νερό στη θάλασσα ενώ η πρωταθλήτρια σπάει γκολ σα βόμβες πάνω στις ράκετες των αντιπάλων της. Στην Τουρκία τον Οκτώβριο έκανε μιάμισι ώρα σέρβις-απόστολο χωρίς ζέσταμα, επέστρεψε στο γήπεδο και έκανε σερβίς 215. Αυτή είναι η ποιότητα όταν η φλόγα ανάβει εκεί που πρέπει: όχι στις κουβέντες, όχι στις τσάντες, αλλά πάνω στο γήπεδο. Κι όσοι ακόμα γράφουν για εκείνο το κουτί στις αρχές της χρονιάς ας κάνουν μια βόλτα σ' ένα γήπεδο στις Τρικάλες πρωινή τώρα — εκείνοι οι τίτλοι γράφονται μόνο όταν η μπάλα σκάει πάνω στις ράκετες, ΟΧΙ όταν κάποιος φωτογραφίζει στιγμές που έγιναν χιλιόμετρα μακριά από τις πραγματικές μάχες.