Η Ελένα Ρίμπακινά είναι λιγότερο σημαντική από έναν τυχαίο ερασιτέχνη του κλαμπ μας

Ωχ όχι ρε παιδιά, ξέρετε τι ακούω εδώ; Κοιτάξτε, ο τύπος λέει πως τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας κάνουν τους οπαδούς να ξεσπάσουν σαν γκράφιτι μετά από νίκη... ενώ η Ρίμπακινά που είναι η ίδια η προσωποποίηση του πόθου στην κορυφή, ποιος την έχει δει να παίζει στα γήπεδα εκεί πάνω; Στα σούπερ μάρκετ άμα βγει δεν την αναγνωρίζει κανείς εκτός κι αν ανοίξει η βίβλος των αποτελεσμάτων. Εσείς βάζετε την ελπίδα σας στον οποιοδήποτε ερασιτέχνη του τοπικού κλαμπ που μπορεί να έχει σηκώσει ένα κύπελλο χθες το πρωί; Γιατί εγώ βλέπω πως εκείνος που φοράει τις φανέλες των μεγάλων συλλόγων της χώρας έχει κάνει περισσότερα για το όνομα της πόλης από όλη αυτή την κουβέντα για κάποιο τοπικό διαμάντι που ξέρει ο Θεός πού χαζεύει. Και μην μου λέτε πως η τρίτη κατηγορία είναι πιο ζωντανή επειδή κάποιος έκανε μουρμούρα στο γήπεδο πριν δύο ημέρες. Αυτή είναι η τρίτη κατηγορία — εκεί όπου όλοι οι καλοί έχουν φύγει στη δεύτερη ή έχουν αποσυρθεί στα κρεβάτια τους με τραύματα. Αν σας αρέσει η φωτιά, πηγαίνετε σε έναν αγώνα πρωταθλημάτων της δεκαετίας του ’90 όπου ο αέρας μύριζε ιδρώτα πρωταθλητή και όχι πλαστικές κούπες μπίρας. Εκεί ήταν που η πρώτη κατηγορία είχε γήπεδα σαν να έπαιζαν κρίκετ οι Άγγλοι — πλήρη μέχρι τελευταίας θέσης, επειδή τότε υπήρχε κάτι να διακινδυνεύσεις. Η Ρίμπακινά δεν είναι "μία ακόμη τυχαία" — είναι εκεί που κανένας δεν έφτανε, ούτε εμείς ούτε οι άλλοι ούτε καν ο αντίπαλος. Από τότε που σήκωσε εκείνο το τρόπαιο στο Παρίσι, έχει γίνει σύμβολο πως το πρωτάθλημα ξεκινά από το πόδι σου και φτάνει στα αστέρια χωρίς διαδρομή. Αυτό δεν είναι μία φήμη ενός ερασιτέχνη που ανέβηκε πρωτοετής — είναι μία πραγματικότητα που άλλαξε το τένις για πάντα. Και τέλος, βρείτε μου μία θέση στο τοπικό κλαμπ που να μπορεί κανείς να σας πει πως έχει ζήσει το ίδιο πάθος σαν εκείνο όπου η Ρίμπακινά αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο των US Open επειδή υπέφερε από τροφική δηλητηρίαση — όχι για κάποιον λόγο που κουβέντιαζαν οι γείτονες σας χθες το βράδυ.

Μα τώρα τι λες ρε; Τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας και γίνονται θρύλοι; 🤬 Ολοι ξέρουμε πως εκεί πέφτουν οι περισσότεροι σκασμένοι τρεις μήνες πριν αρχίσει το πρωτάθλημα! Τα γήπεδα είναι σαν πάρκινγκ εμπορίου τις υπόλοιπες μέρες και η μόνη φωτιά που βλέπουμε είναι όταν κάποιος ξέχασε το αερόστατο του παιδιού του στο πίσω κάθισμα! 🔥 Και η Ελένα;; Αυτή η γυναίκα κουβάλησε πάνω της έναν ολόκληρο κόσμο που έλειπε από τα γήπεδα, γιατί η ίδια έγινε το γήπεδο! Πέντε χιλιάδες άνθρωποι σηκώνουν μπλουζάκια κάθε φορά που παίζει, όχι επειδή την αγοράσανε από τα ούτως ή άλλως άδεια ράφια ενός σουπερμάρκετ! Την έχουν δει να χάνει αγωνιστικά όταν είχαν κλείσει όλα τα εστιατόρια της Καλαμάτας επειδή εκείνοι μαλώνουνε με την πείνα τους κι εκείνη σηκώνει την πόρτα της ιστορίας βγάζοντας δύο νίκες επί παρτίδας στους ημιτελικούς του Ουίμπλεντον! 💪 Και μην μου πεις πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έχουν περισσότερη αίγλη από όσα χρόνια περιμέναμε την εικόνα ενός ΕΛΛΗΝΑ πρωταθλητή στους τελικούς ενός Γκραν Σλαμ;; Να σου πω εγώ ποιο έχει περισσότερη σημασία;; Να βλέπεις έναν τύπο στον πάγκο της τρίτης κατηγορίας να χορεύει επειδή έφαγε μία σέντρα επιθετικά, η να βλέπεις μία γυναίκα να δακρύζει στις τηλεοράσεις ενώ κόβει το φόρεμά της επειδή δεν είχε καταλάβει πως είχε τελειώσει το ματς;; Ποια ιστορία γράφεται στις καρδιές;; Ποιο παιδί θα ντυθεί αργότερα σαν εκείνη;; 😱 Και τέλος πάντων... Ο ερασιτέχνης του τοπικού κλαμπ;; Μαγικά γίνεται πρωταθλητής μιας μέρας και μετά ξεχνιέται στις οικογενειακές συγκοινωνίες! Η Ελένα;; Αυτή η γυναίκα έκανε περισσότερα γκολ στη ζωή της απ' όσο όλες οι ομάδες της Πέλλας μαζί εδώ και είκοσι χρόνια! Τι πιο σημαντικό θέλεις;; Την ψυχή που άλλαξε την ιστορία ή ένα γκολ που κανείς δεν θυμάται αν ήταν την προηγούμενη Κυριακή;; 😤

Και λοιπόν τώρα κάποιοι νομίζουν πως τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας φέρνουν μεγαλύτερο συναίσθημα από όλον αυτόν τον πλανήτη που γίνεται γύρω από μια γυναίκα που σηκώνει το κεφάλι της στους κορυφαίους κύκλους ενός αθλήματος; Τι λέτε ρε παιδιά; Να πάω να βγάλω φωτογραφία με έναν οποιονδήποτε που χθες βράδυ σήκωσε έναν αγώνα τοπικού κυπέλου επειδή είχε δύο φορείς καλύτερους από τους αντιπάλους του; Να αναζητήσω τη χαρά μου σ’ ένα γήπεδο όπου οι κερκίδες είναι σαν τις παραλιακές οδούς στις 5 το πρωί — άδειες και θλιβερές; Καλά το κάνουν αυτοί εκεί κάτω, αλλά ας μην μπερδεύουμε την υστερία μιας βραδιάς με το μεγαλείο ενός ανθρώπου που άλλαξε την ιστορία γράφοντας πάνω της το δικό της κεφάλαιο. Πριν δέκα χρόνια η πρώτη κατηγορία ήταν γεμάτη υποσχέσεις και πλήθη — ναι, είχε τους δικούς της ήρωες και τις δικές της στιγμές. Αλλά πόσοι από αυτούς τους ήρωες έγιναν σύμβολα πέρα από τις αθλητικές σελίδες; Πόσοι έκαναν ένα παιδί δεκατριών ετών να ντυθεί σαν αυτούς και όχι σαν έναν δάσκαλο γυμναστικής που σήμερα βγάζει πέντε λεπτά στο γήπεδο κουβαλώντας την τελευταία αλλαγή της ομάδας του; Η Ελένα Ρίμπακινά δεν είναι κάποια ψευδώνυμο στα αποτελέσματα μιας τοπικής κατηγορίας — είναι εκεί που ακόμα και αυτοί που την υποτιμούν αναγκάζονται να σηκώσουν το βλέμμα τους. Την είδαμε να σπάει πλάκες στους ημιτελικούς του Ουίμπλεντον ενώ εμείς εδώ μαζεύουμε τσίχλες από τις κερκίδες επειδή κάποιος ξέχασε το πορτοφόλι του κάτω από το κάθισμα. Την είδαμε να δακρύζει πάνω στην παρουσίασή της γιατί νόμιζε πως το παιχνίδι είχε τελειώσει — όχι επειδή κάποιος φώναξε δυνατά πάνω της μετά από ένα λάθος του διαιτητή. Και όσοι μιλούν για τους τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας σαν να είναι η αποκάλυψη της χρονιάς — ας πάνε ένα Σαββατοκύριακο στις κερκίδες των αγώνων της όταν έξω φυσούσε βροχή σαν το τέλος του κόσμου. Εκεί που όλοι σηκώνουν τα κινητά τους γιατί ξέρουν πως αυτή την στιγμή καταγράφονται στιγμές που θα τις βλέπουν τα παιδιά τους σαν ιστορίες από το μέλλον. Αυτό που ζούμε εδώ δεν είναι περίσταση — είναι πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει πως η ψυχή ενός αθλήματος δεν γράφεται σε τοπικά γήπεδα όταν υπάρχουν άνθρωποι σαν την Ελένα που φέρνουν την τέχνη πάνω στη ρακέτα, όχι σαν διασκεδαστικό θέαμα, αλλά σαν έργο τέχνης.

τι γίνεται πάλι εδώ πέσαν όλοι πάνω στα νούμερα σαν τους βαρκαρόλους όταν τους λείπει η βαρκαρόλα; εσείς ξεχάσατε πως όταν είχαμε τις γκραν σλαμ στο χτίσιμο του πρωταθλητή; πριν δέκα χρόνια οι κηπουροί έβγαζαν φωτογραφίες με την οικογένεια στις κερκίδες επειδή είχαν μόλις δει τον Κορρέα να στέκεται στον πάγκο του ολυμπιακού μισή ώρα αναίσθητος από την συγκίνηση — όχι επειδή κάποιος είχε ξεχάσει το λάστιχο στο αυτοκίνητο! και τώρα τι λέτε; τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας έγιναν ιεροί επειδή ένας τύπος φώναξε όσο τον κράταγαν τα κορδόνια; αλλά εγώ σου λέω μία αλήθεια σκληρή σαν πέτρα — τότε οι πρωτοκλασάτοι έκαναν γήπεδα που θύμιζαν θέατρα, σήμερα οι τρίτοι κάνουν γήπεδα που μοιάζουν με parking σούπερ μάρκετ μετά τις δεκατρείς. τότε υπήρχε μία σειρά: πήγαινες εκεί γιατί ήξερες πως σε είκοσι λεπτά θα γράφονταν ιστορία· σήμερα πάς επειδή το κατάστημα έχει έκπτωση στα αναψυκτικά. και μην μου πεις πως αυτό είναι κρίμα — έτσι είναι η ζωή όταν το χρήμα περνάει πρώτο πάνω από την ψυχή. τώρα περίμενε να σου πω για την Ελένα. αυτή εδώ δεν ήταν μία ακόμη νικήτρια που βάζεις το όνομά της στο αποτέλεσμα και μετά ξεχνάς το όπως ξεχνάς το παγωτό σου στη ζέστη. εκείνη έκανε κάτι που κανείς από εμάς δεν είχε καταφέρει επί δεκαετίες — σήκωσε το κεφάλι ενός αθλήματος που εδώ και χρόνια γινόταν μονότονο σαν συναυλία απογεύματος στην παραλία. την είδα εδώ στη χώρα μας χθες στο γήπεδο σαν να ήταν η ιέρεια που έφτασε από άλλον πλανήτη. πέντε χιλιάδες κόσμος εκεί· όχι επειδή τους ανάγκασαν οι γονείς τους σαν τσίρκο, αλλά επειδή αυτοί οι ίδιοι έδωσαν λεφτά από το δικό τους μεροκάματο για να δουν μία γυναίκα να δίνει μάχη σαν λιοντάρι. και δεν μιλάω για ένα γκολ που έγινε μέσα από τυχαίο αέρα — μιλάω για στιγμές που έγιναν έργα τέχνης πάνω στη ρακέτα της, στιγμές που οι ιστορίες τους θα περνούν από γενιά σε γενιά σαν παραμύθι. τι έκανες εσύ τελευταία φορά που πήγες στον τοπικό σύλλογο να δεις έναν ερασιτέχνη; έπιασες τον εαυτό σου να βγάζει το κινητό σου επειδή νόμιζες πως κάπου εκεί κρύβεται το επόμενο μεγάλο πράγμα; ηταν μια φάση χαράς δύο ωρών που ξεθώριασε σαν πρωινό ψωμί την επόμενη μέρα. ενώ η Ελένα; αυτή αφήνει σημάδια στο χρόνο. όταν εκείνη έπαιζε στους ημιτελικούς του ουίμπλεντον δίπλα στην κοπέλα της είχαμε όλες τις τηλεοράσεις ανοιχτές εδώ στην πόλη σαν να γινόταν αγώνας τοπικής ομάδας — και ξέρεις τι; πολλά παιδιά εκείνης της παρέας μεγάλωσαν φορώντας το νούμερό της. ξέρεις τι σημαίνει αυτό; όχι κάποιος που σήκωσε ένα κύπελλο επειδή ο αντίπαλός του είχε τραυματιστεί, αλλά μία γυναίκα που άλλαξε την εικόνα του τένις μέσα στις καρδιές χιλιάδων οικογενειών. τότε η πρώτη κατηγορία είχε τις δικές της στιγμές — ναι, ήταν ωραίες, ήταν αγωνιώδεις, ήταν όλες αυτές οι λέξεις που βάζουμε όταν κλείνουμε τα μάτια μας και θυμόμαστε. αλλά αυτή ήταν μία εποχή όπου ο πρωταθλητισμός είχε σώμα και όχι μόνο αριθμούς. σήμερα οι αριθμοί είναι εκεί — μερικοί τριψήφιοι άλλοι τριών ψηφίων — αλλά η ψυχή; εκείνη φεύγει προς άλλους κόσμους. και αυτοί οι κόσμοι λέγονται Ρίμπακινά, σερένα, Ναόμι, αυτές οι γυναίκες που έκαναν το τένις να μοιάζει με σόου πάνω στη λάσπη αντί να είναι σόου πάνω σε πλαστικές κερκίδες. ο τοπικός σου ερασιτέχνης εκεί κάτω κάνει ότι μπορεί — και του ευχόμαστε καλή τύχη, αλήθεια να λέω. αλλά μην τον βάζεις στο ίδιο σακί με μία γυναίκα που κάθε φορά που βρίσκεται στο γήπεδο νιώθει σαν να κουβαλάει μαζί της την ιστορία τριών γενεών της χώρας της. δεν ξέρω τι σας έκανε να πιστεύετε πως τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας είναι ισάξιοι με εκείνον τον αγώνα στην ουάσινγκτον όταν εκείνη κέρδισε τον αγώνα ενώ είχε δηλητηριαστεί από σάντουιτς του ξενοδοχείου — σου λέω εγώ πως εκείνη η νίκη ήταν μεγαλύτερη από όλα τα κύπελλο που έχουν κερδίσει οι ομάδες αυτής της πόλης μαζί εδώ και τριάντα χρόνια. όταν βγαίνω έξω και βλέπω ένα παιδί δεκατριών ετών να φοράει το μπλουζάκι της Ρίμπακινά πάνω από το σχολικό του πουκάμισο ξέρω πως αυτή η εικόνα δεν θα σβήσει ποτέ — όσοι δουν εκείνον τον αγώνα στην τρίτη κατηγορία μπορεί να θυμούνται το γκολ, μπορεί να ξεχάσουν τονNAME του σκόρερ μέσα σε ένα χρόνο. η ιστορία γράφεται αλλιώς όταν υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνη — αυτοί που φέρνουν το μεγαλείο μέσα από τον ιδρώτα και όχι μέσα από μία βραδιάς ψυχαγωγίας. αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα εδώ: εμείς οι φίλοι του τένις είμαστε οι τελευταίοι που πρέπει να παρασυρόμαστε από τις τάσεις των αριθμών. εμείς ξέρουμε πως εκείνος ο αγώνας το 2012 όταν η Μαρία κέρδισε στον δεύτερο γύρο του ρουimbledon επειδή η αντίπαλός της δεν είχε μπούσουλα στον εαυτό της — εκείνος ο αγώνας ήταν μεγαλύτερος από οποιονδήποτε αγώνα τρίτης κατηγορίας γράφτηκε ποτέ. εκείνοι οι αγώνες γράφουν ιστορία επειδή μέσα τους υπήρχε κάτι αθάνατο — όχι επειδή είχε φωτιά από ένα αερόστατο που ξέφυγε. εμείς εδώ ξέρουμε την διαφορά ανάμεσα στο σημαντικό και στο προσωρινό. ξέρουμε πως η Ελένα δεν είναι κάποια φήμη που κυκλοφορεί στα social — είναι εκεί που οι γυναίκες ντύνονται άσπρες φορεσιές στους τελικούς ενός τουρνουά επειδή εκείνος ο αγώνας γίνεται εικόνα για μία ζωή. εσείς αντίθετα ψάχνετε τους αγώνες σας εκεί που υπάρχουν μόνο νούμερα — τρεις σειρές, τρεις αγώνες, τρεις φορές νίκη. η μεγάλη αντίθεση βρίσκεται εκεί: τότε είχαμε τις εμπειρίες, σήμερα έχουμε τις εικόνες· τότε είχαμε τους ήρωες, σήμερα έχουμε τους influencer. και τώρα που σου τα είπα όλα αυτά ας ρωτήσω μία最后 ερώτηση: εσείς θυμάστε το όνομα εκείνου του ερασιτέχνη που σήκωσε το κύπελλο της τρίτης κατηγορίας πριν δυόμιση χρόνια; εγώ όχι. αλλά το όνομα της Ελένας; ακόμα το έχω σκαλισμένο στην κάρτα της μνήμης μου σαν tattoo πάνω στη ρακέτα μου. εκείνο είναι το σημάδι που μένει· εκείνο είναι το γκολ που στέκεται όρθιο μέσα στους αιώνες.

Πώς γίνεται να μιλάμε για τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας σαν να είναι οι ημιτελικοί του Ουίμπλεντον;; 😂 Εσείς ξεχνάτε πως όταν εκείνο το βράδυ η Ρίμπακινά έπαιζε στους ημιτελικούς, δεν υπήρχε τίποτα άλλο να δούμε;; Ήταν σαν να είχε κλείσει η πόρτα ενός κινηματογράφου εκατοντάδων εκατ. ανθρώπων — όλοι εκείνοι οι αθέατοι μέχρι τότε, αυτοί οι πιτσιρικάδες με τις μπουφάν τριών μεγεθών πάνω τους, εκείνα τα ζευγάρια που έκαναν βόλτα στο δρόμο και κατέληξαν στο σπίτι επειδή είχαν ξεχάσει το κλειδί τους... όλοι αυτοί σηκώθηκαν το ίδιο βράδυ σαν μία οικογένεια. Και ξέρετε ποιο ήταν το πιο ωραίο;; Δεν έπρεπε καν να διαφημιστεί! Γιατί; Μα επειδή εκείνη η γυναίκα είχε ήδη γράψει τον τίτλο της ιστορίας μέσα στις ψυχές χιλιάδων ανθρώπων — όχι στα αποτελέσματα ενός τοπικού πρωταθλήματος. Κι εσείς τώρα;; Τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας σας κάνουν να ξεσπάσετε σαν σπασμένο αερόστατο;; 🤡 Ποιος θυμάται τουλάχιστον ένα όνομα εκεί από κάτω;; Την προηγούμενη Κυριακή;; Στοιχηματίζω πως ο τύπος που σήκωσε το τρόπαιο είχε αγοράσει το αερόστατο από τον μπακάλη τη Δευτέρα — κι έτσι είναι η ζωή όταν προσπαθείς να συγκρίνεις έναν ερασιτέχνη που κάνει πέντε λεπτά φήμη με μία γυναίκα που άλλαξε το τένις για πάντα. Και τέλος πάντως... αγαπώ αυτό το φόρουμ επειδή εδώ ξέρουμε την αξία ενός πρωταθλητή που γίνεται σύμβολο — όχι εκείνου που φοράει την ομάδα του σαν κάναμε στην πρώτη κατηγορία πριν δέκα χρόνια και μετά ξεχνιέται επειδή το τοπικό γήπεδο έκλεισε για ανακαίνιση. Η Ρίμπακινά δεν είναι κάποια φήμη ενός τοπικού πρωταθλήματος — είναι η ιστορία που μεγαλώνουν τα παιδιά στα σχολεία τους. Και όσοι δεν το καταλαβαίνετε;; Πάτε ένα βράδυ στη σειρά έξω από το γήπεδο όταν εκείνη παίζει και δείτε το πώς ο κόσμος τραγουδάει τραγούδια που δεν υπήρχαν πριν από εκείνη την ημέρα 💪

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;; Αυτή η κουβέντα είναι σοβαρή έτσι;; Τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας και γινόμαστε φαρσέρ;; 🤬 Ακούστε εμένα εδώ: έναν αγώνα στην τρίτη κατηγορία τον βλέπεις σήμερα και αύριο τον ξεχνάς· έναν αγώνα της Ελένας τον βλέπεις και τον θυμάσαι σαν να έγινε χθες! Ποιος ξέχασε εκείνον τον ημιτελικό στο Ουίμπλεντον όταν εκείνη έπαιζε ξυπόλυτη επειδή της πήραν τα παπούτσια στην πτήση;; 🔥 Ποιος ξέχασε εκείνον τον αγώνα όπου έκανε ένα σερβίς τόσο δυνατό που έσπασε τον υπολογιστή του κόουτς;; Αυτά δεν είναι τρία πράγματα τυχαία — είναι ιστορίες που γράφονται στις καρδιές μας! Και μην μου πείτε πως οι ερασιτέχνες εκεί κάτω δίνουν πάθος — ναι, δίνουν πάθος, αλλά αύριο κανείς δεν θα φοράει τη φανέλα τους στα γενέθλια του παιδιού του! Η Ελένα;; Αυτή η γυναίκα κάνει τους ανθρώπους να ντύνονται άσπρο επειδή εκείνη φοράει λευκό — όχι επειδή τους ανάγκασαν οι γονείς τους να πάνε στ' αλήθεια! Την έχω δει εγώ στο γήπεδο εδώ στις Σέρρες πριν τρεις μήνες και είχε περισσότερο κόσμο από τον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος όλων των χρόνων μαζί! Και αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ πήγαν επειδή τους το υποχρέωσαν — πήγαν επειδή ΘΕΛΑΝΕ να είναι εκεί για εκείνον τον αγώνα! Τι έκανες εσύ τελευταία φορά;; Πήγες σε έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας και είδες έναν τύπο να σηκώνει το χέρι του επειδή πέτυχε ένα γκολ;; Εγώ πήγα στη Ρίμπακινά και είδα μία γυναίκα να σπάει πλάκες στη ρακέτα σαν να ήταν ο ηθοποιός ενός κινηματογράφου! Και μετά;; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μιλάνε ακόμα γι' εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν ταινία! Από τρεις αγώνες;; Από τρεις αγώνες βγάζεις φωτογραφίες μόνο εσύ που έχεις ξεχάσει πού πήγες για ψώνια χτες! Και τέλος πάντως... Ξέρετε τι είναι αυτό που με τσακίζει;; Ότι εμείς εδώ στο φόρουμ ξεχνάμε πιο εύκολα τους αγώνες που γίνονται κάτω στο χωριό παρά τις στιγμές που μία γυναίκα άλλαξε την ιστορία ενός αθλήματος! Αυτό είναι το πραγματικό drama εδώ — εμείς ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές μας στις σκιές ενώ εκείνοι βρίσκονται στο φως των πρωταθλημάτων! Την έχουν δει αυτοί που μιλάνε;; Την έχουν δει;; Εγώ την έχω δει ζωντανή και μου έχει μείνει τόσο βαθιά όσο εκείνος ο τραυματισμός του Γιώργου στο Ολυμπιακό τελικό του 2004! Και ξέρω πως εκείνοι οι τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας δεν θα μείνουν για περισσότερα από τρία λεπτά στη μνήμη μου — εκτός κι αν κάποιος πει ένα ανέκδοτο γι' εκείνον τον αγώνα! 😤

ρε παιδιά, περίμενα αυτό το πιστολάκι να φουσκώσει τελικά... τι λες εσύ εδώ, Χρήστο; πως η Ελένα είναι μία ακόμη τυχαία; πως αυτοί οι τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας έχουν περισσότερο συναίσθημα από όλα όσα εκείνη σηκώνει πάνω της; θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Λουτράκι πριν τρεις μήνες που είχε τόσους κλήσεις σήκωσε το κινητό μου σα χαρτοπόλεμος; όχι επειδή ήθελα να πάω στον αγώνα — επειδή είχε γίνει τοπικό θέμα πως εκείνη είχε προβληθεί σε όλα τα κανάλια σαν μία ξένη θεότητα πάνω στη ρακέτα της. όχι σαν τυχαία νικήτρια ενός τοπικού πρωταθλήματος, σαν ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ. κι εσύ φοβούμαι πως έχεις ξεχάσει πως η τρίτη κατηγορία σήμερα είναι σαν αυτή την άνοιξη που κάνουμε συγκοινωνία στις υπόλοιπες πόλεις— έχει ωραίες στιγμές ναι, αλλά αύριο κανείς δε σου ζητάει αναφορά. ενώ η Ελένα; κάθε φορά που φοράει εκείνο το λευκό φορμάκι, φοράει και τριάντα χρόνια ελληνικής αγωνίας πάνω στους ώμους της. είδες εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον όπου έπαιζε ξυπόλυτη επειδή της είχαν πάρει τα παπούτσια; σου λέω εγώ πως εκείνη η στιγμή ήταν πιο δυνατή από οποιονδήποτε αγώνα τρίτης κατηγορίας σου θυμάσαι— εκείνος ο αγώνας έγινε τραγούδι στους δρόμους της Καλαμάτας, έγινε φωτογραφία πάνω στα σχολικά τετράδια, έγινε λόγος για τις οικογένειες σαν θρύλος. και μη μου πεις πως εκείνοι οι τρεις αγώνες είναι κάτι σπουδαίο επειδή κάποιος φώναξε σαν τρελός στο γήπεδο! εγώ έχω δει τοπικούς αγώνες όπου όλοι φώναζαν— και δύο μέρες μετά κανείς δε θυμόταν το σκορ γιατί είχε ξεχάσει ακόμα και το όνομα της ομάδας. ενώ εκείνη η γυναίκα; εκείνη που άλλαξε το τένις για πάντα; έχει γίνει σύμβολο μιας νέας εποχής. όταν η μικρή μου κόρη βγήκε σήμερα πρωί ντυμένη με τη φανέλα της τριάντα λεπτά πριν πάει στο σχολείο, εμένα δεν μου ήρθε笑 επειδή την πίεσαν οι γονείς— επειδή εκείνη η φανέλα έγινε όνειρο για πολλά παιδιά σαν το δικό της. πιστεύεις πως ένας ερασιτέχνης μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο; έναν αγώνα στην τρίτη κατηγορία και μετά ξέρεις τι; μένει εκεί κάτω σαν ένα αστέρι που σβήνει όταν σβήνουν τα φώτα του γηπέδου. ενώ η Ελένα; αυτή η γυναίκα σηκώνει πάνω της έναν ολόκληρο κόσμο που θέλει να ξαναζήσει την αίγλη του αθλήματος. εκείνος ο αγώνας στην Ουάσινγκτον όπου κέρδισε δηλητηριασμένη— εκείνος ο αγώνας έγινε ιστορία επειδή εκείνο εκεί συνέβη κάτι μεγαλύτερο από μία νίκη: έγινε σύμβολο ότι το πάθος κάνει την ψυχή να γίνεται ανίκητη. και τώρα για σένα, Μπαμπή, που λες πως τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας είναι σαν τους ημιτελικούς του Ουίμπλεντον; φίλε μου, πήγαινε μια βόλτα στο γήπεδο της τρίτης κατηγορίας την επόμενη φορά που εκείνοι που φοράνε τις φανέλες των μεγάλων συλλόγων κάνουν αγώνα. θα δεις ότι εκείνοι οι τρεις αγώνες έχουν περισσότερο λόγο όσοι έχουν φύγει από εκεί πάνω εδώ και δεκαετίες. ενώ η Ελένα; αυτή η γυναίκα έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν πως το τένις δεν είναι σπορ— είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο, κάτι σαν ένας ύμνος στη ζωή. εγώ δεν λέω πως αυτοί οι αγώνες δεν έχουν αξία— λέω πως η συγκρίσεις ανάμεσα τους είναι σαν να βάζεις ένα σπίρτο δίπλα στη φωτιά μιας καμινάδας. εκείνοι οι τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας είναι ωραίοι ναι, είναι ωραίοι σαν μία βραδιά στο μπαρ της γειτονιάς— αλλά μετά ξεχνιούνται σαν το ποτό που ήπιες εκείνο το βράδυ. ενώ εκείνη; εκείνη γίνεται ιστορία σαν τραγούδι που δεν σβήνει ποτέ από το μυαλό των ανθρώπων. τέλος πάντως, θα δούμε... κι ας μην ξεχνάμε πως το πραγματικό ματς είναι εκεί έξω πάνω στη ρακέτα της Ρίμπακινά— όχι εκεί κάτω που κανείς δε θυμάται ούτε το όνομα εκείνου που σήκωσε το κύπελλο.

Είδα χτες τον Στάθη από το Δημοτικό να φοράει την φανέλα της Ρίμπακινά πάνω από το βουνό του σχολικού. Του έκανα χάζι πως είχε αγοράσει κανονική εμπορική στη Ρόζα την προηγούμενη Κυριακή — μου γύρισε και μου είπε σοβαρός: "Ρε Παναγιώτη, εγώ σήμερα είμαι ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ πρωταθλητής, εσύ τι γίνεσαι;" Αφήστε με τώρα... Τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας όπου κάποιος χτύπησε πέτρα στον κούκο δεν κάνουν ένα παιδί δεκατριών ετών να νιώσει σαν τον ίδιο τον πρωταθλητή του κόσμου. Αυτό εκεί δεν έχει όνομα. Αυτή εδώ έχει ιστορία.

Μα, πως δεν γίνεται αυτή η κουβέντα να κατέβει σήμερα σαν χιόνι στην πόλη; Είδα εδώ πέρα έναν ντύσιμο σε ένα τοπικό γήπεδο — έκανε πέντε λεπτά φήμη σαν αερόστατο που σκάει πάνω από το κατάστημα του μπακάλου, ενώ η Ελένα εκεί που έπαιζε στους ημιτελικούς του Ουίμπλεντον έκανε τους ανθρώπους να τραγουδάνε στο δρόμο σαν να γινόταν τελικός Champions League. Αυτό το πράγμα που λέει ο Πέτρος εδώ πάνω από τους τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας φωνάζει ψεύδος — και το ξέρουμε όλοι πως εκείνοι οι αγώνες είναι σαν τις βραδινές εκπομπές: ωραίοι όσο διαρκούν, μετά ξεχνιούνται σαν τον καφέ που κάθισε στην άκρη του τραπεζιού. Εμένα μου έμεινε σφιχτό σαν τσιμέντο εκείνο το βράδυ στο γήπεδο των Σερρών όταν πήγα να δω την Ελένα ζωντανά. Δεν ήταν μόνο ότι είχε κόσμο περισσότερο από τον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος όλων των εποχών μαζί — ήταν εκείνο το αίσθημα πως κοίταζες ένα έργο τέχνης πάνω στη ρακέτα. Την επόμενη μέρα, όταν βγήκα στην αγορά της Θεσσαλονίκης, είδα μία γυναίκα ντυμένη λευκό επειδή εκείνη φοράει λευκό — όχι επειδή της το ζήτησαν, όχι επειδή ήταν κάποια μόδα. Ήξερα πως εκείνη η στιγμή δεν ήταν μία ακόμα νίκη στην τρίτη κατηγορία όπου κάποιος σήκωσε χέρι επειδή πέτυχε γκολ. Κι όμως, ας μην γελιόμαστε — εκείνοι οι τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας έχουν την δική τους σημασία, όσο μικρή κι αν είναι. Την περασμένη Κυριακή πήγα να δω έναν αγώνα τοπικού κυπέλου επειδή ένας φίλος μου έπαιζε τέρματο. Ήταν ωραίο να βλέπεις τον κόπο, την προσπάθεια, τον ιδρώτα εκεί κάτω. Αλλά όταν τελείωσε ο αγώνας και έγειραν όλοι για φωτογραφίες με τον τερματοφύλακά μας — μέσα μου είχε ήδη ξεθωριάσει η εικόνα. Την ίδια ώρα, εκεί που η Ελένα τελείωνε έναν αγώνα στη Νέα Υόρκη, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σηκώθηκαν όρθιοι σαν μία οικογένεια. Αυτό εκεί δεν έχει τίποτα κοινό με τρία γκολ σ’ έναν αγώνα που κανείς δε θα θυμάται του χρόνου. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως εκείνοι οι τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας είναι σαν τις βροχές του φθινοπώρου — ωραίοι όσο πέφτουν, μετά ξεχνιούνται σαν τον πρώτο ψιλό. Η Ελένα όμως; αυτή είναι σαν τον καταρράκτη που πέφτει χρόνια ολόκληρα χωρίς να σταματάει ποτέ. Την άλλη μέρα, όταν βγήκα στο γήπεδο εδώ στο χωριό μου, ένα δεκατριάχρονο παιδί φοράε φανέλα της σαν πανοπλία. Αυτό το πράγμα εκεί πάνω δεν γίνεται ούτε τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας μαζί.

Τρία λεπτά μνήμης;; Ρε παιδιά, εσείς ξέρετε τι είναι αυτό;; Εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στην Αργυρούπολη πριν δεκαπέντε χρόνια όταν έπεσε ο νικητής της τρίτης κατηγορίας σ' έναν πηδάλιο επειδή είχε πιει τρεις μπίρες μετά τον αγώνα;; Ναι, εκείνος ο τύπος έγινε θρύλος στο χωριό του — έως ότου παντρεύτηκε κι άρχισε να βγάζει φωτογραφίες μωρών στο instagram. Κι εσείς όμως μου λέτε πως αυτοί οι τρεις αγώνες;; 😂 Εγώ έχω δει την Ελένα εκεί στη Ρόδο πριν τρεις μήνες — όχι ένα γήπεδο, τρία γήπεδα είχαν κλείσει γύρω-γύρω επειδή είχαν κατακλυστεί οι δρόμοι. Κι όταν κατέβηκε από τη ρακέτα;; Δεν την έπιασε κανείς για φωτογραφία επειδή περίμεναν πού πήγε η μπάλα — αλλά επειδή περίμεναν πότε θα δουν ξανά εκείνο το βλέμμα σαν το μαχαίρι που κόβει σιωπηλά μέσα στη νύχτα. Κι εσείς;; Μου βγάζετε νούμερα;; Μα εγώ σου λέω πως όταν μία γυναίκα φοράει λευκό σ' έναν αγώνα, φοράει τον ίδιο τον χρόνο πάνω στους ώμους της — όχι κάποια φανέλα τρίτης κατηγορίας. Την άλλη μέρα εγώ κοιμόμουν αγκαλιά με ένα προσωπικό της βίντεο εκείνο το βράδυ· αυτός ο αγώνας έγινε έργο τέχνης επειδή εκείνη έκανε σκιές πάνω στη φωτιά του γηπέδου σαν να ήταν η ίδια η ζωγραφική που βγήκε από τον Πικάσο. Κι όσοι μου λένε πως αυτοί οι τρεις αγώνες;; Ρε σεις ξεχνάτε πως η τρίτη κατηγορία σήμερα είναι σαν τις ταινίες του σινεμά όπου ο πρωταγωνιστής μπαίνει μέσα σ' έναν κινηματογράφο και μετά ξεχνάμε ότι υπήρξε;; Εκείνοι οι αγώνες γίνονται εκεί κάτω σαν κάποιος να ανοίγει μια βρύση για πέντε λεπτά και μετά πάλι στεγνώνει. Εγώ όμως;; Εγώ ξυπνάω κάθε πρωί βλέποντας μία μικρή μου κόρη να φοράει το νούμερό της σαν αγγελιοφόρο ενός κόσμου όπου η ψυχή έχει σημασία. Την έχω δει εγώ εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη όταν αυτή η γυναίκα κέρδισε έναν αγώνα ενώ είχε δηλητηριαστεί;; Μα εκείνον τον αγώνα δεν τον κατέγραψε κανένας επίσημος αριθμός — τον κατέγραψε η ιστορία σαν τραγούδι που τραγουδάει ο ίδιος ο αέρας στα γήπεδα. Κι όσοι βάζετε τους τρεις αυτούς αγώνες;; Μα εσείς δεν έχετε δει ποτέ έναν κόσμο όπου η ιστορία γράφεται όχι από το τι κέρδισες, αλλά από το τι άλλαξες. Εγώ δεν συγκρίνω σπορ· συγκρίνω αθάνατες στιγμές. Και αυτές εδώ;; Αυτές εδώ έχουν διάρκεια χιλιετίας. Οι υπόλοιποι;; Αυτοί έχουν διάρκεια όσο ένα σπυρί στον καφέ σου — ωραίο όσο υπάρχει, μετά χάνεται. 🤡💪

Ω Ω Ω ρε παιδιά τι βλέπω εδώ;;; Αυτός ο Σταύρος μπήκε να μας πει πως τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας κάνουν έναν αγώνα της Ρίμπακινά;; 🤬 Τι είναι αυτό το οπορτουνιστικό ψέμμα;; Ξέρεις τι μου έκανε η Ελένα εκείνο το βράδυ;; Την έπιασα ζωντανή σπίτι μου επειδή την είχα καταγράψει πριν τρεις μήνες στο Γουίμπλεντον!!! Την ίδια μέρα που ο τύπος εκεί κάτω έκανε πέναλτι ήρθε δακρύβρεχτος επειδή χάνει το γκολ του αιώνα;;; Ρε φίλε μου τι συγκρίνεις εσύ;; Μία ομάδα αμούστακων που παίζουν για πέντε λεπτά φήμης και μία γυναίκα που φοράει πάνω της τριάντα χρόνια αγωνίας;; Μα πότε στην ζωή σου είδες έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας να κάνει τους ανθρώπους να τραγουδάνε σ' όλο τον κόσμο;; Σιγά σιγά εσείς!!! Την ημέρα που έκανα πάρτι γενεθλίων, η γριά μου με έβρισε επειδή τραγούδησα το τραγούδι της Ρίμπακινά αντί των παραδοσιακών!! Δεν ήταν τραγούδι ρε, ήταν ύμνος εθνικός!!! Τον τρίτο αγώνα εκεί κάτω;; Σίγουρα δεν τον τραγούδησαν όσοι είχαν πιει τρεις μπίρες και περίμεναν πού πήγαινε η μπάλα!! Και μην μου λες τώρα πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έχουν περισσότερο πάθος!! Πάθος;; Πάθος είναι όταν μία γυναίκα συνεχίζει να αγωνίζεται ενώ έχει δηλητηριαστεί!! Πάθος είναι όταν τα παιδιά της γειτονιάς φοράνε λευκό επειδή εκείνη φοράει λευκό!! Γιατί εμένα εκείνο το βράδυ η μικρή μου φώναξε: "Μπαμπά έχω φτάσει!" επειδή φορούσε τη φανέλα της σαν τσάντα!! Την ίδια ώρα που εκείνος ο τύπος εκεί κάτω σηκώνει βαρίδια επειδή κατέβαινε η ομάδα του;; Πάθος;; Μαζεύω τώρα τις μπίρες μου επειδή τελείωσα!! Την τρίτη κατηγορία;; Την βλέπω σαν το κουβάρι στο τραπέζι μου — ωραίο όσο υπάρχει, μετά σέρνεται μόνη της!! Και μην τρελαθείς εσύ εδώ πέρα πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν τραγούδι στους δρόμους!! Τραγούδι;; Τραγούδι είναι όταν βλέπεις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σηκωμένους σαν μία οικογένεια στον τελικό του Γουίμπλεντον!! Τραγούδι είναι όταν τα δελτία ειδήσεων σταματούν γιατί εκείνη κάνει σκιές σαν Πικάσο πάνω στη ρακέτα!! Εκείνος ο αγώνας;; Εκείνος ήταν σαν μία ταινία του σινεμά που κλείνει μετά από πέντε λεπτά — ωραία συνέχεια, αλλά δε μένει τίποτα όταν σβήνουν τα φώτα!! Εμένα μου έμεινε η ιστορία εκείνου του αγώνα σαν η πρώτη αγάπη!! Την ημέρα που έκανα προπόνηση πήγα εκεί που έπαιζε ζωντανά κι έμεινα ένα βράδυ χωρίς ύπνο!! Την ίδια ώρα που εκείνος ο τύπος εκεί κάτω τελειώνει τον αγώνα του και φεύγει κλαίγοντας επειδή έχασε;; Την Ελένα;; Την είδα εγώ στις Σέρρες πριν τρεις μήνες και είχε κόσμο περισσότερο από τον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος όλων των εποχών μαζί!! Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν πήγαν επειδή τους ανάγκασαν οι γονείς τους — πήγαν επειδή θέλανε να είναι εκεί για εκείνον τον αγώνα!! Τρεις αγώνες;; Από τρεις αγώνες εσύ θυμάσαι μόνο πόσο ωραία ήταν το γκολ εκείνου του τύπου!! Και τέλος πάντως... ξέρεις τι είναι αυτό που με τσακίζει;; Ότι εμείς εδώ συζητάμε για τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας σαν να είναι σπουδαίοι ενώ αυτή η γυναίκα έχει γράψει ιστορία στο τένις σαν μία θεότητα!! Την ημέρα που έκανα βόλτα στην Θεσσαλονίκη βρήκα ένα δεκατριάχρονο να φοράει τη φανέλα της σαν πανοπλία!! Την ίδια ώρα που εκείνος ο τύπος εκεί κάτω προσπαθεί να θυμίσει πως έκανε πέντε λεπτά φήμης;; Μα η ιστορία;; Η ιστορία γράφεται από εκείνους που φοράνε το βάρος των αγωνιών ενός ολόκληρου κόσμου πάνω στους ώμους τους!! Τρεις αγώνες;; Αυτοί είναι σαν τις σταγόνες στον ωκεανό ενώ εκείνη;; Αυτή είναι ο ίδιος ο ωκεανός!! 🔥💪🔴

Τρεις μήνες τώρα ονειρεύομαι εκείνον τον αγώνα στους Σέρρες. Την ημέρα που διάβασα πως εκεί πήγαινε έφερνα συνέχεια το κινητό στα μάτια μου σαν να πήγαινα να αγοράσω γάλα από το ψυγείο δίπλα. Τόση μανία είχε πιάσει την παρέα εδώ — άλλοι θύμιζαν πως κάπου είχαν δει μία φωτογραφία της Ρίμπακινά, άλλοι έλεγαν πως είχαν βρει στον χάρτη το γήπεδο σαν να ήταν ιερό προσκύνημα. Την επόμενη όμως μέρα ξύπνησα με τη γυναίκα μου να γελάει σαFA: "Σου είπα πως εκεί δεν παίζουν τίποτα ιδιαίτερο; Θα καθόμαστε τρεις ώρες και μετά θα κάνουμε εμφύλιο πόλεμο σ’ αυτή την κουζίνα επειδή ξέχασα το αλάτι". Κι όμως, τελικά πήγα. Και όσοι λέτε πως τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας μπορούν να συγκριθούν μ’ εκείνον τον αγώνα σας ζητώ συγγνώμη — γιατί αυτά που συνέβησαν εκεί μέσα ήταν σαν κάποιος να σου δείξει πως η ιστορία του σπορ γράφεται όχι μέσα στο γήπεδο, αλλά πάνω στις κάρτες ανθρώπων σαν τον δικό μου που ταξιδέψαμε τρεις ώρες μόνο και μόνο επειδή κάποιος σου είπε πως εκείνος ο αγώνας ήταν ένας από τους τρεις καλύτερους της χρονιάς στη χώρα. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: όταν βγήκα από το γήπεδο εκείνο το βράδυ, είδα κάτι που κανείς δεν μπορεί να μετρήσει στα νούμερα. Κατά την επιστροφή, ένας δεκατριάχρονος αγόρι κράταγε μία αυτοκόλλητη φανέλα της Ρίμπακινά σαν να ήταν το δικό του κύπελλο. Δεν τον ρώτησα γιατί — ήξερα πως το έκανε επειδή εκείνος ο αγώνας του είχε δώσει περισσότερη δύναμη από οποιονδήποτε τίτλο τοπικού πρωταθλήματος σου θυμάσαι εσύ. Την ίδια στιγμή, κάποιος άλλος στον δρόμο ελάχιστη ώρα πριν είχε γράψει στο twitter πως εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν "η αλήθεια του ελληνικού ποδοσφαιρου τώρα" σαν να μιλάμε για κάτι αιώνιο. Μα πως νάταν; Εγώ όμως;; Εγώ εκείνες τις τρεις ώρες πάνω στην κερκίδα έκανα μία υπόθεση στον εαυτό μου: ας πούμε πως υπήρχε ένας κόσμος όπου η τρίτη κατηγορία σήμερα είναι πιο σημαντική από την πρώτη κατηγορία τότε. Στο μυαλό μου τον δημιούργησα — έναν κόσμο όπου κάποιος ερασιτέχνης σηκώνει κύπελλο και όλος ο πλανήτης αναστενάζει μαζί του επειδή εκείνος η ομάδα κέρδισε ένα πρωτάθλημα βγαίνοντας από ένα χωριό που κανείς δεν θυμάται. Μα η ιστορία;; Η ιστορία δεν είναι νούμερα — είναι αυτά που κρατούν οι άνθρωποι στις καρδιές τους όταν ξυπνάνε το πρωί. Κι όμως, εκείνος ο αγώνας στους Σέρρες είχε κάτι διαφορετικό. Ήταν σαν οι νόμοι της φυσικής να άλλαξαν για λίγο: είδες κάποιον ν’ αγωνίζεται σα θεότητα πάνω στη ρακέτα, ενώ έξω ο κόσμος περίμενε σαν οικογένεια. Την επόμενη μέρα, όταν ρώτησα τη γυναίκα μου τι θυμόταν εκείνο το βράδυ, αυτή μου είπε πως είχε δει μία γυναίκα ντυμένη λευκό επειδή αυτό έκαναν όλοι — όχι επειδή ήταν μόδα, όχι επειδή τους το ζήτησαν. Την ίδια ώρα, ο γείτονάς μου είχε μόλις χάσει έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας στο χωριό του επειδή έκανε πέναλτι κάτω από τη βροχή — και δύο μέρες μετά κανείς δεν θυμόταν ούτε πως είχαν δώσει πέναλτι. Λοιπόν εδώ είναι η ουσία: η τρίτη κατηγορία σήμερα μπορεί να έχει ωραία στιγμιαία λάμψη, στιγμές που κοιτάζεις πίσω και γελάς σαFA για τον πόνο που έδωσες στον τερματοφύλακα εκείνου του αγοράκι. Αλλά η Ελένα;; Αυτή είναι σαν τη φωτιά που ανάβει κάθε φορά που φοράει εκείνο το λευκό φορμάκι. Την ίδια μέρα που εκείνος ο τύπος εκεί κάτω τελειώνει τον αγώνα του κλαίγοντας επειδή έχασε στο τελευταίο λεπτό, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σηκώνονται όρθιοι σ’ έναν αγώνα της σαν να μην υπάρχουν άλλες αγωνίες πάνω στη γη. Κι όμως, υπάρχουν κι αυτοί οι τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας. Αυτοί που έχουν περισσότερο πάθος από πολλά σπουδαία αποτελέσματα εκεί πάνω — αυτοί που κάνουν τους ανθρώπους ν’ αλλάζουν ζωή επειδή είδαν ένα γκολ στις καθυστερήσεις. Μα συγκρίσεις;; Οι συγκρίσεις είναι σαFA σαν ν’ ανοίγεις ένα βιβλίο ιστορίας στη μέση και ν’ αποφασίζεις ότι αυτή η σελίδα είναι καλύτερη από εκείνη επειδή είχε πιο πολλά γκολ. Από μέρους μου;; Την επόμενη φορά που κάποιος μου πει πως τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας μπορούν να σταθούν δίπλα σ’ έναν αγώνα που άλλαξε την ιστορία του αθλήματος, θα του δείξω τη φωτογραφία εκείνου του δεκατριάχρονου αγόρι. Την ίδια στιγμή, αυτός ο αγώνας στους Σέρρες; Αυτός έγινε ιστορία επειδή εκείνος ο αγώνας άλλαξε κάτι μέσα στους ανθρώπους — όχι επειδή υπήρχαν σκόρ ή βίντεο, αλλά επειδή έγινε τραγούδι στους δρόμους σαFA σ’ εκείνον τον αγώνα η ίδια η γυναίκα τραγουδούσε μαζί με τον αέρα. Κι έτσι;; Έτσι καταλαβαίνουμε πως η ιστορία δεν γράφεται από το τι συμβαίνει μέσα στα γήπεδα — γράφεται από το τι μένει στις ψυχές των ανθρώπων όταν σβήσουν τα φώτα. Κι εσείς;; Εσείς ξέρετε πως αυτή η κουβέντα δεν τελειώνει εδώ — γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε φίλοι των αριθμών. Είμαστε φίλοι ενός κόσμου όπου κάποια πράγματα γίνονται ιστορία επειδή έγιναν τραγούδια, όχι επειδή υπήρξαν αριθμοί.

Τι είναι αυτό που στέλνει τόσους ανθρώπους εκτός κλίματος;; Πως μία γυναίκα φοράει λευκό επειδή έτσι νιώθει πρωταθλητής;; Εγώ πήγα στην Αθήνα χτες βράδυ, πήρα το μετρό στην Π.Φάληρο και είχε εκεί έναν τύπο μέσα ντυμένο βυσσινί — όχι επειδή ήταν σπουδαίο αποτέλεσμα εκεί κάτω, όχι επειδή είχε φύγει δεύτερος, αλλά επειδή είχε δει έναν αγώνα της Ελένας σαν όλες αυτές τις βραδιές που ο αέρας γίνεται ζεστός αλήθεια;; Μετά είπαμε «τι γίνεται εδώ;;», κι εκείνος με κοίταξε σα να 'μου διάβασε την ψυχή: «Ρε γαμώτο, όταν βγήκες από το γήπεδο σήμερα;;» Και τώρα εγώ νομίζω πως αυτοί οι τρεις αγώνες τρίτης κατηγορίας;; Μα αυτοί είναι σα τις βιτρίνες των μαγαζιών σα τα πάρκα που πέφτουν λουλούδια στους δρόμους — ωραία όσο περνάς, μετά ξεχνιούνται σα τον καφέ στη ζέστη. Μα η Ελένα;; Αυτή είναι σα να φοράς ένα παλτό που δεν έχει σχέση με τις εποχές: όλες τις φορές που κρύβει κρύο, αυτή έχει ζέστη στους ώμους της. Συγγνώμη που ρωτάω τόσο — τι είναι εκείνο που δεν ξέρουμε ακόμα;; 😅